از پیامدهای نگرانکنندهتر از خود جنگ و صلح، ارجاع نقش میانجیگری به ایالات متحده آمریکا و شخص دونالد ترامپ است؛ کشوری که بدون اخذ هیچگونه مجوز بینالمللی، اقدام به تجاوز به خاک ایران کرده و اکنون در حال تثبیت و تقویت موقعیت خود در ساختار منطقه و نظام بینالملل است. آن هم با همراهی کشوری مانند ایران که همواره با شعارهایی چون «فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم» شناخته شده و در داخل با ادبیاتی تند علیه آمریکا سخن میگوید، اما در عرصه بینالمللی با نوعی احترام و پذیرش، آن را به رسمیت میشناسد. متأسفانه تحولات جنگ دوازدهروزه اخیر نشان داد که ایران به الزامات و سطوح خصومتی که در سیاستهای منطقهای پیش گرفته، آگاهی یا آمادگی لازم را ندارد.
علاوه بر این، رویکرد فعلی ایران در منطقه، فاقد جذابیت برای دولتهای منطقهای است و صرفاً میتواند مورد توجه افکار عمومی یا برخی جریانهای مردمی باشد. بسیاری از دولتهای منطقه در پشت پرده بارها خرسندی خود را از عدم همراهی با ایران و محور مقاومت ابراز میدارند، چراکه اسرائیل با موفقیت این روایت را تثبیت کرده است که زیاده روی در همراهی با ایران مترادف با ناامنی، مرگ و نابودی است و با تاریخ آن را اثبات می کنند.
در چنین شرایطی، پذیرش آتشبس بلندمدت بدون محکومیت صریح اسرائیل بهعنوان متجاوز و بدون تحمیل هزینههای مشخص بر آن، نه تنها برای ایران سود راهبردی در بر نخواهد داشت، بلکه صرفاً یک دوره تنفس موقت ایجاد کرده و ابتکار عمل را بهدست طرف مقابل میسپارد. منطقه بهطور طبیعی به سمت بازیگر پیروز در منازعات میل میکند؛ ازاینرو، تصویر و ادراک دولتها از «برنده جنگ» اهمیت بنیادین دارد. در صورتی که بحران غزه با نوعی پیروزی برای طرف مقابل به پایان برسد، روند عادیسازی روابط با اسرائیل نیز با شتاب بیشتری دنبال خواهد شد.
۲۰ تیرماه ۱۴۰۴
علاوه بر این، رویکرد فعلی ایران در منطقه، فاقد جذابیت برای دولتهای منطقهای است و صرفاً میتواند مورد توجه افکار عمومی یا برخی جریانهای مردمی باشد. بسیاری از دولتهای منطقه در پشت پرده بارها خرسندی خود را از عدم همراهی با ایران و محور مقاومت ابراز میدارند، چراکه اسرائیل با موفقیت این روایت را تثبیت کرده است که زیاده روی در همراهی با ایران مترادف با ناامنی، مرگ و نابودی است و با تاریخ آن را اثبات می کنند.
در چنین شرایطی، پذیرش آتشبس بلندمدت بدون محکومیت صریح اسرائیل بهعنوان متجاوز و بدون تحمیل هزینههای مشخص بر آن، نه تنها برای ایران سود راهبردی در بر نخواهد داشت، بلکه صرفاً یک دوره تنفس موقت ایجاد کرده و ابتکار عمل را بهدست طرف مقابل میسپارد. منطقه بهطور طبیعی به سمت بازیگر پیروز در منازعات میل میکند؛ ازاینرو، تصویر و ادراک دولتها از «برنده جنگ» اهمیت بنیادین دارد. در صورتی که بحران غزه با نوعی پیروزی برای طرف مقابل به پایان برسد، روند عادیسازی روابط با اسرائیل نیز با شتاب بیشتری دنبال خواهد شد.
۲۰ تیرماه ۱۴۰۴
۲۴۰
۵:۱۸