بله | کانال زیر شلواری راه راه

زیر شلواری راه راه

به نام خدا فصل 1-قسمت ششم قرنطینه! صدای رد شدن قطار باری از نزدیکی اسایشگاه. باید به صدای محیط عادت می‌کردم. با هر بیدار شدن، نگران قضا شدن نماز صبح به پنجره انتهای اتاق چشم می‌دوختم. از ان فاصله آسمان پنهان بود از نگاهم. اجرهای سه سانتی دیوار بخش کنار و فضای سبز بین‌شان در دید بود. روشنایی لامپ مهتابی بیرون اجازه تشخیص وقت تقریبی اذان نمی‌داد. دست کشیدم کنار پهلو بدنبال گوشی. زیر دست راست سمت دیوار حس کردم لای دو انگشت سبابه و اشاره، چسباندم به پهلو لای انگشتانم قفل کردم بالا کشیدم، روی شکم روشن کردم، ساعت ۳۰: ۲ نشانم داد چشم بستم چفیه‌ به صورتم کشیدم از نور شب‌خواب. ساعت ۵ صبح احمد با چرخ دو طبقه‌ای که تجهیزات تعویض ملحفه و پوشینه بارش بود آمد. چراغ‌ روشن کرد. دوباره زخم‌هایم را پمادمال و به تک تک مددجوها سر زد. ساعت ۷ صبح شیفت عوض شد هر دوازده ساعت یک شیفت، جوان خوش قامت با هیبت آبگرمکن مخزنی که سرش کوچکتراز بدنش به نظر می‌رسید جای احمد آمد. سجاد صدایش می‌کردند، جوان سفید روی خوش خنده کُرد. ساعت هشت با یک چرخ استیل که ترالی می‌گفتند وارد اتاق شد بعد سلام پرسید "نون پنیر یا شیر برنج؟" صبحانه پخش می‌کرد، با تردید گفتم "شیر برنج!" اصلا توقع همچین منوی صبحانه‌ای نداشتم. کاسه شیر برنج آورد گفت چطور می‌خوری گفتم "مثل آدم! بزار پهلوی چپم قاشق هم بزار داخلش کاریت نباشه." چفیه روی سینه‌‌ام باز کردم دسته قاشق از روی شصتم رد کردم تهش را به کف دست چسباندم و آرام خوردم. سجاد زیر چشمی چند بار دید زد مطمئن شود بی دردسر می‌خورم برایش کار زیاد نمی‌کنم. چای داخل لیوان پلاستیکی ریخت لیوانی که دوست نداشتم با ان چای بخورم ولی خوردم. صدای گوشخراش شبیه جارو برقی که صدا از صدا می‌برید فضا را پر کرد. کفشور بود. هر روز کف سالن بخش راه می‌انداختند. کف اتاق‌ها با تی دستی می‌کشیدن. با زهراسادات در ارتباط بودم. حالا دخترخاله پسرخاله بودیم همان نسبت قبل ازدواج. نگران حال هم. با گریه اصرار کرد برگردم. پشیمان از کاری که انجام دادیم. عملی نبود. احساسی حرف می‌زد، هر دو بخوبی می‌دانستیم امکان ادامه زندگی مشترک نداریم. من نیازمند پرستار و او همسر. تکیه‌گاه، کسی که از او مراقبت کند. دو نیاز متفاوت باعث افتراق ما شد. می‌گفت شب‌ها خوابم نمی‌برد، تا صبح در رختخواب جان می‌کنم. یک شب از ترس بیدار شده بود. لیفم را از حمام آورد بغل کرده بود تا صبح با رایحه آن خوابیده بود! بعداز دنبال کردن رد ترک‌های سقف و شمردن چندین باره هفت مگس گیر کرده بر روی چسب لوله‌ای آویزان، رو جمع کردم از سجاد خواهش کردم ساید بغل تخت بردارد لب‌تاپ از کیف درارود، روی ویلچرم کنار تخت بگذارد، سجاد با خوشرویی اجابت کرد. فهمیدم محبت اینجا در جریان است. اختلاف ارتفاع سطح تخت با ویلچر زیاد بود گردن درد گرفتم. به زحمت سری به بازار بورس زدم همه چی قرمز، خون از بازار می‌چکید. کل بازار در شیب نزولی افتاده بود. دو هفته پیش اقای رییس جمهور با نیش باز توی تلویزیون گفت "مردم باید همه چیزشون رو به بورس بسپارند!" بیچاره مردمی که اعتماد کردن به شارلاتانی که رییس‌جمهور شده بود و دارایی‌شان را آوردند در بورس از شر تورم افسارگسیخته در امان باشد. ادامه دارد.... #با_یک_انگشت @2Neal