شهیده دلیری
شماره 
مؤدب شو، قبل از اینکه مجبور شوی! گفتیم ادب مثل تزکیه است؛ همان‌طور که هرس کردن به رشد و شکوفایی درخت کمک می‌کند، ادب هم بسیاری از زوائد رفتاری ما را اصلاح می‌کند و زندگی را زیباتر می‌سازد. اما حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها یک نکته بسیار مهم دیگر هم به این دعا اضافه می‌کنند: «وَ أَحْسِنْ لِيَ الْأَدَبَ بِلَا عُقُوبَةٍ» ، «خدایا، مرا مؤدب کن؛ بدون عقوبت.» یعنی چه؟ خیلی وقت‌ها ما آدم‌ها تازه بعد از اینکه نتیجه تلخ یک رفتار را دیدیم، ادب می‌شویم! مثلاً بارها به ما می‌گویند هنگام رانندگی کمربند ایمنی ببند؛ اما ممکن است بگوییم: «حالا چه کاریه؟ چیزی نمی‌شه!» تا اینکه یک روز تصادفی اتفاق بیفتد و بفهمیم نبستن کمربند چه عواقبی دارد. از آن روز به بعد، هنوز ماشین حرکت نکرده، کمربندمان را بسته‌ایم! خب چرا باید حتماً سرمان به سنگ بخورد تا چیزی را یاد بگیریم؟ چرا باید حتماً یک اتفاق تلخ برایمان پیش بیاید تا بفهمیم فلان رفتار اشتباه بوده؟ حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها از خدا می‌خواهند: «وَأَحْسِنْ لِيَ الْأَدَبَ بِلَا عُقُوبَةٍ» ، «خدایا، کاری کن پیش از آنکه عقوبت و نتیجه تلخ اشتباهات به سراغم بیاید، ادب را یاد بگیرم.» این یکی از مهم‌ترین مهارت‌های زندگی است: آدم عاقل لازم نیست همه چیز را خودش تجربه کند. می‌تواند فکر کند، مطالعه کند، از تجربه دیگران استفاده کند، قرآن و روایات را بخواند و از اتفاقات زندگی دیگران درس بگیرد. این‌طوری قبل از اینکه زندگی با یک اتفاق تلخ او را مجبور به یادگیری کند، خودش یاد گرفته. چه خوب است گاهی از خودمان بپرسیم: «کدام درس را می‌توانم بدون پرداخت هزینه تلخ آن یاد بگیرم؟» این همان ادبی است که حضرت صدیقه طاهره سلام‌الله‌علیها از خدا می‌خواهند: ادب، اما بدون عقوبت. #دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها #دعای_حیات_طیبه #گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی https://ble.ir/shahidehdaliri
مؤدب شو، قبل از اینکه مجبور شوی! گفتیم ادب مثل تزکیه است؛ همان‌طور که هرس کردن به رشد و شکوفایی درخت کمک می‌کند، ادب هم بسیاری از زوائد رفتاری ما را اصلاح می‌کند و زندگی را زیباتر می‌سازد. اما حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها یک نکته بسیار مهم دیگر هم به این دعا اضافه می‌کنند: «وَ أَحْسِنْ لِيَ الْأَدَبَ بِلَا عُقُوبَةٍ» ، «خدایا، مرا مؤدب کن؛ بدون عقوبت.» یعنی چه؟ خیلی وقت‌ها ما آدم‌ها تازه بعد از اینکه نتیجه تلخ یک رفتار را دیدیم، ادب می‌شویم! مثلاً بارها به ما می‌گویند هنگام رانندگی کمربند ایمنی ببند؛ اما ممکن است بگوییم: «حالا چه کاریه؟ چیزی نمی‌شه!» تا اینکه یک روز تصادفی اتفاق بیفتد و بفهمیم نبستن کمربند چه عواقبی دارد. از آن روز به بعد، هنوز ماشین حرکت نکرده، کمربندمان را بسته‌ایم! خب چرا باید حتماً سرمان به سنگ بخورد تا چیزی را یاد بگیریم؟ چرا باید حتماً یک اتفاق تلخ برایمان پیش بیاید تا بفهمیم فلان رفتار اشتباه بوده؟ حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها از خدا می‌خواهند: «وَأَحْسِنْ لِيَ الْأَدَبَ بِلَا عُقُوبَةٍ» ، «خدایا، کاری کن پیش از آنکه عقوبت و نتیجه تلخ اشتباهات به سراغم بیاید، ادب را یاد بگیرم.» این یکی از مهم‌ترین مهارت‌های زندگی است: آدم عاقل لازم نیست همه چیز را خودش تجربه کند. می‌تواند فکر کند، مطالعه کند، از تجربه دیگران استفاده کند، قرآن و روایات را بخواند و از اتفاقات زندگی دیگران درس بگیرد. این‌طوری قبل از اینکه زندگی با یک اتفاق تلخ او را مجبور به یادگیری کند، خودش یاد گرفته. چه خوب است گاهی از خودمان بپرسیم: «کدام درس را می‌توانم بدون پرداخت هزینه تلخ آن یاد بگیرم؟» این همان ادبی است که حضرت صدیقه طاهره سلام‌الله‌علیها از خدا می‌خواهند: ادب، اما بدون عقوبت. #دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها #دعای_حیات_طیبه #گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی https://ble.ir/shahidehdaliriشماره
ریشهٔ ادبحضرت امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام در یک روایت، دربارهٔ ریشهٔ ادب نکته بسیار مهمی می‌فرمایند:«الأدبُ في الإنسانِ کشجرةٍ أصلُها العقل» ؛ «ادب در انسان مانند درختی است که ریشه‌اش عقل است.» این روایت کمک می‌کند بفهمیم چطور می‌شود واقعاً و «آدم‌وار» مؤدب شد؛ نه اینکه فقط بعد از روبه‌رو شدن با عقوبت‌ها مجبور شویم رفتارمان را اصلاح کنیم.ریشهٔ مؤدب بودن، عقلانیت است.هرچه عقل انسان شکوفاتر شود و بیشتر و بهتر از عقلش استفاده کند، ادبش هم بیشتر می‌شود؛ بدون اینکه لازم باشد حتماً سرش به سنگ بخورد!خداوند ما را با نعمت بزرگی به نام عقل آفریده است؛ نعمتی که به ما امکان می‌دهد قبل از تجربه کردن همهٔ تلخی‌ها، خوب و بد را تشخیص بدهیم.در روایتی نیز نقل شده که هنگام هبوط حضرت آدم علیه‌السلام، سه چیز به ایشان عرضه شد: عقل، حیا و ادب.حضرت آدم علیه‌السلام عقل را انتخاب کردند.وقتی عقل را انتخاب کردند، ادب و حیا گفتند: «ما باید همراه عقل باشیم؛ چون به ما گفته شده هر جا عقل باشد، ما هم همان‌جا باشیم.» پیام روایت بسیار زیباست:انسان به اندازه‌ای که عقلش شکوفا می‌شود، ادب و حیا هم در وجودش شکوفا می‌شوند.پس اگر می‌خواهیم مؤدب باشیم، یکی از مهم‌ترین کارها این است که روی شکوفایی عقل خودمان کار کنیم.و این موضوع برای تربیت فرزندانمان هم بسیار مهم است.
#دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها#دعای_حیات_طیبه#گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی
https://ble.ir/shahidehdaliri
ریشهٔ ادبحضرت امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام در یک روایت، دربارهٔ ریشهٔ ادب نکته بسیار مهمی می‌فرمایند:«الأدبُ في الإنسانِ کشجرةٍ أصلُها العقل» ؛ «ادب در انسان مانند درختی است که ریشه‌اش عقل است.» این روایت کمک می‌کند بفهمیم چطور می‌شود واقعاً و «آدم‌وار» مؤدب شد؛ نه اینکه فقط بعد از روبه‌رو شدن با عقوبت‌ها مجبور شویم رفتارمان را اصلاح کنیم.ریشهٔ مؤدب بودن، عقلانیت است.هرچه عقل انسان شکوفاتر شود و بیشتر و بهتر از عقلش استفاده کند، ادبش هم بیشتر می‌شود؛ بدون اینکه لازم باشد حتماً سرش به سنگ بخورد!خداوند ما را با نعمت بزرگی به نام عقل آفریده است؛ نعمتی که به ما امکان می‌دهد قبل از تجربه کردن همهٔ تلخی‌ها، خوب و بد را تشخیص بدهیم.در روایتی نیز نقل شده که هنگام هبوط حضرت آدم علیه‌السلام، سه چیز به ایشان عرضه شد: عقل، حیا و ادب.حضرت آدم علیه‌السلام عقل را انتخاب کردند.وقتی عقل را انتخاب کردند، ادب و حیا گفتند: «ما باید همراه عقل باشیم؛ چون به ما گفته شده هر جا عقل باشد، ما هم همان‌جا باشیم.» پیام روایت بسیار زیباست:انسان به اندازه‌ای که عقلش شکوفا می‌شود، ادب و حیا هم در وجودش شکوفا می‌شوند.پس اگر می‌خواهیم مؤدب باشیم، یکی از مهم‌ترین کارها این است که روی شکوفایی عقل خودمان کار کنیم.و این موضوع برای تربیت فرزندانمان هم بسیار مهم است.
#دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها#دعای_حیات_طیبه#گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی
https://ble.ir/shahidehdaliri
۶