روستاییان هم سهمی در این قیام دارندسیدیاسر تقوی:شبها در راهپیمایی شبانه شهر تویسرکان شرکت میکنم. جمعیت بسیاری میآیند. حتی در باران. شلوغی در شهرستانها را نباید با پایتخت و مراکز استانها به یک اندازه ارزشگذاری کرد. کما اینکه کنش ساکنان پایتخت و کلانشهر به نحو دیگری انعکاس مییابد و اثر میگذارد. از این رو حضور در مناسک ملی در شهرستانها بهرهای از گمنامی دارد و حضور در آن همت مضاعفی میطلبد. اما نکتهای فراتر به چشمم آمد که دوست داشتم آن را ثبت کنم. در یکی از همین شبها، پس از پایان تجمع، از حضور اهالی چند روستا نیز تشکر شد. جمعی از روستاییان خودشان را به شهر رسانده بودند تا به اندازه خودشان سهمی در این قیام ملی داشته باشند. شاید شبهای دیگر هم حضور داشته و دارند. نمیدانم. طبیعتا این حضور منافع مادی چندانی، خصوصا برای روستاییان ندارد. اما میتوان قیام این مردم را واجد معنایی دانست که مرد و زن روستایی را نیز به وجد آورده و او را شبهنگام به شهر میکشاند. نسبت روستاییها و تاریخ معاصر ایران از مسائلی است که کمتر درباره آن خواندهایم و شنیدهایم.من فکر میکنم محتوای رسانهها و حتی کتابهای درسی ما بهگونهای از روستا سخن گفتهاند که برای ما تداعی ویژهای جز کشاورزی، دامداری، لبنیات محلی، نان سنتی، صنایع دستی و زندگی ساده و... ندارد. البته که این موارد از ارزشهای منحصربهفرد زندگی روستاییست، اما درباره نقش سیاسی روستا کمتر حرف زدهایم و آن را منفعل نشان دادهایم. روستا برای ما یک واحد اقتصادی و در نهایت یک موزه نوستالژیک فرهنگی است. اما باید درباره این سوال تأمل کنیم چطور میتوان وجه سیاسی روستا را احیاء و آن را روایت کرد؟@sedyaser
۲۱:۴۰