این کشتهها هم کار خودشونه؟آقای شکوریراد گفته کشتههای اغتشاشات اخیر کار خودِ نظام است. ایکاش دستگاه قضایی این ادعا را جدی میگرفت و از او میپرسید: طبق کدام سند؟ اما بگذریم. چون این ادعا زیاد در رسانه ها چرخید، چند استدلال ساده را مرور کنیم.از اینجا شروع کنیم.بسیار خب؛ فرض میکنیم ما کشتیم.پس این ۳۰۰ و خردهای شهید امنیت را چه کسی کشته است؟احتمالاً میگویند باز هم خود نظام؛ برای رد گمکنی.آخه کدام حکومت برای رد گمکنی، ستون امنیت خودش را قربانی میکند؛ خودزنی میکند.اما قبول. جلوتر برویم.نظام کشت؛ اما چرا بعدش سلاخی کرد؟ چرا مثله؟ چرا آتش زد؟چه کسی بالای سر جنازهی سوختهی دادستان اسفراین رقص و شادی کرد؟احتمالاً میگویند اینها هم نمایش خودتان است.اما کسی که این را بگوید نمیفهمد سلاخی یعنی پیام؛ یعنی «بکشید، هزینه ندارد»، «بکشید، ترسی نیست».خب چرا باید نظام چنین پیامی به اغتشاشگران بدهد؟هیچ عقل امنیتی، خشونت را ساده نمی کند تا تکثیر شود. می کند؟ بازهم قبول. جلوتر برویم.این فیلمها که طرف با اسلحه وسط خیابان تیراندازی میکند چیست؟احتمالاً میگویند نیروهای امنیتیاند؛ برای رد گمکنی.خب پس چرا دستگیر شدند؟ چرا اعتراف کردند؟ چرا شبکهشان لو رفت؟شاید میگویند اعترافها هم نمایش است.بسیار خب؛ نمایش.پس آنهایی که در عملیات پلیس کشته شدند چه؟مثلاً همین تروریستی که به کلانتری تهرانپارس حمله کرده بود و اخیرا در درگیری کشته شد. چرا کشته شد؟ مگر خودی نبود؟احتمالاً باز هم چشم میبندند.یعنی نظام، نیروی خودش را میکشد، به بعضی لباس تروریست میپوشاند، دوباره میکشد؛ واقعاً چطور رویتان میشود؟بگذریم. قبول. این هم نمایش.این همه سلاح از کجا آمد؟ کجا رفت؟ خرج چه شد؟این هم هیچ؟راستی اعتراف خودِ غربیها، اسرائیلیها و آمریکاییها چه؟بزرگترینشان ترامپ است که صراحتاً گفت از داخل جمعیت به نیروهای پلیس تیراندازی شده است. این هم بلوف است؟ باشد.آنهایی که خودشان فیلم گرفتهاند و گفتهاند «کشتیم» چه؟منافقین مهمترینشان.جریان ضدانقلاب و گروههای تروریستی اصلاً نمیگویند کار حکومت بوده؛ میگویند کار خودمان است و حقمان هم بوده و باز هم میکشیم. میگویند نه فقط امروز؛ اگر قدرت بگیریم، تکتکتان را میکشیم.اینها هم کار نظام است؟ منافقین و پژاک هم همان جمهوری اسلامیاند؟و سؤال آخر:اگر جمهوری اسلامی اینقدر مافیایی و خونریز است، چرا کسی مثل شکوریراد را رها میکند تا بیاید و پروژه را لو بدهد؟آدم باید خیلی خبیث باشد که این همه فیلم، خبر، اعتراف، دستگیری و این میزان قربانی را ببیند و باز هم چشم ببندد و بگوید: کار خودشان است.همشهری@mahdian_mohsen۱۶:۱۹
ده تصمیم مهم امشب؛ در کنار الله اکبریکم.امشب نقش «یادآور» را بازی کنیم.به حداقل 10 نفر از اطرافیانمان، دوست، فامیل، همکار، پیام بدهیم.نه دستور، نه شعار؛یک جملهی انسانی و صادقانه.«فردا فقط راهپیمایی نیست؛ اعلام وفاداری است. اعلام ایستادگیه.»دوم.در شبکههای اجتماعی «تماشاگر» نباشیم.هر پست، استوری یا توییتی که دعوت به ۲۲ بهمن است رالایک، بازنشر، کامنت کوتاه و تقویتی.روایت مسلط با نجوا ساخته نمیشود؛ با تکرار ساخته میشود.سوم.به آنهایی که مرددند، زنگ بزنیم نه پیام بدهیم.تماس، گرما دارد.بگوییم:«ممکنه حتا جمهوری اسلامی رو قبول نداشته باشی،اما فردا روز دفاع از ایران است؛روزی که حتی مخالفها هم باید کنار خاکشان بایستند.»چهارم.امشب اهل خانه را مهمان کنیم.یک جشن ساده؛حتی با یک کیک کوچک، یک چای، یک لبخند.۲۲ بهمن از خانه شروع میشود.پنجم.برای فردا قرار بگذاریم.تنهایی نرویم.دو نفره، سه نفره، خانوادگی.قرار، احتمال نیامدن را کم میکند.خاصه اگر کسی را میشناسیم که نمیتواند از خانه بیرون بیاید،ما برویم سراغش.ششم.فضای خانه را آماده کنیم.پرچم، پوستر، عکس..بگذار بچهها حس کنند فردا «روز معمولی» نیست.مناسک، هویت میسازد.هفتم. فردا با خودکار بیایید.آمادهی نوشتن باشید.هرکس خود را مهیای روایت کند.هر جملهای که گفته میشود،تیری است بر چشم و دل دشمن.هشتم. فردا مجهز بیاییم؛ برای دیدهشدن.با عکس آقا،با یک شعار از دل،با یک دلنوشتهی ساده روی کاغذ،با یک پرچم ایران.نهم. امشب با خودتان دو عهد ببندید.فردا، در هر قدم، عهدتان را مرور کنید.عهدِ اول: عهدِ شکر.شکرِ خمینی.هنوز نفهمیدهایم و چهبسا هیچوقت هم نفهمیمچه میراث بزرگی برای ما گذاشت.عهدِ دوم: عهد عزم.عهد برای ماندن.ماندن پای کار نایب امام زمان.تصمیم دهم را شما بگید. خود این یک کار است. @mahdian_mohsen۱۳:۲۵
این مردم مگر گلایه ندارند؟ مشکل اقتصادی ندارند؟ چرا آمدند؟ آمارها از یک رکورد تاریخی حکایت دارد. گفته میشود میزان حضور اینبار بیش از ۵۰ درصد بالاتر از بسیاری از دورههای گذشته بوده و برآوردها عددی دستکم ۲۶ میلیون نفر را در سراسر کشور نشان میدهد. این فقط یک عدد نیست؛ یک واقعیت اجتماعی است که در خیابان خود را نشان داده است.اما اولین پرسشی که پیش میآید ساده و جدی است: مگر مردم مشکل اقتصادی ندارند؟ مگر انتقاد و گلایه و شبهه ندارند؟ پس چرا میآیند؟ چگونه ممکن است در میان همین جمعیت، جوانانی با ظاهرهای متفاوت و حتی رنگینکمانی، دخترانی با پوششهای متنوع، همچنان به انقلاب ابراز وفاداری کنند و حتی پیشرو باشند؟پاسخ را باید در سه نکته جستوجو کرد.نخست، این مردم در حال مبارزهاند؛ هم در درون خود و هم در عرصه اجتماعی. جامعهای که در حال صیرورت است، ولو ظاهرش همه چیز را نشان ندهد، در عمق قدرتمند میشود. بیش از چهل سال ایستادگی در برابر جنگ، تحریم و فشار خارجی، ملتی را میسازد که تجربه مقاومت در خونش جریان دارد. ایمان در اینجا شعار نیست؛ محصول همین ایستادگی ممتد است. کسی که در میدان مبارزه رشد میکند، از گذشته جلوتر است، حتی اگر چهرهاش شبیه کلیشههای ذهنی ما نباشد.دوم، مسئله هویت است. این مردم داشتههایی دارند که برایشان صرفاً سیاسی نیست؛ هویتی است. ممکن است ضعف و نقص و انتقاد وجود داشته باشد، اما وقتی احساس کنند اصل هویتشان هدف قرار گرفته، آرایش دفاعی میگیرند. انسانی که زیر فشار اقتصادی است، ممکن است گلایه داشته باشد، اما حاضر نیست برای رفاه بیشتر تحقیر شود. دفاع از انقلاب برای بسیاری، دفاع از کرامت و هویت تاریخی و دینیشان است.سوم، رابطه با رهبری است. این رابطه یک قرارداد اداری نیست؛ رابطهای ولایی و عاطفی است. مردم پیام رهبری را فقط با گوش نمیشنوند؛ با دل میشنوند. این پیوند، زبانی از جنس فطرت دارد؛ پیامی که از قلههای ایمان صادر میشود و در جان مخاطب مینشیند.یک حرف دیگر باقی است؛ کوتاه بگوییم و عبور کنیم. رهبری ایستاده است و جامعهای با او ایستاده است. سرّ ماجرا همینجاست.او حرکت میکند و حرکت میدهد. جلو میرود و جامعه را با خود جلو میبرد. این همان نقطهای است که دشمن در محاسبهاش دچار خطا میشود. تصور میکند با فشار، جامعه از رأس جدا میشود.راز تکرار این حضورها همین است: ایستادگی در رأس، ایستادگی در بدنه میسازد. و وقتی رأس و بدنه همزمان ایستاده باشند، هیچ نوع دشمنی کارگر نمی افتد. حرف تمام است. او ایستاده است، و امتی با او ایستاده است. همین.همشهری@mahdian_mohsen۱۷:۱۴
*مراقب عادی سازی در چهلم باشید*در چهلم شهدای جنگ خیابانی دیماه، باید هوشیار بود. تجربه نشان داده است که برخی جریانها در بزنگاههای احساسی، تلاش میکنند روایتها را جابهجا کنند؛ با واژههایی چون «هموطنی»، «جانباختگی»، «سوگواری ملی» یا «حقیقتیابی مستقل» میکوشند مرز میان قربانی و عامل خشونت را مخدوش کنند. سوگواری، حرمت دارد؛ اما سوگواری نباید پوششی برای تطهیر خشونت سازمانیافته شود. اگر عزایی هست، برای خونهای به ناحق ریختهشده نیروهای امنیتی و مردمی است که در برابر آشوب ایستادند. ما از مظلومیت جانباختگان و شهدای این حوادث 2427 نفر میشناسیم و نه بیشتر. این همان نقطهای است که باید مراقب بود. تحریف و بازی با واژهها و ساختن روایتی که عملیات سازمانیافته و مسلحانه را به یک «تراژدی دوطرفه» تقلیل دهد.هرگونه نویز خبری که جای جلاد و شهید را تغییر که هیچ، حتا تعلیق و غبارآلود سازد، خیانت است. چهلم، زمان تثبیت روایت است. یا حقیقت را با عدد درست و تصویر درست ثبت میکنیم، یا اجازه میدهیم غبار تحریف بر حافظه جمعی بنشیند. ما اجازه عادیسازی نمیدهیم؛ در چهلم شهدای اغتشاشات تنها یک مطالبه وجود دارد و آنهم خونخواهی است.@mahdian_mohsen
۵:۰۹
*آقای وزیر لطفا ببینید*چند سال پیش به مدرسهای که خیّران ساخته بودند رفتیم سر بزنیم. فردی معتاد داخل مدرسه بود. پرسیدم اینجا چه میکنی؟ گفت: معلمم. تعجب را که در چشمانم دید، خودش توضیح داد: «تبعید شدم اینجا برای معلمی.»هنوز هم مغز و استخوانم تیر میکشد از این فکر که آن دانشآموز بینوا چه کرده بود که معلمِ خطاکار را برای جبران، معلم او کردند؟اما وقتی ویدئوی این یکی معلم شیاد را دیدم که به این طفلان معصوم میگوید بجای شعر "علی ای شیر خدا... "باید اسامی ۴۰ هزار کشتهشده را حفظ کنید، فهمیدم از آن ماجرا هم دردناکتر وجود دارد.آقای وزیر آموزش و پرورش، شبها نباید خوابتان ببرد وقتی چنین معلمانی بالای سر بچههای مردماند.تنها هم وزیر آموزش و پرورش نیست؛ همه دست اندرکاران فرهنگی خطاب اند. یکسوم دستگیرشدگان زیر ۱۸ سال سن دارند. عمق این غم و رنج و درد را انشاءالله متوجه هستید.@mahdian_mohsen۱۰:۰۱
یک سخنرانی پر از تیتراگر یک نفر خارجی بخواهد رهبر انقلاب را بشناسد بهترین راهنما همین سخنرانی است. این سخنرانی را باید چندبار خواند و شنید. مجموعهای از مضامین بههمپیوسته که سخت می شود از میان آنها حتا یک تیتر برای روزنامه انتخاب کرد.
ما عزاداریم یکم. وجه تربیتی انقلاب. آنجا که فرمودند ما عزادار جوانان فریبخوردهایم؛ از «فرزندان» گفتند، از اصلاحپذیری و حتی برای آخرتشان دعا کردند. این یعنی انقلاب اسلامی پیش از هر چیز پروژهای تربیتی است؛ مدارا هم ریشه در همین نگاه معلمانه دارد.سیلی محکم دوم. قاطعیت در برابر دشمن. در پاسخ به تهدیدها زمین بازی را تغییر دادند؛ بهجای انفعال، از «سیلی محکم» گفتند. این همان جمع میان «رحماء بینهم» و «اشداء علی الکفار» است.جزیره بدنام سوم. معرفی ماهیت دشمن. با اشاره به جزیره بدنام (اپستین)، فساد ساختاری تمدن لیبرالدموکراسی را یادآور شدند؛ نشانهای برای فهم باطن اهریمنی که امروز مقابل ایران ایستاده است.... یعنی این ملتچهارم. تبیین هویت جمهوری اسلامی؛ نظامی متکی بر ملتی «پابرجا و مستحکم» که ۴۷ سال ریشه دوانده و پیشرفت و مقاومت را توأمان دنبال کرده است. اعتماد واقعی به مردم، ستون این نگاه است . فرمودند جمهوری اسلامی یعنی این ملت. کودتای تمام عیارپنجم. تحلیل حوادث اخیر؛ از «کودتای برنامهریزیشده» و شبکهای هرمی با رأس آمریکای صهیون گفتند که احتمالا بازهم از همین حوادث می سازد. داعش جدید و ششم از پروژهای شبیه داعش دستساز برای ناامنسازی گفتند که جریان جاهل داخلی را به خدمت گرفته است. اما در کنار این تحلیل، وعده شکست دوباره این سناریوها را دادند.آیت الهیهفتم. دیدن دست خدا در میدان. توفیقات در دل حوادث و تعبیر «آیتالهی» از حضور مردم در 22 دی ماه و 22 بهمن ماه. آرام باشیدهشتم. طمأنینه اجتماعی؛ دعوت به آرامش و تمرکز بر کار و زندگی، که خیالتان جمع؛ آنها که باید مراقب مردمند.دو اولویتنهم . مطالبهگری اقتصادی از دولت با دو اولویت: مهار تورم و حفظ ارزش پول ملی.درس مان را بلدیمدهم. ریشه قدرت مردم؛ ملتی که درس اسلامی وشیعی خود را بلد است و با دشمن بیعت نمی کند و کوتاه نمیآید. ایمانی آگاهانه. حالا مجدد برویم و اصل سخنرانی را بارها بخوانیم.@mahdian_mohsen۱۸:۵۱
جوان فریبخورده چطور شهید نامیده شد؟رأفت رهبر انقلاب جلوهای ویژه داشت؛ آنجا که فرمودند ما عزادار جوانان فریبخوردهایم، آنان را «فرزندان ما» خواندند و حتی برای قیامتشان دعا کردند. این تعبیر صرفاً عاطفی نیست؛ پشت آن یک منطق روشن نهفته است: انقلاب اسلامی خود را پیش از هر چیز پروژه «تربیت» میداند، نه صرفاً اداره قدرت.
ایشان شهدا را سه دسته دانستند: مدافعان امنیت، رهگذران بیگناه، و فریبخوردگان. درباره دسته سوم پرسش طبیعی است؛ جوانی که در صحنه اغتشاش حضور داشته چرا در این مجموعه قرار میگیرد؟ پاسخ در همان منطقی است که پیشتر نیز دیدهایم: در فتنه ۷۸ گفتند حتی اگر عکس بنده را پاره کردند واکنش نشان ندهید. در موضوع حجاب تأکید کردند بسیاری از این بانوان دل در گرو انقلاب دارند. یعنی معیار، «جهت هویتی» است نه «لغزش در مصداق».
منطق ایشان تفکیک «خطا» از «خیانت» است؛ اما این کافی نیست. نکته اصلی «نسبت هویتی» است. وقتی میگویند اینها فرزندان ما هستند، منظور صرف رابطه عاطفی پدر و فرزندی نیست؛ بلکه پیوندی هویتی است. این جوانان ریشه در همین خاک، همین تاریخ و همین سرنوشت ملی دارند. از بیرون این هویت نیامدهاند؛ در دل آن رشد کردهاند. لغزش در تشخیص، پیوند با ملت را قطع نمیکند.
پس اگر در همان میدان جان میدهند، در منظومه رسمی کشور در شمار قربانیان همان فتنه دیده میشوند. روشن است که این تعبیر، عنوان فقهی خاص شهادت نیست؛ بلکه ناظر به مسئولیت طراحی دشمن و مظلومیت جوانی است که از درون همین ملت برخاسته و دچار لغزش شده است.
این نگاه، دوگانهسازی را میشکند، پیوند ملی را حفظ میکند و حتی در دل خطا، هویت مشترک را پاس میدارد.@mahdian_mohsen
۱۹:۴۱
راستی؛ کسی هست توضیح دهد؟ راستی مگر نمیگفتند ۳۶ هزار کشته؟ چی شد تهش؟ چرا حتی یک اسم نتوانستند به فهرست منتشرشده دولت اضافه کنند؟مگر نمیگفتند بهشتزهرا پول میگیرد و «حق تیر» می گیرند؟ سخت بود یک فیش یا سند رسمی منتشر کنند؟مگر نمیگفتند تیر خلاص زدهاند؟ حتی یک فیلم یا سند معتبر منتشر شد؟مگر نمیگفتند گور دستهجمعی وجود دارد؟ پس عکسش کو؟ مختصاتش کجاست؟ خانوادهای نبود که مدعی شود؟مگر نمیگفتند افراد بینام دفن شدهاند؟ یک مورد مستند شد؟ یک خانواده پیدا نشد بگوید عزیز ما کجاست؟مگر نمیگفتند به پرستاران گفتهاند زخمیها را درمان نکنند؟ یک پرستار حاضر شد شهادت بدهد؟ یک بیمار گفت کدام بیمارستان رفته و درمان نشده است؟مگر نگفتند مسئولان با هواپیمای اختصاصی به روسیه فرار کردهاند؟ این ادعا چه شد؟ پروازی ثبت شد؟ رفتند و برگشتند؟روزی در تاریخ خواهند نوشت که چگونه جریانی اهریمنی با دروغهای بزرگ ، ۲۵۲۷ خانواده را داغدار کردند. @mahdian_mohsen
۱۵:۳۳
رقاصی در قبرستان و چاقوکشی در دانشگاهفیلمهای رقص بالای سر قبر جانباختگان را که دیدم، بیش از هر چیز دلنگران خود عزاداری شدم؛ و از آن هم بیشتر دلنگران متوفی.هرچقدر میخواهید برقصید، اما متوفی ـ هر که باشد ـ حرمت دارد.حرمت او امروز دعاست، قرآن است، صلوات است. نیازش خیرات است؛ وگرنه هرچقدر خواستید برقصید.فیلمهای فحاشی و چاقوکشی در دانشگاه را هم دیدم و همان حس به من دست داد.اینجا مگر دانشگاه نیست؟ مکان علم حریم ندارد؟دانشگاه اگر حرمت نداشته باشد، چه چیزی در این سرزمین حرمت خواهد داشت؟واقعیت این است که دشمن اولین چیزی را که میگیرد، «هویت» است.هویتِ خودمان. خاکمان. دینمان. ریشهمان.بیهویتی است که به توهین به پرچم و قرآن و دعا و مسجد میانجامد.انسان وقتی از هویت تهی شد، مرزها فرو میریزد؛ تا آنجا که دیگر نه حرمتی میماند و نه خط قرمزی.جریان ضدوطنیِ خارجنشین را ببینید.اگر دست به هر کاری میزند ـ از دعوت به تحریم اقتصادی گرفته تا استقبال از فشار نظامی علیه کشور خودش ـ ریشه در نداشتن هویت دارد. تعلقی به این خاک و این مردم ندارد. طبیعی است که تا لبالب از شیادی شود.و یا به اربابان همین انسانهای حقیر نگاه کنید.یک سو کودککشی در غزه را رقم میزنند و سوی دیگر تعرض به کودک در اپستین.فاصله خونریزی در غزه تا خونخواری در اپستین را «بیهویتی» پر میکند. بیهویت شدی، هویتت شیطان میشود. اصلاً سبک اهریمن این است که تو را تهی از خود کند تا خودش پر کند.چنین جریانی همان گسست را اینجا هم تبلیغ و ترویج میکند.خاطرتان هست اولین صحنههای آغاز آن اغتشاشات چه نمادی داشت؟همان عکس معروف در کف بازار.تصویری که با سرعت قهرمانسازی شد و به عنوان «پسر شجاع ایران» دستبهدست گشت.بعدها مشخص شد پشت پرده ماجرا و فرد قهرمان، یک شیطانپرست تمامعیار است.جمع بیهویت خاصیت مسخکنندگی دارد؛ بهویژه وقتی هدایتش در دست جریانهای مزدور و نفوذی باشد.اما دقت کردهاید هرکس را از آن جمع بیرون بیاورند، اغلب میگوید: «نفهمیدم چه شد.»به هویتش که برمیگردد، تازه خودش را میبیند.اینجا همانجاست که رهبر انقلاب میگویند فرزند ماست؛ چون هویت دارد. وارد پروسه بیهویتیاش میکنند که سنگ بزند و فحش دهد.در برخی صحنههای آشوب دیدیم که عدهای مسکرات و مواد مصرف میکنند. چرا؟برای اینکه بیخود شوند. بیهویت شوند. از «خود» فاصله بگیرند.اما حقیقت این است که این بیخودی فقط با ماده آغاز نمیشود؛از ذهن شروع میشود. از رسانههای اجتماعی.پس راه چیست؟راه، فریاد زدن هویت است. یادآوری مرزهاست. حفظ حرمتهاست. بازگرداندن انسان به «خودِ» اصیلش؛به خاک، به عقل، به ایمان، به حرمت.اگر هویت بماند، حرمت هم میماند. و جامعهای که حرمت دارد، سقوط نمیکند.اینجاست که چه باید کرد در فریاد زدن هویت در شبکه اجتماعی است. اینکه نظام حکمرانی چه نقصهایی دارد به کنار، اما نقش من و ما در کمک کردن به فرزندان این خاک، فریاد هویت است.همشهری@mahdian_mohsen۱۸:۳۹
چند اعتراف تاریخیاین چند اعتراف را جایی ثبت کنید؛ به کارتان میآید. این روزها حق و باطل دارد خودش را عریان نشان میدهد.اول یک اعتراف جالب: ترامپ این روزها بسیار متعجب است.چرا؟ویتکاف، نماینده آمریکا در مذاکرات، میگوید ترامپ متعجب است که چرا ایرانیها با وجود ناوگانهایی که فرستادهایم، همچنان تسلیم نشدهاند.حالا سؤال: مگر قرار بود با ترس کار تمام شود؟بله. ترامپ چند هفته پیش اعتراف کرد: «توافق با آنها دشوار است... گاهی باید ترس ایجاد کرد؛ این تنها چیزی است که میتواند اوضاع را تعیین تکلیف کند.»یعنی راهبرد روشن است؛ ایجاد ترس.حالا سؤال: چرا ترس کارگر نیفتاده است؟باز هم اعتراف از زبان خودشان. مارک لوین، چهره نزدیک به ترامپ، صریح میگوید: هدف ما از فشار مضاعف و تهدید نظامی ایران، مسئله دموکراسی نیست! ایرانیان نزدیک قله و نقطهای غیرقابل بازگشت از قدرت جهانی هستند.یعنی مسئله، مهار یک قدرت در حال صعود است.اما این قدرت از کجاست؟پاسخ را ژنرال کنت مکنزی، فرمانده پیشین سنتکام، میدهد: «ما توانایی نابودی تأسیسات نظامی ایران را داریم، اما قادر به نابود کردن تفکر و ایدئولوژیای نیستیم که یک ملت را در برابر فشارها متحد نگه داشته است.»پس مشکل، موشک و تأسیسات نیست؛ مشکل، تفکری است که ملت را متحد نگه داشته است.خب این تفکر میان چه کسانی است؟ نانسی پلوسی، رئیس سابق مجلس نمایندگان آمریکا، پاسخ میدهد: باید فشار اقتصادی را طوری اعمال کنیم که حامیان نظام در روستاها و اقشار ضعیف هم درد را احساس کنند.حالا چطور این فشار را اعمال کردند؟وزیر خزانهداری آمریکا پاسخ میدهد: «ما بدون شلیک حتی یک گلوله، معترضان را به خیابانها کشاندیم… با ایجاد کمبود دلار. بانک مرکزی مجبور به چاپ پول شد، ارزش پول سقوط کرد و تورم بالا رفت.»همین؟ نه، ادامه دارد. این سیاست یک پشتیبان میدانی هم میخواهد. چه کسی توضیح میدهد؟مایک پمپئو، وزیر خارجه سابق آمریکا، مینویسد: «سال نو مبارک به ایرانیانی که در خیابانها هستند و به هر مأمور موسادی که در کنارشان قدم میزند.»و سؤال آخر: نتیجه این همه فشار چه بوده است؟باز هم پاسخ از زبان خودشان. ترامپ میگوید: «آمریکا ۴۷ سال است نتوانسته جمهوری اسلامی را از بین ببرد.»و پاسخ نهایی رهبر انقلاب؛ برای ثبت در تاریخ: «بنده میگویم: تو هم نخواهی توانست.»همشهری@mahdian_mohsen۱۳:۰۷
تلختر از دانشجونماجمعی از دانشجویان یا دانشجونماها پرچم ایران را آتش زدند، عکس شهدای دفاع مقدس دوازدهروزه را پاره کردند و به نماز جماعت هجوم بردند؛ آن هم در دانشگاه الزهرا. جایی که طبیعتاً انتظار میرود حرمتها بیشتر رعایت شود. در برخی دانشگاههای دیگر هم صحنههایی مشابه دیده شد.با دانشجوی خاطی ـ حتی اگر از سر جهل رفتار کرده باشد ـ باید برخورد شود. آتش زدن پرچم خط قرمز است. باید مرز ممنوعه را بشناسند و بدانند خط قرمز کجاست. کوتاهی دانشگاه و وزارتخانه نیز باید در جای خود بررسی شود. مسئولان باید پاسخ دهند چه کردند و چه باید میکردند که نکردند.اما کمی عمیقتر شویم.این تعداد دانشجو مزدور نیستند. بسیاری از آنان سیاهیلشکرند؛ در زمین دشمن بازی میکنند، آن هم از سر ناآگاهی. واژه «جهل» دقیق است؛ واقعاً نمیدانند. دختران و پسرانی که تازه از دبیرستان آمدهاند، نوزده یا بیستسالهاند؛ نه تصویری روشن از گذشته دارند، نه تحلیلی از امروز. اگر تکتکشان را بنشانید و بپرسید، بعید است بتوانند جملهای مستند از دشمنیهای چند دهه اخیر بگویند. این بچه ها نه از طاغوت پهلوی می دانند نه یک جمله از خباثت های چند ده ساله دشمن. از اغتشاشات خشم دارند ولی احتمالا روایت تروریست های رسانه ای را تکرار می کنند در دفاع از آدم کش های حرفه ای کف خیابان. سؤال ساده این است: چرا این بچه ها گزارش های صدا وسیما را ندیدند؟ چرا اخبار جنگ خیابانی را از رسانه های داخلی دنبال نکردند؟ چرا عکس و فیلم آدم کشی و سلاخی و آتش زدن قرآن و مسجد و پرچم را در فضای مجازی ندیدند؟ لطفا یک پاسخ ساده ندهیم که چون رسانه ما ضعیف است. ماجرا عمیق تر از این حرفاست. مسیر ارتباطی با بخش از بدنه جامعه قطع است. زبان بیگانه گویی بین ما حاکم است. پیام رد و بدل نمی شود. چرا؟ دانشجونماها خطاکارند؛ اما خطای اصلی بسیاریشان ناآگاهی است. بله، قانون باید اجرا شود. انسانی که با حقیقت بیدار نمی شود گاه با سیلی واقعیت باید بیدار شود.اما مسئولیت ما در حکمرانی در فضای مجازی چیست؟ چرا این نسل تا این اندازه بیخبر است؟آقایان به خودمان بیائیم. این حکمرانی مجازی که راه انداختیم آنقدر بی در و پیکر هست که هر روز در گرداب پرتلاطم آن قربانی می دهیم. این بچه ها بیش از آنکه خطاکار باشند، قربانی اند. شبکه های مجازی دالان هایی است که تنها و تنها افراد پژواک صدای خودشان را می شنوند. منزوی و ایزوله از همه جا. دنیا نگران است؛ غربی که خودش این پلتفرم ها را راه انداخته است امروز دلواپس است. ببینید آمریکا با تیک تاک چه کرد؟ نتانیاهو می گوید جنگ در پلتفرم هاست. برنامه مشخص داریم. رئیس جمهور فرانسه می گوید آزادی بیان در شبکه اجتماعی مزخرف است. همه چیز دست الگوریتم هاست. او می گوید؛ نه یادداشت نویس رسانه ایرانی. خلاصه آنکه تلختر از دانشجونما، بی خیالی ماست. این سطح از بیخبری ها غمانگیز است. گاهی اگر بیحرمتی به پرچم و شهدا رخ ندهد، اصلاً متوجه عمق شکاف نمیشویم. به خود بگیریم.همشهری@mahdian_mohsen۱۲:۴۱
چرخه فحاشی دانشجویییکم. چرا فحش میدهند؟ چرا به صف نماز حمله میکنند؟ چرا پرچم آتش میزنند؟ چرا به مقدسات ناسزا میگویند؟دوم. در خبرها دیدم وزیر علوم را مجلس خواسته است؛ آن هم در یک جلسه فوری. اشکال ندارد. وزیر علوم و حراست و ناجا و واجا و همه را بخواهید. احتمالاً کمک میکند. اما پاسخ شما اینجا نیست.سوم. مختصری فکر کنید. احتمالاً برای شما عجیب نیست؟ این حجم از پردهدری چطور ممکن است؟ اصلاً شما سابقه این را دیده بودید؟ این یعنی هیچ خط قرمزی وجود ندارد. بدیهیات را رعایت نمیکنند. مگر ممکن است کسی دست طلب سمت حکومتی دراز کند که میخواهد او را بکشد؟ از طرفی مگر همه چیز عیان نیست؟ نفاق وجود دارد؟ مثل دوران اوباماست؟ دست چدنی در دستکش مخملی؟ پس چرا نمیبینند؟چهارم.اگر متوجه پدیده جدید نباشیم، پاسخهای کلیشهای و تکراری میدهیم و احتمالاً در اقدامات امنیتی خلاصه میشویم و تمام.پنجم.اجازه دهید درباره چرخه فحش مختصری توضیح دهم. چرا فحش میدهند؟ چطور فحش شعار میشود؟این چرخه را ببینید.مسئله از یک چرخه آغاز میشود. فردی را تصور کنید که تقریباً تمام زیستش در فضای مجازی شکل گرفته است؛ صبح در شبکه بیدار میشود و شب همانجا میخوابد. دوستی، هیجان، خبر، تحلیل و حتی هویت خود را از همانجا میگیرد. منابع متنوع ندارد؛ جهان را از یک یا چند روایت محدود میبیند. اگر این روایتها یکسویه و جهتدار باشند، همان بازنمایی خاص از واقعیت را «واقعیت کامل» تلقی میکند.سپس وارد اتاق پژواک میشود. الگوریتمهای رسانههای اجتماعی همان محتوا را مدام تکرار میکنند. هرچه بیان تندتر و بیپردهتر باشد، بیشتر دیده میشود و پاداش اجتماعی میگیرد؛ لایک، بازنشر و رشد. بهتدریج فرد احساس میکند این نگاه، نگاه غالب جامعه است. در مقابل، اگر خلاف این جریان سخن بگوید، باید هزینه بدهد. مارپیچ سکوت فعال میشود؛ او خود را اقلیت میبیند و سکوت میکند یا با موج همراه میشود.در چنین فضایی خط قرمزها و هنجارها سست میشوند. وقتی بارها میبیند هر امر مقدسی به سخره گرفته میشود و هیچ چیز قطعی معرفی نمیشود، قبحها میریزد. همزمان، عادت به مصرف محتوای کوتاه و فوری ـ ریلزهای چندثانیهای ـ قدرت تأمل و استدلال را تضعیف میکند. ذهن به واکنش سریع خو میگیرد، نه به تفکر عمیق.ششم. نتیجه این چرخه روشن است: جهان دو قطبی و سیاهوسفید میشود، خشم تقویت میشود و تندگویی پاداش میگیرد. فحش کوتاه، هیجانی و وایرالپذیر است؛ بنابراین جای استدلال را میگیرد. بهتدریج فحاشی از یک رفتار فردی به یک زبان جمعی تبدیل میشود و شکستن حرمتها عادی میگردد.هفتم. این فرایند نوعی مسخ تدریجی است؛ شبیه بیحسیای که در اثر مصرف مداوم مخدر و مسکرات ایجاد میشود. آقایان، مسئله در این نقطه است. برای اینجا فکری نکنید، وزیر علوم و واجا و فراجا و بقیه را هم به خط کنید، درست نمیشود.هشتم. احتمالاً میگویید این حرفها که مخالف ندارد، خوب است. ولی به قول عزیزی، یک وقت راه میروید، یک وقت سگ دنبالتان میدود.دومی باشید.نهم. مغز انسانها فراتر از خاک و مرز کشور است.این قدم اول است که بدانید ماجرا مثل زمانی است که به مرزهای شما حمله شده است. چه میکنید؟ شب و روز در یک مقر فرماندهی، در بالاترین سطوح، تدبیر میکنید. این قدم اول؛ تا گام های بعد.@mahdian_mohsen۱۷:۱۶
دمِ دانشجوی باغیرت گرمپرچمسوزی و بددهنی و بیادبی جماعتی از دانشجونماها را دیدید؛ اما حقیقت چیز دیگری بود. حقیقت، قامت راستِ همان جوانهایی بود که ایستادند.هوشمندانه ایستادند؛ وقتی پشت دست بیاخلاقیها، انگشت اشارهشان را به سمت دشمن اصلی گرفتند.. .خلاقانه ایستادند؛ در شعارهایشان، در نماز جماعتشان، در تعظیمشان به پرچم.مطالبهگرانه ایستادند؛ از مسئولین دانشگاه و وزارت علوم خواستند که دانشگاه، حریم علم بماند نه میدان جنگ.غیورانه فریاد زدند؛ از انقلاب و برای انقلاباخلاقمدارانه ایستادند؛ سعه صدر داشتند، آرامش را حفظ کردند.و مظلومانه ایستادند؛ وقتی با سنگ و کلوخ و چاقو زخمی شدند، اما مقابله به مثل نکردند تا فرق میان غیرت و وحشیگری روشن بماند.دمتان گرم.تا شما هستید، گردی بر چهره انقلاب نخواهد نشست.خاک به چهره خورشید می پاشند@mahdian_mohsen۱۹:۱۳
تا این ساعت… چگونه گذشت؟در اوج مظلومیت، طعم پیروزی؛ حال و هوای این روزهای مردم ایران همین است. دشمن آمد، با همهی قساوتش؛ بهانهاش هم روشن بود؛ چرا تسلیم نمیشوید؟این مردم تاوان ایستادگی شان را می دهند. تاوان بزرگ بودن. هویت داشتن. اما تا این لحظه در دل همین اندوه، یک حقیقت زنده است و آنهم شکست دشمن است.چرا؟ چون دشمن باز هم به اهدافش نرسید.اول؛ هدف شان ترور سران کشور بود که ناکام ماندند. دوم؛ مراکز هستهای و موشکی را نشانه رفتند، اما ناتوان بودند. سوم؛ روی آشوب داخلی حساب باز کردند؛ همان خطی که در حرفهای نتانیاهو و ترامپ و پهلوی تکرار شد. اما این مردم را نشناختند.و از آن سو، ورق برگشت. پایگاههای آمریکا در منطقه و شهرهای رژیم زیر آتش رفت. آنقدر که خودشان اعتراف کردند: "باورکردنی نبود."اما…میان همه این صحنهها، یک حقیقت هست که قلب را میفشارد؛ مظلومیت مردم. وقتی این مظلومیت با خون پاکترینها گره میخورد، درد هزار برابر میشود.شهادت و جراحت بیش از 100 دانشآموز مینابی…یک سوی میدان، رذلترینهای عالم و سوی دیگر، فرشتههای کوچک…نوجوانهای پاک، از دل محرومیت. این، حقترین دوقطبی دنیاست.اما دردناکتر از همه این است؛ این خونها ریخته میشود تا عدهای بیدار شوند… تا پایانی بر حماقت ها و بلاهت ها باشد. تا چشمهایی که هنوز به دشمن دل بستهاند، باز شود.این، هزینهی نفهمیدن است. هزینهی سادهلوحی. هزینهی امید بستن به دشمنی که جز خون، چیزی برای این ملت نخواسته است.@mahdian_mohsen
۱۵:۴۸
گوش دهیم؛ صدای پرطنینش میرسد، مثل همیشه... یادتان هست بعد از شهادت حاج قاسم؟ بعد از خبر شهادت سید حسن نصرالله؟ در همه آن لحظات تلخ چه میکردیم؟منتظر میماندیم…تا آقا و سرورمان بیاید، سخن بگوید، ببینیمش و آرام شویم.حرف بزند و دلها تسکین بگیرد؛ از سنتهای الهی بگوید، از پیروزی قطعی، از نصرت امام زمان، از نصرت حق.اکنون هم همان است. صدایش هست.صدایش از بندبند این انقلاب شنیده میشود.گوش بدهیم. میراث آقای ما یک نام نیست؛ یک راه است. نظام اسلامی است؛نظامی که با خون شهدا آبیاری شده و با ایستادگی مردم قوام یافته است.او هست. صدایش شنیده میشود. همچنان آرامش میدهدتلخترین خبر عالم را مخابره کردیم.سختترین خبر تاریخ عمرمان را شنیدیم.اما هنوز صدایش میرسد؛ محکم و باصلابت، مثل همیشه. حرف نهاییش با ما اینست: این راه ادامه دارد. راه سیدالشهدا متوقف نمیشود. خدا هست… و با ماست.این بغض را نگه نداریم. جمعش کنیم،به غضب مقدس تبدیلش کنیم،و بر سر حرامیان عالم فرو بریزیم.@mahdian_mohsen
۲:۲۷
مهمتر از عزاداری...هنوز در شوکیم. هنوز گرمای حادثه نگذاشته بفهمیم چه رخ داده است. انگار همه منتظریم کسی بیاید و ما را از این خواب شوم بیدار کند. مگر میشود دنیایی بدون او؟اما باید حقیقت را پذیرفت. «سیدالشهدای انقلاب، انتظار و امید» دیگر در میان ما نیست. و این، داغی است که تا قیامت با ما خواهد ماند.تا ابد عزاداریم...اما مهمتر از عزاداری، انتقام است.خشم مقدس است.امروز بر تکتک ماست این غضب ممدوح؛غضبی که هم تکلیف است و هم تسکین.اما خشم مقدس یعنی چه؟یک سوی آن، تقاص از آمریکای صهیون است که آغاز شده و ادامه خواهد داشت. اما این، میدان نظامیان است. نقش ما چیست؟باید یک نکته را دقیق بفهمیم. ولایت فقیه فقط یک «فرد» نیست، یک «نقش» است. نقش ولایت، یعنی انسجام ملت.دشمن خیال میکند با حذف فرد، این نقش هم فرو میریزد؛ اما اشتباه میکند.دشمن در گام بعدی، دقیقاً همین را هدف میگیرد.امروز وقت زخمزبان، تسویهحساب و به رخ کشیدن نیست. هر نوع دوقطبی، با هر نیتی، ضربه به نقش ولایت است.خلاصه کلام مهمتر از عزاداری، حفظ خشم است. اما خشم جهتدار؛ خشم علیه دشمن.و خشم علیه دشمن یعنی خنثی کردن نقشه او. و امروز نقشه اصلی دشمن، پس از ضربه به ولایت، ضربه به «انسجام» است.نقشه امام و قائد راحل، همیشه یک چیز بود: وحدت و انسجام. آخرین توصیه رهبرمان را بخاطر بیاورید.از نقش ولایت پاسداری کنیم وگرنه داغ بعدی فروپاشی و تجزیه است.@mahdian_mohsen
۷:۱۳
در محل کار شهید شد️شبکههای اجتماعی پر شده از این روایت. رهبر ما در محل کار شهید شد. ماهها به او تهمت زدند که در پناهگاه است، دور از مردم است؛ اما با این شهادت، همه آن روایتهای دروغ فرو ریخت.️اما ماجرا تنها این نیست...️در محل کار شهید شد... تا تاریخ بنویسد کار او خدمت به این مردم و این خاک بود ️در محل کار شهید شد... تا بگوید راه خدمت، از دل مجاهدت میگذرد ️در محل کار شهید شد... تا بگوید در سختترین لحظهها کنار مردم است. تا وجدان هایی که نمی بینند بیدار شوند.️در محل کار شهید شد... تا همه آن روایتهایی که میخواست بین رهبر و مردم فاصله بیاندازد یکجا باطل شود️در محل کار شهید شد...تا بگوید این راه، با رفتن او تمام نمیشود؛این راه، تازه از ما آغاز میشود.️در محل کار شهید شد...تا روایت ترس را بشکند و روایت ایستادن برای ما بسازد️در محل کار شهید شد...تا یک جمله را برای همیشه در تاریخ حک کند؛ میدان را خالی نکن️در محل کار شهید شد، کنار خانوادهاش. جمعی از آنها هم شهید شدند... خانواده ام نیز فدای این خاک و مردم و دین...نائب امام زمان در محل کارش شهید شد....وقتی از ایران حرم بسازی، محل کارت می شود محل شهادتت.@mahdian_mohsen۱۱:۳۰
دیگه فحش نمیده...چند روز پیش یه دختر نوجوان سرش رو از پنجره کرده بود بیرون، توی محله جردن، و فحش میداد آقا...همون لحظه دلم شکست.نه از صدای فحش؛ از عمق ندانستنش.تو دلم گفتم: چرا فحش میدی؟ میدونی به کی داری فحش میدی؟ به کسی که حتمن بیشتر از پدر و مادرت دلسوزته...بیشتر از هرکس دوستت داره. به کسی که همه عمرش رو گذاشته برای همین مردم، برای همین خاک... برای تو.اما با خودم گفتم این گناه اون دختر نیست...این، جای خالی ماست.کمکاری ماست.ما اگر روایت کرده بودیم، اگر درست گفته بودیم، اگر حق را نشان داده بودیم، امروز کار به فحش نمیرسید.هر بار که جایی دیدم ناسزا میگن، ته دلم گفتم:مقصر ماایم...ما که باید میگفتیم و نگفتیم، آقا بخاطر ما فحش می خورهامروز اما...بیشتر شکستمحالا که آقامون نیستو دیگه یه عده از سر جهل فحش نمیدن...دیگه ماهم وجدان درد نداریم. این قصه اما همینجا تمام نمیشه...مطمئنم یه روزی میرسه که این گرد و غبار میخوابه،این هیاهو فروکش میکنه و حقیقت، خودش رو نشون میده.مطمئنم یه روزی همینهایی که فحش دادن، میفهمن چه نعمتی بود. چه رحمتی رفت. چه گوهری رو از دست دادن...و شاید...روزی از ته دل بگن کاش دیر نشده بود...ما نیز. @mahdian_mohsen
۱۸:۳۶
مهمتر از خبر به درک رفتن نتانیاهوحتماً شما هم همینطور هستید. امروز خبر به درک واصل شدن نتانیاهو در شبکههای اجتماعی پیچید و البته بعد، تردید و تکذیب. من هم وقتی خبر را دیدم، خوشحال شدم؛ اما فقط چند ثانیه. بعد با خودم گفتم: خب که چی؟ اگر این خبر بعد از شهادت سردار رشید و حاجیزاده و سلامی میآمد، شاید مرهمی بود.اما حالا؟ حتی اگر بگویند ترامپ هم هلاک شد، یا کل این رژیم فروپاشید، باز هم چیزی جبران نمیشود. خوشحال میشویم، اما این خوشحالی جبران نیست. انتقام، این نیست. همهشان با هم به درک واصل شوند، جبران نخ عبای رهبرمان هم نیست.واقعیت این است که نباید سطح این مصیبت را پایین آورد. نباید شهادت رهبر انقلاب اسلامی را در حد حذف چند چهره جنایتکار تقلیل داد. این شهادت آگاهانه، کار ناتمام آقا و رهبر ما را تمام خواهد کرد.شعار و دعاهایمان را به خاطر بیاورید: «خدایا، پرچم این انقلاب را به دست رهبرمان به صاحب اصلی انقلاب برسان.» تنها یک چیز تسلی است و آن هم تسریع در مقدمات فرج است. یقیناً کار به نقطهای رسیده بود که ادامه راه، جز با خون پاک نائب امام زمان ممکن نبود.اینجا دیگر بحث یک فرد یا یک دولت نیست. اینجا میدان ارادههاست. ارادهای که باید در هم شکسته شود، اراده جبهه دشمن است، نه صرفاً افراد آن. نشانههایش هم پیداست؛ قدرتنمایی جبهه حق در همین روزها قابل دیدن است.اما ما هم سهم داریم. سهم ما فقط تماشا نیست. سهم ما این است که اراده جبهه حق را کماً و کیفاً توسعه دهیم. زمانه بیداری است. ایران باید سراسر شور و حماسه شود. با دلی پردرد و غمناک باید ایستاده در میدان باشیم. بیاییم و بیاوریم.سهم تروریستها و مزدوران و حلقهبهگوشان دشمن را جدا کنید. تکتک مردم باید به مظلومیت خون پاک رهبرمان متصل شوند. با خودمان، دیگران را همراه کنیم؛ دیگرانی که شاید دلشان اینجا نبود. خون رهبرمان بیش از گذشته تبیینکننده است. این نقش ماست؛ و در نهایت، انشاءالله در این جنگ ارادهها، پیروز نهایی و قطعی ماییم.@mahdian_mohsen۱۲:۳۰
چطور سوگ را به شور تبدیل کنیم؟/ 12 راهکارملاک اینست؛ هر سوگی که حس ناامیدی و حس توقف بدهد خطاست. مراقب این غم و اندوه باشید. حضرت زینب وقتی می خواهد کربلا را روایت کند تنها از زیبایی می گوید. این لحظات نیاز به امیدافرینی و روحیه سازی داریم .امروز بیش از اشک بیجهت، به اشکی نیاز داریم که اراده بسازد.حرکت بیافریند.فناوری این تبدیل، دیدن مظلومیت در کنار اقتدار است؛ یعنی هم زخم را ببینیم، هم ایستادگی را. و اما 12 راهکار عملی برای تبدیل سوگ به شور۱. بازخوانی رهبر انقلابهر میزان از رهبرانقلاب یاد می کنید از حرف ها و پیام ها و توصیه هایش هم یاد کنید. فرض کنید امام و رهبر ما الان حضور داشت. چطور وسط میدان بود؟ چطور دعوت به صبر می کرد؟ چطور آرامش می داد؟ ۲. دیدن قدرتاخبار میناب و شهدای مظلوم مردم را ببینید. از جان و دل آدم می سوزد. اما اخبار قدرت ایران که یک تنه مقابل بزرگترین ارتش دنیای امریکایی و صهیونی ایستاده است نیز مرور کنید. ۳. استفاده از نمادنماد داشته باشید. نشان. هم در لباس و هم در زینت ماشین و خانه و غیره. نماد اتصال بی صدای افراد به هم است. اما نماد عزا را تبدیل به نماد شور کنید. بجای پرچم سیاه پرچم ایران بزنید. دسبتند یا پرچم یا شال یا لباس یا هرچی4. حضور میدانی حتما و حتما در میادین شهر حضور یابید. اگر هیات دارید با هیات تان بایئید. دسته حماسه خوانی با شعارهای شورافکن راه بیاندازید و به سمت میادین شهر حرکت کنید.5. روحیهبخشی در جمع های کوچکدر گروهها، خانواده و دوستان، امید تزریق کنیم. یک جمله درست میتواند چند دل را آرام کند. آینده روشن است. ابدا غیر این فکر نکنید. 6. عمل به توصیههای معنویسه توصیه رهبرانقلاب در خواندن دعای نصر و سوره فتح و دعای توسل را فراموش نکنید . توجه کنید که این راه حق است و راه حق نیز صاحب دارد. هم خدا زنده است اما صاحب این انقلاب7. معرفی درست شهدا شهدای دیگر را هم مثل رهبرانقلاب فقط با لحظه شهادت معرفی نکنید؛ با آرمانش معرفی کنید. از زندگیاش بگویید، از امیدش. شهید اگر فقط تصویر اندوه باشد، اشک میسازد؛ اما اگر تصویر آرمان باشد، حرکت میسازد.8. راهاندازی خیر جمعیکار خیر جمعی راه بیندازید. به نیت شهدا اطعام، کمک مؤمنانه، خون دادن، خدمترسانی محلی. سوگ وقتی به خدمت تبدیل شود، شور اجتماعی میآفریند.9. مراقب خانه باشیدخانه را سنگر آرامش کنید. پدر و مادرها مراقب باشند فضای خانه آکنده از یأس نشود. تحلیل بدهید، امید بدهید، آینده را تصویر کنید. بچهها باید اقتدار را در چهره شما ببینند. 10. یادآوری تاریخ تاریخ را یادآوری کنید. این ملت از عاشورا تا دفاع مقدس بارها داغ دیده و هر بار قویتر برخاسته است. 11. برجستهسازی اراده اقتدارتصویر اقتدار را برجسته کنید؛ از حضور میدانی مسئولان، از آمادگی نیروهای نظامی، از همبستگی مردم. دیدن قدرت، اندوه را به اراده تبدیل میکند.12. مراقبت از کلمات و نیاتزبانتان را کنترل کنید. کلمات یأسآور را تکرار نکنید. نگویید «کار تمام است»؛ بگویید «کار تازه شروع شده».حتا به این ادبیات فکر نکنید. ذهن تان را مراقبت کنید. زبان خودبه خود درست می شود.@mahdian_mohsen۱۱:۲۸