ش🫡خویشکاری، وراثت الهی و خبر شهادت فرماندهان و مسؤولین
شاهنامه و جنگ رمضان 5
قاسم قربانی
در فرهنگ ایران باستان، مفهومی عمیق هست که با واژه «خویشکاری» شناخته می شود. خویشکاری رسالتی است که آفرینش بر عهده هر شخص و حتی هر عنصر از جهان گذاشته است. همه موجودات حتی آب و باد و خاک و آتش، خویشکاری دارند. بنیاد وجود هر انسان و ویژگی های هویتی، زمانی و مکانی اش، بر اساس خویشکاری او بنا نهاده شده است. اگر انسان به خویشکاری خود آگاه شود و آن را به انجام رساند در حرکت عمومی جهان به سمت نور و غلبه بر تاریکی سهیم می شود. اساسا پیروزی نور بر تاریکی و خیر بر شر، با به انجام رسیدن خویشکاریهای اجزای هستی، محقق می شود.
وقتی کسی در مسیر خویشکاری اش حرکت می کند، نیروی تایید الهی گامهای او را استوار می کند و به او صبر و پایداری بی اندازه ای می بخشد. چنین شخصی «فرهمند» و دارای فره ایزدی نامیده می شود. همه ما انسانهایی را می شناسیم که نسبت به چیزی در این جهان احساس تعهد کرده، بار آن را بردوش کشیده اند و با وجود تمامی ناملایمات و سختی ها، آن را به سرانجام رسانیده اند.
در فرهنگ اسلامی مفهومی بسیار متعالی داریم که قرآن کریم از آن با عنوان «وراثت الهی» یاد می کند:
وَلِلَّهِ مِيرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ (میراث همه چیز از آسمان ها و زمین تنها از آن خداوند است).
حضرت زکریا، زمانی که به محراب می رود، ترس خود از عقیم ماندن مسیر هدایت را با خداوند در میان می گذراد و عرض می کند که من از آیندگان خود بیمناکم و آنان را شایسته ادامه راه نمی بینم. خداوندا! مرا تنها نگذار! در حالی که تو بهترین وارث هستی:
وَزَكَرِيَّاإِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ رَبِّ لَا تَذَرْنِي فَرْدًا وَأَنْتَ خَيْرُ الْوَارِثِينَ
این جاست که دست وراثت خدا از آستین یحیی بیرون می آید و یحیی به او هدیه می شود:فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَوَهَبْنَا لَهُ يَحْيَىٰ
این روزها، خبرهای شهادت فرماندهان و مسوولین یکی یکی می آید و باز هم خواهد آمد. بدانیم، هر کدام از آنها با یک خویشکاری مشخص،در زمانی معین پا به این جهان گذاشته، بار آن را بر دوش کشیده و در زمانی که صاحب و خالق جهان صلاح دانسته این جهان را ترک کرده و به ملاقات خداوند رفته اند. بدانیم که چیزی در جهان هرز نمی رود و باری بر زمین نخواهد ماند. انسانهای نیک، نتیجه کار خود را برای «او» که توانای مطلق است به ارث گذاشته اند. بدانیم و ایمان داشته باشیم که خداوند بهترین وارث است. اگر مردی بر زمین بیفتد، خداوند میراث او را تحویل گرفته و با انتقال آن، مرد یا مردمی خواهند ایستاد. آنهایی که شهید شدند در پی خویشکاری خود رفتند و ما مردم عادی نیز رسالتی بر دوش داریم که به آن مبعوث شده ایم. رسالت ما «مقاومت» و «ایستادگی» به هر شکل ممکن است. با شهادت ها سست نشویم و محکم سر جای خود بایستیم. نور تأیید الهی گامهایمان را استوارتر خواهد کرد.
پی نوشت: درست است که در این فرسته به هیچ داستانی از داستانهای شاهنامه اشاره نشد، اما «خویشکاری» و «فرّه» از مهمترین و اساسی ترین مفاهیم شاهنامه هستند. مفاهیمی که از بنیادهای داستان های شاهنامه و شاهان و پهلوانانش به شمار می روند.
@shahr_naame
شاهنامه و جنگ رمضان 5قاسم قربانیدر فرهنگ ایران باستان، مفهومی عمیق هست که با واژه «خویشکاری» شناخته می شود. خویشکاری رسالتی است که آفرینش بر عهده هر شخص و حتی هر عنصر از جهان گذاشته است. همه موجودات حتی آب و باد و خاک و آتش، خویشکاری دارند. بنیاد وجود هر انسان و ویژگی های هویتی، زمانی و مکانی اش، بر اساس خویشکاری او بنا نهاده شده است. اگر انسان به خویشکاری خود آگاه شود و آن را به انجام رساند در حرکت عمومی جهان به سمت نور و غلبه بر تاریکی سهیم می شود. اساسا پیروزی نور بر تاریکی و خیر بر شر، با به انجام رسیدن خویشکاریهای اجزای هستی، محقق می شود.وقتی کسی در مسیر خویشکاری اش حرکت می کند، نیروی تایید الهی گامهای او را استوار می کند و به او صبر و پایداری بی اندازه ای می بخشد. چنین شخصی «فرهمند» و دارای فره ایزدی نامیده می شود. همه ما انسانهایی را می شناسیم که نسبت به چیزی در این جهان احساس تعهد کرده، بار آن را بردوش کشیده اند و با وجود تمامی ناملایمات و سختی ها، آن را به سرانجام رسانیده اند.در فرهنگ اسلامی مفهومی بسیار متعالی داریم که قرآن کریم از آن با عنوان «وراثت الهی» یاد می کند:وَلِلَّهِ مِيرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ (میراث همه چیز از آسمان ها و زمین تنها از آن خداوند است).
حضرت زکریا، زمانی که به محراب می رود، ترس خود از عقیم ماندن مسیر هدایت را با خداوند در میان می گذراد و عرض می کند که من از آیندگان خود بیمناکم و آنان را شایسته ادامه راه نمی بینم. خداوندا! مرا تنها نگذار! در حالی که تو بهترین وارث هستی:وَزَكَرِيَّاإِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ رَبِّ لَا تَذَرْنِي فَرْدًا وَأَنْتَ خَيْرُ الْوَارِثِينَ
این جاست که دست وراثت خدا از آستین یحیی بیرون می آید و یحیی به او هدیه می شود:فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَوَهَبْنَا لَهُ يَحْيَىٰاین روزها، خبرهای شهادت فرماندهان و مسوولین یکی یکی می آید و باز هم خواهد آمد. بدانیم، هر کدام از آنها با یک خویشکاری مشخص،در زمانی معین پا به این جهان گذاشته، بار آن را بر دوش کشیده و در زمانی که صاحب و خالق جهان صلاح دانسته این جهان را ترک کرده و به ملاقات خداوند رفته اند. بدانیم که چیزی در جهان هرز نمی رود و باری بر زمین نخواهد ماند. انسانهای نیک، نتیجه کار خود را برای «او» که توانای مطلق است به ارث گذاشته اند. بدانیم و ایمان داشته باشیم که خداوند بهترین وارث است. اگر مردی بر زمین بیفتد، خداوند میراث او را تحویل گرفته و با انتقال آن، مرد یا مردمی خواهند ایستاد. آنهایی که شهید شدند در پی خویشکاری خود رفتند و ما مردم عادی نیز رسالتی بر دوش داریم که به آن مبعوث شده ایم. رسالت ما «مقاومت» و «ایستادگی» به هر شکل ممکن است. با شهادت ها سست نشویم و محکم سر جای خود بایستیم. نور تأیید الهی گامهایمان را استوارتر خواهد کرد.پی نوشت: درست است که در این فرسته به هیچ داستانی از داستانهای شاهنامه اشاره نشد، اما «خویشکاری» و «فرّه» از مهمترین و اساسی ترین مفاهیم شاهنامه هستند. مفاهیمی که از بنیادهای داستان های شاهنامه و شاهان و پهلوانانش به شمار می روند.@shahr_naame
۱۱:۴۶