روز چهارم«بعضی آدما دوبار غرق میشن… یکبار تو بحران، یکبار بعدِ نجات پیدا کردن.»این چند روز دربارهی این حرف زدیم که: چطور بفهمیم تو بحرانیم، چطور آروم آروم از کفِ استخر جدا شیم، و چطور حتی با حرکتهای کوچیک، ادامه بدیم.ولی امروز میخوام دربارهی یه تلهی خیلی خطرناک حرف بزنم… تلهی “حالا باید جبران کنم!”این اتفاق معمولا بعد از اولین ذرههای امید میفته.مثلا: دو روز درس میخونی، بعد یهو مغزت میگه: “خب حالا باید روزی ۱۰ ساعت بخونی تا عقبافتادگی جبران شه!”یا، چند روز حالت بهتر میشه، بعد یهو میخوای کل زندگیتو تو یه شب درست کنی.و دقیقا همینجاست که دوباره سقوط میکنیم.چون مغزمون هنوز خستهست… هنوز زخمیه… هنوز تو شرایط بحران زندگی کرده. تو روانشناسی به این میگن: Overcompensation یعنی تلاش افراطی برای جبرانِ عقبافتادگی.و جالبه بدونید: خیلی وقتا آدمارو خودِ بحران نابود نمیکنه… فشارِ “سریع خوب شدن” نابودشون میکنه.من خودم بعد از اون ۶۰روزی که کامل از زندگی و کار افتاده بودم، یه مقطع خواستم یهو همه چیزو باهم درست کنم…درس، کار، ورزش، تولید محتوا، برنامهریزی، همهچی.و دقیقا بعد چند روز دوباره مغزم خاموش کرد. انگار بدنم میگفت: "من هنوز زخمیام… آرومتر." ما تو مسیر ریاستارت، قرار نیست به خودمون زور بگیم.
قرار نیست یه نسخهی غیرواقعی و خفن از خودمون بسازیم. ما فقط داریم یاد میگیریم: چطور دوباره زندگی کنیم… بدون اینکه دوباره خودمونو غرق کنیم. #restart۱۶