اعوذ بالله من الشیطان الرجیم إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَسوره احقاف آیه 13
همانا كسانى كه گفتند: پروردگار ما تنها خداست، سپس (بر ايمان و گفته خود) پايدارى كردند، هيچ بيمى بر آنان نيست و اندوهگين نخواهند شد.
به موقعيّت فعلى خود مغرور نشويم و صِرفِ اظهار ايمان را كافى ندانيم، بلكه استقامت بر آن و سرانجام و آينده را در نظر بگيريم. «قالوا ربّنا اللّه ثمّ استقاموا...
ايمان به خدا، خوف از ديگران را از بين مى برد. «ربّنا اللّه... لاخوف عليهم»
مراد از گفتن «ربّنا اللّه»، تنها لفظ نيست، بلكه انتخاب راه حق و پايدارى بر آن است. در واقع مهم تر از اظهار ايمان واقرار به توحيد، استقامت و پايدارى بر آن است. «ثمّ استقاموا»
تنها كسانى از گذشته خود پشيمان نمى شوند كه همواره در راه خدا حركت مى كنند. «ربنّا اللّه ثم استقاموا... لا هم يحزنون»
سخن حق، بايد اظهار شود، «قالوا ربّنا اللّه» استمرار و پايدارى بر آن باشد، «ثم استقاموا» و همراه با عمل باشد. «بما كانوا يعملون»منبع :تفسیر نور*#فرصت_تأمل#قرآن_کتاب_زندگی
https://ble.ir/ttqoran_shsh
همانا كسانى كه گفتند: پروردگار ما تنها خداست، سپس (بر ايمان و گفته خود) پايدارى كردند، هيچ بيمى بر آنان نيست و اندوهگين نخواهند شد.
https://ble.ir/ttqoran_shsh
۴:۲۵