تتمامرخ | TamamRokh
دومین یادداشت هادی معصومی زارع پیرامون جنگ رمضان خون، ژئوپلیتیک و انرژی خوانندگان منبثات در این سالها بارها خواندهاند که در مواجهه با ائتلاف امریکایی و اسرائیلی آخرین چیزی که میتواند بازدارنده باشد آسیب زدن به زیرساختها و تجهیزات نظامی آن دو است. دو تجربه ناموفق و نمایشی عینالاسد (۲۰۲۰) و العدید قطر (۲۰۲۵) و نتایج تلخ آن هنوز پیش چشمانمان است. به اختصار و آشکارا عوامل بازدارنده اصلی فراروی امریکا و رژیم تنها دو چیز است: ۱. خون: توان واردساختن تلفات جانی قابل توجه ۲. انرژی: توان مدیریت و کنترل عرضه انرژی در سطح جهانی تجربه جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان (تا اینجای کار) نشان داده است که ج اا فاقد توان (به دلیل ضعف فنی یا اطلاعاتی یا هر دو) یا اراده (به دلیل ترس از واکنش شدیدتر طرف مقابل یا ذینفع بودن برخی از کارگزاران امنیت خارجی) واردساختن ضربات مرگبار به دو دشمن خود بوده است. پس بدون هیچ تعارفی مشق جنگ ج اا از این زاویه نتوانسته بازدارندگی لازم و کافی را داشته باشد. اگر مشکل از زاویه #توان باشد، این یک بار دیگر نشان میدهد در نبرد با غولهای تکنولوژیکی و اطلاعاتی اتکای صرف به فناوریهای مدرن و #بسندگی به ساختارهای متصلب سازمانی تا چه اندازه خطا بوده است که بوده است. در حوزه اراده فعلا چیزی نمیخواهم بگویم یا بنویسم. در هر صورت اگر در این حوزه دست فرمان به همین شکل باشد امید چندانی به پایان جنگ و استمرار ویرانی ایران نمیتوان داشت. چهآنکه از این حیث فشار خاصی از جانب افکار عمومی امریکا بر دولت ترامپ وارد نشده و نخواهد شد. (اسرائیل البته پس از ۷ اکتوبر از آستانه تلفات متعارف عبور کرده است و تخصصا از موضوع خارج است.) با این تفصیل تنها اهرم فشار باقیمانده برای به شکست کشاندن اهداف جنگ تحمیلی، مدیریت عرضه انرژی (نفت، گاز، اوره، گوگرد و...) و زیرساختهای مرتبط با آن و البته توان کافی برای تهدید حقیقی و موثر زیرساختهای هوش مصنوعی در سطح منطقه است. اهرمی که به طور مستقیم و فوری اثرات منفیاش را بر اقتصاد جهانی و از جمله اقتصاد امریکا نشان خواهد داد. کما اینکه تاکنون هم نشان داده است. و از قضا در این حوزه مزیت نسبی این بار از آن ایران است. این بار دست خدا از آستین جغرافیا خارج شده و جنگ رمضان را به تجلی جنگ تکنولوژی و ژئوپلیتیک مبدل ساخته است. تنگی تنگه هرمز (فارغ از بازشدن جبهه دریایی سرخ) و اهمیت کریدوری فوقالعاده آن، جایی برای عقبکشیدن باقی نمیگذارد. راستش را بخواهید همانطور که جزایر ما قابلیت پدافندی نهایی ندارند و سقوطپذیر هستند، تنگه هرمز نیز به هیچ عنوان از سوی هیچ قدرت مدافعی پدافندپذیر نخواهد بود. برای امن کردن این تنگه هر نیروی مدافعی میبایست صد از صد موفق باشد اما برای ناامن کردن آن یک از صد کفایت میکند. آنهم با ابتداییترین تجهیزات نظامی. مساله در قابلیت قابل است نه در فاعلیت فاعل. بهرهگیری هوشمندانه و جسورانه و اراده قوی برای حفظ و مدیریت میانمدت تنگه هرمز کلید هر گشایشی است. پس نفسی بلند لازم است. برای چیدن ثمره این #طغیان البته اقدامات سخت به تنهایی کفایت نمیکند. دشمن و همپیمانان عربش باید به این درک برسند که ارادهای خللناپذیر در تهران شکل گرفته است که به هر قیمتی به کمتر از معادله عادیشدن در برابر عادیشدن راضی نخواهد شد. عادی شدن وضعیت اقتصاد ایران در برابر عادی شدن تردد در تنگه. در غیر اینصورت بگذار دربهای جهنم به روی همه ما باز باشد. بیهیچ تبعیضی. برای خلق چنین ادراکی میبایست برای مدتی تلفنهای تهران خاموش باشد و مسولان محترم سیاسی از ارسال هرگونه سیگنالی در خصوص مذاکره یا آتشبس اجتناب کرده و همه چیز را به جنوب و #ایالات_متحده_تنگسیری ارجاع دهند. شروط هر مذاکره و آتشبسی میبایست در سواحل جنوب ایران بسته شود. تهران صرفا بهرهبردار باشد. اینطور هم برای ایران بهتر است. هم برای ج اا. مرگ یک بار، شیون یک بار! #پوشش_تحلیل @tamamrokhmedia
دومین یادداشت هادی معصومی زارع پیرامون جنگ رمضان خون، ژئوپلیتیک و انرژی خوانندگان منبثات در این سالها بارها خواندهاند که در مواجهه با ائتلاف امریکایی و اسرائیلی آخرین چیزی که میتواند بازدارنده باشد آسیب زدن به زیرساختها و تجهیزات نظامی آن دو است. دو تجربه ناموفق و نمایشی عینالاسد (۲۰۲۰) و العدید قطر (۲۰۲۵) و نتایج تلخ آن هنوز پیش چشمانمان است. به اختصار و آشکارا عوامل بازدارنده اصلی فراروی امریکا و رژیم تنها دو چیز است: ۱. خون: توان واردساختن تلفات جانی قابل توجه ۲. انرژی: توان مدیریت و کنترل عرضه انرژی در سطح جهانی تجربه جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان (تا اینجای کار) نشان داده است که ج اا فاقد توان (به دلیل ضعف فنی یا اطلاعاتی یا هر دو) یا اراده (به دلیل ترس از واکنش شدیدتر طرف مقابل یا ذینفع بودن برخی از کارگزاران امنیت خارجی) واردساختن ضربات مرگبار به دو دشمن خود بوده است. پس بدون هیچ تعارفی مشق جنگ ج اا از این زاویه نتوانسته بازدارندگی لازم و کافی را داشته باشد. اگر مشکل از زاویه #توان باشد، این یک بار دیگر نشان میدهد در نبرد با غولهای تکنولوژیکی و اطلاعاتی اتکای صرف به فناوریهای مدرن و #بسندگی به ساختارهای متصلب سازمانی تا چه اندازه خطا بوده است که بوده است. در حوزه اراده فعلا چیزی نمیخواهم بگویم یا بنویسم. در هر صورت اگر در این حوزه دست فرمان به همین شکل باشد امید چندانی به پایان جنگ و استمرار ویرانی ایران نمیتوان داشت. چهآنکه از این حیث فشار خاصی از جانب افکار عمومی امریکا بر دولت ترامپ وارد نشده و نخواهد شد. (اسرائیل البته پس از ۷ اکتوبر از آستانه تلفات متعارف عبور کرده است و تخصصا از موضوع خارج است.) با این تفصیل تنها اهرم فشار باقیمانده برای به شکست کشاندن اهداف جنگ تحمیلی، مدیریت عرضه انرژی (نفت، گاز، اوره، گوگرد و...) و زیرساختهای مرتبط با آن و البته توان کافی برای تهدید حقیقی و موثر زیرساختهای هوش مصنوعی در سطح منطقه است. اهرمی که به طور مستقیم و فوری اثرات منفیاش را بر اقتصاد جهانی و از جمله اقتصاد امریکا نشان خواهد داد. کما اینکه تاکنون هم نشان داده است. و از قضا در این حوزه مزیت نسبی این بار از آن ایران است. این بار دست خدا از آستین جغرافیا خارج شده و جنگ رمضان را به تجلی جنگ تکنولوژی و ژئوپلیتیک مبدل ساخته است. تنگی تنگه هرمز (فارغ از بازشدن جبهه دریایی سرخ) و اهمیت کریدوری فوقالعاده آن، جایی برای عقبکشیدن باقی نمیگذارد. راستش را بخواهید همانطور که جزایر ما قابلیت پدافندی نهایی ندارند و سقوطپذیر هستند، تنگه هرمز نیز به هیچ عنوان از سوی هیچ قدرت مدافعی پدافندپذیر نخواهد بود. برای امن کردن این تنگه هر نیروی مدافعی میبایست صد از صد موفق باشد اما برای ناامن کردن آن یک از صد کفایت میکند. آنهم با ابتداییترین تجهیزات نظامی. مساله در قابلیت قابل است نه در فاعلیت فاعل. بهرهگیری هوشمندانه و جسورانه و اراده قوی برای حفظ و مدیریت میانمدت تنگه هرمز کلید هر گشایشی است. پس نفسی بلند لازم است. برای چیدن ثمره این #طغیان البته اقدامات سخت به تنهایی کفایت نمیکند. دشمن و همپیمانان عربش باید به این درک برسند که ارادهای خللناپذیر در تهران شکل گرفته است که به هر قیمتی به کمتر از معادله عادیشدن در برابر عادیشدن راضی نخواهد شد. عادی شدن وضعیت اقتصاد ایران در برابر عادی شدن تردد در تنگه. در غیر اینصورت بگذار دربهای جهنم به روی همه ما باز باشد. بیهیچ تبعیضی. برای خلق چنین ادراکی میبایست برای مدتی تلفنهای تهران خاموش باشد و مسولان محترم سیاسی از ارسال هرگونه سیگنالی در خصوص مذاکره یا آتشبس اجتناب کرده و همه چیز را به جنوب و #ایالات_متحده_تنگسیری ارجاع دهند. شروط هر مذاکره و آتشبسی میبایست در سواحل جنوب ایران بسته شود. تهران صرفا بهرهبردار باشد. اینطور هم برای ایران بهتر است. هم برای ج اا. مرگ یک بار، شیون یک بار! #پوشش_تحلیل @tamamrokhmediaتکمله معصومی زارع به دو یادداشت قبلی، پس از ادعای اخیر ترامپ:
اگر واقعا در پشت پرده مذاکرهای در کار بوده است که صلاح مملکت خویش خسروان دانند. صبر میکنیم و نتیجه مذاکره در چنین شرایطی را چندی بعد در جوی خونهای جدید در داخل کشور خواهیم دید.
اما اگر واقعا مذاکرهای در کار نبوده است میبایست تا ساعاتی دیگر پاسخی عملی به ادعاهای ترامپ داد. لااقل در سمت ما، بازار سیگنالش را از تایید و تکذیب رسانهای نمیگیرد. از اقدامعملی میگیرد. میتوانید با زدن دو نفتکش دیگر تا نیمه امشب تجربه کنید.
پ.ن: اینکه نوشتم تلفنهای تهران خاموش شود و تنها تلفن بندرعباس روشن باشد برای ممانعت از چنین ادعایی و واردکردن چنان شوکهایی به بازار انرژی بود.
پ.ن: من با مذاکره مشکل دارم؟؟ هرگز! دیپلماسی حوزه کاری و علمی من است.اما مهمتر از اصل مذاکره شرایط و زمینه مذاکره است. زمینه و اتمسفر مذاکره اما هزاران بار مهمتر است و از اساس این دومی جهتدهنده به نتیجه مذاکره است.مذاکره زودهنگام یا دیرهنگام هر دو عقیم است. خمیر را دیر یا زود به تنور بچسبانی نان نمیدهد.
#پوشش_تحلیل
@tamamrokhmedia
اگر واقعا در پشت پرده مذاکرهای در کار بوده است که صلاح مملکت خویش خسروان دانند. صبر میکنیم و نتیجه مذاکره در چنین شرایطی را چندی بعد در جوی خونهای جدید در داخل کشور خواهیم دید.اما اگر واقعا مذاکرهای در کار نبوده است میبایست تا ساعاتی دیگر پاسخی عملی به ادعاهای ترامپ داد. لااقل در سمت ما، بازار سیگنالش را از تایید و تکذیب رسانهای نمیگیرد. از اقدامعملی میگیرد. میتوانید با زدن دو نفتکش دیگر تا نیمه امشب تجربه کنید.
پ.ن: اینکه نوشتم تلفنهای تهران خاموش شود و تنها تلفن بندرعباس روشن باشد برای ممانعت از چنین ادعایی و واردکردن چنان شوکهایی به بازار انرژی بود.
پ.ن: من با مذاکره مشکل دارم؟؟ هرگز! دیپلماسی حوزه کاری و علمی من است.اما مهمتر از اصل مذاکره شرایط و زمینه مذاکره است. زمینه و اتمسفر مذاکره اما هزاران بار مهمتر است و از اساس این دومی جهتدهنده به نتیجه مذاکره است.مذاکره زودهنگام یا دیرهنگام هر دو عقیم است. خمیر را دیر یا زود به تنور بچسبانی نان نمیدهد.
#پوشش_تحلیل
@tamamrokhmedia
۱۴:۴۱
تمامرخ | TamamRokh
تکمله معصومی زارع به دو یادداشت قبلی، پس از ادعای اخیر ترامپ: اگر واقعا در پشت پرده مذاکرهای در کار بوده است که صلاح مملکت خویش خسروان دانند. صبر میکنیم و نتیجه مذاکره در چنین شرایطی را چندی بعد در جوی خونهای جدید در داخل کشور خواهیم دید. اما اگر واقعا مذاکرهای در کار نبوده است میبایست تا ساعاتی دیگر پاسخی عملی به ادعاهای ترامپ داد. لااقل در سمت ما، بازار سیگنالش را از تایید و تکذیب رسانهای نمیگیرد. از اقدامعملی میگیرد. میتوانید با زدن دو نفتکش دیگر تا نیمه امشب تجربه کنید. پ.ن: اینکه نوشتم تلفنهای تهران خاموش شود و تنها تلفن بندرعباس روشن باشد برای ممانعت از چنین ادعایی و واردکردن چنان شوکهایی به بازار انرژی بود. پ.ن: من با مذاکره مشکل دارم؟؟ هرگز! دیپلماسی حوزه کاری و علمی من است. اما مهمتر از اصل مذاکره شرایط و زمینه مذاکره است. زمینه و اتمسفر مذاکره اما هزاران بار مهمتر است و از اساس این دومی جهتدهنده به نتیجه مذاکره است. مذاکره زودهنگام یا دیرهنگام هر دو عقیم است. خمیر را دیر یا زود به تنور بچسبانی نان نمیدهد. #پوشش_تحلیل @tamamrokhmedia
اگر واقعا در پشت پرده مذاکرهای در کار بوده است که صلاح مملکت خویش خسروان دانند. صبر میکنیم و نتیجه مذاکره در چنین شرایطی را چندی بعد در جوی خونهای جدید در داخل کشور خواهیم دید. اما اگر واقعا مذاکرهای در کار نبوده است میبایست تا ساعاتی دیگر پاسخی عملی به ادعاهای ترامپ داد. لااقل در سمت ما، بازار سیگنالش را از تایید و تکذیب رسانهای نمیگیرد. از اقدامعملی میگیرد. میتوانید با زدن دو نفتکش دیگر تا نیمه امشب تجربه کنید. پ.ن: اینکه نوشتم تلفنهای تهران خاموش شود و تنها تلفن بندرعباس روشن باشد برای ممانعت از چنین ادعایی و واردکردن چنان شوکهایی به بازار انرژی بود. پ.ن: من با مذاکره مشکل دارم؟؟ هرگز! دیپلماسی حوزه کاری و علمی من است. اما مهمتر از اصل مذاکره شرایط و زمینه مذاکره است. زمینه و اتمسفر مذاکره اما هزاران بار مهمتر است و از اساس این دومی جهتدهنده به نتیجه مذاکره است. مذاکره زودهنگام یا دیرهنگام هر دو عقیم است. خمیر را دیر یا زود به تنور بچسبانی نان نمیدهد. #پوشش_تحلیل @tamamrokhmediaسومین یادداشت هادی معصومی زارع پیرامون جنگ رمضان: شروط قرمز: حداقلهای شروطِ مطلوب و معقول پایان جنگ کارل فون کلازوتیس استراتژیست و افسر نظامی پروس در کتاب مشهورش با عنوان "دباره جنگ" جملهای با این مضمون دارد که جنگ ادامه سیاست با ابزارهای دیگر است. بر این اساس در هر جنگی که غلبه تام بر حریف یا نابودی کامل آن ممکن یا متصور نباشد، طبیعتا میبایست بازگشت به سیاست (حالت اولیه) را انتظار داشت.برآوردهای نشان میدهد (و البته از پیش از شروع نیز نشان میداد) که جنگ رمضان نیز از همین سنخ است. نه ایران توان نابودی دو دشمن سرسخت خود را دارد و نه آن دو برخلاف ادعاهایشان توان به زانودرآوردن ایران را. پس از جایی به بعد جنگ به بنبست خواهد رسید.ادعاهای پی در پی ترامپ مبنی بر مذاکره و واسطهکردن کشورهایی همچون پاکستان برای انتقال پیام مذاکره و توقف جنگ به ایران درست برآمده از همین منطق است.در هر صورت در چنین شرایطی جنگ تا جایی ادامه مییابد و بعد نوبت به مذاکرات میرسد. از این جهت هیچ خردهای بر اصل مذاکرات نیست و نباید اصل مذاکره یا آتشبس را به تابو مبدل کرد.مهم فحوا و محتوای مذاکرات و نتیجه نهایی آن است. اگرچه این، به نوبه خود از زمان و اتمسفر مذاکرات بیتاثیر نیست.با این اوصاف اگر بخواهیم فارغ از فضای گمانهزنیها و اتهامپراکنیهای رایج، ایدهای ایجابی برای تصمیمگیر و مذاکرهکننده ایرانی داشته باشیم میبایست بیش از هر چیز بر محتوا (شروط و بندهای آتشبس) و روش (مسائل مرتبط با اجرای توافق) مذاکرات متمرکز بود. به اختصار: الف: در حوزه محتوایی شروط آتشبس باید واقعبینانه، شفاف و غیرقابل تفسیر، انضمامی، انتفاعمحور و نقدشونده باشد.
ب: در حوزه روشی و اجرایی نیز بدهبستانها باید تدریجی و مرحلهبهمرحله باشد. هیچ امتیازی نقدی و دفعتا نباید پرداخت شود مگر آنکه قبل از آن، مابهازای عینیاش در خاک ایران (و نه صرفا در حساب بانکی یا بر روی کاغذ) نقد شده باشد. به موازات این هیچ ظرفیتی (نه هستهای و نه نظامی و نه منطقهای) نباید به طور کامل و غیرقابل بازگشت نابود یا تحویل شود.
در این میان در خصوص شروط آتشبس نیز میبایست بستهای از شروط (شامل شروط قرمز و شروط ترجیحی) روی میز طرف مقابل گذاشته شود. شروط (خطوط) قرمز میتواند شامل موارد ذیل باشد: ۱. آزادیسازی اموال بلوکهشده در دوره ۱۵ ساله اخیر۲. لغو تحریمهای هوشمند (متمرکز بر تحریمهای بانکی و بخش انرژی)۳. توقف اقدامات نظامی و تحریمی علیه اضلاع محور مقاومت (یمن، لبنان و عراق و فلسطین)۴. خودداری از تحریک جنبشهای جداییطلب و آشوبگر در داخل ایران و حمایت سیاسی و رسانهای از ایشان۵. توقف فشار بر روند دولتسازی در عراق و احترام به فرایند دموکراتیک و نتایج انتخابات در عراقدر مقابل شروط ترجیحی شروطی هستند که از اساس یا هرگز از سوی طرف مقابل پذیرفته نخواهد شد یا در صورت پذیرفته شدن نیز اولویتی برای بهبود وضعیت سیاسی و اقتصادی ایران ندارند. مواردی همچون دریافت غرامت و خسارت، خروج امریکا از منطقه، اجرای نظم حقوقی جدید برای تنگه هرمز و دریافت عوارض گمرکی از این تنگه و تحویل چهرههای رسانهای معارض از این قبیل به شمار میروند. طرح این شروط در مذاکرات اجمالا اشکال ندارد و میتواند به مثابه ابزار فشار و چانهزنی استفاده شود. تمرکز بر این موارد یا اصرار بر نقدشدن آنها اما غیرمنطقی و بیجهت است.
در این میان اما عدم پذیرش شروط قرمز به معنی بازگشت مجدد و قریبالوقوع جنگ در شرایطی به مراتب شکنندهتر و بدتر از این خواهد بود. پس اگر طرف مقابل زیر بار این خواستهها نرفت عاقلانه آن است که ماشین جنگی ج اا کماکان به کار خود ادامه دهد که دیگر چیز زیادی برای از دست دادن نمانده است.
پ.ن: در حوزه اجرایی به طور معین کنترل و مدیریت تردد در تنگه هرمز و نیز انتقال تدریجی مواد هستهای به عنوان ضمانت اجرای طرف مقابل به انجام تعهداتش میتواند در نظر گرفته شود. هرگونه خلف وعدهای میتواند بازگشت ناامنی و محدودیت در تنگه یا توقف انتقال مواد هستهای را در پی داشته باشد. از دید نویسنده انعطافِ انتفاعمحور و گامبهگام در قبال پرونده هستهای و تنگه هرمز و سرسختی تمامعیار بر سر پروندههای دفاعی و منطقهای میبایست سرلوحه هرگونه تصمیمی در مذاکرات پیشرو باشد. ج اا البته میبایست همزمان با مذاکره با طرف امریکایی، کانالهای مذاکراتی موازی دوجانبه (دو به دو) نیز با کشورهای عربی منطقه باز کند. هدف اصلی از این مذاکرات باید نخست ارزیابی امکان خلق رژیم امنیتی منطقهای درونزا با مشارکت ایران (به ویژه پس از اثبات عدم امنیتزایی حضور امریکا در این کشورها) و دوم پیگیری رژیم انتفاع در برابر انتفاع باشد: انتفاع امنیتی در برابر انتفاع اقتصادی.تا چه شود...#پوشش_تحلیل
@tamamrokhmedia
۱۷:۳۷
14050113-senariohaP1.mp3
۲۵:۳۴-۱۴.۶۴ مگابایت
از خارک و هرمز تا اصفهان و تهران؛ همه سناریوهای آمریکا برای افزیش تنش (بخش اول)گزارش صوتی از سعید فضل زرندی، سردبیر تمامرخقسمت دوم از پادکستهای تحلیلی تمامرخ در جنگ تحمیلی سوم علیه ایرانبه دلیل محدودیت بله در زمان فایل صوتی، پادکست در دو بخش تقدیم شده است.
45 دقیقه 13 فروردین 1405@TamamRokhMedia
۱۴:۲۲
14050113-senariohaP2.mp3
۲۰:۰۱-۱۱.۴۷ مگابایت
از خارک و هرمز تا اصفهان و تهران؛ همه سناریوهای آمریکا برای افزیش تنش (بخش دوم)گزارش صوتی از سعید فضل زرندی، سردبیر تمامرخقسمت دوم از پادکستهای تحلیلی تمامرخ در جنگ تحمیلی سوم علیه ایرانبه دلیل محدودیت بله در زمان فایل صوتی، پادکست در دو بخش تقدیم شده است.
45 دقیقه 13 فروردین 1405@TamamRokhMedia
۱۴:۲۵
چند نکته درباره اسقاط جنگندهی دشمن و عملیات یافتن خلبانانعزیزان توقعات رو بالا نبرید، یادتونه که ۱۵ ساعت داشتیم دنبال بالگرد مفقود رئیس جمهور شهید خودمون میگشتیم (متاسفانه). این قبیل جستجوها با امکانات فنی ما کار سادهای نیست. منظور اینکه پیدا کردن خلبان دشمن، که نه تنها زنده است و جابجا میشه بلکه صدها ساعت آموزش پنهان شدن و زنده ماندن در چنین شرایطی دیده و همچنین اطلاعات مکانیش در اختیار پشتیبانی دشمن قرار داره، تقریبا محال به نظر میرسه. درواقع اگر بشه ما پیداش کنیم معجزه است.
گشت نسبتا آزادانهی بالگردهای دشمن در عمق خاک ایران البته بحث جداییه و اصلا جالب نیست. البته عملیات جستجوی اخیر فقط یه تست عملیات ویژه داخل خاک ایران برای طرف آمریکایی نبود. به نظر برای ما هم خوب شد. این رقابت بر سر پیدا کردن خلبانها فرصت داد قبل از مواجهه با یک عملیات هلیبرن بزرگ احتمالی، ما هم یه تست بکنیم که شیوه عمل دشمن چیه و ضعف ما کجاست. سطح غافلگیری رو پایین و هشیاری ما رو افزایش داد. این یه فرصت بزرگه برای رفع ایرادات و افزایش آمادگی. مخصوصا که در جنگ اخیر نشون دادیم یادگیریمون خوب و قابل توجهه.
مهمترین اتفاق امروز پیدا شدن یا نشدن خلبان نیست، اینه که پدافند ایران تونست بالاخره یه جنگندهی دشمن رو در هوا «منفجر کنه»، نه اینکه فقط صدمه بزنه. ما سیستم نظامیای داریم که زیر شدیدترین بمباران و وسط جنگ عقب نمینشینه و دست روی دست نمیگذاره، بلکه محکم میایسته، یاد میگیره و رشد میکنه. این خیلی نکته مهمیه.
پ.ن: اگر انشالله خبر هدف قرار داده شدن یکی از بالگردهای دشمن هم درست باشه که نور علی نوره. نشون میده گشت و گذارشون خیلی هم امن و راحت نبوده!
@tamamrokhmedia
۱۸:۵۵
«مسیر پایان جنگ» از تشدید تنش میگذرد/باید دستفرمان جنگ فرسایشی و مدیریت تنش عوض شود/ تنشزدایی در این شرایط یعنی استمرار جنگ/ پیشنهاداتی برای بانک اهداف موثرجنگ تحمیلی سوم وارد فاز تصاعد بحران در لایه زیرساختها شده و پیشبینی میشود رژیم صهیونیستی طی روزهای آتی تمرکز خود را بر این بخش تشدید نماید. ائتلاف متخاصم با اتکا به راهبردی خطرناک، هدف خود را فرسایش توان اقتصادی و نظامی ایران تا مرز فروپاشی قرار داده و در حال حاضر، زیرساختهای اقتصادی غیرنفتی ایران را بدون محدودیت زیر ضرب بردهاند که در صورت استمرار این روند قدرت صنعتی و منابع ارزی ایران آسیب قابل توجهی خواهد دید.در نقطه مقابل، رویکرد فعلی ایران عمدتا واکنشی و مبتنی بر راهبرد «اقدام متناظر» (چشم در برابر چشم) و مدیریت تنش بوده است؛ رویکردی که به جای خلق یک معادله بازدارنده، عمدتا به پاسخهای تقلیلیافته بسنده کرده و عملا ابتکار عمل را از تهران سلب نموده است که این امر، اثربخشی حملات فعلی به رژیم و پایگاههای منطقهای را به شدت کاهش داده است.در چنین شرایطی ممکن است تصور شود میتوان برای جلوگیری از خسارت بیشتر با طرح ایدههایی نظیر آنچه در مقاله آقای ظریف آمده، مسیر خروجی برای عبور ایران از بحران ایجاد کرد ولی طرح هرگونه پیشنهاد مبنی بر مذاکره و تنشزدایی در شرایط فعلی به عنوان سیگنال ضعف تلقی شده و به تشدید و استمرار جنگ میانجامد.منطق حاکم بر منازعات نشان میدهد که خروج از بحران و ورود به فاز دیپلماسی، الزاما از مسیر «تشدید کنترلشده تنش» میگذرد؛ به عبارت دیگر، تنها بازیگری میتواند مسیر مذاکره را با موفقیت هموار سازد که از دست برتر و ابتکار عمل در میدان نبرد برخوردار باشد.از منظر ایالات متحده و رژیم صهیونیستی، تداوم این روند در کوتاهمدت (طی هفتههای پیش رو) اگرچه ممکن است به لحاظ اقتصادی و نظامی هزینه هایی برایشان داشته باشد ولی در برابر هدفی که دارند قابل تحمل است. به ویژه آنکه افق جنگ برای این دو طولانی نیست و پس از چند هفته جنگ خاتمه یافته و پیامدهای جنگ رو به کاهش خواهد رفت. لذا ترجیح آنها حفظ فشار عملیاتی تا زمان دستیابی به یک پیروزی قاطع بر ایران است.هر چند ترامپ در ابتدای این جنگ تصور نمی کرد وارد هفته ششم جنگ شود ولی با وجود همه چالشهایی که تاکنون با آن مواجه بوده، هنوز از آغاز جنگ پشیمان نشده و تصور میکند میتواند حداقل تا پایان هفته هشتم به عملیات نظامی علیه ایران ادامه دهد و در ابتدای ماه سوم ایران را از موقعیت ضعف به تسلیم بکشاند. در این چارچوب باید توجه کرد که وقتی ترامپ میگوید به زودی این جنگ خاتمه خواهد یافت یا دیگران میگویند ترامپ در مخمصه گرفتار شده، به معنای پایان فوری جنگ نیست و بخش عمده این ادبیات مصرف داخلی در آمریکا دارد.در چنین شرایطی، تنها راه خنثیسازی جنگ و تغییر جدول زمانبندی دشمن، تشدید تنش و ایجاد «ریسکهای واقعی و بلند مدت» برای ترامپ و نتانیاهو است تا در انتخابات کنگره و کنست نتایج آن دیده شود. یعنی اگر حذف فیزیکی آنها امکانپذیر نیست باید آنها را به لحاظ سیاسی از عرصه بیرون کرد وگرنه تا زمانی که این ترکیب استمرار داشته باشد، بحران نیز ادامه خواهد یافت.عنصر «زمان» مهمترین اهرم ایران در این جنگ است. ایران یا باید واشنگتن و تلآویو را به یک جنگ فرسایشی بکشاند و شکست بدهد یا باید به گونهای بجنگد که پیامدهای این جنگ به بحران طولانی مدت سیاسی برای نتانیاهو و ترامپ تبدیل شود.اما اتخاذ راهبرد جنگ فرسایشی لزوما تامینکننده منافع ملی ایران نخواهد بود، چرا که تداوم این روند میتواند به سناریوی «زمین سوخته» منجر شود. بنابراین، ایران ناگزیر باید تغییر رویکرد بدهد. هدف از تغییر رویکرد طراحی و اجرای ضرباتی است که پیامدهای اقتصادی و راهبردی بلندمدتی به همراه داشته باشد. تا زمانی که دولت آمریکا به این قطعیت نرسد که استمرار جنگ، هزینههای پایدار و بلندمدت در پی خواهد داشت، تمایلی به خاتمه دادن به آن نشان نخواهد داد.برای تحقق این اهرم فشار و ایجاد پیامدهای بلندمدت، دایره اهداف عملیاتی باید به لایههای حساستر ارتقا یابد، چرا که وضعیت فعلی در تنگه هرمز و حملات محدود، بازدارندگی لازم را ایجاد نمیکند. این امر مستلزم ورود جدی به دو عرصه کلیدی است: نخست، هدف قرار دادن زیرساختهای نفتی منطقه (از جمله تاسیسات امارات، کویت و بحرین) توأم با اقدامات فیزیکی و زیرساختی در تنگه هرمز نظیر مینریزی تدریجی؛دوم، ضربه به آسیب پذیرترین زیرساخت رژیم صهیونیستی (برق) و ناامنسازی سیستماتیک لایه زیرساختهای فناوری و هوش مصنوعی آن. تنها از طریق تحمیل این سطح از تهدیدات بلندمدت اقتصادی است که میتوان یک مسیر خروج موفقیتآمیز برای پایان دادن به جنگ از طریق مذاکره طراحی نمود.م.م.
#یادداشت_اختصاصی
@TamamRokhMedia
۱۵:۴۸
یادداشت جدید هادی معصومی زارع در کانال منبثات: جنگ رمضان: نوشته هفتم: دیپلماسی، میدان و فهم اولویتها دوست مشترکی دیروز خواست تحلیلی/نقدی بر نوشته دکتر ظریف در فارین افرز بنویسم تا در گروهی مشترک بازنشر دهد. عذرخواهی کردم. نه از آن جهت که نقدی به محتوای مقاله ندارم که (به دور از نیتخوانی و فارغ از آنکه مقاله برای مخاطب داخلی نوشته شده یا خارجی) به متن و فرامتن نقدهای جدی وارد است.ساده و روستایی اگر بخواهم بگویم دلیل امتناع من از این جهت بود که کار در جای دیگری است که اگر کار در آن جا خوب دربیاید، دیگر بگذار هر کس با هر نیتی هر مقاله و بیانیهای که خواست بنویسد. اثر چندانی ندارد.گیرم که اصلا طرف سخنگوی محفلی پنهانی و دسیسهگر باشد. عامل اجنبی باشد. تسلیمطلب باشد و مانیفست تسلیم و ذلت نوشته باشد. و الخ. معتقدم امروز بیش و پیش از هر چیز تمام ظرفیتها باید متمرکز بر میدان باشد. دقیقهای وقت یا سر سوزنی انرژی نباید جای دیگری مصروف شود. خطاب این بنده خدا به دوستانی که (بهحق یا نا بهحق) از کودتای سیاسی هراس دارند، آن است که راه را اشتباه نروند. راه، درگیر شدن در چرخههای تکراری و کمفایده (اگر نگویم در شرایط جنگی کنونی به شدت مضر) گیس و گیسکشی و چنگ انداختن نیست. (در یک قلم فقط ببنیید مشغولشدن دیروز تا چه اندازه از شیرینی قدرتنمایی دیروز پدافند در سرنگونی دو جنگنده امریکایی کاست.) من که حالیه در جنوبیترین نقطه ایران مشغول بازی خاک و البته خاکبازی هستم و از طهران بیاطلاع. اما شما دوستان طهراننشین اگر صادقانه معتقدید کودتایی در راه است، با کمک به خلق دستاوردهای مثبت در میدان کمک کنید تا راه بر آن کودتای ادعایی بسته شود. (مثلا شما تصور کن دیروز میدان موفق به ساقط کردن بالگردهای امریکایی و اسیر کردن یا کشتن نظامیان متجاوز دشمن میشد، وضع چهقدر فرق میکرد؟ کاری که چندان سخت همنبود ولی به دلیل بیتدبیری آشکار در منطقهبندی نظامی و فقدان آموزش و توزیع صحیح تجهیزات، فرصتی چنان آسان و شیرین از دست رفت. و بدتر اینکه شاید این تصور را برای دشمن ایجاد کرد که ورود زمینی به ایران کمهزینه یا حتی بیهزینه خواهد بود. البته امیدوارم در مرتبه بعد این خطای بزرگ جبران شود.) دوستانِ خشمگین و عصبانی ما این را آویزه گوششان کنند که برخلاف قبل، الان گوی و میدان تقریبا در اختیارشان است. (برای حاکمیت و حتی در ادراک بسیاری از انقلابیون نیز لااقل تا هنوز نه پزشکیان روحانی است و نه عراقچی، ظریف. و نه شرایط، شرایط ۱۳۹۲ تا ۱۴۰۰.) با این اوصاف اگر نتیجه و مفاد آتشبس در میدان و از موضع قدرت تعیین نشود، طبیعتا در پشت میز مذاکره و از موضع ضعف نوشته خواهد شد و بالطبع آن روز چارهای جز امضای هرچه جلویمان گذاشتند، نخواهد بود. (اگرچه من مطلقا به اصالت و تفکیک این دوگانه باور ندارم. ولی متاسفانه شخص دکتر ظریف خواسته یا ناخواسته در جاانداختن تضاد این دو، نقشی جدی داشت.)عذرخواهم که این تعبیر را به کار میبرم. شأن دکتر ظریف که أجل است، اما در این کشور هستند کسانی که برای تسلیمشدن به دشمن به جای دستها حتی حاضرند پاهایشان را بالا ببرند. به آن افتخار هم میکنند. از تعرض لذت میبرند. مازوخیسم دارند.میخواهید راه را بر آنها ببندید؟ ساده است. نتیجه عزتمندانه را در میدان رقم بزنید و دیگر نگران هیچ چیز دیگری نباشید. اگر نتوانستیم بعدها باید تنها خود را ملامت کنیم. امروز عملکرد میدان، تعیینکنندهتر از هر چیزی است. بله اگر میدان به حول و قوه الهی با یک هزینه-فایده معقول آن نتیجه درخشان را برای جبهه خودی و هزینه دردناک را برای دشمن حاصل کرد، همه ما خواهیم توانست یقه سیاسیون را بگیریم تا بهترین امتیازات را نقد کنند. و الا چه جای گله؟فقط خواستم بگویم اشتباهی یا لااقل بیاولویت نزنیم.در میدان موفق ظاهر شویم و بگذاریم هر کس در هر جایگاهی و با هر نیت و انگیزهای (خیر یا شر) هرچه خواست بگوید و بنویسد. کسی که قدرت عینی و انضمامی تولید کند از ایدههای انتزاعی و برساختهای ادراکی چه هراسش؟و گرنه خدای نکرده ممکن است این شائبه ایجاد شود که میدان را باختهایم که اینگونه نگران شدهایم و پنجه میکشیم.والله من وراء القصد.پ.ن:خوشمان بیاید یا نه، هر جنگی در نهایت نقطه پایانی دارد. شیرین یا تلخ. آنطور که جنگ هشتساله در نهایت با ۵۹۸ فیصله یافت. در نتیجه توقعی که از دوستان میتوان داشت آن است که به جای ناموسیکردن اصل مذاکره و آتشبس و یا حمله به افراد صاحب ایده، ذهنشان و تمرکزشان صرفا درگیر مفاد آتشبس و سازوکارهای اجرایی آن باشد.مومن باهوش است. درگیر حاشیه نمیشود. حتی حاشیه درست. تا چه رسد به نادرست. دأب عاقل تمرکز بر اولویتها و فرار از «تله حاشیه» است.
#پوشش_تحلیل
@TamamRokhMedia
۷:۲۰
یادداشت مهدی خراتیان درباره آتسبس اخیر در صفحه توییتر:نکاتی در مورد توافق آتش بس موقت:۱. مذاکره و دیپلماسی برای تثبیت دستاوردهای میدانی و به پشتوانه میدان است، لذا دست نیروهای مسلح از روی ماشه نباید برداشته شود. ۲. دشمن در بازه زمانی کاهش فشار عملیات نظامی بشدت در حوزه جمع آوری اطلاعات فعال خواهد شد، لذا پروتکلهای حفاظتی مقامات برجسته کشور حفظ و حتی تقویت شود. ۳. تنگه هرمز باید طبق قواعد و تعاریف ایران "گشوده" شود و در هماهنگی با کشور عمان برای هر روز سهمیه مشخصی تعریف و برای آنروز اعلام شود و نظام اخذ عوارض از همان روز اول بازگشایی فعال شود.۴. دشمن بشدت دغلکار و نیرنگباز است و نباید از هیچ حرکت خطا و خدعه وی بسادگی گذشت. ایالات متحده یا اسراییل ممکن است بخواهند با عملیاتهای نظامی و اطلاعاتی محدود و زیر حد آستانه جنگ، برتری خود را دیکته کنند، لذا باید برای پاسخ به این اقدامات بانک اهداف و اقدامات مناسبی تهیه شود.۵. باید حضور مردم در خیابانها با قدرت بیشتری ادامه یابد.۶. اگر بندهایی که ایران مبنای مذاکرات اعلام کرده، در نهایت تثبیت شود، قطعا یک پیروزی تاریخی برای ملت ایران خواهد بود. روایت دستاوردهای نظامی و دیپلماتیک ایران در این جنگ تاریخ ساز باید در جهت تقویت دست مذاکره کنندگان و بالابردن روحیه نظامیان و مردم باشد.۷. پیشنهاد این است که وساطت مذاکرات با یکی از قدرتهای بزرگ باشد. ایران از واسطهگری قدرتهای منطقه ای و کشورهای کوچک تا کنون سودی نبرده است.۸. ما تنها نیمی از راه را رفته ایم و مسیری بسیار پیچیده و سخت همچنان در پیش روست.
#پوشش_تحلیل
@TamamRokhMedia
۰:۲۹
چند نکته پیرامون آتشبس موقت از مجید شاکری در صفحه توییتر:پيروزى يا شكستى در كار نيست. جنگ از شكل نظامى به شكل مذاكراتى رفت. با توجه به اينكه ايده ايران هنوز حول رفع تحريم است، مشكلات بسيار مهمى بروز خواهد كرد.
يك نقص مهم بيانيه شعام، " تبريك گفتن پيروزى" است. پيروزى اى به دست نيامده، جنگ از شكلى به شكل ديگر رفته.
خدا رهبر شهيد ما را بيامرزد. بعد از توافق ژنو كه واقعا بخشى از پول بلوكه آزاد شده بود و بطرز سنجش پذير فروش نفت افزايش يافته بود، مى گفت تبريك معنا ندارد چون روى زمين اتفاقى نيفتاده. (٢٠ فروردين ٩٤) آنوقت شعام براى آتش بس دو هفته اى تبريك مى گويد.
با توجه به رو به پايان بودن فصل كشت بهاره و اولويت جلوگيرى از بحران گرسنگى و محدوديتهاى فيزيكى پيش آمده به دليل جنگ در تنگه هرمز، طبعا اولويت گشايش با كشتى هاى حامل كود است نه ساير موارد. (مدیریت صف عبور و قرار دادن نفتکشها در آخر)
همچنین اگر ايران نقض آتش بس در لبنان را در اين لحظه تحمل كند، مذاكرات دو هفته آتى به " نتيجه" نمى رسد.
#پوشش_تحلیل
@tamamrokhmedia
۷:۰۲
شرط لازم و ضروری عبور موفق از شرایط کنونی، صداقت در تعامل مقامات و مسئولین با مردم شریف و پاکبازی است که همه داشتههایشان را در طبق اخلاص برای صیانت از ایران و ارزشهایشان به میدان آوردند و خیابان را رها نکردند.حالا آقایان باید در این دو هفته، خیابان به خیابان آمده و تبیین کنند.
علی صمدزاده
#پوشش_تحلیل
@tamamrokhmedia
علی صمدزاده#پوشش_تحلیل
@tamamrokhmedia
۷:۲۲
بیاد سردار شهید عزیز علیرضا تنگسیری و دلاور مردان نیروی دریایی و کارکنان غیور حوزه نفت؛این جنگ دستاوردهای بسیاری داشت، اما شاید مهمترین آن این بود که نیروی دریایی ایران در برابر چشمان نیروی دریایی آمریکا تنگه هرمز را بست و هیچ رزمناو آمریکایی حتی جرات نکرد وارد محدوده خلیج فارس شود، چه رسد به آنکه حتی یک قایق را اسکورت کند. ایران در شرایطی که هیچ نفت کشی بی اجازه ایران امکان عبور نداشت، هر روز جنگ نفت را از خارک بارگیری کرد و جلوی چشم جهانیان آنرا از تمام تنگه های راهبردی جهان عبور داد و بیش از هر مقطع دیگری به چین نفت فروخت. ایران قدرت خود را در عملیاتهای منع دسترسی/ضد دسترسی (A2/AD) به همگان نشان داد و حتی اجازه نزدیک شدن ناوهای آمریکا را به خاک خود نداد و مانع هرگونه عملیات آبی خاکی و اشغال جزایر شد. در تاریخ باید نوشت که ناو هواپیمابر فورد حتی جرات نکرد از تنگه باب المندب عبور کند و بعد از "آتش سوزی در رختشورخانه"، دوباره به مدیترانه بازگشت و ناو لینکلن هم بارها مجبور به عقب نشینی و موضع گرفتن پشت عمان شد تا هدف موشکهای ایرانی قرار نگیرد. ایران با "کنترل هوشمند" و ابتکار عمل در تنگه، چین را در کنار خود نگه داشت تا جاییکه چین در اقدامی تاریخی در شب سرنوشت ساز اولتیماتوم ترامپ در کنار روسیه قطع نامه پیشنهادی بحرین برای بازگشایی تنگه هرمز را که بارها تعدیل شده بود، وتو کند. تنگه هرمز در این جنگ سلاح راهبردی ایران بود که معادلات جنگ را به نفع ایران تغییر داد و هر روز تحمیل جنگ به ایران را برای طرف آمریکایی دردآور کرد. این جنگ با اسامی چون فورد و لینکلن و بوش شروع شد و با نام جاویدان هرمز، فارس و تنگسیری خاتمه یافت. تنگسیری در کنار تمام دریانوردان ایرانی به تاریخ نشان داد که چرا خلیج فارس، خلیج فارس و تنگه هرمز بنام هورمزد یکتا است.
مهدی خراتیان در صفحه توییتر#پوشش_تحلیل@tamamrokhmedia
۹:۲۷
جنگ رمضان: یادداشت یازدهم: درباره آتشبس دوستان زیادی در خصوصی، از آتشبس پرسیدهاند. حقیقتا حرفها زیاد است اما حقیقتا ترجیحم آن است که وقتی تصمیمی گرفته میشود (آن هم در چنین شرایطی که آتشبس موقت است) در فضای عمومی حرفی نزنم که تضعیف تصمیم یکپارچه کشور شود.تا دو هفته دیگر صبر خواهیم کرد و خواهیم دید چه خواهد شد. در اخلاص و سلامت و وطندوستی مسئولان بلندپایه کنونی نظام تردیدی ندارم. ولو آنکه گاه تحلیل یا فهم متفاوتی از آنها داشته باشم. پس به عنوان یک شهروند خود را در عرصه عمومی موظف به همراهی علنی به تصمیم کنونی نظام میدانم. نکات و ملاحظاتم را هم (اگر دسترسی پیدا کردم) به صورت خصوصی به صاحبان امر منتقل خواهم کرد. بخشی از توانم را نیز صرف ارائه پیشنهادهایی برای مدیریت شرایط اقتصادی و اجتماعی پساجنگ خواهم گذاشت و چیزهایی در منبثات منتشر خواهم کرد. بگذارید مطابق داب معمول کمی دوستان را نگران کنم: جنگ تمام نشده است؛ از فاز مقدماتی وارد فاز اصلی شده است. جنگ ما تازه آغاز شده است: جنگ اقتصادی و معیشتی. آستینها را باید بالا زد و پاچهها را باید ورمالید. دفاع از وطن تازه آغاز شده است. درود خداوند بر شهدای عزیزمان در این جنگ سخت (از ایران تا لبنان و عراق و یمن) و بوسه بر بازوان ستبر مدافعان وطن؛ در هر لباس و منصب و مقامی.و الحمدلله رب العالمين.
هادی معصومی زارع در کانال منبثات#پوشش_تحلیل@TamamRokhMedia
۹:۳۳
اهمیت وحدت ساحات از تنگه هرمز بیشتر نباشد کمتر نیستمهدی خراتیان در صفحه توییتر خود نوشت:در شبی که ترامپ و نتانیاهو به گروههای تجزیه طلب کرد فشار میاوردند که وارد جنگ زمینی با ایران شوند و ترامپ صراحتا گفت که "احتمالا نقشه ایران تغییر خواهد کرد"، این گروههای مسلح شیعه در عراق بودند که در کنار نیروی زمینی ارتش و سپاه طرح شوم تجزیه کشور را در آخرین لحظات ناکام گذاشتند. این حزب الله لبنان بود که با حملات هماهنگ موشکی خود و اشباع دفاع هوایی اسراییل، و همچنین عملیات زمینی و هوایی در شمال اسراییل، زهر حملات موشکی ایران را دوچندان کرد. وحدت ساحات اگر اهمیتش از تنگه هرمز بیشتر نباشد، قطعا کمتر نیست و ایران حمله به بازدارندگی شبکه ای خود را ابدا نباید تحمل کند. هرگونه مماشات در این مورد عواقب بسیار بدی دارد که کوچکترین آن تحمیل جنگی دوباره به کشور است.
#پوشش_تحلیل@tamamrokhmedia
۱۷:۳۰
انتخاب پاکستان به عنوان میانجی اشتباه استعلی صمدزاده در صفحه توییتر:پذیرش پاکستان به مثابه پیامرسان، میانجی، واسطه و میزبان مذاکرات و یا هر عنوانی دیگری برای آنچه در عمل این کشور در حال پیشبرد آن است انتخاب نادرستی بوده و تبعات منفی برای امنیت و منافع ملی ایران خواهد داشت.
پاکستان علیرغم نزدیکی و علاقمندی جمع کثیری از مردمانش به ایران، شراکت ویژه امنیتی با آمریکا و پیمان دفاعی مشترک با سعودی به مثابه دو طرف جنگ کنونی علیه ایران دارد. از این رو حتی با فرض خواست چین، طرف ذیصلاحی برای چنین نقشی نبوده و نیست.از منظری دیگر، با توجه به سطح منازعه کنونی، تقریباً هیچ یک از دولتهای کشورهای منطقهی ما، صلاحیت و جایگاه میانجیگری و میزبانی مذاکرات کنونی را ندارند.
#پوشش_تحلیل@TamamRokhMedi
۱۹:۲۲
تیم مذاکره کننده ایرانی ریسکهای امنیتی مهمی را پذیرفت و برای دفاع از حقوق ایران، به اسلام آباد رفت و پیشنهادهای متعددی را به طرف آمریکایی ارائه کرد، اما ونس تحت فشار لابی شدید اسراییل در مورد ذخایر اورانیوم و فشار ترامپ در مورد تنگه هرمز نتوانست به جمع بندی برسد و نخواست که ریسک تصمیمات بزرگ را بپذیرد. نکته مهم این مذاکرات این بود که تهران بدلیل عدم تحقق دو پیش شرط خود، از بازگشایی تنگه هرمز استنکاف کرد و حتی با با لاک کردن روی دو رزمناو آمریکایی و شلیک پهپاد به سمت آنها که قصد تست کردن سطح حساسیت ایران را داشتند، تلاش آمریکا برای کنترل و بازگشایی این تنگه را ناکام گذاشت.اکنون دو حالت متصور است؛ یا طرف آمریکایی در تبدیل این وضعیت به جنگ مجدد تعلل خواهد کرد و خواهد کوشید با افزایش فشار در حوزه کشتیرانی ایران و ایجاد فشار اقتصادی، موضع خود را ارتقا داده و پس از آن در ادامه مسیر دیپلماتیک جدیدی را باز کند. مسلما در آنصورت، ایران به منظور واکنش به فشار به حوزه کشتیرانی و نفت خود، بسمت برخی اقدامات جبرانی در منطقه حرکت خواهد کرد؛ اما توصیه اکید این است که ایران زمانرا از دست نداده و با رایرنی سطح بالا با قدرتهای بزرگ و تعریف نقش مشخصی برای آنها در دوران پساجنگ در منطقه، زمینه وساطت آنها را بشکلی که وزنه وساطت آنها به نفع تهران سنگینی کند، فراهم کند. بارها گفته ایم و باز هم میگوییم که سطح اینپرونده، سطح کشورهای کوچکی چون عمان و قطر و قدرتهای منطقه ای چون پاکستان نیست. همچنین تهران دیکر نباید حضور ویتکاف و کوشنر را در مذاکرات بپذیرد.حالت دوم این است که ضمن افزایش فشار اقتصادی بر ایران، فضا حتی زودتر از دو هفته بسمت عملیاتهای ترور و تصاعد جنگ و شاید حرکت بسمت تخریب زیرساختها پیش خواهد رفت؛ که این به آن معنی است که اسراییل به عنوان پیشران و مسبب اصلی این جنگ، هزینه های ادامه جنگ را برای خود کمتر از فواید آن ارزیابی میکند. در آنصورت، تهران برای تحقق شروط خود، چاره ای ندارد جز آنکه علاوه بر حفظ فشار بر بازارهای جهانی و اقدامات جبرانی در منطقه، برخی از ملاحظات در مدیریت جنگ ۴۰ روزه را - که مبتنی بر دکترین جنگ فرسایشی است - کنار گذاشته و در بازه زمانی کوتاهتری نظام محاسباتی را در اسراییل تغییر دهد تا فضا برای گشوده شدن باب جدیدی از مذاکره در کوتاهترین زمان هموار شود.در هر دو حالت باید دقت کرد که اولا آمادگی برای بدترین شرایط، من جمله ترور و جنگ زیرساختی شرط عقل است و ثانیا مساله مدیریت صحنه و زمان برای ایران بسیار مهم است و تهران با فعالیت گسترده در سطوحعالی دیپلماسی و رایزنی با قدرتهای بزرگ و کنار گذاشتن برخی ملاحظات در بانک اهداف، نباید اجازه دهد که ایالات متحده مدیریت زمان و صحنه را به دست گیرد.
مهدی خراتیان
#پوشش_تحلیل@TamamRokhMedia
مهدی خراتیان#پوشش_تحلیل@TamamRokhMedia
۷:۴۵
14050122kalayeasasi.mp3
۲۵:۲۹-۱۷.۵۱ مگابایت
اقدامات فوری و لازم برای تضمین تامین کالای اساسیگفتگو با محمدمهدی فامیل محمدی، پژوهشگر تجارت بینالمللتحلیل وضعیت و چالشهای تامین کالای اساسی کشور با توجه به تهدیدات در بنادر جنوبی و تغییرات در درآمد و الگوی ارزی و ارائه راهحلهای فوری و میانمدت در این زمینه، چه در فرض توافق و چه ادامه داشتن جنگقسمت سوم از پادکستهای تحلیلی تمامرخ در جنگ تحمیلی سوم علیه ایران 26دقیقه 23 فروردین 1405@TamamRokhMedia
۱۳:۴۲
عنصر اصلی ابتکار عمل است، باید در آتشبس جنگ را زیر حد آستانه ادامه داد/ دشمن از آتشبس و محاصره به دنبال القای روایت «لجبازی ایران» و فعالسازی شکافهای داخلی استمهدی خراتیان در صفحه توییتر:در ادامه راه احقاق حقوق ایران، چه جنگ باشد چه مذاکره، مساله اساسی عنصر ابتکار عمل و منفعل کردن طرف مقابل است. طرف مقابل تلاش میکند به تدریج آتش بس را به ابزار قدرت خود مبدل و با اقداماتی چون محاصره دریایی و جنگ رسانه ای، شکافهای داخلی ایران را مجددا فعال و زمینه را برای تحرکات موساد فراهم کند. ایران تا زمان ادامه شرایط گذار باید آتش خود را زیر حد آستانه جنگ و از جانب گروههای بی نشان حفظ کند و هر زدی را با خوردی پاسخ دهد. ترامپ تلاش دارد ریسک پریمیوم جنگ را از گرده قیمت نفت بردارد تا مجال مانورهای آتی فراهمشود و بعید نیست که پادزهر آن، تیر غیبهایی باشد که در کل پهنه مدیترانه شرقی، دریای سرخ و اقیانوس هند شلیک میشود. (ر.ک. حمله پهپادی به کشتی هندی در نزدیک گجرات هند در دوسال قبل) در حوزه دیپلماتیک ایران باید "یارگیری بزرگ" را شروع و روایت طرف مقابل را -یعنی ایران بدنبال ساخت سلاح است - با کمک همراهان بین المللی طرح خود (طرحی برای حل و فصل پرونده هسته ای که ضمن حفظ حق غنی سازی ضامن عدمانحراف بسمت سلاح است) بشکند. طرف مقابل با دمیدن در روایت "لجبازی ایران" در سدد تحریک شکافهای داخلی و خروج از انزوا است و باید روایت ایران نه فقط از زبان مقامات ایرانی بلکه از زبان مقامات برجسته سایر کشورها و خصوصا قدرتهای بزرگ شنیده شود، طرحی که افکار عمومی جهان با آن همراه شود. همچنین در صورت وقوع جنگ، تهران باید قطعا با نرخ و شدتی متفاوت از جنگ ۴۰ روزه با اسراییل بجنگد و اجازه ندهد که طرف مقابل قضاوت مشخصی در مورد نرخ و کیفیت آتش در آینده نزدیک داشته باشد و همچنین برخی ملاحظات را در مورد بانک اهداف کنار گذاشته شود. علاوه بر نکات فوق، منوط کردن ورود یمن به جنگ آبراهها به عبور طرف مقابل از خطوط قرمز خاص در شرایط فعلی دیگر محلی از اعراب ندارد. در یک جمع بندی، یک وضعیت بینابینی بدون ابتکار عمل بدترین چیز برای ایران و زمینه ساز شکاف در کشور است و تحرکات ایران در میدان (چه در جنگ و چه زیر استانه جنگ) و دیپلماسی باید مستظهر به ابتکارات متعدد و بروزی باشد که در نهایت منجر به چشم اندازی پایدار برای امنیت و توسعه کشور شود. جنگ و مذاکره فرع است، اصل، مدیریت صحنه و زمان با فکر و ابتکار عمل است.
#پوشش_تحلیل@tamamrokhmedia
۱۵:۰۵
چند نکته درباره جنگ، مذاکره و محاصرهی دریاییبه نظر میآید تغییر فاز آمریکا از ایدههای پرریسک با نتایج نامعلوم مثل تصرف جزایر، هلیبرن، عصر حجر و امثالهم به سمت ایدهی کمریسکتر محاصره دریایی، میتواند نشانهای از تغییر استراتژی بزرگتری در صحنه جنگ باشد.شاید برخلاف نگاه عمومی در ایران که محاصره دریایی را یک بازی کوتاهمدت برای امتیازگیری در مرحله بعدی مذاکره تصور میکنند، که از نظر نگارنده نیز نامتحمل نیست، احتمال اینکه هدف آمریکا از این اقدام حرکت به سمت یک جنگ کمشدتتر، طولانیتر، کمریسکتر، کمهزینهتر برای آمریکا و پرهزینهتر برای ایران باشد نیز کم نباشد. مخصوصا به عنوان قدم بعدی و مکمل بمباران صنایع صادراتی ایران مثل پتروشیمی و فولاد.یعنی ایده محاصره دریایی در شرایطی میتواند نوعی فن بدل به استراتژی «فرسایشی کردن جنگ» توسط ایران باشد. ایران با هضم ضربات اولیه آمریکا و فرسایشی کردن جنگ پلن اول دشمن را خراب کرد و حالا شاید آمریکا از استراتژی جدیدش به دنبال فن بدل زدن به فرسایشی کردن جنگ باشد تا اینبار او بتواند فرسایش را جذب و هزینه بیشتر را به دوش ما بیاندازد، به صورتی که گذر زمان اینبار بیشتر علیه ما باشد.اگر آمریکا بتواند با حفظ فشار اقتصادی بر ایران در عین کنترل سطح تنش (عدم اسکلیشن نظامی) و در عین حفظ میز مذاکره، ایران را در دالانی از خوف و رجا تحت کنترل رفتاری درآورد و بتواند همزمان با مدیریت بازار قیمت نفت را همین حوالی ۹۰ تا ۱۰۰ دلار حفظ کند، احتمالا خواهد توانست ضمن مدیریت تبعات جنگ برای اقتصاد خود، ایران را تحت فشار موثر برای پذیرش خواستههای خود قرار بدهد. شاید بتوان گفت رفتار بازارها در ۲۴ ساعت اخیر نشانهای از توانمندی دشمن در کنترل تبعات اقتصادی جنگ است و میتواند در آینده نیز در صورت رفتار کنترلشده و قابل پیشبینی از سمت ایران ادامه یابد.چه در صورت وجود چنین تصوراتی در ذهن دشمن و چه در صورتی که محاصرهی دریایی صرفا اقدامی جهت امتیازگیری باشد، به نظر میرسد اقدام درست از جانب ایران این است که نگذاریم محاصره امری طبیعی انگاشته شود، چه اینکه بخواهد طولانی هم بشود.مهم است بدانیم جلوگیری از صادارت نفت یا واردات کالای اساسی مورد نیاز به کشور تفاوتی با تلاش برای بمباران نیروگاهها و زیرساخت انرژی کشور یا تلاش برای تصرف جزیره خارک ندارد. پس باید به همین چشم به مسئله نگاه کرد و پاسخ بازدارنده داد. این توجیهات که فعلا تا چند ماه نفت روی آب یا کالا در انبار داریم برای دلگرمی دادن به مردم مفید است، اما پاسخ به دشمن نیست. ادامه مذاکرات زیر سایه چنین تهدیدی امری معقول به نظر نمیرسد. سعید فضل زرندی، سردبیر تمامرخ @TamamRokhMedia
۱۶:۳۷
چند نکته پیرامون محاصرهی دریایی از مجید شاکری در صفحه توییتر:هر نوع و شکلی از مذاکره با آمریکا، در شرایطی که آمریکا( ولو بصورت اسمی) از اعمال محاصره دریایی حرف زده باشد، قطعا خطاست. در مقابل شکل معقول فوری در این شرایط مذاکرات دو به دو با مصرف کنندگان تنگه است.
اینکه ایران ضربه گیرهای مناسبی در مقابل محاصره دریایی دارد، مطلقا توجیهی برای تحمل تهدید به محاصره دریایی نمی سازد. ابدا و اصلا. تهدید به محاصره دریایی مثل تهدید به حمله به خارک است. واکنشی در همان تراز را هم می طلبد.
اگر ایران امروز به هر ترتیب اسم محاصره دریایی را بپذیرد ولو با معافیت، بدون سخت گیری، با هر اسمی، وارد یک دوره جدید تحریم می شود که نه مبتنی بر بیمه و بانک بلکه بر اعمال مستقیم قدرت دریایی است. اگر چه کشور امکان واردات زمینی داشته باشد و اگر چه نفت روی آب بسیار داریم.
#پوشش_تحلیل@TamamRokhMedia
۱۹:۳۵