بازارسال شده از
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود!( راهنمای رانندگی در برف و سرما یا وقتی ماشین تصمیم میگیرد مستقل عمل کند)همهچیز خوب شروع میشود؛ بخاری روشن است، آهنگ ملایم پخش میشود و جاده سفید و زیباست.ناگهان…فرمان را میچرخانید، اما ماشین تصمیم دیگری دارد؛خودسرانه به سمتی که خودش دوست دارد سر میخورد.
برای اینکه این صحنه بیشتر شبیه یک خاطره باشد تا گزارش حادثه، این نکات را جدی بگیرید: قبل از حرکت: نجات از همان پارکینگبیشتر حوادث، قبل از حرکت پایهگذاری میشوند!لاستیک مناسب فصل (لاستیک زمستانی اگر داشته باشید که دعای خیر بقیه رانندهها پشت سرتان است)باد لاستیک نه کم، نه زیادشیشهها کاملاً تمیز (نه با آستین!)مخزن شیشهشور پرداشتن و تمرین بستن زنجیر چرخ در برف، پایتان را با ماشین هماهنگ کنیددر برف:گاز = آرامترمز = بسیار آرامعجله = دعوتنامه حادثه قانون طلایی:هر حرکتی که ناگهانی باشد، ماشین قهر میکند. فاصله؛ چیزی که بسیار مهم استفاصله با خودروی جلویی باید اینگونه باشد:در جاده خشک: ۲ ثانیهدر برف و یخ: حداقل ۶ تا ۸ ثانیهیعنی اگر خودروی جلویی ترمز کرد، هنوز فرصت دارید سالم بایستید. وقتی ماشین سر میخوردهمان لحظهی معروف که:فرمان را میچرخانیدترمز را فشار میدهیدو هیچکدام گوش نمیدهند… این کارها را نکنید:ترمز ناگهانیچرخاندن شدید فرمانبستن چشمها (باور کنید کمکی نمیکند!) این کارها را انجام دهید:پایتان را آرام از روی گاز برداریدبه جهتی نگاه کنید که میخواهید برویدفرمان را خیلی نرم در همان جهت اصلاح کنیداگر ABS دارید، ترمز را ثابت و محکم نگه دارید (نه ضربهای)ماشین معمولاً به جایی میرود که نگاه شما آنجاست. دنده و شیب؛ دشمنان خاموشدر سرازیریها:دنده سنگین، نه ترمز پیدرپیدر سربالاییها:دور موتور ملایم، بدون گاز ناگهانی ایستادن وسط سربالایی برفی = آغاز دعاخوانی جمعی شب، مه، کولاک = سهگانه هولناکاین موارد را مدنظر داشته باشید:نور بالا در مه نزنید (نور برمیگردد توی چشم خودتان)سرعت کمچراغ مهشکن اگر دارید روشن کنیداگر دید کافی ندارید:ایستادن در جای امن بهتر از ادامه دادن کورکورانه است. کی باید بگویید «نمیرویم»؟راننده حرفهای کسی نیست که همهجا میرود؛ کسی است که میداند کجا نرود.وقتی:جاده یخزده است و تجهیزات نداریدکولاک شدید است، دید به چند متر محدود شدهحس میکنید کنترل در حال خارج شدن است، شجاعت واقعی، نرفتن است.#رانندگی_ایمن
@tdmmo_ir۴:۴۱
بازارسال شده از
هشدار سرمای شدید؛ شهروندان چه نکاتی را باید رعایت کنند؟با پیشبینی کاهش محسوس دما و فراگیر شدن سرمای شدید در بسیاری از مناطق کشور، رعایت چند نکته ساده میتواند از بیماری، حوادث و خسارتهای جدی جلوگیری کند. مراقبت از سلامت افراد (اولویت اصلی)پوشش چندلایه (لباس گرم، کلاه، دستکش و شال)پوشاندن سر، گردن و گوشها برای جلوگیری از افت دمای بدنمحدود کردن حضور در فضای باز، بهویژه صبح زود و شبمصرف مایعات گرم (آب، چای کمرنگ، سوپ)*گروههای پرخطر:*سالمندان، کودکان، بیماران قلبی تنفسی، افراد بیخانمان پیشگیری از سرمازدگی و هیپوترمیعلائم هشدار:لرز شدید یا توقف لرزبیحسی انگشتان دست و پاگیجی، خوابآلودگی یا اختلال گفتار*در صورت مشاهده این علائم:*فرد را به محیط گرم منتقل کنید، لباس خیس را درآورید و با اورژانس تماس بگیرید. ایمنی وسایل گرمایشی (بسیار مهم)دودکشها را بررسی کنید (باز و بدون نشتی)بخاری و پکیج را توسط فرد متخصص سرویس کنیدهرگز از وسایل گرمایشی بدون دودکش در فضای بسته استفاده نکنیدشبها بخاری بدون نظارت روشن نماند*نشانههای خطر مونوکسید کربن:*سردرد، سرگیجه، تهوع، خوابآلودگی صرفهجویی و مصرف ایمن انرژیتنظیم دمای خانه روی حد استاندارد (۲۰–۲۲ درجه)بستن درز پنجرهها و استفاده از پرده ضخیمپرهیز از دستکاری خودسرانه وسایل گازسوزمصرف ایمن، هم ایمنی خانه را بالا میبرد هم از قطعیها جلوگیری میکند. آمادگی خودرو و تردد ایمنبررسی بخاری، باتری و ضدیخ خودروپرهیز از سفرهای غیرضروریهمراهداشتن پتو، آبولباس گرمدر خودرودر صورت یخبندان، با سرعت کم و فاصله طولی حرکت کنید مراقبت از افراد آسیبپذیر جامعهسرزدن به سالمندان تنهاحمایت افراد بیسرپناهکمک به همسایگان نیازمند در حد توان#سلامت
@tdmmo_ir۱۶:۳۲
سلامت روان در بحرانهای طبیعی و اجتماعی: چگونه از خود و عزیزانمان مراقبت کنیم؟بحرانهای طبیعی (مانند زلزله، سیل، آتشسوزی) و بحرانهای اجتماعی (مانند ناآرامیهای جمعی یا جنگ) تنها بر زندگی فیزیکی ما تأثیر نمیگذارند، بلکه سلامت روان ما را نیز عمیقاً تحت تأثیر قرار میدهند. احساس ترس، اضطراب، غم، بیحوصلگی یا حتی خشم در این شرایط کاملاً طبیعی است. اما چگونه میتوانیم در این دوران از سلامت روان خود محافظت کنیم؟
احساسات خود را بپذیرید و بیان کنید.هیچ احساسی «غلط» نیست. به خودتان اجازه دهید ترس، خشم، ناراحتی یا سردرگمی را تجربه کنید.احساسات خود را با افراد قابل اعتماد در میان بگذارید. صحبت کردن، بار روانی را کاهش میدهد.اگر نمیخواهید صحبت کنید، میتوانید از نوشتن، نقاشی یا هر روش خلاقانه دیگر استفاده کنید. از اخبار مداوم فاصله بگیریددرگیر شدن دائم با اخبار منفی، اضطراب را افزایش میدهد.زمان مشخصی را برای پیگیری اخبار معتبر تعیین کنید و در باقی زمانها به فعالیتهای آرامشبخش بپردازید. ارتباطات اجتماعی را حفظ کنید.حتی در شرایط سخت، با دوستان، خانواده یا همسایگان در ارتباط باشید (حتی به صورت مجازی).کمک کردن به دیگران (حالا حتی با یک گوش دادن ساده) میتواند به کاهش احساس درماندگی کمک کند. مراقبت از بدن را فراموش نکنید.سلامت جسم و روان به هم گره خوردهاند. تا حد امکان خواب کافی، تغذیه مناسب و حرکت بدنی سبک را حفظ کنید.تکنیکهای تنفسی یا مراقبههای کوتاه میتوانند در کاهش استرس مؤثر باشند. به کودکان و سالمندان توجه ویژه داشته باشید.کودکان ممکن است اضطراب خود را با رفتارهای غیرمستقیم نشان دهند. با آنها صادقانه و با زبان ساده صحبت کنید. البته لازم نیست همه چیز را به آنها بگویید. سالمندان یا افراد مبتلا به بیماریهای مزمن ممکن است نیاز به حمایت بیشتری داشته باشند. کمک حرفهای را نادیده نگیریداگر احساس میکنید اضطراب یا افسردگی شما شدید است و مدیریت آن سخت شده، از روانشناس یا مشاور کمک بگیرید.بسیاری از خدمات مشاورهای به صورت آنلاین نیز در دسترس هستند. امید را زنده نگه دارید.بحرانها موقتی هستند. به دورانهای سخت قبلی که پشت سر گذاشتهاید فکر کنید.روی چیزهای کوچکی که میتوانید کنترل کنید تمرکز کنید (مثل برنامه روزانه، محیط اطرافتان یا یک مهارت جدید). یادمان باشد: مراقبت از روان، نشانه قدرت است، نه ضعف.در شرایط سخت، خود و دیگران را قضاوت نکنیم و فضایی امن برای شنیدن و حمایت فراهم کنیم.#بازتوانی_روانی
@tdmmo_ir۱۶:۴۱
همه با هم در موج سرما: هوشمند مصرف کنیم، گرم بمانیمموج شدید سرما که این روزها کشور را درنوردیده، نیازمند هوشیاری و همکاری جمعی همه ماست. با مدیریت مصرف انرژی، هم از هزینههای خود میکاهیم و هم به شبکه ملی انرژی کمک میکنیم تا خدمات پایدارتری ارائه دهد. صرفهجویی، نشانهای از مسئولیتپذیری و آیندهنگری است.🟢 راههای ساده و مؤثر برای صرفهجویی در مصرف انرژی (گرمایش، برق و آب): مدیریت هوشمند گرمایش (مهمترینبخش)*تنظیم دما:* دمای اتاق را روی ۲۱-۱۸ درجه سانتیگراد تنظیم کنید. هر ۱ درجه کاهش دما، حدود ۶٪ در مصرف گاز صرفهجویی میکند.*لباس مناسب:* پوشیدن لباس گرمتر در داخل خانه، نیاز به افزایش دمای وسایل گرمایشی را کاهش میدهد.*درزبندی:* درز پنجرهها و درها را با نوارهای درزگیر ارزانقیمت بپوشانید. قرار دادن پردههای ضخیم نیز کمک بزرگی است.*تهویه کوتاه:* برای تهویه هوای خانه، به جای بازگذاشتن مداوم پنجره، ۵-۱۰ دقیقه کامل آن را باز کنید و سپس ببندید. صرفهجویی در مصرف برق*لوازم پر مصرف:* استفاده از وسایل پر مصرف برقی مانند اتو، فر برقی، جاروبرقی و ماشین های لباسشویی و ظرفشویی را در ساعات اوج مصرف (غروب و شب) محدود کنید.*لامپهای LED:* حتماً از لامپهای کممصرف استفاده کنید.*مدیریت روشنایی:* فقط فضایی را که در آن حضور دارید، روشن کنید. از نور طبیعی روز نهایت استفاده را ببرید.*خاموش کردن وسایل در حالت آمادهبهکار:* تلویزیون، کنسول بازی و... را در صورت عدم استفاده، خاموش کنید. مدیریت مصرف آب گرم*دوش کوتاه:* زمان دوش گرفتن خود را کاهش دهید. هر دقیقه کمتر زیر دوش ماندن، در مصرف آب و انرژی گرمایش آن صرفهجویی میکند.*عایقبندی لولههای آب گرم:* این کار از هدررفت گرمای آب در مسیر لولهها جلوگیری میکند.بیایید با یک همکاری ملی، این موج سرما را با کمترین خسارت و بیشترین مسئولیتپذیری پشت سر بگذاریم. @tdmmo_ir۱۶:۴۱
حامی امن کودکان در روزهای ناآرامی: راهنمایی برای محافظت روانیکودکان، دنیای اطراف خود را از طریق بزرگترها تجربه میکنند. هنگامی که وقایع ناگوار و تنشزایی رخ میدهد، واکنش و حمایت ما میتواند تفاوت بزرگی در نحوه پردازش و عبور آنها از این تجربیات ایجاد کند. هدف ما، ایجاد فضایی امن، همدلانه و حمایتی برای فرزندانمان است.
اولویت با ایجاد حس امنیت: حضور فیزیکی و عاطفی:در دسترس باشید. بغل کردن، نوازش کردن و نشان دادن محبت فیزیکی، حس امنیت را به شدت تقویت میکند. به آنها اطمینان دهید که شما کنارشان هستید و از آنها محافظت میکنید. تأیید احساسات:به کودک اجازه دهید هر احساسی دارد، بیان کند. گفتن جملاتی مانند "میدانم که ترسیدهای"، "طبیعی است که ناراحت باشی" یا "حق داری عصبانی باشی" به آنها کمک میکند احساس کنند دیده و شنیده میشوند. هرگز احساساتشان را دستکم نگیرید یا مسخره نکنید. ارتباط صادقانه و متناسب با سن: گوش دادن فعال:قبل از هر چیز، به حرفهایشان گوش دهید. گاهی اوقات فقط نیاز دارند که شنیده شوند. اطلاعات محدود و ساده:فقط اطلاعاتی را در اختیارشان بگذارید که برای سنشان قابل فهم است. از توضیحات جزئی و ترسناک که ممکن است اضطرابشان را تشدید کند، پرهیز کنید. پاسخ به سوالات:اگر سوالی پرسیدند، با صداقت اما به شکلی ساده پاسخ دهید. اگر جواب را نمیدانید، صادقانه بگویید و اگر لازم بود، با هم به دنبال پاسخ بگردید. حفظ ثبات و روتین روزمره: حفظ برنامههای عادی:تا حد امکان، برنامههای روزمره مانند زمان خواب، وعدههای غذایی، زمان بازی و یادگیری را حفظ کنید. وجود یک برنامه منظم، حس پیشبینیپذیری و ثبات را به دنیای کودک بازمیگرداند. ایجاد فضاهای آرامشبخش:گوشهای از خانه را به فضایی آرام و امن برای کودک اختصاص دهید، جایی که بتواند در آن استراحت کند و احساس آرامش داشته باشد. کنترل محتوای رسانهای: محدود کردن اخبار:اجازه ندهید کودکان در معرض اخبار یا تصاویر دلخراش قرار بگیرند. رسانهها را در زمان حضور آنها خاموش نگه دارید یا برنامههای مناسب سنشان را پخش کنید. گفتگو در مورد آنچه میبینند:اگر اتفاقی را دیدند یا شنیدند، با آنها صحبت کنید و به آنها کمک کنید تا آنچه را دیدهاند، درک کنند و با نگرانیهایشان کنار بیایند. تقویت راههای مقابله و همدلی: بیان خلاقانه:کودکان ممکن است از طریق نقاشی، داستانگویی، بازی یا نوشتن، احساسات خود را بهتر بیان کنند. این فعالیتها را تشویق کنید. آموزش تکنیکهای ساده آرامسازی: تمرین تنفس عمیق، شمارش آرام، یا گوش دادن به موسیقی آرامشبخش میتواند به کاهش اضطرابشان کمک کند. تمرکز بر نکات مثبت و امید:روی جنبههایی که در حال بهبود هستند، کمکهایی که انجام شده، و امید به آینده تمرکز کنید. قدرت تابآوری را در آنها یادآوری کنید. مراقبت از خودِ شما: *مدیریت استرس خودتان:*بچهها واکنش والدین را منعکس میکنند. تلاش کنید خودتان آرامش خود را حفظ کنید و استرس خود را به شیوههای سالم مدیریت کنید. اگر خودتان آرام باشید، کودک نیز احساس امنیت بیشتری خواهد داشت. درخواست کمک:اگر احساس میکنید کودک شما علائم جدی اضطراب، ترس شدید، یا تغییرات رفتاری پایدار نشان میدهد، از کمک گرفتن از متخصصان سلامت روان کودکان (روانشناسان، مشاوران) دریغ نکنید.#بازتوانی_روانی
@tdmmo_ir۱۶:۳۱
زندگی روزمره با رویکرد «پشتیباندار»بسیاری از بحرانها نه بهخاطر حادثههای بزرگ، بلکه بهدلیل نداشتن «جایگزین» اتفاق میافتند.تفکر پشتیباندار یعنی همیشه بپرسیم:اگر این گزینه از کار افتاد، بعدش چه؟این رویکرد، پایهی تفکر ایمنی و مدیریت بحران در زندگی روزمره است. پشتیباندار فکرکردن یعنی چه؟ وابسته نبودن به یک راه، یک ابزار یا یک تصمیم داشتن گزینه دوم، حتی اگر ساده باشد کاهش غافلگیری در موقعیتهای پیشبینینشده هدف این تفکر، بدبینی نیست؛ آرامش ذهنی و آمادگی است. نمونههای سادهتفکر پشتیباندار یعنی: اگر برق رفت چراغقوه و پاوربانک داریم اگر بانک تعطیل شد یا کارت بانکی کار نکرد پول نقد همراه داریم اگر مسیر همیشگی بسته شد مسیر جایگزین را میشناسیماگر موبایل خاموش شد شمارههای ضروری را حفظ هستیم یا قبلا یادداشت کردهایم اگر شرایط اضطراری اتفاق افتاد به اندازه چند روز آب و مواد غذایی در خانه داریماگر اینترنت ملی یا کلا قطع شد زندگی مان فلج نمیشود اگر GPS مختل شد مسیریابی در این شرایط را میدانیم همین موارد کوچک، در بحرانهای بزرگ نجاتبخش میشوند.
چرا پشتیباندار فکر کردن آرامش میآورد؟ اضطراب را کاهش میدهد حس کنترل را افزایش میدهد باعث واکنش منطقیتر در شرایط بحرانی میشود#زندگی_با_تفکر_مدیریت_بحران
@tdmmo_ir۱۶:۳۳
آمادگی بدون انبار کردن؛ حد تعادل کجاست؟در شرایط نااطمینانی، برخی بین دو رفتار افراطی گیر میکنند:یا «کاملاً بیتوجه» هستند، یا به سمت انبار کردن بیش از حد میروند.* آمادگی واقعی، جایی بین این دو است؛ نه بیخیالی، نه احتکار.* چرا انبار کردن افراطی مشکلساز است؟ فشار روانی و اضطراب را بیشتر میکند منابع را از دسترس دیگران خارج میکند باعث کمبود مصنوعی در بازار میشود هزینه مالی را بالا میبرد* انبار زیاد، امنیت ذهنی نمیآورد؛ گاهی اضطراب را تثبیت میکند.* آمادگی معقول یعنی چه؟آمادگی یعنی: داشتن اقلام ضروری برای یک بازهی منطقی بدون خرید هیجانی و لحظهای بدون آسیب به دیگران و بازار با توجه به شرایط خانواده و محل زندگی* هدف آمادگی، «ادامه زندگی عادی در اختلالهای کوتاهمدت» است، نه ذخیره برای ماهها.* حد تعادل کجاست؟بهطور عمومی: آب و مواد غذایی ماندگار برای چند روز تا یک هفته داروهای ضروری مصرفی خانواده اقلام بهداشتی پایه (نه بیش از نیاز) وسایل ساده پشتیبان مثل چراغقوه و پاوربانک* اگر چیزی را نمیدانید کِی و چرا مصرف میکنید، احتمالاً اضافه است.* نشانههای آمادگی سالم خریدها تدریجیاست، نه هجوموار اقلام مصرف میشوند و جایگزین میگردند استرس خرید ندارید دیگران را هم در نظر میگیرید#زندگی_با_تفکر_مدیریت_بحران
@tdmmo_ir۱۶:۳۹
مسئولیت اخلاقی شهروندان در انتشار اخباردر شرایط ناپایدار، خبرها سریعتر از همیشه منتشر میشوند.اما هر خبر، قبل از «منتشر شدن»، یک مسئولیت اخلاقی است. هر شهروند امروز یک رسانه است؛ حتی با یک استوری یا فوروارد ساده. چرا انتشار خبر یک مسئولیت است؟خبر فقط «اطلاعرسانی» نیست؛ میتواند آرامش یا اضطراب ایجاد کند میتواند اعتماد بسازد یا آن را از بین ببرد میتواند به تصمیمهای درست یا واکنشهای هیجانی منجر شود در بحرانها، انتشار خبر نادرست میتواند خطرناکتر از خود حادثه باشد. خطاهای رایج شهروندان در انتشار اخبار فوروارد بدون منبع معتبر تیترخوانی بدون مطالعه کامل محتوا انتشار خبرهای قدیمی بهعنوان خبر جدید تفسیر شخصی و هیجانی بهجای نقل دقیق واقعیت انتشار تصاویر دلخراش بدون هشدار یا ضرورت خبر درست چه ویژگیهایی دارد؟قبل از انتشار بپرسیم: منبع خبر مشخص است؟ زمان و مکان خبر واضح است؟ چند منبع مستقل آن را تأیید کردهاند؟ انتشارش کمکی میکند یا فقط اضطراب میسازد؟ اگر جوابها مبهم است، منتشر نکنیم. جامعهی ایمن، از شهروندان مسئول شروع میشود. @tdmmo_ir۱۶:۳۱
چگونه با اضطرابِ "شاید جنگ" زندگی کنیم؟این روزها، نفسهای جمعی ما از دودِ ابهام سنگین شده. شنیدن خبرهای نگرانکننده، دیدن آمادهباشها و پررنگ شدن احتمال درگیری، حتی اگر هرگز جنگ آغاز نشود، خود یک "تروما و استرس جمعی" واقعی است. این اضطراب معلق، مانند ابری تیره، میتواند بر سلامت روان، تصمیمات و کیفیت زندگی ما سایه بیندازد.پس بیایید نه از روی ترس، بلکه از روی آگاهی و مراقبت، به این وضعیت نگاه کنیم. این مطلب برای مدیریت این روزهای سخت است. ذهن خود را مدیریت کنیم "اگر" را محدود کنید:ذهن ما در شرایط ابهام، مدام در حال ساخت سناریوهای فاجعهبار است. هر بار که شروع به فکر کردن به "اگر جنگ شد، پس آن وقت..." کردید، به خودتان بگویید: "من فقط با واقعیتهای حال حاضر روبرو میشوم، نه با ترسهای آینده." اخبار را در دوز مشخص مصرف کنید: تعیین وقت: روزی یک یا دو بار، و فقط از یک یا دو منبع معتبر، اخبار را پیگیری کنید. قطع ارتباط قبل از خواب: حداقل یک ساعت قبل از خواب، در معرض هیچ خبری قرار نگیرید. بر روی "حال" تمرکز کنید: اضطراب، ما را از زمان حال میدزدد. فعالیتهایی که شما را به اکنون متصل میکند، انجام دهید: توجه به نفسکشیدن (تنفس عمیق شکمی) تمرکز بر حواس پنجگانه (مثلاً توجه به طعم چای، موسیقی، بافت پارچه) انجام کارهای روزمره با تمرکز کامل (مانند آشپزی، مرتب کردن خانه) زندگی روزمره را پایدار نگه داریم روال عادی، سپر روانی شماست:تا حد امکان برنامههای عادی زندگی خود را حفظ کنید. ساعت خواب و بیداری، وعدههای غذایی، ورزش و ارتباط با دوستان. این روالها به مغز شما پیام میدهند که "امنیت" برقرار است. تصمیمات بزرگ زندگی را به تعویق بیندازید:در این شرایط پرتنش، توانایی تحلیل ما کاهش مییابد. اگر امکان دارد، تصمیمات مالی بزرگ، تغییر شغل یا مهاجرت را به زمانی موکول کنید که آرامش نسبی بازگشته است. مراقب سرمایه اجتماعی باشید:در این فضا، شکافها و تنشها میتوانند به روابط ما نفوذ کنند. سعی کنیم: بحثهای داغ سیاسی را که به جراحت عاطفی میانجامد، محدود کنیم. ارتباط با فامیل،دوستان، محله و شبکه حمایتی اطراف خود را تقویت کنیم. اقدامات عملی برای احساس کنترلاحساس درماندگی، اضطراب را تشدید میکند. اقدامات کوچک عملی، این احساس را کاهش میدهند.آمادگی غیرهراسی:آمادگی، نه به معنای وحشتخرید و ذخیره افراطی، بلکه به معنای برنامهای معقول است. مانند: چک و بهروز کردن جعبه کمکهای اولیه و کوله زندگی. داشتن مقداری آب و غذای پایدار (مثل کنسرو) برای چند روز. یادداشت شمارههای ضروری خانواده در یک جا. هدف این اقدامات، کاهش اضطراب ناشی از حس بیپناهی است.حمایت از یکدیگر:از حال نزدیکان، به ویژه سالمندان و کسانی که تنها زندگی میکنند، بپرسید. یک تماس ساده میتواند اضطراب هر دو طرف را کم کند. تعریف "ماموریت شخصی":از خود بپرسید: "در این شرایط، من میخواهم چگونه انسانی باشم؟" آیا میخواهم فردی باشد که امید میدهد؟ که منطقی میماند؟ که به دیگران کمک میکند؟ این نگرش، شما را از حالت "قربانی منفعل" خارج میکند. چه زمانی و چگونه کمک حرفهای بگیریم؟اگر علائم زیر به صورت مداوم زندگی روزمره شما را مختل کرده است، با یک روانشناس یا مشاور تماس بگیرید: حملات پانیک (ترس شدید همراه با تپش قلب و تنگی نفس) کابوسهای مکرر ناتوانی کامل در تمرکز یا انجام کارها احساس بیحسی یا انزوا شدیدافکار خودآزاری یا آسیب به دیگران پایان سخن:ابهام، سختتر از خود واقعه است. اما تاریخ به ما نشان داده که جوامع انسانی، در سختترین شرایط نیز توانستهاند با حفظ خونسردی، تابآوری و ارتباط انسانی، از بحرانها عبور کنند.مراقبت از روان در این روزها، یک اقدام شجاعانه و ضروری است. نه تنها برای خودمان، که برای آرامش جمعی.با هم و برای هم، از این گذرگاه سخت عبور میکنیم.#بازتوانی_روانی
@tdmmo_ir۱۸:۰۷
خطاهای رایج مردم در کمکهای اولیهکمکهای اولیه میتواند جان انسان را نجات دهد؛اما اگر نادرست انجام شود، گاهی آسیب را بیشتر میکند.بسیاری از خطاها از روی ناآگاهی و نیت خوب اتفاق میافتند.
عجله بدون ارزیابی وضعیتاولین اشتباه رایج، اقدام سریع بدون بررسی شرایط است: نزدیک شدن به مصدوم بدون ایمنسازی محل بیتوجهی به خطراتی مثل برق، گاز، آتش یا ترافیک جابهجا کردن مصدوم بدون ضرورت اصل مهم:اول ایمنی خودتان، بعد ایمنی مصدوم. جابجا کردن نادرست مصدومدر حوادثی مثل تصادف یا سقوط: کشیدن مصدوم بلند کردن ناگهانی نشاندن فرد بیهوشمیتواند باعث: آسیب نخاعی تشدید خونریزی داخلی بدتر شدن شکستگیها جابهجایی فقط وقتی لازم است که جان مصدوم در خطر فوری باشد. استفاده از روشهای قدیمی و غلطبرخی باورهای اشتباه هنوز رایجاند:
گذاشتن خمیردندان، قهوه یا سیبزمینی روی سوختگی بستن محکم زخم بدون توجه به خونرسانی دادن آب یا غذا به فرد نیمههوشیار این کارها میتواند عفونت، خفگی یا آسیب بیشتر ایجاد کند. بیتوجهی به علائم حیاتیتمرکز صرف روی زخم ظاهری و نادیده گرفتن: تنفس سطح هوشیاری رنگ پوستیکی از خطاهای خطرناک است.
همیشه ابتدا بررسی کنید:«آیا نفس میکشد؟ آیا هوشیار است؟» تاخیر در تماس با اورژانسبرخی فکر میکنند خودشان میتوانند همهچیز را حل کنند: منتظر بهتر شدن حال مصدوم میمانند تماس با اورژانس را عقب میاندازند کمکهای اولیه جایگزین درمان تخصصی نیست.در موارد جدی، تماس سریع با ۱۱۵ حیاتی است. کمک احساسی بهجای کمک اصولیترس،هیجانوشلوغیصحنه باعثمیشود:
چند نفر همزمان اقدام کنند دستورات متناقض بدهند آرامش مصدوم از بین برود *کمک مؤثر یعنی:آرامش، تمرکز و اقدام درست.#کمکهایاولیه
@tdmmo_ir۱۶:۳۳
شبکههای انسانی: قدرتمندترین زیرساخت در بحراندر قلب هر طوفان اجتماعی، سیاسی یا طبیعی، یک حقیقت ساده و عمیق نهفته است: آنچه نهایتاً ما را نجات میدهد، نه ذخیره آب و غذا که ذخیره عاطفی ماست. در روزهایی که زمین زیر پا میلرزد و آینده تار است،روابط انسانی تبدیل به ستونهای نگهدارنده زندگی ما میشوند.
تجربه و علم چه میگوید: مطالعه پس از طوفان کاترینا: محققان دریافتند جوامعی که سطح بالاتری از اعتماد و همکاری محلی داشتند، سریعتر بهبود یافتند. همسایگانی که پیش از فاجعه نام یکدیگر را میدانستند، در نجات و پشتیبانی از هم مؤثرتر عمل کردند. مطالعه زمینلرزه کوبه ژاپن: اولین پاسخدهندگان به حادثه، نه نیروهای حرفهای، بلکه همسایگان، خانواده و دوستان بودند که ۹۰٪ نجاتیافتگان را نجات دادند. تحقیقات در زمینه روانشناسی بحران: افرادی که حداقل یک پیوند حمایتی قوی دارند، احتمال کمتری برای ابتلا به PTSD (اختلال استرس پس از سانحه) پس از یک بحران نشان میدهند. نقش هر حلقه ارتباطی: از درون به بیرون خانواده: پناهگاه اولیهنقش: ایجاد حس امنیت وجودی. وقتی دنیای بیرون غیرقابل پیشبینی است، خانواده باید "پایگاه امن" باشد.در عمل: غذاخوردن دور هم، حفظ آداب ساده (مثل قصه شب)، در آغوش گرفتن بیکلام و بدون قضاوت گوش دادن. دوستان نزدیک: آینههای روانماننقش: تأیید احساسات و تقسیم بار عاطفی. دوستان خوب نه راه حل میدهند، نه قضاوت میکنند، فقط میشنوند.در عمل: یک تماس تصویری ساده، پیام "به فکرتم" یا قدم زدن در سکوت. گاهی حضور ساکت یک دوست، بلندتر از هزار کلمه سخن میگوید. فامیل: شبکه ایمنی گستردهنقش: ایجاد تعلق فراخانوادگی. یادآوری اینکه بخشی از چیزی بزرگتر از خودت هستی.در عمل: چک کردن حال هم از طریق گروههای خانوادگی، اشتراک گذاری منابع (مثل دارو، اطلاعات پزشکی)، حمایت از سالمندان خانواده. فامیل، طناب نجات به گذشته و ریشههایمان است. همسایهها: خط مقدم همبستگینقش: تابآوری محلی. همسایهها کسانی هستند که در چند دقیقه میتوانند برسند وقتی سازمانهای امدادی ساعتها فاصله دارند.در عمل: چک کردن روزانه سالمندان محله، به اشتراک گذاشتن نان تازه، مراقبت گروهی از کودکان، ایجاد شبکه اطلاعرسانی محل. ما تار و پود یکدیگریمدر روزهای سخت، گرانبهاترین داراییمان حساب بانکی یا ذخیره مواد غذایی نیست.حساب عاطفی ماست که با لبخند به همسایه پر میشود.ذخیره روانی ماست که با شنیدن حرف دل یک دوست تقویت میشود#بازتوانی_روانی
@tdmmo_ir۱۶:۴۴
سوگ و سوگواری:راهی برای دوست داشتن پس از وداع
سوگ تنها غم از دست دادن نیست؛سوگ، عشق ماندگار پس از رفتن عزیز است.وقتی کسی که دوستش داریم میرود، عشق ما ناگهان بیمقصود میشود. سوگواری، فرآیند بازآموزی این عشق است: یادگیری چگونه دوست داشتن در غیاب.
سوگ چیست؟ (و چه چیزی نیست)سوگ این است:یک پاسخ طبیعی بدن، ذهن و قلب به فقدان.فرآیندی منحصربهفرد که برای هرکس شکل و زمان متفاوتی دارد.شکلی از عشق که دیگر نمیتواند از راههای معمول ابراز شود. سوگ این نیست:یک بیماری که باید درمان شود.نشانهای از ضعف ایمان یا شخصیت.یک مسابقه که هرچه زودتر تمامش کنیم بهتر است. چرخههای غیرخطی سوگ:ما در دایرهها حرکت میکنیم، نه خطوط راستمدل سنتی "مراحل سوگ" (انکار، خشم، چانهزنی، افسردگی، پذیرش) مفید است اما میتواند گمراهکننده باشد. سوگ خطی نیست. بیشتر شبیه اقیانوسی با جزرومدهای غیرقابل پیشبینی است.امروز: شاید بتوانید درباره عزیزتان بخندید.فردا: شاید بوی عطر یک غریبه شما را در لحظه از پا درآورد.این به معنای "عقبگرد" نیست. این یعنی شما در حال زندگی کردن با فقدان هستید.
نشانههای سوگ: فراتر از گریهسوگ فقط در اشک جاری نمیشود. او در این کانالها نیز خود را نشان میدهد:در بدن:
خستگی عمیق، حتی پس از خواب طولانیاحساس سنگینی در قفسه سینه یا گلوبیاشتهایی یا پرخوری بیاختیاردردهای مبهم بدون منشأ پزشکی مشخصدر ذهن:
مهآلودگی ذهنی (نمیتوانید تمرکز کنید)فراموشکاریهای مکرررویاهای واضح درباره متوفی️حس "غیرواقعی بودن" جهاندر قلب:
احساس گناه ("چرا من هنوز زندهم؟")️ خشم بیجهت (به کائنات، پزشکان، خودتان، حتی به عزیزِ رفته)حس حسادت به کسانی که عزیزانشان را دارنداضطراب جدایی از دیگرانچرا سوگواری ضروری است؟
سوگواری، مغز را با واقعیت آشنا میکند:مغز انسان به حضور عادت کرده است. وقتی کسی میرود، مغز مدام به جستجوی او ادامه میدهد. مراسم و اشکها به تدریج به مغز میآموزند: "او اینجا نیست. این واقعیت جدید است." اشک، سموم را دفع میکند:اشکهای عاطفی حاوی هورمونهای استرس (مانند کورتیزول) و مواد شیمیایی درد هستند. گریه کردن، سموم ناشی از فشار روحی را از بدن خارج میکند. درد باید بیرون بیاید:دردی که ابراز نشود، در بدن انبار میشود و به شکل بیماریهای جسمی یا روانی بروز میکند. سوگواری دریچهای امن برای خروج این درد است. راههای سوگواری: از خاک تا هنرسوگواری فقط سیاه پوشیدن نیست. هرکاری که درد شما را به جهان بیرون پیوند بزند، سوگواری است سوگواری سنتی و نمادین:مراسم تدفین و ختم: اینها "آغاز" رسمی سفر سوگ هستند.زیارت مزار: صحبت کردن با خاک، راهی برای حفظ ارتباط.نذورات و صدقات: تبدیل درد به انرژی کمک به دیگران. سوگواری خلاقانه:نوشتن نامه: به عزیز رفته بنویسید. از روزتان بگویید. از خاطرات بپرسید.خلق اثر هنری: یک تابلوی رنگروغن، یک قطعه موسیقی، یک باغچه کوچک.ساختن یادبود: کتابخانه کوچکی از کتابهای دوستداشتنی او. سوگواری روزمره:پختن غذای مورد علاقه او در روزهای خاص.گوش دادن به آهنگی که او دوست داشت. چگونه با سوگِ دیگران همراه شویمنکته طلایی: اغلب، بهترین کار حضور است، نه حرف.بگویید: "نمیدانم چه بگویم، اما بهرحال کنار تو هستم" "دلم برایش تنگ شده." "اگر خواستی دربارهاش حرف بزنی، گوش میدهم."نگویید:"حداقل..." (حداقل عمری کرد، حداقل راحت شد...)"باید قوی باشی.""زمان همه چیز را درست میکند.""خدا خواست."
کارهایی که میتوانید انجام دهید:عمل محبت: غذا ببرید، گلدان آب دهید، یک کار روزمره را انجام دهید.حضور بدون انتظار: بیسروصدا بنشینید. لازم نیست صحبت کنید.یادآوری: ماهها بعد، نام عزیزشان را ببرید. بگویید: "هنوز یادش هستم." چه زمانی کمکبگیریم؟اگر پس از ۶-۱۲ ماه، این موارد را تجربه میکنید، از متخصص کمک بگیرید:احساس میکنید زندگی کاملاً بیمعنا شدهنمیتوانید عملکرد روزمره را حفظ کنیدبه خود یا دیگران فکر آسیب میرسانیدتوهم میبینید یا صدا میشنویدکاملاً از دیگران منزوی شدهاید#بازتوانی_روانی
@tdmmo_ir۱۷:۱۰
بازارسال شده از
#شهردارى_براى_مردم
*مبارک شهرمون باشه*
*افتتاح تقاطع چند سطحی بزرگراه شهید تندگویان - شهید نواب صفوی - منطقه16*
کاهش ۵ کیلومتری پیمایشهای اضافی شهروندان، کاهش ترافیک میدان بهمن و محلههای نازیآباد، جوادیه و خانیآباد، همچنین بهبود دسترسی به بهشت زهرا (س)، پایانه مسافربری جنوب و بهبود دسترسی بزرگراهی به تهران از ناحیه جنوب غرب پایتخت، دیگر نتایج افتتاح پروژه به شمار میرود.
این پروژه در چهار فاز طراحی و اجرا شده و به بهرهبرداری رسیده است :
فاز اول آن در دیماه ۱۴۰۲ افتتاح شد که شامل مسیر شمال بزرگراه نواب به جنوب بزرگراه تندگویان بود. فاز دوم در اردیبهشت ۱۴۰۳ بهرهبرداری شد که زیرگذر از شمال شرق به جنوب غرب بزرگراه تندگویان را شامل میشد.فاز سوم در شهریور ۱۴۰۳ افتتاح شد و مسیر جنوب بزرگراه تندگویان به شمال بزرگراه نواب را پوشش داد. فاز چهارم این پروژه شامل تکمیل پل چپگرد است که امکان اتصال جنوب بزرگراه نواب به شمال بزرگراه تندگویان را فراهم میکند.
این پروژه در دوره ششم مدیریت شهری با همت سازمان مهندسی و عمران شهرداری تهران به بهره برداری رسید که تأثیر بسزایی در کاهش ترافیک، صرفهجویی در زمان سفر و تسهیل ارتباط بین مناطق جنوبی و مرکزی تهران خواهد داشت.
مهام معاونت هماهنگی و امور مناطق]
[سایت | بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | یوتیوب
*مبارک شهرمون باشه* *افتتاح تقاطع چند سطحی بزرگراه شهید تندگویان - شهید نواب صفوی - منطقه16* کاهش ۵ کیلومتری پیمایشهای اضافی شهروندان، کاهش ترافیک میدان بهمن و محلههای نازیآباد، جوادیه و خانیآباد، همچنین بهبود دسترسی به بهشت زهرا (س)، پایانه مسافربری جنوب و بهبود دسترسی بزرگراهی به تهران از ناحیه جنوب غرب پایتخت، دیگر نتایج افتتاح پروژه به شمار میرود. این پروژه در چهار فاز طراحی و اجرا شده و به بهرهبرداری رسیده است :فاز اول آن در دیماه ۱۴۰۲ افتتاح شد که شامل مسیر شمال بزرگراه نواب به جنوب بزرگراه تندگویان بود. فاز دوم در اردیبهشت ۱۴۰۳ بهرهبرداری شد که زیرگذر از شمال شرق به جنوب غرب بزرگراه تندگویان را شامل میشد.فاز سوم در شهریور ۱۴۰۳ افتتاح شد و مسیر جنوب بزرگراه تندگویان به شمال بزرگراه نواب را پوشش داد. فاز چهارم این پروژه شامل تکمیل پل چپگرد است که امکان اتصال جنوب بزرگراه نواب به شمال بزرگراه تندگویان را فراهم میکند. این پروژه در دوره ششم مدیریت شهری با همت سازمان مهندسی و عمران شهرداری تهران به بهره برداری رسید که تأثیر بسزایی در کاهش ترافیک، صرفهجویی در زمان سفر و تسهیل ارتباط بین مناطق جنوبی و مرکزی تهران خواهد داشت. مهام معاونت هماهنگی و امور مناطق][سایت | بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | یوتیوب
۱۲:۱۶
اسناد مهم در روزهای بحران:چگونه مدارک را ایمن و آماده نگه داریم؟در روزهای بحران و بیثباتی، مدارک مهم شما نه تنها کاغذهایی با ارزش اداری، بلکه سند هویت، حافظه خانوادگی و راه بازسازی زندگی هستند. آمادهسازی آنها، عملی است برای حفظ تداوم زندگی حتی در سختترین شرایط.
فهرست اسناد حیاتی (چکلیست فوری) دسته اول: اسناد هویتی و قانونیشناسنامه و کارت ملی تمام اعضای خانوادهکارت پایانخدمت (برای آقایان)مدارک تحصیلی (دیپلم به بالا)گواهینامه رانندگیاسناد ازدواج، طلاق، تولد، فوتپاسپورت و ویزاهای معتبر دسته دوم: اسناد مالی و اقتصادیسند مالکیت خانه، زمین، خودرو قراردادهای اجارهدفترچههای بانکی، اطلاعات حسابها و رمزهابیمهنامهها (عمر، درمان، منزل، خودرو)فیشهای حقوقی مهم دسته سوم: اسناد پزشکیکارت (دفترچه) بیمه درمانیسوابق پزشکی کامل (بیماریهای مزمن، جراحیها، حساسیتها)نسخههای دارویی ثابتکارت واکسیناسیونگروه خونی تمام اعضا دسته چهارم: اسناد ارتباطیلیست تماسهای ضروری (خانواده نزدیک، دوستان، پزشک، وکیل)عکسهای دیجیتال و چاپی مهم (عروسی، مدارک، عکسهای خانوادگی)کپی کلیدهای مهم سه لایه محافظتی برای اسناد لایه ۱: کوله زندگی (اضطراری)یک کیف ضدآب و محکم برای هر خانواده:محتوا: کپی برابر اصل تمام اسناد دسته اول (هویتی)کپی کارت ملی و شناسنامهیک عدد عکس پرسنلی هر نفرخلاصه سوابق پزشکیپول نقد لایه ۲: صندوق امن خانگییک صندوق ضدحریق و ضدرطوبت در خانه:محتوا: اصل تمام اسناد دسته اول و دوماسناد مالکیتقراردادهامدارک اصلیمکان: مخفی اما قابل دسترس برای بزرگسالان خانواده. لایه ۳: نسخه دیجیتال ابریمحتوا: اسکن رنگی با کیفیت بالا از تمام اسنادفرمت: PDF رمزگذاری شدهذخیرهسازی: در دو سرویس ابری مختلف (مثلاً یک داخلی، یک ایمیل خارجی)اشتراک: با یک فرد قابل اعتماد خارج از خانه (خواهر، برادر، دوست نزدیک) روش اسکن و سازماندهی دیجیتال مرحله ۱: اسکن هوشمنداز اپلیکیشنهای اسکن موبایل (CamScanner، Adobe Scan) استفاده کنید.کیفیت بالا (حداقل 300 DPI) و فرمت PDF ذخیره شود.نامگذاری واضح: "کارت ملی_علی_رضایی_1403.pdf" مرحله ۲: طبقهبندیساخت پوشهها: اسناد هویتی- مالی -پزشکی - عکسهادر هر پوشه، فایلها را به ترتیب اهمیت نامگذاری کنید. مرحله ۳: رمزگذاری فایل ZIP با رمز عبور قوی ایجاد کنید. رمز را به صورت فیزیکی (در صندوق) و شفاهی به یک فرد مطمئن بگویید.#زندگی_با_تفکر_مدیریت_بحران
@tdmmo_ir۱۷:۳۵
🟢 عبادت در بحران: نیایش به عنوان منبع تابآوریدر روزهایی که زمین زیر پا میلرزد و افق پیش رو تار است، انسان ناگهان خود را در برابر پرسشی بزرگ مییابد: «به چه چیز میتوان تکیه کرد؟»
نیایش، کهنترین پاسخ انسان به این پرسش است.برخی گمان میکنند عبادت در بحران نوعی «انکار واقعیت» یا «پناه بردن به توهم» است. اما روانشناسی مدرن روایت دیگری دارد:
نیایش،مواجههای فعالبادرماندگیاست.وقتی میگوییم: «خدایا، به تو توکل کردم»، در واقع اعتراف میکنیم که:کنترل همه چیز در دستان من نیستاما این به معنای تسلیم مطلق هم نیستمن عاملیتم را به منبعی برتر وصل میکنم، نه اینکه رها کنم
*سه کارکرد نیایش در طوفانهای روانی* نظمبخشی به هرجومرج دروناضطراب یعنی ذهنی که مانند قابلمه در حال جوشیدن است، بدون درِ خروجی. ادعیه، اذکار و نماز، این انرژی سرگردان را کانالیزه میکنند.«یا حیُّ یا قیّومُ برحمتک استغیث»تکرار این ذکر، مانند ضربان قلب برای روح، نظم را به بینظمی بازمیگرداند.
پیوند با منبعی فراتر از بحرانوقتی همه ستونهای زندگی سست شدهاند، نیایش انسان را به ستونی نادیدنی وصل میکند. این احساس که «تنها نیستم»، قویترین سپر در برابر یأس است.
تبدیل رنج به عبادتروانشناسی تابآوری میگوید: اگر رنج را نپذیریم، میشکندمان؛ اگر بپذیریمش اما معنایی در آن نیابیم، میپوساندمان. اما اگر رنج را به فرصتی برای تقرب تبدیل کنیم، متحولمان میکند. آیت الکرسی در شب تاریک جنگ، نه فقط دعا که اعلامیه استقامت است.
چهار نیایش کوتاه برای روزهای سختمساله: ترس از آینده؛ نیایش کوتاه: «حسبنا الله و نعم الوکیل»؛ پیام: خدا برای ما کافی استمساله: غم تنهایی؛ نیایش کوتاه: «ربِّ لا تذرنی فرداً»؛ پیام: خدایا مرا تنها نگذارمساله: احساس ناتوانی؛ نیایش کوتاه: «اَللّهُمَّ اَخرِجنی مِن حَولِی اِلی حَولِک»؛ پیام: از توان خودم به توان تو پناه میبرممساله: فقدان عزیزان؛ نیایش کوتاه: «اِنّا لِلّه و اِنّا اِلَیه راجِعون»؛ پیام: ما از آنِ اوئیم و به او بازمیگردیم
نکته پایانی:امام صادق (ع) فرمود: «الدُّعاءُ أَنْفَذُ مِنَ السِّنانِ الحَديدِ»دعا از پیکان تیز، نافذتر است.نیایش در بحران، نه ضعف که هوشمندی وجودی است. اعتراف به این که اگه دکل شکسته، اما هنوز به لنگرگاهِ ایمان بستهام.
@tdmmo_ir
نیایش، کهنترین پاسخ انسان به این پرسش است.برخی گمان میکنند عبادت در بحران نوعی «انکار واقعیت» یا «پناه بردن به توهم» است. اما روانشناسی مدرن روایت دیگری دارد: نیایش،مواجههای فعالبادرماندگیاست.وقتی میگوییم: «خدایا، به تو توکل کردم»، در واقع اعتراف میکنیم که:کنترل همه چیز در دستان من نیستاما این به معنای تسلیم مطلق هم نیستمن عاملیتم را به منبعی برتر وصل میکنم، نه اینکه رها کنم*سه کارکرد نیایش در طوفانهای روانی* نظمبخشی به هرجومرج دروناضطراب یعنی ذهنی که مانند قابلمه در حال جوشیدن است، بدون درِ خروجی. ادعیه، اذکار و نماز، این انرژی سرگردان را کانالیزه میکنند.«یا حیُّ یا قیّومُ برحمتک استغیث»تکرار این ذکر، مانند ضربان قلب برای روح، نظم را به بینظمی بازمیگرداند. پیوند با منبعی فراتر از بحرانوقتی همه ستونهای زندگی سست شدهاند، نیایش انسان را به ستونی نادیدنی وصل میکند. این احساس که «تنها نیستم»، قویترین سپر در برابر یأس است. تبدیل رنج به عبادتروانشناسی تابآوری میگوید: اگر رنج را نپذیریم، میشکندمان؛ اگر بپذیریمش اما معنایی در آن نیابیم، میپوساندمان. اما اگر رنج را به فرصتی برای تقرب تبدیل کنیم، متحولمان میکند. آیت الکرسی در شب تاریک جنگ، نه فقط دعا که اعلامیه استقامت است. چهار نیایش کوتاه برای روزهای سختمساله: ترس از آینده؛ نیایش کوتاه: «حسبنا الله و نعم الوکیل»؛ پیام: خدا برای ما کافی استمساله: غم تنهایی؛ نیایش کوتاه: «ربِّ لا تذرنی فرداً»؛ پیام: خدایا مرا تنها نگذارمساله: احساس ناتوانی؛ نیایش کوتاه: «اَللّهُمَّ اَخرِجنی مِن حَولِی اِلی حَولِک»؛ پیام: از توان خودم به توان تو پناه میبرممساله: فقدان عزیزان؛ نیایش کوتاه: «اِنّا لِلّه و اِنّا اِلَیه راجِعون»؛ پیام: ما از آنِ اوئیم و به او بازمیگردیم نکته پایانی:امام صادق (ع) فرمود: «الدُّعاءُ أَنْفَذُ مِنَ السِّنانِ الحَديدِ»دعا از پیکان تیز، نافذتر است.نیایش در بحران، نه ضعف که هوشمندی وجودی است. اعتراف به این که اگه دکل شکسته، اما هنوز به لنگرگاهِ ایمان بستهام. @tdmmo_ir۱۸:۴۲
استفاده ایمن از شویندهها در خانهتکانی عیدنزدیک عید، مصرف شویندهها در خانهها چند برابر میشود. اما هر سال تعداد زیادی مسمومیت، سوختگی و مشکلات تنفسی دقیقاً بهدلیل استفاده نادرست از مواد شوینده اتفاق میافتد. با رعایت چند نکته ساده، میشود خانه را تمیز کرد بدون به خطر انداختن سلامت. هرگز شویندهها را با هم مخلوط نکنید یکی از خطرناکترین اشتباهات:مخلوط کردن وایتکس + جوهر نمکاین ترکیب گاز کلر آزاد میکند که میتواند باعث:سوزش شدید چشم و ریهتنگی نفسبیهوشی و حتی مرگ شود حتی ترکیب شویندهها با سرکه یا آمونیاک هم خطرناک است. تهویه را جدی بگیریدهنگام استفاده از شویندهها، حتماً پنجره یا هواکش باز باشددر فضای بسته (سرویس بهداشتی، حمام، انباری) زمان تماس را کوتاه کنید اگر بوی تند حس کردید، فوراً از فضا خارج شوید بوی تند یعنی هوا برای ریه امن نیست. تماس مستقیم با پوست و چشم ممنوعاستفاده از دستکش مناسب (ترجیحاً ضخیم)از تماس مواد با چشم و صورت جلوگیری کنیداگر مادهای روی پوست ریخت، سریع با آب فراوان بشویید سوزش خفیف هم میتواند نشانه شروع سوختگی شیمیایی باشد. شویندهها را در ظرف اصلی نگه داریدهرگز مواد شوینده را در بطری نوشابه یا ظروف بدون برچسب نریزیداین کار خطر مسمومیت کودکان و سالمندان را بالا میبرد بسیاری از مسمومیتها بهخاطر اشتباه گرفتن شوینده با آب یا نوشیدنی است. کودکان را از محل نظافت دور نگه داریدکودکان به بو، رنگ و کف شویندهها کنجکاو هستندحتی بخار مواد میتواند برای آنها خطرناک باشد نظافت سنگین را زمانی انجام دهید که کودک حضور ندارد. کمتر، اما درست استفاده کنیممقدار بیشتر شوینده=تمیزی بیشترمقدار مناسب +زمان کافی=تمیزی ایمن مصرف زیاد فقط خطر را بالا میبرد، نه کیفیت تمیزی را. اگر دچار مسمومیت یا تنگی نفس شدیم:فوراً به هوای آزاد برویدلباسهای آلوده را درآوریدچشم و پوست را با آب فراوان بشویید*در صورت علائم شدید، با اورژانس (۱۱۵) تماس بگیرید* @tdmmo_ir۱۶:۳۳
فرق «خطر واقعی» با «خطر ادراکشده»در بسیاری از بحرانها، چیزی که ما را زمینگیر میکند خودِ خطر نیست؛بلکه برداشتی است که از خطر داریم.شناخت تفاوت این دو، یکی از پایههای تفکر ایمنی و مدیریت بحران است. خطر واقعی چیست؟خطر واقعی، خطری است که بهطور عینی و قابل اندازهگیری وجود دارد. احتمال وقوع آن مشخص است پیامدهای آن قابل پیشبینی است معمولاً توسط داده، تجربه یا علم تأیید میشود*مثالها:*آتشسوزی فعال در یک ساختماننشت گازسیلاب در حال ورود به محلهرانندگی با سرعت بالا در جاده لغزنده خطر ادراکشده چیست؟خطر ادراکشده، خطری است که ما احساس میکنیم وجود دارد؛حتی اگر در واقعیت احتمال یا شدت آن کم باشد. بر پایه احساس، شایعه یا تصویر ذهنی است با ترس، خاطره یا خبر تشدید میشود معمولاً بزرگتر از واقعیت دیده میشود مثالها:ترس شدید از زلزله بدون هیچ نشانهایوحشت عمومی بعد از شنیدن یک شایعهاحساس ناامنی دائمی فقط با دیدن اخبار منفی چرا مغز ما خطر ادراکشده را جدیتر میگیرد؟مغز انسان برای بقا طراحی شده، نه برای تحلیل دقیق. مغز ترجیح میدهد «اشتباهِ محتاطانه» کند اخبار منفی و تصاویر ترسناک را بزرگنمایی میکند تجربههای قبلی و خاطرات تلخ را تعمیم میدهد نتیجه:گاهی از خطرهای کوچک میترسیمو از خطرهای بزرگ غافل میمانیم. مشکل کجاست؟وقتی خطر ادراکشده جای خطر واقعی را میگیرد:تصمیمهای عجولانه میگیریمانرژیمان را جای اشتباه خرج میکنیماضطراب بالا میرود، ولی ایمنی بالا نمیروداز اقدامهای مهم باز میمانیم چطور این دو را از هم تفکیک کنیمقبل از واکنش، این سه سؤال ساده را از خود بپرسید: آیا این خطر «الان و اینجا» وجود دارد؟ آیا شواهد عینی برایش دارم یا فقط احساس است؟ اگر آرام بمانم، چه اقدام منطقیتری میتوانم انجام دهم؟ آرامسازی ذهن، بخشی از ایمنی است.#زندگی_با_تفکر_مدیریت_بحران
@tdmmo_ir۱۸:۰۰
آمادگی در برابر بحران: چکلیست آرامش و ایمنیاین روزها که اخبار نگرانکننده از گوشه و کنار میشنویم، شاید بهتر باشد به جای غرق شدن در اضطراب، دست به کار شویم. آمادگی، نه از روی ترس، که از روی مسئولیتپذیری است.طبیعت و تاریخ به ما نشان دادهاند که بحرانها (زلزله، سیل، طوفان، جنگ و ...) هیچگاه با اعلام قبلی نمیآیند. اما ما میتوانیم با چند اقدام ساده، از خود و خانوادهمان مراقبت کنیم. چکلیست آمادگی در برابر بحران آب و غذا (اولویت اول)آب آشامیدنی:به ازای هر نفر، روزانه ۳-۴ لیتر آب (برای حداقل ۳ روز تا ۱ هفته) ذخیره کنید.غذای کنسروی و خشک: کنسروها، بیسکویت، خرما، خشکبار، حبوبات.وسایل پخت و پز ساده:کتری، قابلمه کوچک، اجاق پیکنیکی، کبریت یا فندک ضدآبغذای مخصوص کودکان و بیماران: شیر خشک، غذای کودک. دارو و بهداشتجعبه کمکهای اولیه:چسب زخم، گاز استریل، الکل، بانداژ، قیچی.داروهای ضروری:داروهای مصرفی اعضای خانواده (فشار خون، دیابت، قلب و...) برای حداقل دو هفته.بهداشت فردی:صابون، مایع دستشویی، مسواک و خمیردندان، پدبهداشتی، دستمال مرطوب، پوشک کودک. مدارک و اسناد (در یک کیف ضدآب)کپی مدارک هویتی:شناسنامه، کارت ملی، پاسپورت، سند ازدواج.مدارک مهم:سند خانه، بیمهنامهها، مدارک بانکی، عکسهای خانوادگی.پول نقد:مقداری پول خرد و اسکناسهای کوچک (زیرا در بحران، کارتها کار نمیکنند). وسایل ضروریچراغ قوه و باتری اضافی (به همراه شارژر همراه)رادیوی باتریخور (برای شنیدن اخبار و اطلاعیهها)پتو یا کیسه خواب سوت (برای اعلام موقعیت در صورت گیر افتادن)چند جلد کتاب، بازی فکری، دفتر و خودکار (برای حفظ روحیه) خودرو و سوختجعبه کمکهای اولیه مخصوص خودروپمپ باد و جک سالمپتو و آب اضافی در ماشینبهتر است نگذارید بنزین خودرو از نیمه کمتر شود🟢 برنامه خانوادگی
نقاط امن خانه را به همه اعضای خانواده آموزش دهید. (مثل دور از پنجرهها، زیر میز محکم)یک نقطه ملاقات مشخص کنید. اگر از هم جدا شدید، کجا همدیگر را پیدا کنید؟شمارههای ضروری (آتشنشانی ۱۲۵، اورژانس ۱۱۵، پلیس ۱۱۰) را با خانواده مرور کنید.یک نفر خارج از شهر را به عنوان رابط تعیین کنید.🟢 آمادگی روانی
یک کیف آرامش برای کودکان آماده کنید: یک عروسک کوچک، یک دفتر نقاشی، چند مداد رنگی.تمرین کنید در شرایط سخت، نفس عمیق بکشید و به هم قوت قلب بدهید.#زندگی_با_تفکر_مدیریت_بحران
@tdmmo_ir۱۶:۳۳