روز سومدیروز دربارهی این حرف زدیم که تو بحران، نباید یهدفعه بخوایم زندگیمونو نجات بدیم… فقط باید «حرکتِ کوچیکِ درست» داشته باشیم.ولی امروز میخوام دربارهی یه چیزی حرف بزنم که خودِ منو بارها برگردوند تهِ استخر:ناامیدی از کند بودنِ روند
بذارید یه چیزی بگم… وقتی داشتم تو اون استخر دست و پا میزدم، با هر حرکت فقط چند سانتیمتر بالا میومدم. نه یهو رسیدم بالا. نه یهو کسی اومد. نه یهو حرفهای شنا کردم.فقط… نذاشتم بدنم بیحرکت بمونه.و فکر میکنم الانم خیلیامون دقیقا وسط همین وضعیتیم...مثلا: •دو روزه دوباره درس خوندی… ولی هنوز تمرکزت مثل قبل نشده.•دوباره خواستی کارتو راه بندازی… ولی هنوز درآمدت برنگشته.•شروع کردی ورزش… ولی هنوز حال دلت خوب نشده.و مغزت آروم آروم شروع میکنه به گفتن: "دیدی فایده نداره؟"درصورتی که اتفاقا بزرگترین اشتباه دقیقا همینه… تو بحران، سرعت مهم نیست. قطع نشدنه که مهمه.(اینو مداااااااام با خودتون تکرار کنید بچهها!)#restart۱۵