«وقتی کودک مضطرب است، اول آرامش؛ بعد گفت وگو.»
وقتی کودک مضطرب است، معمولا وسوسه می شویم سریع توضیح بدهیم:
«نگران نباش.»
«مدرسه که چیزی نیست.»
«تو قبلا هم رفتی.»
«باید شجاع باشی.»
اما وقتی بدن کودک در حالت اضطراب قرار گرفته، ممکن است شنیدن این استدلال ها برایش آسان نباشد.
پس امروز یک اصل ساده را امتحان کنیم:
آرام سازی → ارتباط → گفت وگو
یکی از تمرین های ساده، تنفس آرام است.
🟢 تمرین «نفس آرام»
کنار کودک بنشینید و بگویید:
«بیا با هم چند نفس آرام بکشیم.»
بعد:
۱. از بینی، آرام نفس بکشید.
۲. بدون عجله بازدم کنید.
۳. چند بار این چرخه را تکرار کنید.
قرار نیست کودک را مجبور کنید نفس های خیلی عمیق یا طولانی بکشد.
هدف، آرام و راحت شدن تنفس است، نه اجرای یک مسابقه جهانی تنفس.
این تمرین را فقط زمانی انجام ندهید که کودک به اوج اضطراب رسیده است.
وقتی کودک آرام است هم تمرین کنید.
چون مهارت های تنظیم هیجان، مثل هر مهارت دیگری، با تمرین در شرایط آرام راحت تر قابل استفاده هستند.
🟡 گفت وگوی بعد از آرام شدن
بعد از اینکه کودک کمی آرام تر شد، بپرسید:
«حالا اگر بخواهی نگرانی مدرسه ات را از صفر تا ده بگویی، چند است؟»
بعد:
«بیشتر از چه چیزی نگرانی؟»
و فقط گوش کنید.
«ترس نداره.»
«تو که بچه بزرگی شدی.»
«بقیه بچه ها که نمی ترسن.»
«اگه نری مدرسه عقب می مونی.»
هدف امروز این نیست که کودک را قانع کنیم که «نباید» مضطرب باشد.
هدف این است که به او کمک کنیم یاد بگیرد:
می توانم وقتی نگران می شوم، اول خودم را آرام کنم و بعد درباره نگرانی ام حرف بزنم.
امروز، در یک زمان آرام، همراه فرزندتان ۲ تا ۳ دقیقه تنفس آرام را تمرین کنید.
بعد از تمرین فقط یک سوال بپرسید:
«الان بدنت چه حسی دارد؟»
فردات سراغ تکنیکی می رویم که کمک می کند نگرانی مدرسه تمام روز ذهن کودک را اشغال نکند:
«زمان نگرانی»
بلهایتاتلگرامتربیت متعادلمدرسه مهارت و کشف استعداد╔═
۴۰
۱۳:۳۲