خ
خودِ تقوا!🚩
داشتم فکر میکردم از کجا باید شروع کنم که یادم افتاد یکی از اون شبها که محلۀ ما موشکباران شد؛ انقدر انفجارها شدید بود که صداهای هولناکی در تجمع مرکز شهر شنیده میشد. مردم اما بدون اینکه حتی یک قدم از جا تکون بخورن، پرقدرت و مؤمنانه فریاد الله اکبر سر دادن. درست مثل سرتاسر ایران. حالا من هم یکی از این دهها میلیون. یکی از این دهها میلیون که ستونهای خونههاشون از بمباران دشمن لرزید اما دل و ایمانشون هرگز. مردمی که رهبر شهید وعده داد به وقت حادثه مبعوث میشن و کار رو تمام میکنن. مردمی که ۱۰ شبانه روز رهبر نداشتن و به اذعان ولیّ، کشور رو رهبری کردن. مردمی که جهانی رو با ایستادگی حیرتزده کردن. ما امتحان خودمون رو پس دادیم. پای انجام وظیفه، اما و اگر نیاوردیم. باد و بارون و موشک و بمب و گرما و سرما هم برامون فرقی نداشت. هروقت زدید؛ گفتیم بزن که خوب میزنی. هروقت صحنهی نبرد سکوت کرد؛ گفتیم خداقوت. قدرت خریدمون روز به روز کمتر شد اما تمام فکر و ذکرمون امنیت سفر دیپلماتیک کسانی بود که هرچند دلمون با تصمیمشون نبود اما نمیخواستیم اجنبی ذرهای بهشون آسیب بزنه. ما از گذشتهها گذشتیم؛ از عقاید سیاسیمون. یکصدا و پشت رهبری، از ایران و از مقاومت گفتیم. ما بیانات رهبر شهید و رهبر جدید رو از حفظ شدیم و مثل عَلَم اونها رو بالای سرمون گذاشتیم. اما شما با ما چه کردید؟ به خاطر همینها ما رو با پستترین انسانهای زمین، با خائنین به میهن، با جواسیس اجنبی، با کودتاچیان، با قاتلان امام، با عاملان غیبت و با شقیترینِ اشقیا یکی کردید. شبانه و همونجا که خونخواه امام و هممیهنانِ شهیدمون بودیم؛ همونجا که از وطن میگفتیم و به اجنبی پشت میکردیم؛ درست همونجا به ما حملهور شدید. همونجایی که گفتیم با یزید زمانه بیعت نمیکنیم. پلاکاردهای ما رو جمع؛ مواکب و تجمعاتمون رو محدود/تعطیل و شعارهامون رو هم خاموش کردید. اجتماعات خودجوش رو مصادره؛ و رسالتشون رو با شعارهای سفارشی مخدوش کردید. حالا چی پیشِ روی ماست؟ یک گزیدگی از یک سوراخ و برای چندین و چندمین بار. وضعیتی که همین مردم مبعوث و مورد تکریم رهبری، از ساعات آغازین سکوت صحنهی نبرد به شما دلسوزانه درموردش هشدار دادن. یادتون میاد؟ -بمباران لاوان -بمباران بیروت -به سطل زباله انداختن شروط ایران -دروغِ متعهد شدن آمریکا به اجرای شروط ایران -محاصرهی یکی بعد از دیگری شهرهای جنوب لبنان -فعالیت ممتد سامانههای پدافندی ایران -بازگشایی کامل تنگۀ هرمز و تداوم محاصرهی دشمن -شروع مذاکره با آمریکا در شرایط نقض آتش بس و محقق نشدن پیششرطهای اعلامی ایران -به مذاکره گذاشتن صنعت هستهای -عادیسازی تهدید و اقدام به ترور رهبری -بایکوت خبر شهادت هممیهنان جنوبی در تمام این موقعیتها، مردم مثل یک پیک هشداردهنده در صحنه بودن تا مسئولان رو نسبت به بعضی خطاها آگاه کنن. مردمی که فریادی جز ایران سر ندادن تا مبادا با این سیاستها ذرهای به تصویر ایرانِ قوی پیش چشم جهان خدشهای وارد بشه. اما شما چه کردید؟! حالا که همهی اینها روی هم جمع شدن و چه بسیار فرصتها یکی بعد از دیگری سوزونده شدن؛ سعی دارید خودتون رو همصدا و دلسوز با مردم نشون بدید؟ حالا که نزدیک به دو ماه از روزهایی که سعی داشتید دست و پا و دهان ما رو ببندید میگذره؟ حالا که دشمن تجاوز به خاک ما رو از سر گرفته؟ واقعاً چه کردید با ما؟ با خودمون. با ما که فکر میکردیم همه با این پرچم یکی شدیم! منصفانه نبود. همونطور که «شرافتمندانه و عاقلانه و هوشمندانه» هم نبود. هنوز هم از ما «دلیل» میخواید؟ امان از «تجربه»های جگرسوز... امان... @Taghvas
فکر میکنم دیگه به این همه توضیح و تفسیر نیازی نبود. عکس بالا به قدر کافی گویا هست. قابی که میبینید دقیقاً سیاستیه که خیلی از تصمیمگیران اتخاذ کردن و تا سطح مدیران میانی هم رفته. با همون پشتوانه به راحتی دستور همچین برخوردهایی رو میدن.
بسه! تیغ رو از گلوی مردم بردارید و مقصران اصلی رو بشناسید تا بلکه بتونیم کاری کنیم. جنگ جای دیگه است و ما هنوز داریم همدیگه رو میزنیم...@Taghvas
بسه! تیغ رو از گلوی مردم بردارید و مقصران اصلی رو بشناسید تا بلکه بتونیم کاری کنیم. جنگ جای دیگه است و ما هنوز داریم همدیگه رو میزنیم...@Taghvas
۲۲
۰:۲۰