PSYSOUND.mp3
۰۴:۱۴-۴.۸۹ مگابایت
معمولا نزدیک رویدادهای بزرگ، یک نوع ولولهی نامحسوس در دانشکده احساس میشد. جدای از اقداماتی که با چشم غیرمسلح قابلرصد نبودند، هرکس هر طرف را نگاه میکرد، آدمهایی را میدید که میروند و میآیند، پوستر به دیوارها میچسبانند، سالن سیمرغ را آماده میکنند و خلاصه هر کار دیگری که لازم بود. یکی از این رویدادهایی که هر سال همه را به جوش و خروش میانداخت، نهم اردیبهشتماه، روز روانشناس و مشاور بود.امسال اوضاع فرق داشت و دارد. هیچکدام حتی در محوطهی فیزیکی دانشکده نیستیم تا ببینیم چه اتفاقی دارد میافتد و چهبسا خیلیهایمان حتی از حال هم بیخبر باشیم. به نظر میرسید قرار است نهم اردیبهشت امسال را هرکدام از ما به تنهایی و در خانههایمان سپری کنیم و اگر شانس بیاوریم، دوستی یا عضو خانوادهای تبریک نیمبندی تحویلمان بدهد.ولی دلمان راضی نشد، دلمان راضی نمیشود. آن ساختمان و آن دیوارها برای همه ما عزیز و ارزشمندند، ولی کیست که نداند دانشکده را آدمهایش میسازند و نه آجرهایش؟این شد که دستبهدامن چند تن از همدانشکدهایها و اساتید عزیزمان شدیم تا حتی اگر جسماً از همدیگر دوریم، قلباً کمی نزدیکتر شویم. باز صدایشان را بشنویم و شاید برای خیلیهایمان یادآوری شود که اصلا چه شد که پا در این مسیر گذاشتیم: تا مرهمی بر زخمهای خودمان و دیگران باشیم؛ حتی دورادور، حتی به سختی.
۱۷:۱۵
روز روانشناس و مشاور .mp3
۰۷:۰۰-۱۶.۰۵ مگابایت
۱۷:۳۱
برای کسب اطلاعات بیشتر به کانال انجمن روانشناسی مراجعه فرمایید.
۱۹:۰۷