شهیده دلیری
شماره 
اگر وابستگی‌هایمان را خودمان مدیریت نکنیم، زندگی به‌اجبار آن‌ها را مدیریت خواهد کرد. یک نکتهٔ جالب را در زندگی بچه‌ها ببینید. بچه‌های کوچک، گاهی وابستگی شدیدی به یک اسباب‌بازی خاص پیدا می‌کنند. اگر همان اسباب‌بازی را از آن‌ها بگیرید، ممکن است فغان و شیون کنند؛ انگار تمام هستی و زندگی‌شان را از آن‌ها گرفته‌اید! اما چند سال که بزرگ‌تر می‌شوند، دیگر آن اسباب‌بازی برایشان آن‌قدر مهم نیست. اسباب‌بازی‌های جدیدتری می‌آیند و تعلقاتشان تغییر می‌کند. کمی که بزرگ‌تر می‌شوند و به نوجوانی می‌رسند، روابط دوستانه برایشان جای خیلی از آن اسباب‌بازی‌ها را می‌گیرد. بعد که جوان می‌شوند، تشکیل خانواده و روابط خانوادگی بخش مهمی از تعلقاتشان را شکل می‌دهد و همین‌طور که انسان در زندگی پیش می‌رود، وابستگی‌ها و تعلقاتش تغییر می‌کنند. این یک نکتهٔ خیلی مهم است: بسیاری از چیزهایی که امروز برایشان یقه می‌درانیم و احساس می‌کنیم اگر نباشند دیگر نمی‌توانیم زندگی کنیم، ممکن است چند سال بعد اصلاً آن‌قدر برایمان مهم نباشند. پس باید از خودمان بپرسیم: آیا این چیزی که امروز به خاطرش دارم خودم را از بین می‌برم، واقعاً ارزش این میزان وابستگی را دارد؟ یا خواهند گفت: «طفلکی خودش رو الکی حروم کرد، اینقدر وابستگی به این لازم نبود» مبادا مثل همان کودکی باشیم که برای یک اسباب‌بازی خودش را به آب و آتش می‌زند و چند سال بعد، دیگر حتی یادش نمی‌آید آن اسباب‌بازی چه بوده است! گاهی آدم برای یک موقعیت اجتماعی، یک اتفاق، یک رابطه یا حتی یک مسئلهٔ خانوادگی، آن‌قدر وابسته می‌شود که اگر آن را از دست بدهد، احساس می‌کند زندگی‌اش تمام شده است. در حالی که ممکن است چند سال بعد، خودش به این ماجرا نگاه کند و بگوید: چرا آن‌قدر خودم را برای این مسئله اذیت کردم؟ چرا اجازه دادم یک اتفاق، تمام زندگی و آرامشم را از من بگیرد؟ پس اگر ما خودمان وابستگی‌هایمان را مدیریت نکنیم، زندگی به‌جای ما این کار را خواهد کرد. زندگی، اتفاقات پیش‌بینی‌نشده دارد. آدم‌ها ممکن است از زندگی ما خارج شوند، موقعیت‌ها تغییر کنند، بعضی چیزها را از دست بدهیم و اتفاقاتی بیفتد که هیچ‌کدام در اختیار ما نیست. چه بخواهیم و چه نخواهیم، زندگی بالاخره بخشی از وابستگی‌های ما را مدیریت خواهد کرد. اما تفاوت بزرگی وجود دارد: اگر خودمان یاد بگیریم وابستگی‌هایمان را مدیریت کنیم، این تغییر می‌تواند آگاهانه و تدریجی اتفاق بیفتد؛ اما اگر این کار را به زندگی بسپاریم، ممکن است زمانی مجبور شویم چیزی را رها کنیم که هنوز به‌شدت به آن وابسته‌ایم؛ و آن‌وقت این رها شدن، بسیار دردناک خواهد بود. پس قبل از اینکه طعم تلخِ از دست دادن‌ها و تغییرات، زیر دندانمان برود، خودمان تمرین کنیم که تعلقات و وابستگی‌هایمان را مدیریت کنیم. دوست داشتن را از خودمان نگیریم؛ اما یاد بگیریم که زندگی‌مان را به چیزهای شکست‌پذیر گره نزنیم. #دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها #دعای_حیات_طیبه #گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی https://ble.ir/shahidehdaliri
اگر وابستگی‌هایمان را خودمان مدیریت نکنیم، زندگی به‌اجبار آن‌ها را مدیریت خواهد کرد. یک نکتهٔ جالب را در زندگی بچه‌ها ببینید. بچه‌های کوچک، گاهی وابستگی شدیدی به یک اسباب‌بازی خاص پیدا می‌کنند. اگر همان اسباب‌بازی را از آن‌ها بگیرید، ممکن است فغان و شیون کنند؛ انگار تمام هستی و زندگی‌شان را از آن‌ها گرفته‌اید! اما چند سال که بزرگ‌تر می‌شوند، دیگر آن اسباب‌بازی برایشان آن‌قدر مهم نیست. اسباب‌بازی‌های جدیدتری می‌آیند و تعلقاتشان تغییر می‌کند. کمی که بزرگ‌تر می‌شوند و به نوجوانی می‌رسند، روابط دوستانه برایشان جای خیلی از آن اسباب‌بازی‌ها را می‌گیرد. بعد که جوان می‌شوند، تشکیل خانواده و روابط خانوادگی بخش مهمی از تعلقاتشان را شکل می‌دهد و همین‌طور که انسان در زندگی پیش می‌رود، وابستگی‌ها و تعلقاتش تغییر می‌کنند. این یک نکتهٔ خیلی مهم است: بسیاری از چیزهایی که امروز برایشان یقه می‌درانیم و احساس می‌کنیم اگر نباشند دیگر نمی‌توانیم زندگی کنیم، ممکن است چند سال بعد اصلاً آن‌قدر برایمان مهم نباشند. پس باید از خودمان بپرسیم: آیا این چیزی که امروز به خاطرش دارم خودم را از بین می‌برم، واقعاً ارزش این میزان وابستگی را دارد؟ یا خواهند گفت: «طفلکی خودش رو الکی حروم کرد، اینقدر وابستگی به این لازم نبود» مبادا مثل همان کودکی باشیم که برای یک اسباب‌بازی خودش را به آب و آتش می‌زند و چند سال بعد، دیگر حتی یادش نمی‌آید آن اسباب‌بازی چه بوده است! گاهی آدم برای یک موقعیت اجتماعی، یک اتفاق، یک رابطه یا حتی یک مسئلهٔ خانوادگی، آن‌قدر وابسته می‌شود که اگر آن را از دست بدهد، احساس می‌کند زندگی‌اش تمام شده است. در حالی که ممکن است چند سال بعد، خودش به این ماجرا نگاه کند و بگوید: چرا آن‌قدر خودم را برای این مسئله اذیت کردم؟ چرا اجازه دادم یک اتفاق، تمام زندگی و آرامشم را از من بگیرد؟ پس اگر ما خودمان وابستگی‌هایمان را مدیریت نکنیم، زندگی به‌جای ما این کار را خواهد کرد. زندگی، اتفاقات پیش‌بینی‌نشده دارد. آدم‌ها ممکن است از زندگی ما خارج شوند، موقعیت‌ها تغییر کنند، بعضی چیزها را از دست بدهیم و اتفاقاتی بیفتد که هیچ‌کدام در اختیار ما نیست. چه بخواهیم و چه نخواهیم، زندگی بالاخره بخشی از وابستگی‌های ما را مدیریت خواهد کرد. اما تفاوت بزرگی وجود دارد: اگر خودمان یاد بگیریم وابستگی‌هایمان را مدیریت کنیم، این تغییر می‌تواند آگاهانه و تدریجی اتفاق بیفتد؛ اما اگر این کار را به زندگی بسپاریم، ممکن است زمانی مجبور شویم چیزی را رها کنیم که هنوز به‌شدت به آن وابسته‌ایم؛ و آن‌وقت این رها شدن، بسیار دردناک خواهد بود. پس قبل از اینکه طعم تلخِ از دست دادن‌ها و تغییرات، زیر دندانمان برود، خودمان تمرین کنیم که تعلقات و وابستگی‌هایمان را مدیریت کنیم. دوست داشتن را از خودمان نگیریم؛ اما یاد بگیریم که زندگی‌مان را به چیزهای شکست‌پذیر گره نزنیم. #دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها #دعای_حیات_طیبه #گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی https://ble.ir/shahidehdaliriشماره
یک نوجوان را در نظر بگیرید. خیلی وقت‌ها برایش یک اتفاق، یک مهمانی یا حتی رفتن به یک جای خاص آن‌قدر مهم می‌شود که احساس می‌کند اگر به آن نرسد، اتفاق خیلی بزرگی افتاده است.اما وقتی یک انسان باتجربه با او صحبت می‌کند، می‌گوید: «اگر اینجا هم نروی، اتفاق خاصی نمی‌افتد!» تجربه و دنیا‌دیدگی کمک می‌کند آدم بفهمد همه چیز آن‌قدر که به نظرش مهم می‌آید، مهم نیست.
حالا اگر انسان از کودکی با مطالعه، تفکر، قرآن، روایات و استفاده از تجربهٔ دیگران، واقعیت‌های زندگی را بهتر بشناسد، خیلی از وابستگی‌هایش را قبل از اینکه زندگی به او تحمیل کند، خودش مدیریت می‌کند.
حضرت صدیقهٔ طاهره سلام‌الله‌علیها می‌فرمایند: «اللَّهُمَّ أَعِزَّنِي بِالانْقِطَاعِ إِلَيْكَ بِلَا ضَرُورَةٍ» ؛ «خدایا! مرا با گسستن از غیر خودت عزیز و شکست‌ناپذیر کن، بدون اینکه مجبور شوم از روی اجبار و ضرورت وابستگی‌هایم را مدیریت کنم.»
چه خوب است قبل از اینکه جبر زمانه چیزی را از ما بگیرد و به ما یاد بدهد چه چیزی را باید رها کنیم، خودمان با معرفت و شناخت، جایگاه وابستگی‌هایمان را در زندگی اصلاح کنیم.
#دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها#دعای_حیات_طیبه#گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی
https://ble.ir/shahidehdaliri
یک نوجوان را در نظر بگیرید. خیلی وقت‌ها برایش یک اتفاق، یک مهمانی یا حتی رفتن به یک جای خاص آن‌قدر مهم می‌شود که احساس می‌کند اگر به آن نرسد، اتفاق خیلی بزرگی افتاده است.اما وقتی یک انسان باتجربه با او صحبت می‌کند، می‌گوید: «اگر اینجا هم نروی، اتفاق خاصی نمی‌افتد!» تجربه و دنیا‌دیدگی کمک می‌کند آدم بفهمد همه چیز آن‌قدر که به نظرش مهم می‌آید، مهم نیست.
حالا اگر انسان از کودکی با مطالعه، تفکر، قرآن، روایات و استفاده از تجربهٔ دیگران، واقعیت‌های زندگی را بهتر بشناسد، خیلی از وابستگی‌هایش را قبل از اینکه زندگی به او تحمیل کند، خودش مدیریت می‌کند.
حضرت صدیقهٔ طاهره سلام‌الله‌علیها می‌فرمایند: «اللَّهُمَّ أَعِزَّنِي بِالانْقِطَاعِ إِلَيْكَ بِلَا ضَرُورَةٍ» ؛ «خدایا! مرا با گسستن از غیر خودت عزیز و شکست‌ناپذیر کن، بدون اینکه مجبور شوم از روی اجبار و ضرورت وابستگی‌هایم را مدیریت کنم.»
چه خوب است قبل از اینکه جبر زمانه چیزی را از ما بگیرد و به ما یاد بدهد چه چیزی را باید رها کنیم، خودمان با معرفت و شناخت، جایگاه وابستگی‌هایمان را در زندگی اصلاح کنیم.
#دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها#دعای_حیات_طیبه#گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی
https://ble.ir/shahidehdaliri
۳