شهیده دلیری
شماره 

راز مشترک پیامبران پیامبران الهی، با وجود تفاوتهای بسیار زیاد در شرایط زندگی، در یک ویژگی مشترک بودند: رجوع دائمی به خدا و انتخاب خیر. حالا ببینیم خود قرآن در پایان داستان این پیامبران چه جمعبندیای ارائه میکند. در سوره ص، پس از بیان داستان پیامبران، خداوند میفرماید: «إِنّا أَخْلَصْناهُم بِخالِصَةٍ ذِكرَى الدّارِ وَإِنَّهُم عِندَنا لَمِنَ المُصطَفَينَ الأَخيارِ» ؛ «ما آنان را به ویژگی خاصی خالص کردیم؛ یاد آخرت. و آنان نزد ما از برگزیدگان و نیکان بودند.» بعد از آن نیز نام پیامبرانی مانند حضرت اسماعیل، یسع و ذوالکفل علیهمالسلام میآید و درباره آنان نیز تعبیر «وَكُلٌّ مِنَ الأَخْيارِ» به کار میرود؛ «همه از نیکان بودند.» نکته اینجاست که قرآن نمیگوید این پیامبران زندگیهای راحتی داشتند. یکی حکومت داشت، دیگری امکانات فراوان داشت و دیگری مانند حضرت ایوب علیهالسلام با سختیهای سنگین روبهرو شد. زندگی هیچکدام شبیه دیگری نبود. اما قرآن یک ویژگی را در همه آنها برجسته میکند: «مِنَ الأَخْيارِ»؛ اهل خیر بودند. پس زندگی خوب لزوماً به معنای زندگی بدون مشکل نیست. ممکن است شرایط زندگی انسان بسیار متفاوت باشد، اما انسان میتواند در هر شرایطی، اهل خیر بماند و ارتباط خود را با خدا حفظ کند. این دقیقاً با دعای حضرت صدیقه طاهره سلاماللهعلیها ارتباط پیدا میکند؛ آنجا که میفرمایند: «وَاجْعَلْنِي مِنْ أَهْلِهِ» ؛ «خدایا، مرا از اهل خیر قرار بده.» یعنی خدایا، به جایی برسم که در صحنههای مختلف زندگی، فارغ از اینکه چه اتفاقی در اطرافم رخ میدهد، انتخاب من خیر باشد؛ تصمیم من درست باشد و از مسیر خیر فاصله نگیرم. این، یکی از مهمترین ویژگیهای یک زندگی پویا و خوشگوار است. اگر به داستان پیامبران در سوره ص نگاه کنیم، میبینیم که اهل خیر بودن یک ویژگی اتفاقی و لحظهای نیست؛ بلکه حاصل یک نوع زندگی و یک نوع نگاه به عالم است. انسانی که دائماً به خدا رجوع میکند، در اتفاقات مختلف زندگیاش نیز تلاش میکند انتخابهایش را بر اساس خیر و رضای خدا قرار دهد. ممکن است شرایط زندگی تغییر کند؛ ممکن است انسان روزی در اوج امکانات باشد و روزی دیگر با سختی مواجه شود، اما اگر ارتباط او با خدا و مسیر خیر ثابت بماند، زندگی او نیز از درون استوار و زنده خواهد ماند. این همان چیزی است که حضرت صدیقه طاهره سلاماللهعلیها از خدا میخواهند: انسان فقط گاهی کار خیر انجام ندهد، بلکه از اهل خیر باشد؛ یعنی خیر، تبدیل به ویژگی و سبک زندگی او شود. پیشنهاد: تا جلسه آینده، یک بار سوره مبارکه ص را با دقت بخوانید و به داستان پیامبران و ویژگیهایی که خداوند در پایان این داستانها برای آنان بیان میکند، توجه کنید. #دعای_حضرت_زهرا_سلاماللهعلیها #دعای_حیات_طیبه #گذاشتن_فرشتهها_تو_رودرباسی https://ble.ir/shahidehdaliri
شماره 


کار خیر مقدم بر عبادت ظاهری برای پاسخ، به ماجرای حضرت سلیمان علیهالسلام در سوره مبارکه ص نگاه کنیم.حضرت سلیمان علیهالسلام پیامبری بزرگ و انسانی بسیار «اوّاب» است؛ یعنی دائماً به خدا رجوع میکند و همواره متوجه خداوند است. نماز و عبادت نیز از محبوبترین اعمال او و وسیلهای برای یاد خداست.در بخشی از زندگی حضرت سلیمان علیهالسلام، ایشان مشغول سامان دادن امور جهاد و دفاع از دین خدا بودند. در برخی نقلها آمده است که در همین جریان، فرصت یکی از نمازها از دست رفت.عبارت قرآن در اینجا بسیار قابل توجه است: «حُبُّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي» ؛ «محبت خیر باعث شد که از ذکر پروردگار بازبماند.»
گاهی این آیه را به گونهای میخوانند که گویی حضرت سلیمان علیهالسلام در اینجا مرتکب اشتباهی شده است؛ اما به نظر میرسد این برداشت با ادامه آیه سازگار نیست. خداوند در ادامه، عظمت این صحنه را بیان میکند و از بازگرداندن خورشید سخن میگوید تا حضرت سلیمان بتواند به عبادت و ذکر خود برسد.نکته مهم اینجاست:حضرت سلیمان علیهالسلام با اینکه انسانی دائماً متوجه خداست و یاد خدا در تمام زندگی او جاری است، وقتی در موقعیتی قرار میگیرد که انجام یک کار خیر و مهم ــ مانند جهاد و دفاع از دین خدا ــ با شکل معمول عبادت او تلاقی پیدا میکند، کار خیر را جدی میگیرد.ممکن است کسی در میدان جهاد باشد و نتواند مانند همیشه در محراب بنشیند، زیارت بخواند یا عبادتی طولانی انجام دهد؛ اما همین فعالیت برای دفاع از دین خدا، خودش میتواند مصداقی از بندگی و اتصال به خدا باشد.اینجا به یک نکته مهم میرسیم: همه راههای رسیدن به خدا، در شکل ظاهری عبادت خلاصه نمیشوند.گاهی انجام یک کار خیر، خودش بهترین شکل یاد خداست.
پ.ن: در اسلام، برای لحظه جنگ و درگیری، به جای نمازهای واجب، نماز «خوف» قرار داده شده که دو رکعتی است و با شرایط خاصی اقامه میشود.
#دعای_حضرت_زهرا_سلاماللهعلیها#دعای_حیات_طیبه#گذاشتن_فرشتهها_تو_رودرباسی
https://ble.ir/shahidehdaliri
کار خیر مقدم بر عبادت ظاهری برای پاسخ، به ماجرای حضرت سلیمان علیهالسلام در سوره مبارکه ص نگاه کنیم.حضرت سلیمان علیهالسلام پیامبری بزرگ و انسانی بسیار «اوّاب» است؛ یعنی دائماً به خدا رجوع میکند و همواره متوجه خداوند است. نماز و عبادت نیز از محبوبترین اعمال او و وسیلهای برای یاد خداست.در بخشی از زندگی حضرت سلیمان علیهالسلام، ایشان مشغول سامان دادن امور جهاد و دفاع از دین خدا بودند. در برخی نقلها آمده است که در همین جریان، فرصت یکی از نمازها از دست رفت.عبارت قرآن در اینجا بسیار قابل توجه است: «حُبُّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي» ؛ «محبت خیر باعث شد که از ذکر پروردگار بازبماند.»
گاهی این آیه را به گونهای میخوانند که گویی حضرت سلیمان علیهالسلام در اینجا مرتکب اشتباهی شده است؛ اما به نظر میرسد این برداشت با ادامه آیه سازگار نیست. خداوند در ادامه، عظمت این صحنه را بیان میکند و از بازگرداندن خورشید سخن میگوید تا حضرت سلیمان بتواند به عبادت و ذکر خود برسد.نکته مهم اینجاست:حضرت سلیمان علیهالسلام با اینکه انسانی دائماً متوجه خداست و یاد خدا در تمام زندگی او جاری است، وقتی در موقعیتی قرار میگیرد که انجام یک کار خیر و مهم ــ مانند جهاد و دفاع از دین خدا ــ با شکل معمول عبادت او تلاقی پیدا میکند، کار خیر را جدی میگیرد.ممکن است کسی در میدان جهاد باشد و نتواند مانند همیشه در محراب بنشیند، زیارت بخواند یا عبادتی طولانی انجام دهد؛ اما همین فعالیت برای دفاع از دین خدا، خودش میتواند مصداقی از بندگی و اتصال به خدا باشد.اینجا به یک نکته مهم میرسیم: همه راههای رسیدن به خدا، در شکل ظاهری عبادت خلاصه نمیشوند.گاهی انجام یک کار خیر، خودش بهترین شکل یاد خداست.
پ.ن: در اسلام، برای لحظه جنگ و درگیری، به جای نمازهای واجب، نماز «خوف» قرار داده شده که دو رکعتی است و با شرایط خاصی اقامه میشود.
#دعای_حضرت_زهرا_سلاماللهعلیها#دعای_حیات_طیبه#گذاشتن_فرشتهها_تو_رودرباسی
https://ble.ir/shahidehdaliri
۱۱۸
۰:۵۸