ش
بخش اول:صحنه اول - یک روز بعد از رسیدن به انگلیس - خیابان پشت خوابگاه:هنوز هیچ جا را درست بلد نیستم، اشتباهی به جای خیابان اصلی که خوابگاه را به دانشگاه وصل میکند، دارم از خیابان پشتی خوابگاه میگذرم. پرچم فلسطین آن طرف خیابان به در یکی از خانهها وصل شده، با ذوق عکس میگیرم که یکی هم در مملکت غریب حواسش به غزه هست.
صحنه دوم - جلوی ساختمان دانشجویی - غرفه غزه:بچههای عربزبان و مسلمان دانشگاه هر روز این غرفه را برای فلسطین از ساعت ۹ صبح تا ۳ بعدازظهر برپا میکنند، بیشتر از این حق ندارند بمانند. بیسروصدا توی غرفه مینشینند و در مورد اتفاقات جنگ غزه بروشور و پوستر پخش میکنند. جرئت نمیکنم بروم و سر صحبت را باز کنم، هنوز آنقدر به اینکه حرفهایشان را کامل متوجه بشوم اطمینان ندارم. از دور تحسینشان میکنم و ته دلم غبطه میخورم که مردم عربزبان خودشان را یک امت میدانند و پشت هم درمیآیند و هم با دین و هم با زبان به هم گره خوردهاند. به چهل سال و خوردهای سخنرانیهای امام و آقا فکر میکنم که وقتی هیچکس به فکر غزه نبود، حواسشان را به درد و رنج غزه میدادند. به بابا فکر میکنم که تا آخرین روزهای عمرش موقع پخش خبرهای فلسطین نزدیکتر به تلویزیون میایستاد که با دقت بیشتری گوش بدهد و من خیلی ضرورت و اهمیتِ موضوع برایم واضح نبود و آن موقع این اضطرار و نگرانیِ بابا را نمیفهمیدم. دلم میخواهد بروم پیششان و بگویم ما هم سالهاست در ایران نگران فلسطینایم و برایشان راهپیمایی میکنیم، ولی خجالتی بودنم بازی را میبرد و میروم سمت ساختمان بغلی که به کلاسم برسم.
صحنه سوم - ورودی ساختمان دانشجویی - قبل از تجمع برای غزه:
از قبل از ظهر تمام خیابان دانشگاه از بالا تا پایین هر چند متر ماشین پلیس و نیرو ایستاده، چندتا پلیس با اسب هم هستند که دیدنشان اینجای شهر عجیب است، دانشجوها با هماهنگی دانشگاه میخواهند برای اولین سالگرد شروع جنگ غزه در ۷ اکتبر تجمع مسالمتآمیز کنند و همین تضادش با این حجم از نیرو خیلی توی چشم میزند. به ایران فکر میکنم که کسی قدرِ این راهپیماییهای آزادانهای که ما برای فلسطین میکنیم را نمیداند. نمیداند آن سر دنیا دانشجوها برای حقخواهیِ کودکان غزه باید حواس به این همه پلیس هم بدهند که میتوانند به اشارتی همهیشان را کتبسته ببرند.سرگروههایشان دم درِ ورودیِ ساختمان جمع شدهاند، اکثرا صورتهایشان را با چفیه پوشاندهاند. یکیشان که پسر سفیدپوست به نسبت قد کوتاهیست دارد با یکی از افسرهای پلیس صحبت میکند. از چند متر دورتر نگاهشان میکنم و ترسِ از به دردسر افتادن نمیگذارد جلو بروم. چشم میگردانم در جمعی که جلوی در ایستادهاند، بچههای محجبه و عرب هستند ولی چیزی که توجهم را جلب میکند تعداد بچههای به وضوح بریتیش سفیدپوست است. یک جایی از ذهنم دارد تکان میخورد و جابهجا میشود. مجبورم از ساختمان بیرون بروم تا به دوتا کلاسی که دارم برسم و تا برگردم بیرون، هم هوا تاریک شده، هم جمعیت متفرق شده و هم از آن همه نیرو تک و توک کنار خیابان ماندهاند. اتوبوسها هم همه رفتهاند و تا خوابگاه را پیاده میروم. توی راه فکر میکنم به دغدغههای یک جوان بریتیش، به اینکه اینجا هرچه بخواهد را دارد، هوای خوب، شهر زیبا، شهروند درجه یک نه فقط اینجا که خیلی جاهای دیگر دنیا، هیچ غمی از نظر من نباید داشته باشد. ولی سر و صورتش را چفیه بسته و بدون ترس دارد برای غزه تجمع برگزار میکند. برایش هم هیچ کاری ندارد که اخبار غرب آسیا را دنبال نکند و در دنیای رنگاوارنگش بماند و ککش هم نگزد. تا خوابگاه حرفهایی که از بچگی شنیدهام جلوی چشمم رژه میروند. مسئله غزه، مسئلهی همه ماست. چقدر این جمله سادهاست و آن بچهی بریتیش زودتر از من این را فهمیده، در اوج دارایی و بینیازی. چقدر اصل موضوع به من نزدیک بوده و من واضحات را به خاطر گردوغباری که دشمن اصلی به پا کرده بود نمیدیدم.
- ادامه در بخش دوم@Sharifa72
۲۳:۲۷
بخش دوم:صحنه آخر - جشن فارغالتحصیلی:روال مراسم اینطور است که وقتی نوبت رشتهات میرسد کنار سن به ترتیب اسم صف میبندی و وقتی اسمت را خواندند بالا میروی، مدرکت را میگیری با رئیس دانشگاه یا دانشکده دست میدهی و از وسط سن پایین میآیی تا بروی بشینی سر جایت. اگر نخواهی دست بدهی هم دست راستت را به نشانه احترام روی سینه میگذاری و کسی هم ناراحت نمیشود، پروتکل خودشان است.تقریبا اواخر مراسم است و نوبت به چهار ردیف ته سالن رسیده. چند تا از بچهها که مشخصا از قصد سفیدپوست انتخاب شدهاند، موقعی که روی سن هستند پوسترهای دستنویس به سمت جمعیت میگیرند. روی همهشان مطالباتی در مورد فلسطین از دانشگاه است. "حمایت مالی از اسرائیل را متوقف کنید." "ارتباط آکادمیک دانشگاه را با دانشگاه تل آویو قطع کنید." و روی آخری هم نوشته "آزاد باد فلسطین". هیچ کدامشان چهرههایشان خوشحال نیست، جدی و کمی خشمیگنند و میدانند مطالباتشان مثل تمام دو سال جنگ نادیده گرفته میشود.
دیگر از دیدن بچه بریتیشهای سفیدپوست در خط مقدم اعتراضات به نفع فلسطین تعجب نمیکنم. به شجاعتشان افتخار میکنم و میدانم از قصد از جایگاه اجتماعیِ امنترشان در انگلیس استفاده میکنند تا صدای غزه را به گوش بقیه برسانند. از آن اولین تجمع تا این آخرین مراسم، همهی جاهای مغزم جابهجا شده و از نو چیده شده. دیگر فلسطین و غزه برایم یک موضعِ مداوم سیاسی از طرف مسئولین کشور نیست، برایم یک مسئلهی حیاتی است. همینقدری که برای این بچهها واضح است، برای من هم واضح شده. برایم اضطرارِ بابا، حرفهای آقا، سخنرانیهای امام مثل روز روشن شده.
و حالا وسط دنیایی هستیم که مثل امام به اسرائیل میگوید سرطان. حالا وسط دنیایی هستیم که میداند کدام طرف حق ایستاده و کدام طرف شیطانِ مطلق. هر کسی که از قصد چشم و گوشش را نبسته و دارد اوضاع دنیا را نظاره میکند میداند باید کجا بایستد، همین جا کنار بچهها، از غزه تا لبنان، تا سوریه، تا میناب، تا همه جای ایران. این افتخارِ درغمآمیخته برای همه کسانیست که اینجا، درست همین طرف ایستادهاند و جانفدا شدهاند که فردا روزی دیگر هیچ کودکی هیچ جا با صدای پهپاد به خواب نرود و با زوزه موشک بیدار نشود.
- شریفا@Sharifa72
۲۳:۲۷
این چرخه سوگواری عوض نمیشود، فقط تکرار میشود...حالا که به آستانه چهلم آقا رسیدهایم، حال درونیام را چک میکنم و بینهایت آشناست. روز چهلم بابا هم همینجا بودم، عزاداری نکرده، سوگواری نکرده، در انکار، در شوک...
الان هم همان جا هستم، انگار چهل روز اول سوگواری به همین منوال میگذرد، فرقی ندارد جنگ باشد یا نباشد. میدانم گرد و غبار این جنگ که بنشیند، دوباره غم مثل پتک توی سرم میخورد. تازه میفهمم ای وای، یعنی چی آقا دیگر نیست؟ یعنی امروز بعد از این آتش بس، نمیآید در تلویزیون برایمان حرف بزند؟ یعنی دیگر یکهو بیهوا توی حسینیه پیدایش نمیشود؟ یعنی دیگر نمیآید بهمان برای این همه مجاهدت و مقاومت، برای حماسهی خیابان تبریک بگوید؟ بهمان آفرین بگوید؟ بگوید به ما افتخار میکند؟ بگوید حالا همه را با هم از نو میسازیم و بعد دعایمان کند و مارا به پناه حق بسپارد؟
این جای خالی مگر اصلا پر میشود؟ این رد گلوله از وسط قلبهایمان مگر خونش بند میآید؟ از همان روز اول با خودم طی کرده بودم که هیچ چیزی مرهم این زخم نیست، پس خیلی خودم را برای دوا درمانش به در و دیوار نزدم، گذاشتم آرام آرام بسوزد تا شاید یک روزی چند سال دیگر، کم شعله شود.
یادم است بعد از رفتن بابا، از مامان پرسیدم سوگواری چقدر طول میکشد؟ گفت سالِ اول، هر روز و هر مرحله یاد سال پیش و سالهای قبلش میفتی که عزيزت همین جا بود و دوباره غم تازه میشود. در سالِ دوم یاد سالِ اول سوگواری میفتی که بدون عزيزت چقدر سخت گذشت. پرسیدم یعنی بعدش خوب میشود؟ گفت نه، فقط بیسروصداتر میشود. یکهو جایی که انتظارش را نداری سروکلهاش پیدا میشود و حال و روحت را به هم میریزد. ولی هیچوقت هیچوقت کامل خوب نمیشود.و دقیقا هم به همین ترتیب سالهای اول و دوم و سوم و... بعد از بابا گذشت.
الان خوب میدانم این سالی که پیش روست خیلی سخت است. ولی فقط میدانم. برایش آماده نیستم. آدم هیچوقت برای غم آماده نمیشود، حتی اگر موقع و مدتش را خوب بداند. تنها کاری که میتواند در برابرش انجام دهد، گسترده کردن قلبش است. اینقدر قلبش کش بیاید و پهن شود که این غم نه رویش سنگینی کند و نه جای نفس کشیدن را تنگ کند. بلکه تبدیل شود به یک بخش دائمی که به تپش قلب کمک میکند.
میدانم دیگر آقا از من جدا نمیشود، حرفهایش، تدبیرش و آیندهای که تصویر کرده تا ابد با من میماند و تا قلبم میتپد او هم در یاد من زنده است.
- دلتنگِ پدرِ بزرگوارِ امت
@Sharifa72
۱۳:۱۶
مسئله بنیادیِ چسب: کندن یا نکندن؟قبل از عید تنها دلیلی که پنجرههارا تمیز کردم این بود که خاکِ رویشان مانعِ چسبیدن چسبها نشود.
خانهی ما شیشه زیاد دارد. غیر از پنجرههای بیرونی یک سری درِ شیشهای داخلی هم دارد، بالای همه درهای چوبی شیشه دارد، و کلی هم در دارد. روز اول هرجا را نگاه میکردم شیشه بود و خندهام گرفته بود که اصلا کجا میشود پناه گرفت. الان دارم به حجم عظیم چسبهایی که به همهجا زدهام فکر میکنم. کندن یا نکندن برایم بیشتر از اینکه سوالی متوجه داخل کشور باشد، متوجه خارج کشور است.
خیلی پیدا کردن جوابم طول نمیکشد.ساعت یازده صبح ایران، کمی بعد هم لبنان.
نه! فعلا چسبها سرجایشان میمانند.کندنشان بماند. بماند برای وقتی که شرّشان کنده شد.
@Sharifa72
۲۰:۱۴
اگر به سر مزار حاج حسن رفتید، از طرف من هم فاتحهای بخوانید و جایم را خالی کنید. حال آن قطعه شهدا، واقعا حال بهشت است.
۹:۱۸