و
«درنگی بر کٰنشگری صنفی در خانه وکلا»
علی حسنپور مافی
وکیل پایه یک دادگستری
بدون شک «حساسیت» در رویدادهای حرفهی شریف وکالت، منشا خیر و برکت است: خون تازهای در رگهای این نهاد خسته و کوفته جاری میسازد؛ مدیران و ارگانهای نهاد وکالت را به تدابیری عمیقتر، دقیقتر و حکیمانهتر وادار ساخته و رخوت را از اداره کانونها میزداید؛ همزمان، اجازهی خودکامگی نمیدهد و افزونی اشتیاق همکاران را به نهاد خود در پی دارد. انتخابات دوره ۳۳ هیات مدیرهی کانون وکلای دادگستری مرکز، هنوز به خانهی آخر نرسیده و رای دادگاه عالی انتظامی تکلیف را معلوم خواهد کرد. با این حال، آنچه گذشته، نیازمند مرور و کنکاش نتایج و سپس دریافت بهرهی مناسب است. دستاوردها، رهتوشهای ارزشمند برای ادامه حیات کانونهای وکلاست.ساماندهی انتخابات بلورین:رها کردن امنیت انتخابات آنلاین، چنان کرد که دیدیم. تکرار این شکست و نظایر آن، پسندیده و پذیرفتنی نیست.برگزاری امن و آرام و درست انتخابات، مستلزم برنامهریزی و ایجاد ستاد و زیرساخت تایید شده برای گذر از فرآیند انتخابات خواهد بود.نهادینه کردن رای گیری شفاف و نظارت بر روند انتخابات از سوی علاقمندان و تشکلها، تاثیری به سزا در اقناع افکار خواهد داشت؛ پس چه نیکو خواهد بود اگر این کار، دارای تعریف و الگوی مدون باشد.حلقهی میانی:متاسفانه در معرفی نامزدها و شعارها و اهداف آنان، هیچ سازوکار و مهارتی دیده نمیشود. نامزدها با پیامکهای خسته کننده، رای همکاران را میطلبند. گروههای مجازی، آکنده از تصاویر تکرای آنها میشود. شوربختانه، نشستهای تشریفاتی با پذیرایی ناهار و شام، الگویی نادرست برای تعمیق تبلیغات است که هیچ در شان وکلا نیست. کاش که تجمع انتخاباتی برای صرف ناهار یا شام، مذموم و ممنوع میشد!تشکلها، در دمیدن روح مشارکت همکاران و افزودن حضور در انتخابات و پر شدن صندوق رای بسیار تاثیرگذارند. در عین حال با درس گرفتن از آنجه گذشت، میتوانند خود را هماهنگتر و منسجم تر کنند تا در مواجهه با شرایط مشابه، توان کافی داشته باشند.پناه به درون!هیات مدیره و هیات نظارت نمیتواند خود را از نظرات دلسوزان بینیاز بداند. خرد جمعی کارساز است. کنار گذاشتن رای دانایان و دلسوزان و وابسته کردن تصمیمات مدیریتی به استعلامات مراجع دیگر، نه قانونی است و نه زیبندهی یک نهاد تخصصی حقوقی که خود میتواند مرجعی ارزشمند و قابل اتکا برای پاسخ به ابهامات حقوقی باشد.همچنین، پاسخگویی، شان مدیران را فرونمیکاهد، بلکه ارج آنان را میافزاید. سالهاست بزرگترین شرکتهای تجاری دنیا، ابزارهایی دارند تا بتوانند پاسخ هر پرسشگری را نفر به نفر بدهند و میزان بهروزی شرکت را ارزیابی کنند.در سوی دیگرمی انم که اعتراض، فینفسه در هر شکلی که باشد، ذرهبین انتقاد را بر مورد اعتراض مینهد؛ اما این روزها که حفظ استقلال کانونها، آرزوی قلبی وکلاست، برگزیدن راههایی در خارج از منظومهی درونی، میتواند نقض این آرمان گرانسنگ باشد. میدانم که برای جستن چاره در خارج از کانون وکلا، استدلالهایی هست و اینجا در پی نقد یا حتی مخالفت نیستم؛ تنها مایلم زنگ خطری را به صدا درآورم. در برابر تصمیمات مراجع انتظامی و قضایی که «به استناد» استقلال کانون، خواسته هایی «برای» حفظ استقلال را، خواستهای درونی و خارج از گردونهی قضاوتی خویش اعلام میکنند، آیا میتوان حیرت نکرد؟ اینجا تناقضی عجیب شکل میگیرد: برای حفظ استقلال و اقتدار، به جایی دگر رفته و واگویهای از مقصود خویش را در دادنامهای «بر علیه» خود میخوانیم!!روا و به جاست که در کنشگری صنفی، بیش از پیش، بازتاب اقدامات را بسنجیم و به نتایج، بیشتر بیندیشیم. گاهی، دشواریهای اصلاحطلبی در سامان انتخابات، راههایی میگشاید، که آغازش آفتابی ولی پایانش، ابری است. اگر ندارند، خوب است تشکلها برای برگزیدن راه کنشگری، اتاق فکر مناسب داشته باشند و با مشورت لازم و کافی اقدام کنند. در این صورت، به گمانم تشکلهای صنفی میتوانند ویترینی درخشان از اقدامات موجه و خردمندانه برای پاسداشت ارزشهای والای صنفی را با بهره مندی از تفکر جمعی، برپا سازند. خودکامگی ممنوع!مدیران، به اعتبار رای وکلا در روندی دموکراتیک، صاحب منصب شدهاند. مدیریت کانون یک حق نیست تا موجب رویارویی با همکاران شود، بلکه تنها و تنها مسوولیتی است که همچون سپردهای شکننده در اختیار آنهاست و بر آنهاست که در منتهای امانتداری برای حفظ منزلت کانون و اعتماد اکثریت وکلا بکوشند. روا نیست که مدیران کانونها و اعضای هیات نظارت، چشم و گوش را بر نقدهای مشفقانه در درون ببندند.«اکنون» و «تاریخ»، هر دو بیرحمانه واقعیت را به بانگی بلند خواهند سرود.
بله: https://ble.ir/vanevesht
تلگرام: https://t.me/vanevesht
۱۴۰۴/۶/۱۲
علی حسنپور مافی
وکیل پایه یک دادگستری
بدون شک «حساسیت» در رویدادهای حرفهی شریف وکالت، منشا خیر و برکت است: خون تازهای در رگهای این نهاد خسته و کوفته جاری میسازد؛ مدیران و ارگانهای نهاد وکالت را به تدابیری عمیقتر، دقیقتر و حکیمانهتر وادار ساخته و رخوت را از اداره کانونها میزداید؛ همزمان، اجازهی خودکامگی نمیدهد و افزونی اشتیاق همکاران را به نهاد خود در پی دارد. انتخابات دوره ۳۳ هیات مدیرهی کانون وکلای دادگستری مرکز، هنوز به خانهی آخر نرسیده و رای دادگاه عالی انتظامی تکلیف را معلوم خواهد کرد. با این حال، آنچه گذشته، نیازمند مرور و کنکاش نتایج و سپس دریافت بهرهی مناسب است. دستاوردها، رهتوشهای ارزشمند برای ادامه حیات کانونهای وکلاست.ساماندهی انتخابات بلورین:رها کردن امنیت انتخابات آنلاین، چنان کرد که دیدیم. تکرار این شکست و نظایر آن، پسندیده و پذیرفتنی نیست.برگزاری امن و آرام و درست انتخابات، مستلزم برنامهریزی و ایجاد ستاد و زیرساخت تایید شده برای گذر از فرآیند انتخابات خواهد بود.نهادینه کردن رای گیری شفاف و نظارت بر روند انتخابات از سوی علاقمندان و تشکلها، تاثیری به سزا در اقناع افکار خواهد داشت؛ پس چه نیکو خواهد بود اگر این کار، دارای تعریف و الگوی مدون باشد.حلقهی میانی:متاسفانه در معرفی نامزدها و شعارها و اهداف آنان، هیچ سازوکار و مهارتی دیده نمیشود. نامزدها با پیامکهای خسته کننده، رای همکاران را میطلبند. گروههای مجازی، آکنده از تصاویر تکرای آنها میشود. شوربختانه، نشستهای تشریفاتی با پذیرایی ناهار و شام، الگویی نادرست برای تعمیق تبلیغات است که هیچ در شان وکلا نیست. کاش که تجمع انتخاباتی برای صرف ناهار یا شام، مذموم و ممنوع میشد!تشکلها، در دمیدن روح مشارکت همکاران و افزودن حضور در انتخابات و پر شدن صندوق رای بسیار تاثیرگذارند. در عین حال با درس گرفتن از آنجه گذشت، میتوانند خود را هماهنگتر و منسجم تر کنند تا در مواجهه با شرایط مشابه، توان کافی داشته باشند.پناه به درون!هیات مدیره و هیات نظارت نمیتواند خود را از نظرات دلسوزان بینیاز بداند. خرد جمعی کارساز است. کنار گذاشتن رای دانایان و دلسوزان و وابسته کردن تصمیمات مدیریتی به استعلامات مراجع دیگر، نه قانونی است و نه زیبندهی یک نهاد تخصصی حقوقی که خود میتواند مرجعی ارزشمند و قابل اتکا برای پاسخ به ابهامات حقوقی باشد.همچنین، پاسخگویی، شان مدیران را فرونمیکاهد، بلکه ارج آنان را میافزاید. سالهاست بزرگترین شرکتهای تجاری دنیا، ابزارهایی دارند تا بتوانند پاسخ هر پرسشگری را نفر به نفر بدهند و میزان بهروزی شرکت را ارزیابی کنند.در سوی دیگرمی انم که اعتراض، فینفسه در هر شکلی که باشد، ذرهبین انتقاد را بر مورد اعتراض مینهد؛ اما این روزها که حفظ استقلال کانونها، آرزوی قلبی وکلاست، برگزیدن راههایی در خارج از منظومهی درونی، میتواند نقض این آرمان گرانسنگ باشد. میدانم که برای جستن چاره در خارج از کانون وکلا، استدلالهایی هست و اینجا در پی نقد یا حتی مخالفت نیستم؛ تنها مایلم زنگ خطری را به صدا درآورم. در برابر تصمیمات مراجع انتظامی و قضایی که «به استناد» استقلال کانون، خواسته هایی «برای» حفظ استقلال را، خواستهای درونی و خارج از گردونهی قضاوتی خویش اعلام میکنند، آیا میتوان حیرت نکرد؟ اینجا تناقضی عجیب شکل میگیرد: برای حفظ استقلال و اقتدار، به جایی دگر رفته و واگویهای از مقصود خویش را در دادنامهای «بر علیه» خود میخوانیم!!روا و به جاست که در کنشگری صنفی، بیش از پیش، بازتاب اقدامات را بسنجیم و به نتایج، بیشتر بیندیشیم. گاهی، دشواریهای اصلاحطلبی در سامان انتخابات، راههایی میگشاید، که آغازش آفتابی ولی پایانش، ابری است. اگر ندارند، خوب است تشکلها برای برگزیدن راه کنشگری، اتاق فکر مناسب داشته باشند و با مشورت لازم و کافی اقدام کنند. در این صورت، به گمانم تشکلهای صنفی میتوانند ویترینی درخشان از اقدامات موجه و خردمندانه برای پاسداشت ارزشهای والای صنفی را با بهره مندی از تفکر جمعی، برپا سازند. خودکامگی ممنوع!مدیران، به اعتبار رای وکلا در روندی دموکراتیک، صاحب منصب شدهاند. مدیریت کانون یک حق نیست تا موجب رویارویی با همکاران شود، بلکه تنها و تنها مسوولیتی است که همچون سپردهای شکننده در اختیار آنهاست و بر آنهاست که در منتهای امانتداری برای حفظ منزلت کانون و اعتماد اکثریت وکلا بکوشند. روا نیست که مدیران کانونها و اعضای هیات نظارت، چشم و گوش را بر نقدهای مشفقانه در درون ببندند.«اکنون» و «تاریخ»، هر دو بیرحمانه واقعیت را به بانگی بلند خواهند سرود.بله: https://ble.ir/vanevesht
تلگرام: https://t.me/vanevesht
۱۴۰۴/۶/۱۲