اگر قرار باشد مزهای را به یک شهر نسبت بدهیم، در مورد مشهد تردیدی نیست: شله. «شُله مشهدی» فقط یک غذا نیست؛ یک آیین است، یک واقعهی جمعی که در آن دیگهای مسی عظیم، ساعتها و گاه یک شبانهروز کامل روی آتش میجوشند و چند نفر با پاروهای چوبی بلند، آن را بیوقفه هم میزنند تا به بافتی کشدار، تیره و یکدست برسد. در این اپیزود ویکیپز به سراغ شله مشهدی میرویم.
۱.۵K
۱۴:۳۶