معمای جنگ و صلح؛ چرا کنترل تنگه هرمز تنها راه بازدارندگی است؟" />مهندس صابر میرزایی#️⃣#یادداشت بنبست راهبردی دشمن در میدان نبردبررسی صحنه نشان میدهد که دشمن در یک بنبست گرفتار شده و راهبرد مشخصی برای ادامه یا چگونگی پایان جنگ ندارد. تداوم این وضعیت بدون رسیدن به نتیجه، پرهزینه است و دشمن امید دارد که طولانی شدن تقابل، منجر به فرسودگی ایران شود. اما واقعیت این است که ادامه جنگ برای خود آمریکاییها نیز کاهش اعتبار بینالمللی، افول هژمونی و مشکلات بغرنج اقتصادی را در پی خواهد داشت. چرا ایران آتشبس موقت و صلح شکننده را نمیپذیرد؟از نگاه ایران، «آتشبس موقت» صرفاً دادن فرصت تجدید قوا به دشمن است و «صلح شکننده» نیز امکان توسعه اقتصادی را سلب میکند. ایران خواهان «تعادل پایدار» است، اما چون آمریکا و رژیم صهیونیستی به تعهدات خود پایبند نیستند، صرفِ امضای یک قرارداد روی کاغذ، صلح نمیآورد. شرط تحقق تعادل پایدار چیست؟با بیاعتباری قراردادها، امکان تحقق تعادل پایدار تنها منوط به ایجاد شرایطی است که دو طرف به «برابری و موازنه» برسند؛ یعنی بازدارندگی باید به گونهای ایجاد شود که تعرض و حمله مجدد، برای دشمن بسیار پرهزینه تمام شود. در حالت ایدهآل، برای جلوگیری از جنگ بعدی، آمریکا و متحدانش باید خسارت جنگ را بپردازند و مجرمین را تحویل دهند، اما از آنجا که این امر بعید به نظر میرسد، ایران ناچار است ابزار موازنه قدرت را خودش به دست بیاورد. تنگه هرمز؛ اهرم تضمینکننده و ابزار اعمال ارادهچرا کنترل تنگه هرمز تنها تضمین واقعی برای ایران است؟۱. جبران خسارت متقابل: وقتی دشمن غرامت نمیدهد، کنترل این شریان حیاتی به ایران اجازه میدهد در صورت هرگونه تعدی، مستقیماً خسارت خود را از منافع آمریکا جبران کند. ۲. سپر تجاری: این اهرم فشار، مانع از آن میشود که آمریکا بتواند علیه ناوگان تجاری ایران ماجراجویی کند یا مسیر تجارت کشور را ببندد.۳. تغییر معادلات منطقه: ایران با استفاده از این ابزار میتواند کشورهای منطقه را با خود همسو کرده و آمریکا را به خروج از منطقه وادار کند. در همین راستا، پیام ایران صریح است: هرگونه همکاری نظامی با آمریکا و اسرائیل، تهدید تلقی شده و هدف قرار میگیرد.در یک کلام، تسلط بر هرمز «پیروزی باشکوهی» است که اقتدار و ثروت هنگفتی به همراه میآورد و بازدارندگی واقعی ایجاد میکند.
نتیجهگیری و چشمانداز پایان جنگ؛ فرار به جای امتیاز دادن!در این نبرد ارادهها، ایران استراتژی «جنگ صبورانه» را انتخاب کرده است. اما در طرف مقابل، پذیرش شکست برای آمریکاییها غیرقابلقبول است. انتظار میرود آنها برای شکستن این بنبست حتی دست به «حمله زمینی» بزنند؛ اما پس از مواجهه با سد دفاعی ایران، از گزینههای نظامی کاملاً مأیوس خواهند شد.نکته کلیدی اینجاست: حتی پس از این ناکامی، آمریکا حاضر نیست پای میز مذاکره به ایران «امتیاز رسمی» بدهد. برای سیاستمداران آمریکایی، «عقبنشینی کامل از منطقه» بسیار گواراتر و سادهتر از دادن امتیاز در یک قرارداد رسمی است!بنابراین، محتملترین سناریوی پایان جنگ، خروج آمریکا از منطقه است؛ خروجی که با دو عامل تسریع میشود: ناکامی در میدان نظامی (از جمله حمله زمینی) و ترس از یک کابوس بزرگتر به نام «فروپاشی اقتصادی»! مرکز گام | @gamcenter_ir۴۳