اصول حسابداری را از پایه یاد بگیریماگر تازه وارد حسابداری شدی، مهم‌ترین چیز اینه که اول پایه‌ها رو درست یاد بگیری.
معادله اصلی حسابداری:دارایی = بدهی + سرمایه بعد باید بدونی هر حساب چه ماهیتی داره: داراییها معمولاً بدهکار هستند بدهیها معمولاً بستانکار هستند سرمایه بستانکار است درآمد بستانکار است هزینه بدهکار است بعد از شناخت حساب‌ها، می‌رسیم به مهم‌ترین مهارت:تشخیص بدهکار و بستانکار در هر رویداد مالیمثال:اگر صاحب کسب‌وکار ۵۰ میلیون تومان به حساب شرکت واریز کند:
بانک ۵۰ میلیون بدهکارسرمایه ۵۰ میلیون بستانکار
بعد از ثبت اسناد، مراحل بعدی حسابداری شامل این موارده:
انتقال به دفتر کل تهیه تراز آزمایشی انجام ثبت‌های اصلاحی تهیه تراز آزمایشی اصلاح‌شده تهیه صورت سود و زیان تهیه ترازنامه بستن حساب‌ها اگر این مراحل رو خوب یاد بگیری، بخش بزرگی از مسیر حسابداری مقدماتی برات ساده می‌شه.در دوره حسابداری مقدماتی آموزشگاه زبدگان دانش این مباحث رو قدم‌به‌قدم و با مثال‌های واقعی تمرین می‌کنیم تا فقط حفظ نکنی؛ بلکه واقعاً بتونی ثبت حسابداری انجام بدی.
مشاوره و ثبت‌نام: ۰۹۱۲۶۹۹۲۶۰۶حسابداری سخت نیست؛ اگر اصولش رو درست یاد بگیری.
بریم سراغ یه مبحثی که خیلی از حسابدارها باهاش چالش دارند، شناخت ماهیت حساب‌ها
کاملا درست جواب دادید
دو نوع حساب داریم : حساب های موقت و حساب‌های دائمی
حساب‌های دائمی:
حساب‌های دائمی حساب‌هایی هستند که مانده آن‌ها در پایان دوره مالی صفر نمی‌شود و به دوره مالی بعد منتقل می‌شود. این حساب‌ها وضعیت مالی واحد تجاری را در یک تاریخ مشخص نشان می‌دهند و معمولاً در ترازنامه / صورت وضعیت مالی دیده می‌شوند.
حساب‌های دائمی شامل سه گروه اصلی‌اند: داراییها، بدهیها و حقوق صاحبان سهام.
مثلاً صندوق، بانک، حساب‌های دریافتنی، موجودی کالا، زمین، ساختمان و تجهیزات همگی حساب‌های دائمی‌اند. حساب‌های پرداختنی، وام و مالیات پرداختنی نیز دائمی هستند. سرمایه و سود انباشته هم حساب دائمی محسوب می‌شوند.
برای مثال اگر مانده بانک در پایان سال ۱۴۰۵ برابر ۳۰۰ میلیون تومان باشد، این حساب صفر نمی‌شود؛ همان مانده به ابتدای سال ۱۴۰۶ منتقل خواهد شد.
نکته مهم این است که حساب‌های کاهنده دائمی هم دائمی هستند؛ مثلاً «استهلاک انباشته» یک حساب کاهنده دارایی با ماهیت بستانکار است، اما چون مانده‌اش به دوره بعد منتقل می‌شود، حساب دائمی است.
حساب‌های موقت:
حساب‌های موقت فقط برای اندازه‌گیری عملکرد یک دوره مالی مشخص استفاده می‌شوند و در پایان دوره مالی بسته می‌شوند؛ بنابراین در ابتدای دوره بعد مانده آن‌ها صفر است.
مهم‌ترین حساب‌های موقت عبارت‌اند از: درآمدها، هزینه‌ها و برداشت مالک. در شرکت‌های سهامی، سود سهام تقسیمی نیز در فرآیند بستن حساب‌ها به حقوق صاحبان سهام منتقل می‌شود.
مثلاً «درآمد خدمات» فقط درآمد همان سال را نشان می‌دهد. اگر در سال ۱۴۰۵ شرکت ۵۰۰ میلیون تومان درآمد خدمات داشته باشد، این مبلغ نباید به عنوان مانده درآمد وارد سال ۱۴۰۶ شود. در پایان سال، حساب درآمد بسته می‌شود و سال بعد از صفر شروع می‌کند.
همین موضوع درباره هزینه‌ها هم صدق می‌کند. هزینه حقوق، اجاره، آب و برق، تبلیغات و استهلاک مربوط به همان دوره مالی‌اند و در پایان دوره بسته می‌شوند.
چرا حساب‌های موقت بسته می‌شوند؟
چون هدف آن‌ها اندازه‌گیری سود یا زیان همان دوره است. اگر درآمد و هزینه‌های سال قبل به سال جدید منتقل شوند، دیگر نمی‌توانیم عملکرد هر سال را جداگانه اندازه‌گیری کنیم.
بنابراین در پایان دوره:
درآمدها و هزینه‌ها → به خلاصه سود و زیان منتقل می‌شوند.
سود یا زیان خالص → به سود یا زیان انباشته منتقل می‌شود.
و برداشت مالک هم در پایان دوره به حساب سرمایه بسته می‌شود.
مثال ساده
فرض کن در پایان سال داریم:
درآمد خدمات: ۲۰۰ میلیون تومانهزینه‌ها: ۱۴۰ میلیون تومانبرداشت مالک: ۱۰ میلیون تومان
ابتدا درآمد و هزینه بسته می‌شوند:
سود خالص = ۲۰۰ − ۱۴۰ = ۶۰ میلیون تومان
سود خالص سال جاری باعث افزایش سود انباشته می‌شود و در نهایت باعث افزایش در حقوق صاحبان سهام می شود.
بعد برداشت ۱۰ میلیون تومانی باعث کاهش حقوق صاحبان سهام می‌شود.
پس اثر خالص بر حقوق صاحبان سهام:
۶۰ − ۱۰ = ۵۰ میلیون تومان
در سال بعد، درآمد، هزینه و برداشت با مانده صفر شروع می‌شوند؛ اما حقوق صاحبان سهام به سال بعد منتقل می‌شود.
دو نوع حساب داریم : حساب های موقت و حساب‌های دائمی
حساب‌های دائمی:
حساب‌های دائمی حساب‌هایی هستند که مانده آن‌ها در پایان دوره مالی صفر نمی‌شود و به دوره مالی بعد منتقل می‌شود. این حساب‌ها وضعیت مالی واحد تجاری را در یک تاریخ مشخص نشان می‌دهند و معمولاً در ترازنامه / صورت وضعیت مالی دیده می‌شوند.
حساب‌های دائمی شامل سه گروه اصلی‌اند: داراییها، بدهیها و حقوق صاحبان سهام.
مثلاً صندوق، بانک، حساب‌های دریافتنی، موجودی کالا، زمین، ساختمان و تجهیزات همگی حساب‌های دائمی‌اند. حساب‌های پرداختنی، وام و مالیات پرداختنی نیز دائمی هستند. سرمایه و سود انباشته هم حساب دائمی محسوب می‌شوند.
برای مثال اگر مانده بانک در پایان سال ۱۴۰۵ برابر ۳۰۰ میلیون تومان باشد، این حساب صفر نمی‌شود؛ همان مانده به ابتدای سال ۱۴۰۶ منتقل خواهد شد.
نکته مهم این است که حساب‌های کاهنده دائمی هم دائمی هستند؛ مثلاً «استهلاک انباشته» یک حساب کاهنده دارایی با ماهیت بستانکار است، اما چون مانده‌اش به دوره بعد منتقل می‌شود، حساب دائمی است.
حساب‌های موقت:
حساب‌های موقت فقط برای اندازه‌گیری عملکرد یک دوره مالی مشخص استفاده می‌شوند و در پایان دوره مالی بسته می‌شوند؛ بنابراین در ابتدای دوره بعد مانده آن‌ها صفر است.
مهم‌ترین حساب‌های موقت عبارت‌اند از: درآمدها، هزینه‌ها و برداشت مالک. در شرکت‌های سهامی، سود سهام تقسیمی نیز در فرآیند بستن حساب‌ها به حقوق صاحبان سهام منتقل می‌شود.
مثلاً «درآمد خدمات» فقط درآمد همان سال را نشان می‌دهد. اگر در سال ۱۴۰۵ شرکت ۵۰۰ میلیون تومان درآمد خدمات داشته باشد، این مبلغ نباید به عنوان مانده درآمد وارد سال ۱۴۰۶ شود. در پایان سال، حساب درآمد بسته می‌شود و سال بعد از صفر شروع می‌کند.
همین موضوع درباره هزینه‌ها هم صدق می‌کند. هزینه حقوق، اجاره، آب و برق، تبلیغات و استهلاک مربوط به همان دوره مالی‌اند و در پایان دوره بسته می‌شوند.
چرا حساب‌های موقت بسته می‌شوند؟
چون هدف آن‌ها اندازه‌گیری سود یا زیان همان دوره است. اگر درآمد و هزینه‌های سال قبل به سال جدید منتقل شوند، دیگر نمی‌توانیم عملکرد هر سال را جداگانه اندازه‌گیری کنیم.
بنابراین در پایان دوره:
درآمدها و هزینه‌ها → به خلاصه سود و زیان منتقل می‌شوند.
سود یا زیان خالص → به سود یا زیان انباشته منتقل می‌شود.
و برداشت مالک هم در پایان دوره به حساب سرمایه بسته می‌شود.
مثال ساده
فرض کن در پایان سال داریم:
درآمد خدمات: ۲۰۰ میلیون تومانهزینه‌ها: ۱۴۰ میلیون تومانبرداشت مالک: ۱۰ میلیون تومان
ابتدا درآمد و هزینه بسته می‌شوند:
سود خالص = ۲۰۰ − ۱۴۰ = ۶۰ میلیون تومان
سود خالص سال جاری باعث افزایش سود انباشته می‌شود و در نهایت باعث افزایش در حقوق صاحبان سهام می شود.
بعد برداشت ۱۰ میلیون تومانی باعث کاهش حقوق صاحبان سهام می‌شود.
پس اثر خالص بر حقوق صاحبان سهام:
۶۰ − ۱۰ = ۵۰ میلیون تومان
در سال بعد، درآمد، هزینه و برداشت با مانده صفر شروع می‌شوند؛ اما حقوق صاحبان سهام به سال بعد منتقل می‌شود.
۲