قسمت چهارم داستان بلندمات زندگی
کارگاه ته یه کوچهٔ تنگه. غریبهام و کاملاً وصلهٔ ناجور این مکانم؛ محدودهای که هر وقتِ دیگهای اگه چیزی توش گم میکردم، بیخیالش میشدم تا دوباره پام به اینجا باز نشه و چشمتوچشم همسایههایی نیفتم که مدام خودشون رو ازم قایم میکنن.
ماشین رو کنار دیواری پارک میکنم، اما هنوز درگیر چشمهاییام که دست به پرده دارن و مدام قایمباشک بازی میکنن.
درِ بزرگ و آهنیه، زنگی هم در کار نیست. اینهمه تفاوت بین من و این محله دودلم میکنه؛
️اصلاً برای چه کار مهمی اینهمه معذب بودن رو به جون خریدم؟
تصور میکنم شاید داخل این در، بهتر از بیرونش باشه؛ این تنها امیدی هست که قدمهام رو برای رفتن جلو میکشه، اما باز هم امید خیلی لاغریه.
مدام از خودم میپرسم:
️بیکار بودی اومدی اینجا؟ یه ظرف میخواستی دیگه، لازمه بهخاطرش پا به یه همچین جایی بذاری؟
پشیمونی کمکم داره میپیچه توی تنم. بابا همیشه میگفت وقتی از روی احساس تصمیم میگیری، پشیمون میشی؛ از روی عقل تصمیم بگیر!
همین رو گفت که با امیر ازدواج کردم؛ یه ازدواج عاقلانه و سرتاسر منطقی.
عجیب نیست واسه مسیری که احساس مهمترین بخششه، مدام پای منطق رو وسط بکشی و با ساز اون برقصی؟
راستش پاهام واقعاً خسته شده از اینهمه رقصیدن...
دلم میخواد یه کم کنار احساسم بشینم، دستش رو بگیرم و خجالتش رو بفهمم.
تو دنیایی که منطق همیشه وسط میدون میرقصه، احساس جایی گوشهٔ رینگ، نفسهای آخرش رو میکشه.
طاهره خادمی | کوچ مهارتهای زندگی و رشد خلاقانه#مات_زندگی
@taherehkhademi
https://taherehkhademi.ir
کارگاه ته یه کوچهٔ تنگه. غریبهام و کاملاً وصلهٔ ناجور این مکانم؛ محدودهای که هر وقتِ دیگهای اگه چیزی توش گم میکردم، بیخیالش میشدم تا دوباره پام به اینجا باز نشه و چشمتوچشم همسایههایی نیفتم که مدام خودشون رو ازم قایم میکنن.
ماشین رو کنار دیواری پارک میکنم، اما هنوز درگیر چشمهاییام که دست به پرده دارن و مدام قایمباشک بازی میکنن.
درِ بزرگ و آهنیه، زنگی هم در کار نیست. اینهمه تفاوت بین من و این محله دودلم میکنه؛
تصور میکنم شاید داخل این در، بهتر از بیرونش باشه؛ این تنها امیدی هست که قدمهام رو برای رفتن جلو میکشه، اما باز هم امید خیلی لاغریه.
مدام از خودم میپرسم:
پشیمونی کمکم داره میپیچه توی تنم. بابا همیشه میگفت وقتی از روی احساس تصمیم میگیری، پشیمون میشی؛ از روی عقل تصمیم بگیر!
همین رو گفت که با امیر ازدواج کردم؛ یه ازدواج عاقلانه و سرتاسر منطقی.
عجیب نیست واسه مسیری که احساس مهمترین بخششه، مدام پای منطق رو وسط بکشی و با ساز اون برقصی؟
راستش پاهام واقعاً خسته شده از اینهمه رقصیدن...
دلم میخواد یه کم کنار احساسم بشینم، دستش رو بگیرم و خجالتش رو بفهمم.
تو دنیایی که منطق همیشه وسط میدون میرقصه، احساس جایی گوشهٔ رینگ، نفسهای آخرش رو میکشه.
۱۹۱
۴:۴۷