به شهیدِ سهروزه، مجتبی ساجدی، و همهٔ نوزادانی که بهدستِ شرْ مظلومانه به شهادت رسیدند:
چه خزونی به باغ عمرت زدتو که تازه دم بهارت بودغنچهٔ گلنکرده پرپرِ من!چه بهاری در انتظارت بود!
تو رو قنداق میکنم جونمخودمم مثل تو کفنپوشمبس که تننازکی عزیز دلمحتی واسهت بزرگه آغوشم
از صداها نترسیا مادر!یهو از خواب ناز پا نشیا!محکم انگشتمو بگیر گلمتا نگفتم ازم جدا نشیا!
زیر آوار گم بشی، سختهبه کی آخه نشونههاتو بدم؟آخ مادر، اگه تو چیزیت شهچی جواب دل باباتو بدم؟
چی جواب دل باباتو بدم؟وقتی ما رو تو خاک میذارهخیلی سخته برا همیشه بخواد از تماشات چشم برداره
من کنار توئم عزیزدلمحتی توو خاک، دلخوشیم اینهحیف اما که جای لالاییدَمِ گوشات ذکر تلقینه
بندبند تنت پر از خونهروی ماهت ولی سفیده هنوززود بودش شهید شی، مگه نه؟دهنت بوی شیر میده هنوز
خاک سرده عزیز من اماتوی آغوش گرم من جاتهمگه میشه جدا بشی از من؟بند نافت هنوز باهاته
من که عادت نداشتم مادرهیچ کاری رو سرسری بکنمکاش فرصت کنم یهکم توو خاکتازه واسه تو مادری بکنم
مهدیه آهویی
چه خزونی به باغ عمرت زدتو که تازه دم بهارت بودغنچهٔ گلنکرده پرپرِ من!چه بهاری در انتظارت بود!
تو رو قنداق میکنم جونمخودمم مثل تو کفنپوشمبس که تننازکی عزیز دلمحتی واسهت بزرگه آغوشم
از صداها نترسیا مادر!یهو از خواب ناز پا نشیا!محکم انگشتمو بگیر گلمتا نگفتم ازم جدا نشیا!
زیر آوار گم بشی، سختهبه کی آخه نشونههاتو بدم؟آخ مادر، اگه تو چیزیت شهچی جواب دل باباتو بدم؟
چی جواب دل باباتو بدم؟وقتی ما رو تو خاک میذارهخیلی سخته برا همیشه بخواد از تماشات چشم برداره
من کنار توئم عزیزدلمحتی توو خاک، دلخوشیم اینهحیف اما که جای لالاییدَمِ گوشات ذکر تلقینه
بندبند تنت پر از خونهروی ماهت ولی سفیده هنوززود بودش شهید شی، مگه نه؟دهنت بوی شیر میده هنوز
خاک سرده عزیز من اماتوی آغوش گرم من جاتهمگه میشه جدا بشی از من؟بند نافت هنوز باهاته
من که عادت نداشتم مادرهیچ کاری رو سرسری بکنمکاش فرصت کنم یهکم توو خاکتازه واسه تو مادری بکنم
مهدیه آهویی
۲۱