#دیدگاه #یادداشت
هر کس باید برای پیامدهای نیک/بد آنچه میکند، پاداش/کیفر ببیند
در هر سامانهی انسانی (نظامهای سیاسی، اقتصادی، نظامی، فرهنگی، ...) نیاز است که ابزارهایی پیشبینی شود تا ضمانتکنندهی کارآمدی و پاکی آن نظام باشند. بدون این ابزارها، امید بستن به سلامتِ نفس گردانندگان و حتا طراحی هوشمندانهی یک نظام، برای کارآمدی و پاکیزگی آن نظام بسنده نخواهند بود.
در نظامهای سیاسی مهمترین ابزار جلوگیری از فساد و ناکارآمدی و راندن آن نظام به سوی پاکی و کارآمدی، مسوول شناختن آدمها در برابر پیامد تصمیمها و کارهایشان و هماهنگ با آن پاداش/کیفر دیدن است.
این که تاوان خیانتها و فسادها و حتا لغزشهای ناخواستهی مدیران، سنگین و گریزناپذیر باشد و از سوی دیگر پاداش کاردانیها و گرهگشاییها و فداکاریها، بزرگ و پربازتاب باشد، سبب میگردد که فاسدان و خیانتکاران و ناکارامدان در یک سنجش سود و زیان، یا خود کنار روند و یا به دست مدیران بالاتر کنار گذاشته شوند. و از آن بهتر اینکه، سبب میشود آنانی که در صحنه میمانند در کارشان بسیار پاکدست و کارآمد و کوشا باشند.
در حقیقت، اطمینان دادن به همگان که هر کس در برابر کارهایش مسوول دانسته خواهد شد و تاوان دزدی و خیانت بسیار زود از خیانتکاران و فاسدان و خانوادههایشان ستانده میشود، مهمترین انگیزه برای پاک ماندن و کارآمدی مسوولان و شهروندان است.
به همین منطق، نستاندن یا دیر ستاندن تاوان دزدی و خیانت از یک سو، و ارج ننهادن به کارآمدی و گرهگشایی از سوی دیگر، کارآمدی دیگر عناصر نظام را هم از بین میبرد و آنان را دچار وسوسهی فساد و خیانت و برتر نهادن سود شخصی بر سود ملی و همگانی مینماید.
پرسش اینجاست که اگر یک نظام حکمرانی نخواهد یا نتواند فاسدان و خیانتکاران را بهنگام پاکسازی کرده و کیفر دهد، آنگاه آیا ملت خود باید در این باره کاری انجام دهند یا خیر؟
#فساد_و_نفوذ
@ThinkTogether
هر کس باید برای پیامدهای نیک/بد آنچه میکند، پاداش/کیفر ببیند در هر سامانهی انسانی (نظامهای سیاسی، اقتصادی، نظامی، فرهنگی، ...) نیاز است که ابزارهایی پیشبینی شود تا ضمانتکنندهی کارآمدی و پاکی آن نظام باشند. بدون این ابزارها، امید بستن به سلامتِ نفس گردانندگان و حتا طراحی هوشمندانهی یک نظام، برای کارآمدی و پاکیزگی آن نظام بسنده نخواهند بود. در نظامهای سیاسی مهمترین ابزار جلوگیری از فساد و ناکارآمدی و راندن آن نظام به سوی پاکی و کارآمدی، مسوول شناختن آدمها در برابر پیامد تصمیمها و کارهایشان و هماهنگ با آن پاداش/کیفر دیدن است. این که تاوان خیانتها و فسادها و حتا لغزشهای ناخواستهی مدیران، سنگین و گریزناپذیر باشد و از سوی دیگر پاداش کاردانیها و گرهگشاییها و فداکاریها، بزرگ و پربازتاب باشد، سبب میگردد که فاسدان و خیانتکاران و ناکارامدان در یک سنجش سود و زیان، یا خود کنار روند و یا به دست مدیران بالاتر کنار گذاشته شوند. و از آن بهتر اینکه، سبب میشود آنانی که در صحنه میمانند در کارشان بسیار پاکدست و کارآمد و کوشا باشند. در حقیقت، اطمینان دادن به همگان که هر کس در برابر کارهایش مسوول دانسته خواهد شد و تاوان دزدی و خیانت بسیار زود از خیانتکاران و فاسدان و خانوادههایشان ستانده میشود، مهمترین انگیزه برای پاک ماندن و کارآمدی مسوولان و شهروندان است. به همین منطق، نستاندن یا دیر ستاندن تاوان دزدی و خیانت از یک سو، و ارج ننهادن به کارآمدی و گرهگشایی از سوی دیگر، کارآمدی دیگر عناصر نظام را هم از بین میبرد و آنان را دچار وسوسهی فساد و خیانت و برتر نهادن سود شخصی بر سود ملی و همگانی مینماید. پرسش اینجاست که اگر یک نظام حکمرانی نخواهد یا نتواند فاسدان و خیانتکاران را بهنگام پاکسازی کرده و کیفر دهد، آنگاه آیا ملت خود باید در این باره کاری انجام دهند یا خیر؟#فساد_و_نفوذ
@ThinkTogether