بله | کانال شهر آموز

۱۷ فروردین

بازارسال شده از شهروندمتعالی

مرگ بارترین واکنش ها هنگام انفجاررفتارهای خطرناک در لحظه انفجار

#شهروند_متعالی#شهرآموز #پای_کار_ایران

#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۲۸

بازارسال شده از شهروندمتعالی

«من قرار نیست همه‌چیز را حل کنم؛
فقط باید امروز را به سلامت پشت سر بگذارم.»
در روزهایی که خبرهای بد پشت سر هم می‌آیند، حملات تکرار می‌شوند و هیچ‌کس نمی‌داند فردا چه خواهد شد، ذهن انسان به‌طور طبیعی خسته، مضطرب و سردرگم می‌شود. این متن مجموعه‌ای است از اصول عملی برای آنچه واقعاً می‌توانید انجام دهید.

بپذیرید که «ندانستن» بخشی از واقعیت است

هیچ‌کس پاسخ این سؤال را ندارد: «کی تمام می‌شود؟ بعدش چه می‌شود؟»

مغز وقتی پاسخی نمی‌یابد، مدام در چرخه اضطراب می‌چرخد و فرسوده می‌شود.

کار درست این است: به جای آیندهٔ نامعلوم، روی «امروز تحت کنترل» تمرکز کنید.

دایره کنترل خود را کوچک و شفاف نگه داریداز خود بپرسید:

چه چیزی در اختیار من است؟(محل امنم، رفتار روزانه‌ام، میزان مصرف خبر، مراقبت از خود و نزدیکان)

چه چیزی خارج از کنترل من است؟(تصمیم‌های کلان، زمان پایان جنگ، شدت حملات) انرژی خود را روی بخش دوم نریزید. این کار فقط روان شما را می‌سوزاند.

مصرف خبر را تنظیم کنیدخبرهای منفی مانند سم قطره‌ای هستند.

روزی ۲ تا ۳ بار از منابع معتبر چک کنید.

از تماشای ویدیوهای خشن و تکرار شایعات بپرهیزید.

«آگاه بودن» با «غرق شدن در اخبار» تفاوت دارد.

بدن را در حالت «آماده»، نه «وحشت‌زده» نگه داریدنه بی‌خیالی، نه وحشت. کارهای ساده اما حیاتی انجام دهید:

خواب حتی کوتاه

نوشیدن آب کافی

خوردن غذای ساده اما مقوی

حرکت سبک روزانه (قدم زدن در فضای امن، کشش عضلات)

یک برنامهٔ روزانهٔ بسیار ساده داشته باشید

یک کار کوچک در خانه انجام دهید.

یک تماس انسانی برقرار کنید (حتی اگر فقط سلام و احوال‌پرسی است).

یک کار مراقبت از خود انجام دهید (مثلاً دوش گرفتن، خواندن یک صفحه کتاب). «روزبه‌روز پیش رفتن» عاقلانه‌ترین استراتژی در شرایط بحران است.

تنها نمانید، حتی اگر حرفی برای گفتن نداریدنیازی به تحلیل یا صحبت‌های عمیق نیست. کافی است:

صدای کسی را بشنوید.

کنار کسی باشید.

بدانید که تنها نیستید. تنهایی طولانی‌مدت، فشار روانی را چندبرابر می‌کند.

اگر احساس می‌کنید «قفل» شده‌اید، کمک بگیریداین علائم هشدار هستند:

بی‌حسی عاطفی

ناامیدی شدید

بی‌خوابی مداوم

افکار تاریک و تکراری با ۴۰۳۰ تماس بگیرید

یک جملهٔ واقع‌بینانه برای این روزهانه مثبت‌اندیشی خام، نه نگرشی کاملاً تاریک: «من قرار نیست همه‌چیز را حل کنم؛
فقط باید امروز را به سلامت پشت سر بگذارم.»

#شهروند_متعالی#شهرآموز #پای_کار_ایران

#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۲۸

بازارسال شده از شهروندمتعالی

مراقب حرف هایمان باشیم.جنگنده ها در آسمان؟اطلاعات شما سلاح دشمن می شود.

#شهروند_متعالی#شهرآموز #پای_کار_ایران

#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۲۸

بازارسال شده از شهروندمتعالی

قطعی برق و اینترنت: راهنمای عملی مدیریت بحران خانگی
در جنگ گاهی به دلایل مختلف، بخش‌هایی از شهر با قطعی برق و اینترنت مواجه می‌شوند. در این شرایط، حفظ خونسردی و اقدام هوشمندانه، تفاوت بین یک «بحران» و یک «چالش مدیریت‌شده» را رقم می‌زند.
۱. اقدامات حیاتی در ۱۰ دقیقه اول قطع برق

ایمنی پیشگیری:وسایل برقی پرمصرف و حساس (یخچال، تلویزیون، پکیج، کامپیوتر) را از پریز بکشید تا هنگام نوساناتِ وصل مجدد، آسیب نبینند. فقط یک لامپ را روشن بگذارید تا متوجه برگشتن برق بشوید.

گاز:در کل درصورتیکه کاری با گاز ندارید، بهتر است شیر اصلی را ببندید.

روشنایی ایمن:از چراغ‌قوه یا چراغ‌های شارژی استفاده کنید. (استفاده از شمع در فضای بسته کمی ریسک دارد).

خطر خاموش:اگر از موتور برق (ژنراتور) استفاده می‌کنید، حتماً آن را در فضای کاملاً باز قرار دهید تا از مسمومیت کشنده با گاز مونوکسید کربن (CO) جلوگیری شود.
۲. وقتی اینترنت و آنتن‌دهی مختل می‌شود

باتری، طلاست:موبایل را فورا در حالت ذخیره انرژی (Low Power Mode) قرار دهید و نور صفحه را کم کنید.

جایگزین‌های ارتباطی:در زمان اختلال اینترنت، پیامک (SMS) پایدارترین راه ارتباطی است.

اپلیکیشن‌های آفلاین:در صورت نصب قبلی، از پیام‌رسان‌های مبتنی بر بلوتوث برای ارتباط با همسایه‌ها تا شعاع ۱۰۰ متری استفاده کنید.

دسترسی به اخبار:یک رادیوی کوچک باتری‌خور در خانه داشته باشید. شبکه‌های رادیویی (موج AM/FM) در بحران‌ها پایدارترین منبع اخبار رسمی هستند.
۳. مدیریت آب و غذا (جلوگیری از فساد)

قانون درِ بسته:درِ یخچال و فریزر را به هیچ‌وجه باز نکنید. یک فریزر پر، در صورت باز نشدن در، تا ۴۸ ساعت مواد را منجمد نگه می‌دارد.

اولویت مصرف:ابتدا غذاهای داخل یخچال، سپس مواد داخل فریزر و در نهایت غذاهای کنسروی و خشک را مصرف کنید.

حفظ آب:در مجتمع‌هایی که پمپ آب دارند، با قطع برق، آب هم قطع می‌شود. همیشه چند بطری آب آشامیدنی در خانه ذخیره داشته باشید و آب باقی‌مانده در لوله‌ها یا منبع را سهمیه‌بندی کنید.
۴. اقدامات پس از وصل شدن مجدد برق

وصل مرحله‌ای:وسایل برقی را یک‌باره به پریز نزنید. چند دقیقه صبر کنید تا ولتاژ شبکه ثابت شود.

مدیریت مصرف برای پایداری شبکه:

دمای یخچال را روی ۴ درجه و فریزر را روی -۱۸ درجه تنظیم کنید.

وسایل سرمایشی/گرمایشی را در دمای متعادل تنظیم کنید.
۵. چک‌لیست آمادگی برای آینده (همین امروز آماده کنید)

پاوربانک همیشه شارژ شده.

چراغ‌قوه با باتری‌های اضافه.

رادیوی جیبی باتری‌خور.

ذخیره آب آشامیدنی (حداقل ۴ لیتر برای هر نفر در روز).

مقداری پول نقد (در زمان قطع برق، کارت‌خوان‌ها و عابربانک‌ها کار نمی‌کنند).

نوشتن شماره‌های ضروری روی یک تکه کاغذ.

در صورت مشاهده پارگی سیم‌های برق در خیابان، هرگز نزدیک نشوید و به ۱۲۱* (اتفاقات برق) اطلاع دهید.*

#شهروند_متعالی#شهرآموز #پای_کار_ایران

#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۲۸

بازارسال شده از شهروندمتعالی

تغذیه و آرامش: چطور در روزهای پرالتهاب، با بشقاب غذایمان استرس را کنترل کنیم؟در روزهای سخت و پرفشار، کنترل ذهن کار دشواری است؛ اما آیا می‌دانستید «معده، مغز دوم شماست»؟ مراقبت از بدن، اولین و در دسترس‌ترین قدم برای کنترل اضطراب است. با چند تغییر ساده در انتخاب‌های غذایی، می‌توانیم به سیستم عصبی‌مان کمک کنیم تا آرام‌تر بماند:

دوستان سیستم عصبی (غذاهای ضد اضطراب):به جای رژیم‌های سخت، سعی کنید این مواد را در طول روز بیشتر مصرف کنید:

منیزیم (قرص آرام‌بخش طبیعت): بادام، گردو و اسفناج به شدت به شل شدن عضلات و آرامش اعصاب کمک می‌کنند.

پتاسیم: موز و سیب‌زمینی تنش‌های جسمی را کاهش می‌دهند.

کربوهیدرات‌های پیچیده: عدس، جو دوسر و نان‌های سبوس‌دار باعث ترشح «سروتونین» (هورمون حال خوب) می‌شوند.

محرک‌های پنهان اضطراب (خط قرمزها):

کافئین زیاد: چای غلیظ، قهوه و نوشیدنی‌های انرژی‌زا، تپش قلب را بالا برده و مغز را در حالت «هشدار» قرار می‌دهند.

قند و شکر سفید: شیرینی‌ها باعث نوسان شدید قند خون می‌شوند. افت ناگهانی قند، مستقیماً حس پنیک و اضطراب ایجاد می‌کند.

قانون طلایی: آب و قند خون

گرسنه نمانید: افت قند خون مساوی است با بی‌قراری و کلافگی. حتی اگر اشتها ندارید، وعده‌های اصلی را با حجم کم و میان‌وعده‌هایی مثل چند عدد کشمش و نخودچی یا مغزیجات میل کنید.

کم‌آبی = سردرد و استرس: همیشه یک بطری آب (ترجیحاً طعم‌دار شده با چند قطره لیمو یا برگ نعناع) کنار خود داشته باشید و جرعه‌جرعه بنوشید.

آشپزی به عنوان تراپی!در زمان پخت غذا، ذهن‌تان را از اخبار و افکار دور کنید و بر روی غذا تمرکز کنید. آشپزی جمعی با اعضای خانواده و تقسیم کارهای ساده نیز، حس همبستگی و امنیت را بالا می‌برد.

اقدام فوری برای لحظات اضطراب شدید:اگر احساس کردید تپش قلب دارید یا استرس بر شما غلبه کرده است:۱. نوشیدنی اورژانسی:یک لیوان آب خنک + آب نصف لیموترش + یک قاشق عسل را به آرامی بنوشید.
۲. تنفس ۴-۲-۶:۴ ثانیه دم، ۲ ثانیه حبس نفس، و ۶ ثانیه بازدم طولانی.
۳. تکنیک ۵-۴-۳-۲-۱:به اطراف نگاه کنید؛ ۵ چیز که می‌بینید، ۴ چیز که می‌توانید لمس کنید، ۳ صدایی که می‌شنوید، ۲ بویی که حس می‌کنید و ۱ چیزی که می‌توانید بچشید را در ذهن بشمارید تا مغز از حالت پنیک خارج شود.

پیش از آنکه تصمیم بگیرید، آب بنوشید. پیش از آنکه واکنش نشان دهید، نفس عمیق بکشید.

#شهروند_متعالی#شهرآموز #پای_کار_ایران

#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۳۰

بازارسال شده از شهروندمتعالی

بایدها و نبایدها در زمان شنیدن صدای پدافند

#شهروند_متعالی#شهرآموز #پای_کار_ایران

#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۳۰

بازارسال شده از شهروندمتعالی

ایمنی در برابر اشیای مشکوک باقی‌مانده از حملات هوایی ناشی از مخاصمات مسلحانه یا مین‌ریزی هوایی‌در مناطق آسیب‌دیده از مخاصمات مسلحانه، ممکن است اشیای مشکوکی از جمله مهمات عمل‌نکرده (منظور: گلوله، بمب یا هر سلاح انفجاری که منفجر نشده است)، بقایای انفجاری جنگ (بقایای انفجاری جنگی)، بمب‌های منفجرنشده، قطعات مهمات، و سایر اجسام ناشناخته یا رهاشده باقی مانده باشد. بر اساس راهنماهای بین‌المللی، این اشیا باید همواره خطرناک فرض شوند و فقط توسط افراد آموزش‌دیده و مجاز بررسی، جابه‌جا یا خنثی شوند. افراد غیرمتخصص نباید به این اشیا دست بزنند، آن‌ها را جابه‌جا کنند، بپوشانند یا به آن‌ها نزدیک شوند.‌

اصول اصلی ایمنی:
۱.فاصله بگیریددر صورت مشاهده شیء مشکوک، فوراً از آن دور شوید و دیگران را نیز دور نگه دارید. نزدیک شدن به مهمات عمل‌نکرده یا اشیای مشکوک می‌تواند به انفجار ناخواسته و جراحت شدید منجر شود.‌۲.دست نزنید و جابه‌جا نکنیداشیای مشکوک نباید لمس، باز، حمل یا دفن شوند. حتی حرکت دادن جزئی می‌تواند باعث فعال شدن سازوکار انفجاری شود.‌۳.منطقه را علامت‌گذاری و ایزوله کنیددر صورت امکان و بدون نزدیک شدنِ ناایمن، محل را از دور مشخص کنید و ورود افراد دیگر را متوقف کنید. ایجاد حریم امن و جلوگیری از تردد، از اصول پایه در واکنش اولیه است.‌۴.به نیروهای مسئول اطلاع دهیدباید فوراً موضوع به مراجع محلی، نیروهای امنیتی، تیم‌های مین‌زدایی، یا مراجع مسئول پاکسازی مهمات انفجاری گزارش شود. تشخیص نهایی و اقدام فنی فقط باید توسط متخصصان خنثی‌سازی مهمات انفجاری و بقایای انفجاری جنگ انجام شود.‌۵.از تجمع و کنجکاوی پرهیز کنیدجمع شدن مردم در اطراف شیء مشکوک، خطر را افزایش می‌دهد. در اطراف محل باید حداقل نفرات حضور داشته باشند و از ایجاد ازدحام جلوگیری شود.‌۶.از هرگونه اقدام خودسرانه خودداری کنیدروشن‌کردن آتش، ضربه‌زدن، جابه‌جایی با ابزار، یا هر اقدام غیرحرفه‌ای می‌تواند خطر را چند برابر کند.‌۷.حوزه‌های پرخطر:
- محل‌های اصابت حملات هوایی- اطراف ساختمان‌های آسیب‌دیده- جاده‌ها و مسیرهای دسترسی پس از درگیری- زمین‌های باز و حاشیه‌های شهری- مناطق دارای سابقه پرتاب بمب، راکت، گلوله توپ، یا مهمات خوشه‌ای- مکان‌های متروک، پایگاه‌های رهاشده، و نقاطی که قبلاً درگیری در آن رخ داده است- مکان‌های متروک، پایگاه‌های رهاشده و نقاطی که پیش‌تر درگیری در آن رخ داده است‌یادتان باشد برخی اشیای باقی‌مانده ممکن است در ظاهر بی‌خطر یا کم‌اهمیت به نظر برسند، اما در عمل بسیار ناپایدار باشند. بنابراین، اصل بنیادین ایمنی این است: اگر مطمئن نیستید، دست نزنید؛ فاصله بگیرید؛ گزارش دهید.‌نکته طلاییدر مواجهه با اشیای مشکوک باقی‌مانده از حملات هوایی یا مین‌ریزی هوایی، سه اصل باید همواره رعایت شود:- نزدیک نشو- دست نزن- گزارش بده
#شهروند_متعالی#شهرآموز #پای_کار_ایران

#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy‌

۱۱:۳۰

بازارسال شده از شهروندمتعالی

از پنجره های دو جداره هم فاصله بگیرید

#شهروند_متعالی#یک‌ملت_یک‌پرچم

#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۳۰

بازارسال شده از شهروندمتعالی

راهنمای عملی: چطور «نقطه امن» خانه‌مان را پیدا و ایمن‌تر کنیم؟
در شرایطی که احتمال بروز حوادث ناگهانی و صدای انفجار وجود دارد، شناسایی و آماده‌سازی یک «نقطه امن» (پناهگاه داخلی) در خانه، مهم‌ترین سپر محافظ شما و خانواده‌تان است. این نقطه جایی است که شما را از موج انفجار و خطرناک‌ترین عامل یعنی «پرتاب شیشه و اشیاء» دور نگه می‌دارد.
در اینجا قدم‌به‌قدم این فضا را پیدا و ایمن می‌کنیم:

«نقطه امن» خانه کجاست؟

هدف:پیدا کردن «هسته مرکزی خانه». جایی که بیشترین دیوارهای داخلی را بین شما و فضای بیرون (خیابان، حیاط و پنجره‌ها) داشته باشد.

بهترین گزینه‌ها (به ترتیب اولویت):۱- راهروهای داخلی و باریکامن‌ترین نقطه در آپارتمان‌ها. این فضاها معمولاً هیچ پنجره‌ای ندارند و توسط دیوارهای داخلی اتاق‌ها احاطه شده‌اند.۲- گوشه‌ی کورِ یک اتاق داخلی:اگر راهروی مناسبی ندارید، گوشه‌ای از یک اتاق خواب را انتخاب کنید که بیشترین فاصله را از پنجره و درِ اتاق دارد و در مسیر مستقیم بازشوها نیست.۳-حمام یا دستشویی داخلی (بدون پنجره):به دلیل لوله‌کشی، دیوارهای مقاومی دارند، مشروط بر اینکه آینه و کاشی‌ها ایمن شده باشند.

نقاط ممنوعه (پرهیز مطلق):کنار پنجره‌ها، وسط فضاهای باز (مثل سالن پذیرایی)، زیر لوسترها و نزدیک به دیوارهای خارجی ساختمان.

این نقطه را چگونه «امن‌تر» کنیم؟ پیدا کردن فضا کافی نیست؛ باید خطرات احتمالی اطراف آن را خنثی کنید:

مهار شیشه‌های مجاور (بسیار مهم):روی شیشه پنجره‌های اتاق‌های اطراف و نزدیک به نقطه امن، چسب پهن بیشتری (به شکل ضربدر و ستاره) بزنید. پرده‌های ضخیم را کاملاً بکشید و لبه‌های پرده را ثابت کنید.

حذف خطرات معلق:تمام قاب‌عکس‌ها، آینه‌ها، ساعت دیواری و اشیای تزئینی را از دیوارهای نقطه امن و مسیر منتهی به آن بردارید.

بستن در اتاق‌ها:درِ تمام اتاق‌هایی که پنجره دارند را ببندید. این یک سد دفاعی عالی برای جلوگیری از ورود ترکش‌های شیشه به راهرو یا نقطه امن شماست.

انتقال محل خواب (ترجیحا):در شب‌های پرتنش، بهترین تصمیم خوابیدن در خود نقطه امن است. تشک‌ها را به آنجا (مثلاً گوشه کور یک اطاق داخلی) منتقل کنید.

در نقطه امن چه چیزهایی بگذاریم؟یک سبد کوچک در کنار تشک‌ها قرار دهید که شامل این موارد باشد:

کفش یا دمپایی ضخیم(برای محافظت از پا در صورت نیاز به تردد میان شیشه‌ها)

چراغ قوه با باتری اضافه(برای روشنایی فوری)

بطری آب آشامیدنی و جعبه کمک‌های اولیه کوچک

در لحظه شنیدن صدای مهیب چه کنیم؟

اگر در نقطه امن خوابیده‌اید، همان‌جا بمانید. اگر در اتاق دیگری هستید، بلافاصله به نقطه امن بروید.

روی زمین دراز بکشید یا مچاله بنشینید، صورت رو به زمین باشد و با دست‌ها از سر و گردن خود محافظت کنید.

تحت هیچ شرایطی برای نگاه کردن به سمت پنجره‌ها نروید. تا پایان خطر همان‌جا بمانید.
#شهروند_متعالی#یک‌ملت_یک‌پرچم

#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۳۰

بازارسال شده از شهروندمتعالی

#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۳۰

بازارسال شده از شهروندمتعالی

راهنمای حمایت روانی از کودکان در بحران

چگونه با کودکان در شرایط جنگی برخورد کنیم ؟#شهرآموز#شهروند_متعالی#یک‌ملت_یک‌پرچم🇮🇷#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۳۰

بازارسال شده از شهروندمتعالی

معجزه «روتین‌ها»: چرا مرتب کردن تخت‌خواب در روزهای بحران، یک اقدام نجات‌بخش است؟
وقتی در شرایط بحرانی (مثل جنگ، ناامنی یا اخبار ملتهب) قرار می‌گیریم، اولین چیزی که روان ما از دست می‌دهد، «احساس کنترل» است. این غیرقابل پیش‌بینی بودن اوضاع، مغز را در حالت هشدار و اضطراب شدید قرار می‌دهد.
در چنین شرایطی، ممکن است با خود بگوییم: «وقتی دنیا به هم ریخته، چه اهمیتی دارد که ظرف‌ها شسته باشند یا تختم مرتب باشد؟» اما روان‌شناسی بحران پاسخ متفاوتی دارد: دقیقاً در همین زمان است که این کارهای کوچک اهمیت حیاتی پیدا می‌کنند.
🟢 چرا کارهای ساده‌، نجات‌بخش هستند؟
۱. بازپس‌گیری کنترل از دست‌رفتهشما نمی‌توانید اتفاقات بیرون از خانه را کنترل کنید، اما می‌توانید پتوی خود را تا کنید! همین اقدام کوچک، به مغز پیام می‌دهد: «من هنوز روی بخش‌هایی از زندگی‌ام تسلط دارم.» این کار، پادزهر احساس درماندگی است.
۲- ایجاد جزیره‌های ثباتروتین‌های کوچک (مثل درست کردن چای اول صبح، آب دادن به گلدان‌ها، یا شستن صورت با آب سرد) مثل «لنگر» عمل می‌کنند و ذهن را به لحظه حال (اینجا و اکنون) برمی‌گردانند.
۳. ارسال پیام «امنیت» به سیستم عصبیوقتی شما در میانه‌ی دلهره، بلند می‌شوید و تختتان را مرتب می‌کنید، بدن شما ناخودآگاه آرام‌تر می‌شود. چرا؟ چون به سیستم عصبی‌تان این سیگنال را می‌دهید که: «من آن‌قدر فرصت دارم که به محیط اطرافم برسم.» این کار سطح هورمون کورتیزول (هورمون استرس) را کاهش می‌دهد.
🟢 یک تمرین ساده برای روزهای ملتهب:نیازی نیست برنامه‌ریزی‌های سنگین و ۲۴ ساعته داشته باشید (چون در شرایط استرس، انرژی روانی ما به شدت افت می‌کند). فقط روتین خرد و غیرقابل تغییر برای خودتان تعریف کنید:

یک روتین صبحگاهی (مثل مرتب کردن تخت بلافاصله بعد از بیداری).

یک روتین عصرگاهی (مثل ده دقیقه گوش دادن به یک موسیقی بی‌کلام یا دم کردن دمنوش).

یک روتین شبانه (مثل دعا کردن، مسواک زدن و کشیدن نفس‌های عمیق قبل از خواب).
امروز تختتان را مرتب کرده‌اید؟

#شهروند_متعالی#یک‌ملت_یک‌پرچم🇮🇷#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی
@shahrvande_motealy

۱۱:۳۰

بازارسال شده از شهروندمتعالی

با یکی از نقاط امن ساختمان آشنا شوید
راه پله‌ها و پاگردها جزو نقاط امن ساختمان‌ها در زمان بروز خطراتی مثل انفجار یا تخریب هستند. اگر به نقاط امن ساختمانی که در آن قرار دارید آشنایی ندارید و یا بیرون از منزل هستید و احساس خطر کردید یکی از روش‌های مناسب، پناه گرفتن در داخل راه پله‌هاست. خود را به یک ساختمان رسانده و در پاگرد راه پله‌های آن، کنار ستون‌ها یا کنج دیوارها پناه بگیرید. روی زمین بنشینید، دهان خود را باز نگهدارید و با هر وسیله‌ای حتی با دستها از سر و گردن خود محافظت کنید.
نکته مهم:حتما در این هنگام از شیشه‌ها و پنجره‌ها فاصله بگیرید و هرگز از آسانسور استفاده نکنید.
لطفا این کلیپ را برای سایرین نیز ارسال کنید.

#شهرآموز#شهروند_متعالی#یک‌ملت_یک‌پرچم🇮🇷#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۳۰

بازارسال شده از شهروندمتعالی

قدرت داوطلب شدن: چرا کمک به دیگران، پادزهر حس درماندگی است؟
در روزهای پرالتهاب و بحرانی، یکی از فلج‌کننده‌ترین احساساتی که تجربه می‌کنیم، «حس درماندگی» است. وقتی اخبار را می‌خوانیم و احساس می‌کنیم هیچ کنترلی روی اتفاقات بزرگ بیرون نداریم، روان ما به سمت انفعال و افسردگی می‌رود.
اما روان‌شناسی بحران یک راهکار شگفت‌انگیز و اثبات‌شده برای خروج از این فلج روانی دارد: «به دیگران کمک کنید تا روان خودتان نجات پیدا کند.»
🟠 چرا این اتفاق می‌افتد؟
۱. تغییر نقش از «قربانی» به «عامل»وقتی داوطلبانه قدمی برای کمک به دیگری برمی‌داریم، مغز ما پیام مهمی دریافت می‌کند: «من بی‌دفاع نیستم، من توانمندم و می‌توانم تغییر ایجاد کنم.» این کار تمرکز ما را از دایره‌ی اتفاقاتی که در کنترل ما نیستند، به دایره‌ی چیزهایی که در کنترل ما هستند (یعنی رفتار و شفقت خودمان) برمی‌گرداند.
۲.ترشح پادزهر استرس در مغزاز نظر بیولوژیکی، کمک کردن به دیگران باعث ترشح هورمون‌های اکسی‌توسین (هورمون پیوند و آرامش) و دوپامین می‌شود. این هورمون‌ها دقیقاً مانند پادزهر در برابر هورمون استرس (کورتیزول) عمل می‌کنند.
۳. ساختن شبکه‌ی امن اجتماعیبحران‌ها تمایل دارند ما را منزوی کنند، اما کمک کردن، ما را به دیگران متصل می‌کند. احساس تعلق به یک شبکه حمایتی، یکی از قوی‌ترین عوامل تاب‌آوری در برابر بحران‌های جمعی است.
🟠 در شرایط بحران، چگونه داوطلب شویم؟داوطلب شدن لزوماً پوشیدن جلیقه امداد و کارهای خارق‌العاده نیست. «اقدامات کوچک محلی» معجزه می‌کنند:

سر زدن به همسایه سالمند یا تنها و اطمینان از سلامت او.

مراقبت چند ساعته از کودک یک دوست یا همسایه، تا والدینش بتوانند کمی استراحت کنند.

پختن یک وعده غذای ساده برای خانواده‌ای که می‌دانید در شرایط سختی است.

اهدای خون در مراکز مجاز.

حتی آرام کردن فضای یک گروه خانوادگی با ارسال پیام‌های معتبر و جلوگیری از نشر شایعات.
🟠 در روزهای سخت، مهربانی تنها یک فضیلت اخلاقی نیست؛ بلکه یک مکانیسم بقا است. هر بار که دست کسی را می‌گیریم یا گره‌ای از کار دیگری باز می‌کنیم، در واقع در حال ترمیم روان خودمان هستیم.

#شهروند_متعالی#یک‌ملت_یک‌پرچم🇮🇷#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۳۰

بازارسال شده از شهروندمتعالی

بیدارباش ایمنی: کارهایی که در طولانی‌شدن بحران نباید فراموش کنیم
وقتی روزها می‌گذرند و شرایط جنگی طولانی می‌شود، مغز ما به طور ناخودآگاه به سمت «عادی‌سازی» می‌رود. این یک مکانیسم روانی طبیعی برای فرار از اضطراب است؛ اما مشکل اینجاست که این عادی‌سازی باعث می‌شود گارد ایمنی‌مان را پایین بیاوریم و کارهای واجبی که روزهای اول با دقت انجام می‌دادیم را فراموش کنیم.
بیایید همین امروز، یک بار دیگر این چک‌لیست حیاتی را با هم مرور کنیم و نقص‌ها را برطرف کنیم:
۱. کوله زندگی (نجات)؛ آیا هنوز آماده و در دسترس است؟احتمالاً روزهای اول یک کوله آماده کردید، اما آیا هنوز کامل است؟

پاوربانک‌ها:آیا شارژ آن‌ها را در این مدت چک کرده‌اید؟ پاوربانک‌ها در طول زمان تخلیه می‌شوند. همین الان آن‌ها را به شارژر وصل کنید.

آب و خوراکی:تاریخ انقضای خوراکی‌های خشک را چک کنید.

داروها:اگر داروی مصرفی روزانه (مثل فشار خون، انسولین یا داروی اعصاب) دارید، آیا ذخیره حداقل ۱۴ روزه در کوله دارید؟

مدارک و پول نقد:کپی مدارک هویتی و اسناد مهم و مقداری پول نقد (برای زمان قطعی احتمالی کارت‌خوان‌ها) باید در یک کاور پلاستیکی ضدآب داخل کوله باشند.
۲. بررسی مجدد «نقطه امن» خانهمطمئن شوید نقطه امنی که روزهای اول در خانه تعیین کردید (دور از پنجره‌ها و در پناه دیوارهای مقاوم)، همچنان خلوت و به راحتی قابل دسترس است و مانعی سر راه آن قرار ندارد.

وضعیت شیشه‌های اطراف نقطه امن را چک کنید. اگر قبلاً روی آن‌ها چسب (به شکل ضربدر) زده‌اید، مطمئن شوید کنده یا فرسوده نشده‌اند و پرده‌های ضخیم همچنان کشیده هستند.

وسایل ضروری مثل پتو، یک بطری آب بزرگ و چراغ‌قوه را در همان نقطه در دسترس نگه دارید تا هنگام شنیدن صدای آژیر یا خطر، نیازی به جستجو در تاریکی نداشته باشید.
۳. قانون طلایی «باک و باتری نیمه‌پر»

گوشی موبایل:اجازه ندهید شارژ گوشی‌تان از ۵۰ درصد پایین‌تر بیاید. در شرایط ناپایدار، همیشه فرض کنید تا یک ساعت دیگر ممکن است برق قطع شود.

باک بنزین:اگر ماشین دارید، نگذارید باک بنزین از نیمه کمتر شود. در شرایط اضطراری، پمپ‌بنزین‌ها شلوغ‌ترین و ملتهب‌ترین نقاط شهر هستند.
۴. ذخیره آب خانگیقطعی آب معمولاً یکی از اولین تبعات ثانویه‌ی آسیب به زیرساخت‌هاست. همیشه چند بطری آب شرب و مقداری آب برای مصارف بهداشتی (در دبه یا حتی وان حمام) ذخیره داشته باشید. این آب را هر چند روز یک‌بار تعویض کنید تا تازه بماند.
۵. یادآوری «پروتکل ارتباطی آفلاین» به خانوادهاگر همین امشب شبکه‌های موبایل قطع شود و شما از اعضای خانواده دور باشید، آیا می‌دانید فردا صبح کجا باید همدیگر را پیدا کنید؟ یک «نقطه قرار آفلاین» (مثلاً خانه پدربزرگ یا یک پارک مشخص در محله) و یک «زمان مشخص» با خانواده تعیین کنید تا در صورت قطعی کامل ارتباطات، از نگرانی و سردرگمی نجات پیدا کنید.

#شهروند_متعالی#یک‌ملت_یک‌پرچم🇮🇷#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۳۰

بازارسال شده از شهروندمتعالی

گاز:در کل درصورتیکه کاری با گاز ندارید، بهتر است شیر اصلی را ببندید.

روشنایی ایمن:از چراغ‌قوه یا چراغ‌های شارژی استفاده کنید. (استفاده از شمع در فضای بسته کمی ریسک دارد).

باتری، طلاست:موبایل را فورا در حالت ذخیره انرژی (Low Power Mode) قرار دهید و نور صفحه را کم کنید.

جایگزین‌های ارتباطی:در زمان اختلال اینترنت، پیامک (SMS) پایدارترین راه ارتباطی است.

اولویت مصرف:ابتدا غذاهای داخل یخچال، سپس مواد داخل فریزر و در نهایت غذاهای کنسروی و خشک را مصرف کنید.

وصل مرحله‌ای:وسایل برقی را یک‌باره به پریز نزنید. چند دقیقه صبر کنید تا ولتاژ شبکه ثابت شود.

مدیریت مصرف برای پایداری شبکه:

دمای یخچال را روی ۴ درجه و فریزر را روی -۱۸ درجه تنظیم کنید.

وسایل سرمایشی/گرمایشی را در دمای متعادل تنظیم کنید.
۵. چک‌لیست آمادگی برای آینده (همین امروز آماده کنید)

پاوربانک همیشه شارژ شده.

چراغ‌قوه با باتری‌های اضافه.

رادیوی جیبی باتری‌خور.

ذخیره آب آشامیدنی (حداقل ۴ لیتر برای هر نفر در روز).

مقداری پول نقد (در زمان قطع برق، کارت‌خوان‌ها و عابربانک‌ها کار نمی‌کنند).

نوشتن شماره‌های ضروری روی یک تکه کاغذ.

در صورت مشاهده پارگی سیم‌های برق در خیابان، هرگز نزدیک نشوید و به ۱۲۱* (اتفاقات برق) اطلاع دهید.

#شهروند_متعالی#یک‌ملت_یک‌پرچم🇮🇷#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۳۰

بازارسال شده از شهروندمتعالی

آسانسور و بحران؛ چه باید کرد و چه نباید کرد؟آسانسور یکی از پرکاربردترین تجهیزات ساختمان است، اما در زمان بحران می‌تواند به یکی از خطرناک‌ترین نقاط تبدیل شود. آگاهی از رفتار درست، جان‌نجات‌بخش است.

چرا آسانسور در بحران خطرناک است؟در شرایط غیرعادی مانند زلزله، قطع برق یا آتش‌سوزی:

احتمال قطع ناگهانی برق وجود دارد

ممکن است آسانسور بین طبقات متوقف شود

سیستم‌های ایمنی ممکن است درست عمل نکنند

دود و آتش می‌تواند از چاه آسانسور بالا بیاید

آسانسور در بحران، فضای امن نیست؛ فضای حبس است.

چه کارهایی را «نباید» انجام دهیم؟در زمان بحران:

از آسانسور استفاده نکنید (حتی اگر عجله دارید)

در صورت گیر افتادن، در را به زور باز نکنید

از سقف یا کف آسانسور خارج نشوید

دکمه‌ها را پشت‌سرهم فشار ندهید

فریاد و تقلا نکنید (مصرف اکسیژن را بالا می‌برد)

بیشتر آسیب‌ها هنگام تلاش ناآگاهانه برای خروج رخ می‌دهد.

اگر داخل آسانسور گیر افتادیم چه کنیم؟اگر آسانسور متوقف شد:

آرامش خود را حفظ کنید

دکمه «زنگ اضطراری» یا تماس را فشار دهید

با موبایل، با مدیریت ساختمان یا آتش‌نشانی تماس بگیرید

بنشینید یا به دیواره تکیه دهید (کاهش خستگی و اضطراب)

منتظر نیروهای امدادی بمانید

آسانسورها برای چندین ساعت اکسیژن دارند؛خطر اصلی وحشت است، نه کمبود هوا.

آسانسور و زلزلهدر زمان زلزله:

اگر داخل آسانسور هستید و متوقف شد، بمانید

اگر در حال حرکت است و به طبقه رسید، سریع خارج شوید

پس از زلزله، تا بررسی ایمنی از آسانسور استفاده نکنید

بعد از زلزله‌های حتی خفیف، آسانسور ممکن است ناایمن باشد.

نقش ما در پیشگیریبرای کاهش خطر:

مسیر پله‌ها را همیشه باز و روشن نگه داریم

کودکان را با خطرات آسانسور آشنا کنیم

شماره‌های تماس اضطراری را بدانیم

گزارش هر صدای غیرعادی یا گیرکردن را جدی بگیریم.

#شهروند_متعالی#یک‌ملت_یک‌پرچم🇮🇷#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۱:۳۰

۱۸ فروردین

بازارسال شده از شهروندمتعالی

نظم اجتماعی در دل بحران؛ ما چگونه از این آزمون سربلند بیرون آمدیم.
در روزهای عادی، «نظم اجتماعی» چنان بدیهی به نظر می‌رسد که گویی ازلی و ابدی است. اما جامعه‌شناسی بحران به ما می‌گوید که این نظم بسیار شکننده است و در بسیاری از نقاط جهان، با اولین زنگ خطر جنگ یا بحران، مدنیت فرو می‌ریزد و جای خود را به غارت، هرج‌ومرج و قانون جنگل می‌دهد.
با این حال، رفتار جامعه ما در یکماه اخیر یک استثنای بسیار قابل تامل و افتخارآمیز بود. در اوج التهابات، تقریبا هیچ هرج‌ومرجی اتفاق نیفتاد. حتی در همان یکی دو روز اول که صف‌های طولانی بنزین شکل گرفت، شاهد یک مدنیت، صبوری و نظم مثال‌زدنی بودیم. این رفتار، نشان‌دهنده یک «تاب‌آوری اجتماعی» عمیق است؛ اینکه ما پذیرفته‌ایم در شرایط سخت، رقیب یکدیگر نیستیم، بلکه هم‌سرنوشتیم.
اما برای اینکه این سرمایه بزرگ روانی و اجتماعی در صورت طولانی شدن شرایط ناپایدار حفظ شود، چه باید بکنیم؟ ادامه یافتن این نظم، نیازمند مراقبت آگاهانه تک‌تک ماست:
🟢 ۱. ترمز خریدهای هیجانی (مدیریت اضطراب بقا)در زمان بحران، کمبودها معمولا پیش از آنکه واقعی باشند، روانی هستند. هجوم برای انبار کردن کالا یا سوخت، خودش خالق بحران و قحطی کاذب است. اینکه در روزهای گذشته مردم عمدتا به اندازه نیازشان خرید و سوخت‌گیری کردند، دقیقا همان رفتاری است که باید ادامه یابد.
🟢 ۲. بالا بردن آستانه تحمل در فضاهای عمومیدر شرایط پرالتهاب، سیستم عصبی جمعی در حالت هشدار قرار دارد و آستانه تحمل به شدت پایین می‌آید. یک بوق زدن اضافه در ترافیک، یک تنه زدن ساده در خیابان یا یک اختلاف نظر کوچک می‌تواند جرقه یک درگیری بزرگ باشد. در این روزها، بیش از همیشه به مدارا، گذشت و کوتاه آمدن در تنش‌های روزمره نیاز داریم.
🟢 ۳. احیای حلقه‌های کوچک همسایگینظم و امنیت اجتماعی از آپارتمان و کوچه خودمان شروع می‌شود. در این روزها، حواسمان به همسایه‌های سالمند، افراد بیمار یا کسانی که تنها زندگی می‌کنند باشد. یک احوال‌پرسی ساده، در زدن و پرسیدن اینکه "آیا برای خرید بیرون چیزی نیاز دارید؟"، احساس وحشت را خنثی می‌کند و به افراد یادآوری می‌کند که جامعه هنوز زنده، حامی و منظم است.
🟢 ۴. مسدود کردن مسیر هرج‌ومرج مجازیهرج‌ومرج فیزیکی در خیابان‌ها، همیشه بازتابی از هرج‌ومرج روانی در ذهن‌ها و شبکه‌های اجتماعی است. پیامهای بی‌منبع، ویدیوهای تقطیع‌شده و شایعات، آجر به آجرِ نظم اجتماعی را ویران می‌کنند. وقتی یک خبر ترسناک تاییدنشده را فوروارد نمی‌کنیم، ما مستقیما در حال حفظ امنیت خیابان‌های شهرمان هستیم.

#شهرآموز#شهروند_متعالی#یک‌ملت_یک‌پرچم🇮🇷#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۵:۲۴

۲۱ فروردین

بازارسال شده از شهروندمتعالی

اثر انگشت روانی؛ چرا واکنش ما به بحران و صلح شبیه هم نیست؟
روان‌شناسی به ما می‌گوید: واکنش انسان‌ها در مواجهه با تروما (چه در دل توفان و چه پس از آن)، ترکیب پیچیده‌ای از مکانیزم‌های دفاعی مختلف است که برای هر فرد، مانند اثر انگشت او، شکلی منحصربه‌فرد به خود می‌گیرد.
با این حال، همه این واکنش‌های ظاهراً متفاوت، ریشه در چند الگوی اصلی دارند. بیایید با این «الگوهای رفتاری» و مکانیسم‌های دفاعی آشنا شویم تا در این روزها، پلیس روان یکدیگر نباشیم:

بخش اول: واکنش‌ها در دل بحران (روزهای جنگ)در زمان احساس خطر، مغز با منطق کار نمی‌کند، بلکه سیستم بقا را روشن می‌کند. سیستم بقای آدم‌ها با هم فرق دارد:

تیپ عملیاتی (جنگنده):این افراد در بحران به شدت منطقی می‌شوند. چمدان می‌بندند، آب ذخیره می‌کنند و مدیریت را به دست می‌گیرند. آن‌ها ترس خود را در پشت «عمل‌گرایی» پنهان می‌کنند.

تیپ منجمد (فریز شده):این افراد در زمان خطر می‌خوابند، سکوت می‌کنند یا ساعت‌ها به یک نقطه خیره می‌شوند. اطرافیان فکر می‌کنند آن‌ها «بی‌خیال» هستند، اما در واقع سیستم عصبی آن‌ها از شدت فشار ترس، «خاموش» شده تا روانشان متلاشی نشود.

تیپ مضطرب (فراری):با صدای بلند گریه می‌کنند، مدام راه می‌روند و نیاز دارند ترسشان را ابراز کنند. آن‌ها با بیرون ریختن هیجان، از سکته روانی جلوگیری می‌کنند.

بخش دوم: واکنش‌ها پس از بحران (روزهای آتش‌بس)حالا که خطر موقتاً رفع شده، واکنش‌ها دوباره تغییر می‌کند و اینجاست که بیشترین قضاوت‌ها شکل می‌گیرد:

بازگشت‌کنندگان سریع:این افراد از همان روز اول صلح، لباس کار می‌پوشند، کرکره مغازه را بالا می‌دهند و حتی ممکن است جوک بگویند. چرا؟ چون روانِ آن‌ها برای احساس امنیت، به شدت نیازمند «روتین و عادی‌سازی» است.

فروپاشیدگان با تأخیر:این‌ها کسانی هستند که در طول جنگ مثل کوه محکم بودند و به بقیه دلداری می‌دادند، اما درست روزی که آتش‌بس اعلام می‌شود، فرو می‌ریزند و گریه می‌کنند. چرا؟ چون تازه حالا که محیط امن شده، مغزشان اجازه پیدا کرده آدرنالین را پایین بیاورد و عزاداری کند.

ترمیم‌کنندگان وسواسی:شروع می‌کنند به تمیز کردن دیوانه‌وار خانه یا شستن ماشین. چرا؟ چون در روزهای گذشته هیچ کنترلی روی اتفاقات بیرون نداشتند، حالا با تمیز کردن محیط کوچک خود، حس «کنترل بر زندگی» را پس می‌گیرند.

چه باید بکنیم؟ (قوانین احترام به روان)۱. مقایسه درد ممنوع:هیچ‌گاه نگویید: «فلانی خانه‌اش خراب شد اینطور نمی‌کند که تو برای یک شیشه شکسته گریه می‌کنی!» ظرفیت روانی آدم‌ها برای تحمل درد با هم متفاوت است.۲. به شیوه عزاداری هم احترام بگذاریم:اگر دوستی نیاز دارد مدام درباره روزهای سخت حرف بزند، گوش باشیم؛ و اگر دوستی می‌خواهد فعلاً همه‌چیز را فراموش کند و از طبیعت حرف بزند، او را مجبور به یادآوری نکنیم.۳. به خودمان حق بدهیم:اگر واکنش شما شبیه بقیه نیست، احساس گناه نکنید. شما نه ضعیف هستید، نه سنگدل. شما فقط در حال استفاده از مکانیزم دفاعی مخصوص مغز خودتان هستید.

در روزهای پس از بحران، جامه بیش از هر چیز به «مدارای مهربانانه» نیاز دارد. بیایید بپذیریم که هرکس با ابزاری که در جعبه‌ابزار روانی خود دارد، در حال تلاش برای زنده ماندن و بازگشت به زندگی است.

#شهروند_متعالی#یک‌ملت_یک‌پرچم🇮🇷#شهرآموز#اداره_کل_آموزش‌های_شهروندی@shahrvande_motealy

۱۷:۲۵