تجربه دهه ۱۹۳۰ نشان میدهد که سیاست دلجویی و اعطای امتیاز برای اجتناب از جنگ لزوماً به صلح منتهی نمیشود و حتی میتواند طرف متجاوز را به زیادهخواهی بیشتر ترغیب کند. در شرق آسیا، واکنش محدود ایالات متحده و بریتانیا به اشغال منچوری و سپس گسترش تجاوزات ژاپن در چین، نتوانست مانع توسعهطلبی توکیو شود و در نهایت به حمله ژاپن به پرل هاربر در سال ۱۹۴۱ انجامید. در اروپا نیز بریتانیا و فرانسه، تحت فشار مشکلات داخلی و هراس از تکرار فاجعه جنگ جهانی اول، در برابر نقضهای پیدرپی معاهدات توسط آلمان نازی عقبنشینی کردند؛ اما این رویکرد از سوی هیتلر نشانه ضعف تلقی شد و او را به تجاوزات گستردهتر، از جمله اشغال چکاسلواکی و حمله به لهستان، سوق داد. بدون حفظ موازنه قوا، تقویت بازدارندگی و نشان دادن عزم برای مقاومت در برابر مطالبات بیش از حد، اعطای امتیازات نهتنها صلح را به ارمغان نمیآورد، بلکه ممکن است موجب تشدید تنش و جنگ شود.
مطالعه متن کامل
@tahlilieh
مطالعه متن کامل @tahlilieh
۱۳۱