شهیده دلیری
شماره 
قرآن؛ راه جاری شدن ذکر در زندگی قبلا گفتیم که خداوند در همه اشیا و پدیده‌های عالم، نشانه‌هایی برای یادآوری خود قرار داده است. مثل که روی دست می‌کشیم یا آلارم گوشی برای یادآوری. هر چیزی می‌تواند انسان را به سوی خدا متوجه کند. اما یک چیز بیش از همه می‌تواند در این مسیر به ما کمک کند: «خود قرآن کریم.» قرآن، کتاب ذکر است؛ کتابی که راه و شیوه یاد خدا را به ما می‌آموزد. قرآن کمکمان می‌کند که در لحظه‌لحظه زندگی، همان لحظه را با تمام شرایطش به خدا متصل کنیم. پس برای اینکه ذکر در زندگی ما جاری شود، باید ارتباط درستی با قرآن داشته باشیم. برای این ارتباط، صرفاً خواندن الفاظ کافی نیست. ما باید هم قرآن بخوانیم و هم درست بخوانیم؛ یعنی تلاش کنیم بفهمیم قرآن چگونه می‌خواهد نگاه ما به زندگی، انسان، نعمت‌ها، مشکلات، روابط و انتخاب‌ها را تغییر دهد. قرآن قرار نیست فقط کتابی باشد که در زمان‌های خاصی آن را باز کنیم و چند صفحه بخوانیم و دوباره کنار بگذاریم. قرآن می‌تواند به ما یاد بدهد که در هر اتفاق زندگی، به چه چیزی توجه کنیم و چگونه همان اتفاق را به خدا متصل کنیم. اگر این اتفاق بیفتد، ذکر از یک رفتار جداگانه خارج می‌شود و تبدیل به جریانی در تمام زندگی می‌شود. آن‌وقت غذا خوردن، کار کردن، ارتباط با خانواده، کمک به دیگران، عبادت، مواجهه با مشکلات و حتی اتفاقات ساده روزمره، می‌توانند فرصتی برای یاد خدا باشند. زندگی انسان وقتی چنین کیفیتی پیدا کند، دیگر مجموعه‌ای از کارهای پراکنده نیست؛ بلکه همه اجزای آن به یک حقیقت متصل می‌شوند. شاید به همین دلیل است که خداوند در قرآن این‌قدر بر ذکر تأکید می‌کند؛ چون ذکر فقط یک عمل در کنار سایر اعمال نیست. ذکر روحی است که می‌تواند در همه اعمال و لحظه‌های زندگی جاری شود. #دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها #دعای_حیات_طیبه #گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی https://ble.ir/shahidehdaliri
قرآن؛ راه جاری شدن ذکر در زندگی قبلا گفتیم که خداوند در همه اشیا و پدیده‌های عالم، نشانه‌هایی برای یادآوری خود قرار داده است. مثل که روی دست می‌کشیم یا آلارم گوشی برای یادآوری. هر چیزی می‌تواند انسان را به سوی خدا متوجه کند. اما یک چیز بیش از همه می‌تواند در این مسیر به ما کمک کند: «خود قرآن کریم.» قرآن، کتاب ذکر است؛ کتابی که راه و شیوه یاد خدا را به ما می‌آموزد. قرآن کمکمان می‌کند که در لحظه‌لحظه زندگی، همان لحظه را با تمام شرایطش به خدا متصل کنیم. پس برای اینکه ذکر در زندگی ما جاری شود، باید ارتباط درستی با قرآن داشته باشیم. برای این ارتباط، صرفاً خواندن الفاظ کافی نیست. ما باید هم قرآن بخوانیم و هم درست بخوانیم؛ یعنی تلاش کنیم بفهمیم قرآن چگونه می‌خواهد نگاه ما به زندگی، انسان، نعمت‌ها، مشکلات، روابط و انتخاب‌ها را تغییر دهد. قرآن قرار نیست فقط کتابی باشد که در زمان‌های خاصی آن را باز کنیم و چند صفحه بخوانیم و دوباره کنار بگذاریم. قرآن می‌تواند به ما یاد بدهد که در هر اتفاق زندگی، به چه چیزی توجه کنیم و چگونه همان اتفاق را به خدا متصل کنیم. اگر این اتفاق بیفتد، ذکر از یک رفتار جداگانه خارج می‌شود و تبدیل به جریانی در تمام زندگی می‌شود. آن‌وقت غذا خوردن، کار کردن، ارتباط با خانواده، کمک به دیگران، عبادت، مواجهه با مشکلات و حتی اتفاقات ساده روزمره، می‌توانند فرصتی برای یاد خدا باشند. زندگی انسان وقتی چنین کیفیتی پیدا کند، دیگر مجموعه‌ای از کارهای پراکنده نیست؛ بلکه همه اجزای آن به یک حقیقت متصل می‌شوند. شاید به همین دلیل است که خداوند در قرآن این‌قدر بر ذکر تأکید می‌کند؛ چون ذکر فقط یک عمل در کنار سایر اعمال نیست. ذکر روحی است که می‌تواند در همه اعمال و لحظه‌های زندگی جاری شود. #دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها #دعای_حیات_طیبه #گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی https://ble.ir/shahidehdaliriشماره
قرآن؛ کتاب ذکرخداوند یک کتاب دارد که خودش به آن «ذکر» می‌گوید. در قرآن می‌فرماید:«ص وَالْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ» ؛ «یعنی قرآن، کتاب ذکر است.» اما این یعنی چه؟اگر کسی بخواهد لحظه‌لحظه زندگی‌اش را به خدا متصل کند، اگر بخواهد در هر اتفاق و هر موقعیتی یاد خدا و اسماء و صفات الهی در زندگی‌اش جاری باشد و حتی یک لحظه معمولی را به یک لحظه استثنائی تبدیل کند، قرآن می‌تواند چنین نقشی برای او داشته باشد.البته قرآن، کتاب ذکر است؛ اما بهره‌مند شدن از آن قاعده‌ای دارد. صرفاً حفظ کردن قرآن یا از رو خواندن آن، اگرچه بی‌فایده نیست و حتی نگاه کردن و دست کشیدن بر قرآن هم آثار و برکات خودش را دارد، اما آن اثر شگفت‌انگیزی که بتواند لحظه‌لحظه زندگی را به خدا متصل کند، با صرفِ خواندن و حفظ کردن محقق نمی‌شود.خود قرآن راه بهره‌مند شدن از این کتاب ذکر را به ما نشان داده است.در همان سوره مبارکه «ص» که خداوند قرآن را «ذکر» معرفی می‌کند، در آیه ۲۹ می‌فرماید:«کِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَیْکَ مُبَارَکٌ لِیَدَّبَّرُوا آیَاتِهِ» ؛ «این کتابی است مبارک و پرخیر و برکت که آن را نازل کردیم تا در آیاتش تدبر کنند.» پس یکی از راه‌های بهره‌مندی از قرآن، تدبر در آیات آن است.اما تدبر یعنی چه؟یعنی قرآن را بخوانم و ببینم خداوند در این آیه چه پیامی برای من دارد؛ بعد آن پیام را با زندگی خودم بررسی کنم. زندگی‌ام را در برابر آن پیام قرار بدهم و اگر لازم بود، زندگی‌ام را اصلاح کنم.این می‌شود تدبر؛ یعنی بفهمم خدا چه گفته، بفهمم از من چه می‌خواهد و زندگی‌ام را با آنچه خدا می‌خواهد منطبق کنم.اگر این اتفاق نیفتد، انسان از آن جریان روح‌افزا و حیات‌بخش قرآن، آن‌طور که باید بهره‌مند نمی‌شود.پس قرآن را فقط نخوانیم؛ ببینیم خدا با این آیه با زندگی ما چه کار دارد.در قسمت بعد، درباره این صحبت می‌کنیم که چه کسانی بیشترین بهره را از قرآن می‌برند.
#دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها#دعای_حیات_طیبه#گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی
https://ble.ir/shahidehdaliri
قرآن؛ کتاب ذکرخداوند یک کتاب دارد که خودش به آن «ذکر» می‌گوید. در قرآن می‌فرماید:«ص وَالْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ» ؛ «یعنی قرآن، کتاب ذکر است.» اما این یعنی چه؟اگر کسی بخواهد لحظه‌لحظه زندگی‌اش را به خدا متصل کند، اگر بخواهد در هر اتفاق و هر موقعیتی یاد خدا و اسماء و صفات الهی در زندگی‌اش جاری باشد و حتی یک لحظه معمولی را به یک لحظه استثنائی تبدیل کند، قرآن می‌تواند چنین نقشی برای او داشته باشد.البته قرآن، کتاب ذکر است؛ اما بهره‌مند شدن از آن قاعده‌ای دارد. صرفاً حفظ کردن قرآن یا از رو خواندن آن، اگرچه بی‌فایده نیست و حتی نگاه کردن و دست کشیدن بر قرآن هم آثار و برکات خودش را دارد، اما آن اثر شگفت‌انگیزی که بتواند لحظه‌لحظه زندگی را به خدا متصل کند، با صرفِ خواندن و حفظ کردن محقق نمی‌شود.خود قرآن راه بهره‌مند شدن از این کتاب ذکر را به ما نشان داده است.در همان سوره مبارکه «ص» که خداوند قرآن را «ذکر» معرفی می‌کند، در آیه ۲۹ می‌فرماید:«کِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَیْکَ مُبَارَکٌ لِیَدَّبَّرُوا آیَاتِهِ» ؛ «این کتابی است مبارک و پرخیر و برکت که آن را نازل کردیم تا در آیاتش تدبر کنند.» پس یکی از راه‌های بهره‌مندی از قرآن، تدبر در آیات آن است.اما تدبر یعنی چه؟یعنی قرآن را بخوانم و ببینم خداوند در این آیه چه پیامی برای من دارد؛ بعد آن پیام را با زندگی خودم بررسی کنم. زندگی‌ام را در برابر آن پیام قرار بدهم و اگر لازم بود، زندگی‌ام را اصلاح کنم.این می‌شود تدبر؛ یعنی بفهمم خدا چه گفته، بفهمم از من چه می‌خواهد و زندگی‌ام را با آنچه خدا می‌خواهد منطبق کنم.اگر این اتفاق نیفتد، انسان از آن جریان روح‌افزا و حیات‌بخش قرآن، آن‌طور که باید بهره‌مند نمی‌شود.پس قرآن را فقط نخوانیم؛ ببینیم خدا با این آیه با زندگی ما چه کار دارد.در قسمت بعد، درباره این صحبت می‌کنیم که چه کسانی بیشترین بهره را از قرآن می‌برند.
#دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها#دعای_حیات_طیبه#گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی
https://ble.ir/shahidehdaliri
۵