شاه بیت
حضرت صائب تبریزی روزگاری است که با ریگ روان همسفرم میروم راه و ز منزل خبری نیست مرا
حضرت صائب تبریزی
تا قیامت بوی خون آید زِ دیوار و درشکوچهای کز وی دل صد پارهی ما بگذرد
تا قیامت بوی خون آید زِ دیوار و درشکوچهای کز وی دل صد پارهی ما بگذرد
۶