۸:۱۸
امید به یافتن اقیانوسی بر سطح زهره:بخش فرود «ونرا-۱» برای چه چیزی مهیا شده بود؟
۱۲ فوریه ۱۹۶۱ (۲۳ بهمن ۱۳۳۹) پرتابگر «مولنیا» از مرکز فضایی بایکانور به فضا رهسپار شد. موشک حامل، اولین کاوشگر بینسیارهای «ونرا-۱» را در مسیری به سوی زهره قرار داد. در مقایسه با کاوشگرهای پیشرفته بعدی و برای پروازهای بینسیارهای، ونرا-۱ خیلی کوچک بود: جرم آن تنها ۶۴۳,۵ کیلوگرم بود. برای نمونه، جرم هرکدام از دو کاوشگر «ونرا-هالی»¹ سال ۱۹۸۴، نزدیک به ۵ تُن بود.
ماموریت علمی اولین کاوشگر زهره شورویبرای اولین کاوشگر ونرا ماموریتهای علمی زیر تعریف شده بود:- بررسی روشهای قراردهی مدارگردها در یک مسیر پروازی بینسیارهای- تکمیل خط ارتباط رادیویی فرادوردست برای کاوشگر و هدایت آن-انتقال مولفههای اندازهگیری بادهای خورشیدی و پرتوهای کیهانی در فضای پیرامونی زمین و فضای بینسیارهای.
ابزارهای علمی اولین کاوشگر زهرهابزارهای علمی نصبشده بر روی ونرا-۱ عبارت بودند از:- مغناطیسسنج- دو تَلِه یونی برای اندازه گیری مولفههای بادهای خورشیدی- آشکارساز ذرهشهابها (غبار کیهانی)- شمارشگر گایگِر- جرقهسنج (آشکارساز سوسوزن) برای سنجش پرتوهای کیهانی
۲۰ مه ۱۹۶۱ (۳۰ اردیبهشت ۱۳۴۰) ونرا-۱ با فاصله ۱۰۰,۰۰۰ کیلومتر از کنار زهره رد شد و در یک مدار خورشیدمرکز قرار گرفت؛ «ونرا-۱» فرصت دیدار با زهره را از دست داده بود. گرچه کاوشگر را برای ملاقات با ونرا آماده کرده بودند و یک بخش فرود پرشده با گاز ازت داشت. کاوشگر حامل نشان اتحاد شوروی (که به فتح جدید معنی میداد) قرار بود در اقیانوسی بر سطح زهره فرود میآمد. آنوقت باورشان این بود.
ترجمه از روسی: محمدحسین بختیاری
-----------۱- Автоматические межпланетные станции «Венера—Галлея» (Вега)کاوشگر جفتی «وِگا» با نامی از ترکیب سرنامهای «ونرا» و «گالِی» (هالی- در روسی گ به جای ه) برای مطالعه سیاره زهره و دنبالهدار هالی.@vostokaero
۱۲ فوریه ۱۹۶۱ (۲۳ بهمن ۱۳۳۹) پرتابگر «مولنیا» از مرکز فضایی بایکانور به فضا رهسپار شد. موشک حامل، اولین کاوشگر بینسیارهای «ونرا-۱» را در مسیری به سوی زهره قرار داد. در مقایسه با کاوشگرهای پیشرفته بعدی و برای پروازهای بینسیارهای، ونرا-۱ خیلی کوچک بود: جرم آن تنها ۶۴۳,۵ کیلوگرم بود. برای نمونه، جرم هرکدام از دو کاوشگر «ونرا-هالی»¹ سال ۱۹۸۴، نزدیک به ۵ تُن بود.
ماموریت علمی اولین کاوشگر زهره شورویبرای اولین کاوشگر ونرا ماموریتهای علمی زیر تعریف شده بود:- بررسی روشهای قراردهی مدارگردها در یک مسیر پروازی بینسیارهای- تکمیل خط ارتباط رادیویی فرادوردست برای کاوشگر و هدایت آن-انتقال مولفههای اندازهگیری بادهای خورشیدی و پرتوهای کیهانی در فضای پیرامونی زمین و فضای بینسیارهای.ابزارهای علمی اولین کاوشگر زهرهابزارهای علمی نصبشده بر روی ونرا-۱ عبارت بودند از:- مغناطیسسنج- دو تَلِه یونی برای اندازه گیری مولفههای بادهای خورشیدی- آشکارساز ذرهشهابها (غبار کیهانی)- شمارشگر گایگِر- جرقهسنج (آشکارساز سوسوزن) برای سنجش پرتوهای کیهانی۲۰ مه ۱۹۶۱ (۳۰ اردیبهشت ۱۳۴۰) ونرا-۱ با فاصله ۱۰۰,۰۰۰ کیلومتر از کنار زهره رد شد و در یک مدار خورشیدمرکز قرار گرفت؛ «ونرا-۱» فرصت دیدار با زهره را از دست داده بود. گرچه کاوشگر را برای ملاقات با ونرا آماده کرده بودند و یک بخش فرود پرشده با گاز ازت داشت. کاوشگر حامل نشان اتحاد شوروی (که به فتح جدید معنی میداد) قرار بود در اقیانوسی بر سطح زهره فرود میآمد. آنوقت باورشان این بود.
ترجمه از روسی: محمدحسین بختیاری-----------۱- Автоматические межпланетные станции «Венера—Галлея» (Вега)کاوشگر جفتی «وِگا» با نامی از ترکیب سرنامهای «ونرا» و «گالِی» (هالی- در روسی گ به جای ه) برای مطالعه سیاره زهره و دنبالهدار هالی.@vostokaero
۱۵:۳۰
برنامه اولیه پرتابهای موشکهای حامل روسیه در ششماهه اول سال ۲۰۲۶ میلادی
- ۱۲ فوریه (۲۳ بهمن ۴۰۴): پرتابگر «پروتون-ام» با شتابگر «د.ام-۰۳» و ماهواره «الکترو-ال» شم. ۵ از مرکز فضایی بایکانور.
- ۲۲ مارس (۲ فروردین ۴۰۵): موشک حامل «سایوز-۲,۱آ» حامل فضاپیمای تدارکاتی «پراگرس اماس-۳۳» از بایکانور.
- ؟ مارس (تاریخ دقیق اعلام خواهد شد): پرتابگر «سایوز-۵» با نمونک محموله مفید¹ از بایکانور؛
- ۲۵ آوریل (۵ اردیبهشت ۴۰۵): موشک حامل «سایوز-۲,۱آ» حامل فضاپیمای تدارکاتی «پراگرس اماس-۳۴» از بایکانور؛
- ششماهه اول سال (تا ۱۰ تیر ۴۰۵): موشک حامل «سایوز-۲,۱ب» با شتابگر «فریگات-اِم» و اولین دسته ماهوارههای «راسوِت»² از مرکز پلِسِتسک؛
- شش ماهه اول سال (احتمالا): موشک حامل «سایوز-۲,۱ب» با شتابگر «فریگات-اِم» و دومین دسته ماهوارههای «راسوِت» از واستوچنی؛
- ۱۷ ژوئن (۲۷ خرداد ۴۰۵): موشک حامل «سایوز-۲,۱آ» حامل فضاپیمای تدارکاتی «پراگرس اماس-۳۵» از مرکز بایکانور؛
[درباره تفاوت پرتابگرهای «سایوز-۲,۱آ» و «سایوز-۲,۱ب»](https://ble.ir/vostokaero/763096449968379644/1770664687277)
----------------------۱- Макет ПН (полезной нагрузки)۲- Рассвет@vostokaero | کانالِ اختصاصی هوافضای روسی
- ۱۲ فوریه (۲۳ بهمن ۴۰۴): پرتابگر «پروتون-ام» با شتابگر «د.ام-۰۳» و ماهواره «الکترو-ال» شم. ۵ از مرکز فضایی بایکانور.
- ۲۲ مارس (۲ فروردین ۴۰۵): موشک حامل «سایوز-۲,۱آ» حامل فضاپیمای تدارکاتی «پراگرس اماس-۳۳» از بایکانور.
- ؟ مارس (تاریخ دقیق اعلام خواهد شد): پرتابگر «سایوز-۵» با نمونک محموله مفید¹ از بایکانور؛
- ۲۵ آوریل (۵ اردیبهشت ۴۰۵): موشک حامل «سایوز-۲,۱آ» حامل فضاپیمای تدارکاتی «پراگرس اماس-۳۴» از بایکانور؛
- ششماهه اول سال (تا ۱۰ تیر ۴۰۵): موشک حامل «سایوز-۲,۱ب» با شتابگر «فریگات-اِم» و اولین دسته ماهوارههای «راسوِت»² از مرکز پلِسِتسک؛
- شش ماهه اول سال (احتمالا): موشک حامل «سایوز-۲,۱ب» با شتابگر «فریگات-اِم» و دومین دسته ماهوارههای «راسوِت» از واستوچنی؛
- ۱۷ ژوئن (۲۷ خرداد ۴۰۵): موشک حامل «سایوز-۲,۱آ» حامل فضاپیمای تدارکاتی «پراگرس اماس-۳۵» از مرکز بایکانور؛
[درباره تفاوت پرتابگرهای «سایوز-۲,۱آ» و «سایوز-۲,۱ب»](https://ble.ir/vostokaero/763096449968379644/1770664687277)----------------------۱- Макет ПН (полезной нагрузки)۲- Рассвет@vostokaero | کانالِ اختصاصی هوافضای روسی
۱۸:۱۲
واستوک آئرو تصویر
تصویر
۱۲ فوریه ۱۹۶۰ (۲۲ بهمن ۱۳۳۸) مرکز ارتباطات کیهانی یفپاتوریا، با هدایت پرواز اولین کاوشگر بینسیارهای دنیا «ونرا-۱» عملا شروع به کار کرد. در ۱۹۶۰ یکی از اولین عناصر شبکه زمینی واپایش و هدایت فضایی اتحاد شوروی در اوکراین ایجاد شد: مجموعهای از تاسیسات در منطقه دشتهای ساحلی کریمه و در نزدیکی شهر یفپاتوریا (در ویتینو). تکیه مجموعه از نظر فنی بر سامانه رادیویی پلوتُن بود: سامانهای مجهز به آنتنهای منحصربهفردی که مشابهی در دنیا ندارد (نگاره بالا، آنتن وسطی).
در ۱۹۶۵ پرتاب «ونرا-۲» و «ونرا-۳» انجام شد. با گذشت زمان، مجموعهای از کاوشگرهای فضایی خانواده «اِخا»، «ونرا»، «مارس» به فضا پرتاب شدند که به کمک آنها، مسائل دینامیک پرواز و فرود کاوشگرها بر سطح سیارات دیگر منظومه شمسی، مطالعه جو سیارات و نیز انتقال دادهها، حل و تکمیل میشد.@vostokaero | کانالِ اختصاصی هوافضای روسی
در ۱۹۶۵ پرتاب «ونرا-۲» و «ونرا-۳» انجام شد. با گذشت زمان، مجموعهای از کاوشگرهای فضایی خانواده «اِخا»، «ونرا»، «مارس» به فضا پرتاب شدند که به کمک آنها، مسائل دینامیک پرواز و فرود کاوشگرها بر سطح سیارات دیگر منظومه شمسی، مطالعه جو سیارات و نیز انتقال دادهها، حل و تکمیل میشد.@vostokaero | کانالِ اختصاصی هوافضای روسی
۸:۰۰
واستوک آئرو تصویر
تصویر
۸:۰۰
واستوک آئرو تصویر
تصویر
۸:۰۰
واستوک آئرو تصویر
تصویر
۸:۰۰
واستوک آئرو تصویر
تصویر
۸:۰۰
واستوک آئرو تصویر
تصویر
۸:۰۰
واستوک آئرو تصویر
تصویر
۸:۰۰
واستوک آئرو تصویر
تصویر
۸:۰۰
واستوک آئرو تصویر
تصویر
۸:۰۰
واستوک آئرو تصویر
تصویر
۸:۰۰
تاسیس و آغاز به کار مرکز
کارالیوف و کلدیش در ۱۹۵۹ پیشنهاد ایجاد مرکزی برای واپایش و هدایت فعالیتهای فضایی اتحاد شوروی در یفپاتوریا را مطرح کردند که پذیرفته شد. در سال ۱۹۶۰ مجموعهای از تاسیسات در منطقه دشتهای ساحلی کریمه و در نزدیکی یفپاتوریا (دهکده ویتینو) ایجاد شد. تکیه مرکز از نظر فنی به مجموعه سامانه رادیویی پلوتُن بود. سامانهای مجهز به آنتنهایی منحصربهفرد که مشابهی در دنیا ندارد.
۱۲ فوریه ۱۹۶۰ مرکز ارتباطات کیهانی یفپاتوریا، هدایت پرواز اولین کاوشگر بینسیارهای دنیا، ونرا-۱ را انجام داد. در ۱۹۶۵ پرتاب «ونرا-۲» و «ونرا-۳» انجام شد. پس از مدتی، مجموعهای از کاوشگرهای فضایی خانواده «اِخا»، «ونرا»، «مارس» به فضا پرتاب شدند که به کمک آنها، مسائل دینامیک پرواز و فرود کاوشگرها بر سطح سیارات دیگر منظومه شمسی، مطالعه جو سیارات و نیز انتقال دادهها، حل و تکمیل میشد.متخصصان مرکز ارتباطات کیهانی با دریافت اطلاعات سازمانی و علمی، پیوسته در حال هدایت عملیات کاوشگرهای بینسیارهای بودند.
از دیگر تجهیزات مرکز تلسکوپ رادیویی «اِر.ت-۷۰» است که از زمان ساخت در دهه ۷۰ میلادی تا حوالی ۲۰۲۰ یکی از بهترینها از نظر مشخصات کاری در نیا محسوب میشد و دستکم از دسامبر ۱۹۷۸ یکی از اعضای ثابت در اجرای برنامههای فضایی در عمق فضا بودهاست.
فعالیت مرکز پس از فروپاشی شوروی
پس از فروپاشی شوروی و استقلال اوکراین، مرکز ارتباطات کیهانی از نظر تشکیلاتی زیرمجموعهای از آژانس فضایی اوکراین شد (از ۱۹۹۳) و به فعالیت خود ادامه داد. برای نمونه مرکز در پرتاب اولین ماهواره ملی اوکراین (سیچ-۱) در ۱۹۹۵ مشارکت فعال داشت.در ۱۹۹۶ بنابر فرمان رییسجمهور اوکراین در یفپاتوریا و برپایه مرکز ارتباطات کیهانی، مرکز ملی هدایت و آزمونهای ابزار فضایی* تاسیس شد. با این تغییر مرکز در واقع از حالت نظامی خارج شد و فعالیت آندر راستای اهداف غیرنظامی ذیل آکادمی علوم اوکراین دنبال شد. ماموریت این مرکز، هدایت مدارگردها در چارچوب برنامههای فضایی ملی و بینالمللی بود. در دروه پساشوری جهتگیریهای اصلی فعالیت مرکز به شرح ذیل اعلام شد:- هدایت پرواز مدارگردهای ملی با کاربردهای گوناگون- ارائه خدمات هدایت مدارگردها در چارچوب برنامههای بینالمللی- واپایش شرایط و سایر پدیدههای ژئوفیزیکی در قلمروی اوکراین و جهان با استفاده از ابزارهای فنی - اجرای برنلمههای علمی آیندهدار- ارائه دایره وسیعی از خدمات در زمینههای گوناگون فعالیت.
فعالیت مرکز پس از الحاق کریمه به خاک روسیه
با تصرف کریمه در ۲۰۱۴ مرکز در اختیار نیروی هوافضای روسیه قرار گرفت. در ۲۰۱۵ و با سازماندهی مجدد، مرکز به «مجموعه مستقل فرماندهی-واپایشی چهلم» تغییر نام یافت و برای آن واحد نظامی اختصاصی و فرماندهی تعیین شد.تعبیر مورد استفاده در ارزیابی نظامیان روسیه از وضعیت مرکز، «اسفبار» بود. به اعتقاد روسها، در دوره مدیریت اوکراینیها بر میراث علمی-فنی شوروی، وارثان جدید کاربردی برای آن نیافته و تجهیزات منحصر بهفرد مرکز غارت شده بود.به تدریج برنامه بازسازی و بازتجهیز مرکز و بهرهبرداری دوباره از آن در چارچوب فعالیت فضایی نظامی و غیرنظامی روسیه در دستور کار قرار گرفت. قرار بود برنامه روزآمدسازی مرکز تا سال ۲۰۲۰ به سرانجام برسد. در سال ۲۰۱۹ چند مسئول علمی فضایی روسیه از راهاندازی مرکز و فعالیت آن در چارچوب برنامههای فضایی جاری روسیه تا ۲۰۲۰ سخن گفتند.
میراث علمی-فنی بشری، قربانی جنگ برادرکشی
شب ۲۴ ژوئن ۲۰۲۴ (۴ تیر ۴۰۳) نیروهای اوکراینی مرکز را با سامانه موشکی امریکایی هایمارس هدف قرار دادند. تصاویر ماهوارهای از مرکز، رد آتشسوزی و تخریبها را نشان میداد. ارزیابی کارشناسان نظامی حاکی از استقرار سامانه ماهوارهای هشدار و جمعآوری اطلاعات «لیانا» در آنجا بود که از ماهوارههای «لوتوس» و «پیون-انکااس» بهره میبرد. ماهوارههای پیون فعالانه از دادههای راداری برای شناسایی دریایی استفاده میکنند (دربارهاش این و این را ببینید). همچنین احتمال استفاده از مرکز برای هدایت سامانههای جنگ الکترونیک وجود داشت. انهدام مرکز یفپاتوریا یک ماه پس از آن انجام شد که ارتش اوکراین، یکی دیگر از مراکز بهجا مانده از شبکه هدایت و واپایش فضایی شوروی سابق را در آلوشتا مورد هدف قرار داد. مرکز زمینی در آلوشتا مظنون به ایفای نقش در افزایش کیفیت ارتباطات نظامی روسیه بود.
محمدحسین بختیاری@vostokaero | کانالِ اختصاصی هوافضای روسی
کارالیوف و کلدیش در ۱۹۵۹ پیشنهاد ایجاد مرکزی برای واپایش و هدایت فعالیتهای فضایی اتحاد شوروی در یفپاتوریا را مطرح کردند که پذیرفته شد. در سال ۱۹۶۰ مجموعهای از تاسیسات در منطقه دشتهای ساحلی کریمه و در نزدیکی یفپاتوریا (دهکده ویتینو) ایجاد شد. تکیه مرکز از نظر فنی به مجموعه سامانه رادیویی پلوتُن بود. سامانهای مجهز به آنتنهایی منحصربهفرد که مشابهی در دنیا ندارد.
۱۲ فوریه ۱۹۶۰ مرکز ارتباطات کیهانی یفپاتوریا، هدایت پرواز اولین کاوشگر بینسیارهای دنیا، ونرا-۱ را انجام داد. در ۱۹۶۵ پرتاب «ونرا-۲» و «ونرا-۳» انجام شد. پس از مدتی، مجموعهای از کاوشگرهای فضایی خانواده «اِخا»، «ونرا»، «مارس» به فضا پرتاب شدند که به کمک آنها، مسائل دینامیک پرواز و فرود کاوشگرها بر سطح سیارات دیگر منظومه شمسی، مطالعه جو سیارات و نیز انتقال دادهها، حل و تکمیل میشد.متخصصان مرکز ارتباطات کیهانی با دریافت اطلاعات سازمانی و علمی، پیوسته در حال هدایت عملیات کاوشگرهای بینسیارهای بودند.
از دیگر تجهیزات مرکز تلسکوپ رادیویی «اِر.ت-۷۰» است که از زمان ساخت در دهه ۷۰ میلادی تا حوالی ۲۰۲۰ یکی از بهترینها از نظر مشخصات کاری در نیا محسوب میشد و دستکم از دسامبر ۱۹۷۸ یکی از اعضای ثابت در اجرای برنامههای فضایی در عمق فضا بودهاست.
فعالیت مرکز پس از فروپاشی شوروی
پس از فروپاشی شوروی و استقلال اوکراین، مرکز ارتباطات کیهانی از نظر تشکیلاتی زیرمجموعهای از آژانس فضایی اوکراین شد (از ۱۹۹۳) و به فعالیت خود ادامه داد. برای نمونه مرکز در پرتاب اولین ماهواره ملی اوکراین (سیچ-۱) در ۱۹۹۵ مشارکت فعال داشت.در ۱۹۹۶ بنابر فرمان رییسجمهور اوکراین در یفپاتوریا و برپایه مرکز ارتباطات کیهانی، مرکز ملی هدایت و آزمونهای ابزار فضایی* تاسیس شد. با این تغییر مرکز در واقع از حالت نظامی خارج شد و فعالیت آندر راستای اهداف غیرنظامی ذیل آکادمی علوم اوکراین دنبال شد. ماموریت این مرکز، هدایت مدارگردها در چارچوب برنامههای فضایی ملی و بینالمللی بود. در دروه پساشوری جهتگیریهای اصلی فعالیت مرکز به شرح ذیل اعلام شد:- هدایت پرواز مدارگردهای ملی با کاربردهای گوناگون- ارائه خدمات هدایت مدارگردها در چارچوب برنامههای بینالمللی- واپایش شرایط و سایر پدیدههای ژئوفیزیکی در قلمروی اوکراین و جهان با استفاده از ابزارهای فنی - اجرای برنلمههای علمی آیندهدار- ارائه دایره وسیعی از خدمات در زمینههای گوناگون فعالیت.
فعالیت مرکز پس از الحاق کریمه به خاک روسیه
با تصرف کریمه در ۲۰۱۴ مرکز در اختیار نیروی هوافضای روسیه قرار گرفت. در ۲۰۱۵ و با سازماندهی مجدد، مرکز به «مجموعه مستقل فرماندهی-واپایشی چهلم» تغییر نام یافت و برای آن واحد نظامی اختصاصی و فرماندهی تعیین شد.تعبیر مورد استفاده در ارزیابی نظامیان روسیه از وضعیت مرکز، «اسفبار» بود. به اعتقاد روسها، در دوره مدیریت اوکراینیها بر میراث علمی-فنی شوروی، وارثان جدید کاربردی برای آن نیافته و تجهیزات منحصر بهفرد مرکز غارت شده بود.به تدریج برنامه بازسازی و بازتجهیز مرکز و بهرهبرداری دوباره از آن در چارچوب فعالیت فضایی نظامی و غیرنظامی روسیه در دستور کار قرار گرفت. قرار بود برنامه روزآمدسازی مرکز تا سال ۲۰۲۰ به سرانجام برسد. در سال ۲۰۱۹ چند مسئول علمی فضایی روسیه از راهاندازی مرکز و فعالیت آن در چارچوب برنامههای فضایی جاری روسیه تا ۲۰۲۰ سخن گفتند.
میراث علمی-فنی بشری، قربانی جنگ برادرکشی
شب ۲۴ ژوئن ۲۰۲۴ (۴ تیر ۴۰۳) نیروهای اوکراینی مرکز را با سامانه موشکی امریکایی هایمارس هدف قرار دادند. تصاویر ماهوارهای از مرکز، رد آتشسوزی و تخریبها را نشان میداد. ارزیابی کارشناسان نظامی حاکی از استقرار سامانه ماهوارهای هشدار و جمعآوری اطلاعات «لیانا» در آنجا بود که از ماهوارههای «لوتوس» و «پیون-انکااس» بهره میبرد. ماهوارههای پیون فعالانه از دادههای راداری برای شناسایی دریایی استفاده میکنند (دربارهاش این و این را ببینید). همچنین احتمال استفاده از مرکز برای هدایت سامانههای جنگ الکترونیک وجود داشت. انهدام مرکز یفپاتوریا یک ماه پس از آن انجام شد که ارتش اوکراین، یکی دیگر از مراکز بهجا مانده از شبکه هدایت و واپایش فضایی شوروی سابق را در آلوشتا مورد هدف قرار داد. مرکز زمینی در آلوشتا مظنون به ایفای نقش در افزایش کیفیت ارتباطات نظامی روسیه بود.
محمدحسین بختیاری@vostokaero | کانالِ اختصاصی هوافضای روسی۸:۰۲
بالا: گزارشی از وضعیت مرکز ارتباطات کیهانی یفپاتوریا در کریمه، پس از این که دوباره در اختیار روسیه قرار گرفت (مارس ۲۰۲۳- فروردین ۱۴۰۲).@vostokaero۸:۰۶
بنابر اعلام شرکت دولتی روستِک، ۱۹ فوریه ۲۰۲۶ (۳۰ بهمن) شرکت بالگردسازی روسیه (زیرمجموعه روستک) چهار فروند بالگرد «می-۳۸پاِس»¹ ویژه شمالگان را که در کارخانه بالگردسازی کازان تولیدشده به وزارت شرایط اضطراری روسیه تحویل داد. این اولین دسته از بالگردهای می-۳۸ است که به شکل اختصاصی برای مدیریت بحران روسیه طراحیوساخته شده تا ایمنی در منطقه قطبی فدراسیون روسیه و در امتداد مسیر دریایی قطبی را تضمین کند.
خاطرنشان میکند عکسها و فیلمهای منتشر شده از سوی روستک و وزارت شرایط اضطراری روسیه از اولین بالگرد رسیده به پایگاه خود در خاباروفسک، متعلق به اولین فروند بالگرد «می-۳۸پاِس» با شماره ثبت روسی² ۳۱۳۷۳ است. پیش از این، در ۱۵ فوریه (۲۶ بهمن)، عکاسان هوایی در ایرکوتسک، تصویر این فروند را در هنگام پرواز عبوری از کارخانه بالگردسازی کازان به خاباروفسک ثبت کرده بودند.
قرارداد تحویل ۹ فروند بالگرد جستجو و نجات «می-۳۸پاِس» ویژه قطب شمالگان به وزارت شرایط اضطراری روسیه، با ارزش ۱۴,۷ میلیارد روبل در نمایشگاه هوایی ماکس-۲۰۲۱ در ژوئیه ۲۰۲۱ امضا شد. طبق قرارداد، تحویل یک فروند بالگرد در ۲۰۲۳ و هشت فروند دیگر در ۲۰۲۴ تعیین شده بود. برنامه تحویل این ۹ فروند را بالگردسازی کازان از ۲۰۲۲ به این سو، هر سال به سال جدید موکول کرده است. در سپتامبر ۲۰۲۵ معاون وزیر شرایط اضطراری ویکتور یاتسوتسِنکو اعلام کرد که چهار فروند اول از بالگردهای مورد نظر باید در سال ۲۰۲۵ تحویلداده شوند. این چهار فروند از اوایل ۲۰۲۵ آماده بودند، اما در عمل حالا، بنابر اعلام وزارتخانه، به مرکز امداد هوایی³ خاباروفسک رسیدهاند. از این تعداد، تاکنون تنها فروند ۳۱۳۷۳ در معرض دید عموم قرار گرفتهاست. حالا انتظار میرود تحویل هر نه فروند تا پایان سال ۲۰۲۶ انجام شود و همه آنها به مراکز جامع کراسنویارسک و امداد هوایی خاباروفسک متعلق به وزارت شرایط اضطراری تحویلداده شوند.
با احتساب چهار فروند بالگرد «می-۳۸پاِس» تحویلشده به مدیریت بحران، مجموع بالگردهای تولید دستهای می-۳۸ که از سال ۲۰۱۸ تاکنون تولید شدهاند به ۱۷ فروند میرسد (بدون احتساب چهار فروند نمونه اولیه می-۳۸ (شامل اُپ-۱ تا اُپ-۴)⁴ که پیشتر از آنها ساخته شدهاند.ترجمه: محمدحسین بختیاری---------------------۱- Ми-38ПС : Поисково-Спасательный۲- RF-31373۳- Авиационно-спасательный центр (АСЦ)۴- С ОП-1 по ОП-4@vostokaero| کانالِ اختصاصی هوافضای روسی
خاطرنشان میکند عکسها و فیلمهای منتشر شده از سوی روستک و وزارت شرایط اضطراری روسیه از اولین بالگرد رسیده به پایگاه خود در خاباروفسک، متعلق به اولین فروند بالگرد «می-۳۸پاِس» با شماره ثبت روسی² ۳۱۳۷۳ است. پیش از این، در ۱۵ فوریه (۲۶ بهمن)، عکاسان هوایی در ایرکوتسک، تصویر این فروند را در هنگام پرواز عبوری از کارخانه بالگردسازی کازان به خاباروفسک ثبت کرده بودند.
قرارداد تحویل ۹ فروند بالگرد جستجو و نجات «می-۳۸پاِس» ویژه قطب شمالگان به وزارت شرایط اضطراری روسیه، با ارزش ۱۴,۷ میلیارد روبل در نمایشگاه هوایی ماکس-۲۰۲۱ در ژوئیه ۲۰۲۱ امضا شد. طبق قرارداد، تحویل یک فروند بالگرد در ۲۰۲۳ و هشت فروند دیگر در ۲۰۲۴ تعیین شده بود. برنامه تحویل این ۹ فروند را بالگردسازی کازان از ۲۰۲۲ به این سو، هر سال به سال جدید موکول کرده است. در سپتامبر ۲۰۲۵ معاون وزیر شرایط اضطراری ویکتور یاتسوتسِنکو اعلام کرد که چهار فروند اول از بالگردهای مورد نظر باید در سال ۲۰۲۵ تحویلداده شوند. این چهار فروند از اوایل ۲۰۲۵ آماده بودند، اما در عمل حالا، بنابر اعلام وزارتخانه، به مرکز امداد هوایی³ خاباروفسک رسیدهاند. از این تعداد، تاکنون تنها فروند ۳۱۳۷۳ در معرض دید عموم قرار گرفتهاست. حالا انتظار میرود تحویل هر نه فروند تا پایان سال ۲۰۲۶ انجام شود و همه آنها به مراکز جامع کراسنویارسک و امداد هوایی خاباروفسک متعلق به وزارت شرایط اضطراری تحویلداده شوند.
با احتساب چهار فروند بالگرد «می-۳۸پاِس» تحویلشده به مدیریت بحران، مجموع بالگردهای تولید دستهای می-۳۸ که از سال ۲۰۱۸ تاکنون تولید شدهاند به ۱۷ فروند میرسد (بدون احتساب چهار فروند نمونه اولیه می-۳۸ (شامل اُپ-۱ تا اُپ-۴)⁴ که پیشتر از آنها ساخته شدهاند.
ترجمه: محمدحسین بختیاری---------------------۱- Ми-38ПС : Поисково-Спасательный۲- RF-31373۳- Авиационно-спасательный центр (АСЦ)۴- С ОП-1 по ОП-4@vostokaero| کانالِ اختصاصی هوافضای روسی۲۰:۳۳
۲۰:۳۳
۲۰:۳۳
۲۰:۳۳
بازارسال شده از
جزئیات جدید از ۳ ماهواره در حال ساخت ایران
رئیس سازمان فضایی ایران در گفتوگو با تسنیم:ساخت ماهوارههای سری «پژوهش» با هدف توسعه توانمندی طراحی و ساخت فناوریهای فضایی در بخش خصوصی و شرکتهای دانشبنیان آغاز شده است. در حال حاضر ۳ نمونه از این ماهوارهها با کاربردهای متنوع در پروسه ساخت قرار دارند.
مأموریت اصلی این پروژه، تسهیل ورود بخش خصوصی به صنعت فضایی است. هدف مهم دیگر، کسب «سابقه فضایی» (Space Heritage) برای محصولاتی است که توسط بخش خصوصی و نهادهای تحقیقاتی تولید شدهاند تا عملکرد این تجهیزات در محیط واقعی فضا تثبیت شود.
این ۳ ماهواره در رده ماهوارههای نسبتاً ارزانقیمت قرار میگیرند. توسعه این کلاس از ماهوارهها به ما کمک میکند تا فناوریهای فضایی کشور بهصورت توأمان هم در بخش «سامانههای ماهوارهای» و هم در بخش «پرتابگر» توسعه یابند.
هماکنون فاز طراحی این ماهوارهها به طور کامل به اتمام رسیده و رسماً وارد فاز «ساخت» شدهاند. به محض پایان یافتن فرآیند ساخت، از این دستاوردهای جدید رونمایی شده و زمان پرتاب آنها نیز متعاقباً اعلام خواهد شد.tasnimnews.ir/3523416@TasnimNews
رئیس سازمان فضایی ایران در گفتوگو با تسنیم:
ساخت ماهوارههای سری «پژوهش» با هدف توسعه توانمندی طراحی و ساخت فناوریهای فضایی در بخش خصوصی و شرکتهای دانشبنیان آغاز شده است. در حال حاضر ۳ نمونه از این ماهوارهها با کاربردهای متنوع در پروسه ساخت قرار دارند.مأموریت اصلی این پروژه، تسهیل ورود بخش خصوصی به صنعت فضایی است. هدف مهم دیگر، کسب «سابقه فضایی» (Space Heritage) برای محصولاتی است که توسط بخش خصوصی و نهادهای تحقیقاتی تولید شدهاند تا عملکرد این تجهیزات در محیط واقعی فضا تثبیت شود.این ۳ ماهواره در رده ماهوارههای نسبتاً ارزانقیمت قرار میگیرند. توسعه این کلاس از ماهوارهها به ما کمک میکند تا فناوریهای فضایی کشور بهصورت توأمان هم در بخش «سامانههای ماهوارهای» و هم در بخش «پرتابگر» توسعه یابند.هماکنون فاز طراحی این ماهوارهها به طور کامل به اتمام رسیده و رسماً وارد فاز «ساخت» شدهاند. به محض پایان یافتن فرآیند ساخت، از این دستاوردهای جدید رونمایی شده و زمان پرتاب آنها نیز متعاقباً اعلام خواهد شد.tasnimnews.ir/3523416@TasnimNews۹:۳۰