پشت دخل این مغازه در بازار تهران، تابلویی بود که شاید هیچکجای دنیا لنگهاش رو پیدا نمیکردید:«نسیه و وجهدستی به قدر وسع! داده میشود»اما این، قشنگترین کار مرشد چلویی نبود…ظهرها، پادوها و بچههای فقیر بازار با قابلمه میآمدند تا برای حجره دارای پولدار بازار کباب ببرند؛ بچههایی که خودشون توان خرید و خوردن این غذا را نداشتند.مرشد با خودش یه قراری داشت که هیچ بچه ای نباید حسرت خوردن این غذا را به دل داشته باشه.قبل از تحویل غذا،با دستهای خودش یک تکه کباب داغ و لای تهدیگ زعفرانی میگذاشتو میگذاشت دهان اون بچه ها …میگفت: «بوی کباب به مشامش خورده؛ تا سیر نشه، غذا دادن به صاحبکارش لطفی نداره!»اگر پادویی ظرف غذا از دستش میافتاد، بدون پول دوباره پرش میکرد تا از دست اوستاش کتک نخوره…پیرمردی که روی سنگ مزارش در ابنبابویه نوشتند: «بهترین کاسب قرن»؛کاسبی که با گوشت و زعفران، خودشو در خاطرات زنده نگه داشت…گاهی صدای یک کار کوچیک انقدر بلنده که گوش فلک رو کر میکنه
ادامه مطلب در سایت شهرداران
https://eitaa.com/shahrdarann
https://ble.ir/shahrdaraniran
Shahrdaran.ir
ادامه مطلب در سایت شهرداران
۴۷۰
۱۳:۳۱