تفسیر سوره نجم.pdf
۴.۹۴ مگابایت
اين سورة شريفه با كلمه نجم نام گذاري شده است به دليل اين كه خداوند در ابتداي اين سوره به ستاره قسم مي خورد و همين ستاره در ابتداي سوره، موضوع بحث تمامي آياتي است كه در اين سوره قرار گرفته است و تأویل و تفسير تمامي آيات سوره به همين كلمه نجم برگشت مي كند. خداوند مي فرمايد: قسم به ستاره، زماني كه جهت گيري مي كند و به سوي فضاي نامعلومي حركت مي نمايد: «وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَى ﴿١﴾» يعني قسم به ستاره، زماني كه به سوي جهتي ميل مي كند.ستارگاني در فضا به نام شهاب هستند كه در فضا از جائي به جائي حركت مي كنند و در اثر برخورد با ذراتي كه در فضا و هوا قرار گرفته آتش مي گيرند و پيش از آن كه به زمين برسند نابود مي شوند. شهاب ها در واقع سنگ هايي آسماني هستند كه در فضا و شرايط بي وزني تكوّن پيدا مي كنند، پس از اين كه تحت تاثير جاذبه زمين و يا كرهاي از كرات ديگر قرار گرفتند به سوي آن كشيده مي شوند و در اين كشش، شعلهور شده و نابود مي گردند. انسان ها چنين خيال مي كنند كه ستارهاي از ستارگان از جاي خود (مدار خود ) خارج شده آتـش گرفته و سقوط كرده است با اين كه در واقع چنان نيست كه خيال مي كنند. ستارگان هركدام در مدار مخصوصي حركت مي كنند و در مدار خود وزن ندارند و تحت تاثير جاذبهاي كـه خارج از مركز آنها باشد قرار نمي گيرند تا خارج شوند و يا سقوط كنند. اين آيه براساس قضاوت ساده مردم كه فكر مي كنند ستاره از جايي به جايي...برگشت به لیست آثار@salehghaffari
۹:۱۰