قسمت اول داستان بلند ماتِ زندگی
زنگ ساعت، دوباره رسیدن یه صبح دیگه رو خبر میداد. هرکی این پیام رو خوش یا ناخوش میدونه؛ اما من چطور حسش میکنم؟ خوب یا بد؟
امروز صبحانه چی بخوریم؟ تو اداره با کیا باید سر و کله بزنم؟ عصر را چجوری و با چه کارهایی سر کنم؟ دندانپزشکی، پارک بازی یا کلاس بچهها؟ همه نشون میدادن که روزی پرکار و شلوغی دارم. اما چه فایده؟ وقتی همهچیز دارم جز آن لذت و هیجانی که باید داشته باشم؟
انگار میون اینهمه «خوب بودن»، یه چیزی کمه؛ یا اونقدر به چشمام نزدیکه که نمیبینمش، یا آنقدر دوره که بازم از دیدم پنهونه.
وقتِ هر کاری رو دارم، جز وقتی برای رسیدن به خودم؛ وقت برای هر چیزی هست، اِلّا نشستن کنار خودم و شنیدن صدای درونم.
تکونهای امیر مرا به خودم آورد: «دیر میشه!»باید بلند شم؛ صبحانه و میانوعدهٔ نیلای ۷ ساله و نریمان ۱۲ ساله رو آماده کنم و خودمون هم راهی اداره شیم.
کِش دادن خواب و این بلند نشدنهای هرروزه هم تکراری شده؛ هر روز همین سؤالات تکراری را از خودم میپرسم و بعد سراغ بقیهی روزم میرم… انگار این سؤالها هم توی مغزم یخ زدهان.
بقول همکار بغل دستیام که هر روز هُلم میده واسه خودم کاری کنم: هنوز ناکامیام به حد کمال نرسیده که بلندم کنه.شاید راست میگه...
طاهره خادمی | کوچ مهارتهای زندگی و رشد خلاقانه#مات_زندگی
@tahereh_khademi
https://taherehkhademi.ir/
زنگ ساعت، دوباره رسیدن یه صبح دیگه رو خبر میداد. هرکی این پیام رو خوش یا ناخوش میدونه؛ اما من چطور حسش میکنم؟ خوب یا بد؟
امروز صبحانه چی بخوریم؟ تو اداره با کیا باید سر و کله بزنم؟ عصر را چجوری و با چه کارهایی سر کنم؟ دندانپزشکی، پارک بازی یا کلاس بچهها؟ همه نشون میدادن که روزی پرکار و شلوغی دارم. اما چه فایده؟ وقتی همهچیز دارم جز آن لذت و هیجانی که باید داشته باشم؟
انگار میون اینهمه «خوب بودن»، یه چیزی کمه؛ یا اونقدر به چشمام نزدیکه که نمیبینمش، یا آنقدر دوره که بازم از دیدم پنهونه.
وقتِ هر کاری رو دارم، جز وقتی برای رسیدن به خودم؛ وقت برای هر چیزی هست، اِلّا نشستن کنار خودم و شنیدن صدای درونم.
تکونهای امیر مرا به خودم آورد: «دیر میشه!»باید بلند شم؛ صبحانه و میانوعدهٔ نیلای ۷ ساله و نریمان ۱۲ ساله رو آماده کنم و خودمون هم راهی اداره شیم.
کِش دادن خواب و این بلند نشدنهای هرروزه هم تکراری شده؛ هر روز همین سؤالات تکراری را از خودم میپرسم و بعد سراغ بقیهی روزم میرم… انگار این سؤالها هم توی مغزم یخ زدهان.
بقول همکار بغل دستیام که هر روز هُلم میده واسه خودم کاری کنم: هنوز ناکامیام به حد کمال نرسیده که بلندم کنه.شاید راست میگه...
۲۳۹
۴:۱۹