مبیایید بدون هیجانزدگی یکبار دیگر مرور کنیم:
ترامپ ضربالاجل معین کرد و پیش از تمام شدن و مفتضح شدن، شروط دهگانهی ایران را بهعنوان پایهی مذاکرات پذیرفت و فرآیند سیاسی تثبیت دستاوردهای نظامی آغاز شد. با یک توقف دو هفتهای جنگ!
برخی بهشدت ناراحتند چون:الف) بعد از آنکه زیرساختهای مهمی از ایران تخریب شد و آمریکا زهرچشم گرفت و درست در مهلت معین شده و ضربالاجل ترامپ، آتشبس اعلام شد و طبعا اینطور برداشت میشود که چیزی را بر ما تحمیل کردهاند.ب) ترامپ مکرر از گفتگوهای سازنده خبر میداد و طرف ایرانی مرتب انکار میکرد. اکنون بهصورت طبیعی ماجرای آتشبس، بیاعتمادی به مسئولان سیاسی را ایجاب میکند.ج) تجربهی جنگ۱۲روزه و ورود به چرخهی جنگ، آتشبس، جنگ؛ ذهنیتها را به هر نوع توقف جنگی بدبین کرده است.د) بدعهدی آمریکا و تضمین نبودن هیچ امضایی و سپس آغاز دو جنگ در میانه دو مذاکره، فریب بودن این آتشبس با تلهی مذاکره را تقویت مینماید.ه) پذیرش مفاد دهگانهی ایران توسط آمریکا، تقریبا شبیه یک رؤیای دستنیافتنی است و لذا احتمال دبهدرآوردن آمریکا جدی است.
در مقابل برخی هم خوشحالند چون:الف) این اتفاق را سرآغاز حلوفصل مسائل میان ایران و آمریکا تلقی میکنند.ب) معتقدند دشمن با شکستهای پیاپی، از شرایط خود عقب نشسته و مجبور به مذاکره بر مبنای شرایط ایران شده است.ج) موضوع مدیریت ایران بر تنگهی هرمز، پیشفرض هر نوع توافقی قلمداد شده.د) آمریکا به هیچیک از اهداف خود دست نیافته و این یعنی دستکم آمریکا در این مرحله شکست خورده است.ه) یک راه خروج کمهزینه برای آمریکا از جنگ پدید آمده و این میتواند طلیعهی جدایی آمریکا از اسرائیل باشد.و...
موقعیت کنونی ما مثل همیشه، موقعیت میانه است. از ابتدا گفته شد این آتش زمانی متوقف میشود که مطابق شروط ایران مذاکره آغاز شود. اکنون چنین شده. اما از دیگر سو مسجل شده آمریکا قابل اعتماد نیست. لذا عقیدهی من (چنانچه دیشب خیلی کوتاه نوشتم) این است که آنچه پیش آمده نه خوشحالی دارد نه زانوی غم بغل گرفتن! من هر دو طرف را درک میکنم ولی در وسط جنگ هر نوع احساس پیروزی زودهنگام میتواند شبیه یک مخدر عمل کند، چنانچه احساس شکست نیز بیاعتمادی را ترویج، سوءظن را تقویت و سپس ابتکار عمل سازمانیافته را از ما میگیرد و این یکی از دو نتیجه را بههمراه خواهد داشت: ۱- سستی از حضور دوباره در میدان نبرد. ۲- در پیش گرفتن مسلک خروج. لذا تاریخ جنگ صفین بهترین برهه برای عبرتگیری است و باید دانست که هرچند آتش متوقف شده ولی جنگ پایان نیافته. پس میدان و خیابان نباید ترک شود.
#مرگ_بر_آمریکا
@Masihane
ترامپ ضربالاجل معین کرد و پیش از تمام شدن و مفتضح شدن، شروط دهگانهی ایران را بهعنوان پایهی مذاکرات پذیرفت و فرآیند سیاسی تثبیت دستاوردهای نظامی آغاز شد. با یک توقف دو هفتهای جنگ! برخی بهشدت ناراحتند چون:الف) بعد از آنکه زیرساختهای مهمی از ایران تخریب شد و آمریکا زهرچشم گرفت و درست در مهلت معین شده و ضربالاجل ترامپ، آتشبس اعلام شد و طبعا اینطور برداشت میشود که چیزی را بر ما تحمیل کردهاند.ب) ترامپ مکرر از گفتگوهای سازنده خبر میداد و طرف ایرانی مرتب انکار میکرد. اکنون بهصورت طبیعی ماجرای آتشبس، بیاعتمادی به مسئولان سیاسی را ایجاب میکند.ج) تجربهی جنگ۱۲روزه و ورود به چرخهی جنگ، آتشبس، جنگ؛ ذهنیتها را به هر نوع توقف جنگی بدبین کرده است.د) بدعهدی آمریکا و تضمین نبودن هیچ امضایی و سپس آغاز دو جنگ در میانه دو مذاکره، فریب بودن این آتشبس با تلهی مذاکره را تقویت مینماید.ه) پذیرش مفاد دهگانهی ایران توسط آمریکا، تقریبا شبیه یک رؤیای دستنیافتنی است و لذا احتمال دبهدرآوردن آمریکا جدی است.در مقابل برخی هم خوشحالند چون:الف) این اتفاق را سرآغاز حلوفصل مسائل میان ایران و آمریکا تلقی میکنند.ب) معتقدند دشمن با شکستهای پیاپی، از شرایط خود عقب نشسته و مجبور به مذاکره بر مبنای شرایط ایران شده است.ج) موضوع مدیریت ایران بر تنگهی هرمز، پیشفرض هر نوع توافقی قلمداد شده.د) آمریکا به هیچیک از اهداف خود دست نیافته و این یعنی دستکم آمریکا در این مرحله شکست خورده است.ه) یک راه خروج کمهزینه برای آمریکا از جنگ پدید آمده و این میتواند طلیعهی جدایی آمریکا از اسرائیل باشد.و...
موقعیت کنونی ما مثل همیشه، موقعیت میانه است. از ابتدا گفته شد این آتش زمانی متوقف میشود که مطابق شروط ایران مذاکره آغاز شود. اکنون چنین شده. اما از دیگر سو مسجل شده آمریکا قابل اعتماد نیست. لذا عقیدهی من (چنانچه دیشب خیلی کوتاه نوشتم) این است که آنچه پیش آمده نه خوشحالی دارد نه زانوی غم بغل گرفتن! من هر دو طرف را درک میکنم ولی در وسط جنگ هر نوع احساس پیروزی زودهنگام میتواند شبیه یک مخدر عمل کند، چنانچه احساس شکست نیز بیاعتمادی را ترویج، سوءظن را تقویت و سپس ابتکار عمل سازمانیافته را از ما میگیرد و این یکی از دو نتیجه را بههمراه خواهد داشت: ۱- سستی از حضور دوباره در میدان نبرد. ۲- در پیش گرفتن مسلک خروج. لذا تاریخ جنگ صفین بهترین برهه برای عبرتگیری است و باید دانست که هرچند آتش متوقف شده ولی جنگ پایان نیافته. پس میدان و خیابان نباید ترک شود.#مرگ_بر_آمریکا
@Masihane
۷:۲۹
اگه هنوز باور ندارید به اینکه بودن در خیابان و نمایاندن ارادهی جمعی چقدر در تأمین منافع ملی و سیاستورزیهای مسئولان و روابط سیاسی و اقتصادی با سایر کشورها بهویژه همسایگان، مؤثر است، این نقل خاطره از بنیصدر که قبلا در کانال قصص منتشر کرده بودم، به نظر نمونهی خوبی است بهعنوان شاهد.
ابوالحسن بنیصدر:«وقتی من وزیر اقتصاد و دارایی شدم، آقای صراف را به عنوان معاون خودم منصوب کردم و ایشان را به جای خودم برای شرکت در اجلاس وزیران اوپک به وین فرستادم. یک محاسبه آماری انجام داده بودم که در کتاب «نفت و سلطه» منتشر شده بود. به آقای صراف گفتم این محاسبه را با خود به اجلاس اوپک ببرد. در آن زمان و بر اساس آن محاسبه، هزینه تولید یک کیلو وات برق با استفاده از انرژی نفت، اتم و گاز محاسبه و مقایسه شده بود. به آقای صراف گفتم در اجلاس اوپک تاکید کند که قیمت نفت اگر بخواهد عادلانه باشد باید بشکه ای ۳۵ دلار باشد و انقلاب ایران کمتر از این رقم را نمیپذیرد. آقای صراف هم به نشست اوپک رفت و موضوع را مطرح کرد. ما هم صدور نفت مان را کاهش داده بودیم. در نشست اوپک کسی جرئت نکرد که بگوید که انقلاب ایران چه کاره است که به ما بگوید قیمت نفت باید فلان عدد باشد. انقلاب اسلامی یک چنین اثری بر سایر کشورها در آن زمان داشت.»
کتاب «اقتصاد پنجاه و هفتیها، گفتگو با یک مصدقی چپ: سید ابوالحسن بنی صدر».
@Masihane
ابوالحسن بنیصدر:«وقتی من وزیر اقتصاد و دارایی شدم، آقای صراف را به عنوان معاون خودم منصوب کردم و ایشان را به جای خودم برای شرکت در اجلاس وزیران اوپک به وین فرستادم. یک محاسبه آماری انجام داده بودم که در کتاب «نفت و سلطه» منتشر شده بود. به آقای صراف گفتم این محاسبه را با خود به اجلاس اوپک ببرد. در آن زمان و بر اساس آن محاسبه، هزینه تولید یک کیلو وات برق با استفاده از انرژی نفت، اتم و گاز محاسبه و مقایسه شده بود. به آقای صراف گفتم در اجلاس اوپک تاکید کند که قیمت نفت اگر بخواهد عادلانه باشد باید بشکه ای ۳۵ دلار باشد و انقلاب ایران کمتر از این رقم را نمیپذیرد. آقای صراف هم به نشست اوپک رفت و موضوع را مطرح کرد. ما هم صدور نفت مان را کاهش داده بودیم. در نشست اوپک کسی جرئت نکرد که بگوید که انقلاب ایران چه کاره است که به ما بگوید قیمت نفت باید فلان عدد باشد. انقلاب اسلامی یک چنین اثری بر سایر کشورها در آن زمان داشت.»
کتاب «اقتصاد پنجاه و هفتیها، گفتگو با یک مصدقی چپ: سید ابوالحسن بنی صدر».@Masihane
۱۴:۰۰
مَفْشُو| سیدمیثم میرتاجالدینی
مکر الهی یعنی: بعد از حوادث تلخ ۱۸ و ۱۹ دیماه توسط عدهای وطنفروش و مُشتی فریبخورده، دشمن طمع کند برای یک قدارهبندی کمهزینه و تحمیل یک شکست سریع بر ایران، ولی بعد یکماه جنگ و افزایش آتش و تشدید تنش، فقط دستوپا بزند برای یافتن پنجرهی خروج و گریز از شکست، و چیزی نیابد جز بیآبرویی و مرگ! مکر الهی یعنی: تنگهی هرمزی که ۴۰سال بهرغم تحریم برای جهان باز بود، حالا با حماقت آمریکا، به اهرم فشار ایران بدل شده و اعتمادبهنفس استفاده از این امکان برای ایران پدید آمده تا جایی که دشمن ابرقدرت برای بازگشایی آن اول واقواق و سپس موسموس کند. مکر الهی یعنی: جنگ راه انداختند برای رژیم چنج، ولی سیاست استعمارزدایی از منطقه، با نابودی و تخلیهی ۱۳ پایگاه مجهز آمریکایی و فروپاشی ارتش اسرائیل [بهاعتراف خودشان] بیش از پیش در دسترس ایران است. مکر الهی یعنی: بهرغم دراختیار داشتن افسار تمامی نهادهای ظاهرا بیطرف بینالمللی و تلاشهای وافر دیپلماتیک و رسانهای برای منزوی و مطرود کردن ایران، آمریکا به یک پاریا استیت تبدیل شود که حتی ناتو هم با آن همکاری نکند. مکر الهی یعنی: آن جماعت عقدهای و کینهای فارسیزبان که از ترامپ کمک گدایی میکند، در جانهای بهناحق ستانده شده و در خونهای بهستم پامال گشته سهیم است، ولی از دستاوردهای ملت مقاوم ایران بینصیب. پس بترسید از مکر الهی. بترسید از اینکه با نیات پلید وارد معرکهای شوید که خداوند شرّ آن را برای صالحان به خیر بدل سازد و برای شما چیزی نماند جز روسیاهی؛ در دنیا و آخرت. مکر الهی اکنون بهشکلی دیگر در کمین است. #مرگ_بر_آمریکا @Masihane
بعد از حوادث تلخ ۱۸ و ۱۹ دیماه توسط عدهای وطنفروش و مُشتی فریبخورده، دشمن طمع کند برای یک قدارهبندی کمهزینه و تحمیل یک شکست سریع بر ایران، ولی بعد یکماه جنگ و افزایش آتش و تشدید تنش، فقط دستوپا بزند برای یافتن پنجرهی خروج و گریز از شکست، و چیزی نیابد جز بیآبرویی و مرگ! مکر الهی یعنی: تنگهی هرمزی که ۴۰سال بهرغم تحریم برای جهان باز بود، حالا با حماقت آمریکا، به اهرم فشار ایران بدل شده و اعتمادبهنفس استفاده از این امکان برای ایران پدید آمده تا جایی که دشمن ابرقدرت برای بازگشایی آن اول واقواق و سپس موسموس کند. مکر الهی یعنی: جنگ راه انداختند برای رژیم چنج، ولی سیاست استعمارزدایی از منطقه، با نابودی و تخلیهی ۱۳ پایگاه مجهز آمریکایی و فروپاشی ارتش اسرائیل [بهاعتراف خودشان] بیش از پیش در دسترس ایران است. مکر الهی یعنی: بهرغم دراختیار داشتن افسار تمامی نهادهای ظاهرا بیطرف بینالمللی و تلاشهای وافر دیپلماتیک و رسانهای برای منزوی و مطرود کردن ایران، آمریکا به یک پاریا استیت تبدیل شود که حتی ناتو هم با آن همکاری نکند. مکر الهی یعنی: آن جماعت عقدهای و کینهای فارسیزبان که از ترامپ کمک گدایی میکند، در جانهای بهناحق ستانده شده و در خونهای بهستم پامال گشته سهیم است، ولی از دستاوردهای ملت مقاوم ایران بینصیب. پس بترسید از مکر الهی. بترسید از اینکه با نیات پلید وارد معرکهای شوید که خداوند شرّ آن را برای صالحان به خیر بدل سازد و برای شما چیزی نماند جز روسیاهی؛ در دنیا و آخرت. مکر الهی اکنون بهشکلی دیگر در کمین است. #مرگ_بر_آمریکا @Masihane لیست درحال تکمیل است..رژیم منحوس صهیونی فکرش را هم نمیکرد که با حملهی وحشیانه به لبنان، وضعیتی را رقم میزند که حمله و تهاجم به ایران متوقف میشود و درعینحال تنگهی هرمز هم بسته میماند. این را به لیست سایر مکرهای الهی اضافه کنید.
البته بعید است اسرائیل و آمریکا این وضعیت را تاب بیاورند. بهزودی دوباره خدعهای از آستینشان بیرون میزند ولی برای بار صدم: ما خدایی داریم سستکننده کید کافران| وَ أَنَّ اللَّهَ مُوهِنُ كَيْدِ الْكَافِرِينَ (انفال/١٨)
#مرگ_بر_آمریکا
@Masihane
۱۲:۰۴
️ دو توجه!! ترکیب هیئت ایرانی حاضر در اسلامآباد نشان از تنوع و تکثر دارد. پیشاپیش [بهعنوان یک شهروند معمولی] از تمام عزیزان میخواهیم مسئولیت همهی آنچه پیش میآید را بپذیرند و در صورتی که بخشی از کار مورد پسند و سلیقهی آنها نبود، پس از مذاکرات احتمالی، در ایران و در میان هواداران خود فاز اینکه "من همانجا هم مخالف بودم" برندارند. از ترکیب هیئت مذاکرهکننده بهدست میآید که احتمال دست برداشتن از گزینههایی مانند غنیسازی وجود دارد. نخبگان داخلی و متخصصان فن باید نسبت میان حرکت کلی مبتنی بر استقلال با این نوع عقبنشینیهای احتمالی را توضیح دهند تا مردم از روی آگاهی کامل بدانند شبها چه فریادی بزنند!@Masihane
۸:۵۳
توضیحی بر یک "آنچه گذشت.."حرفوحدیثهایی مطرح است از مذاکرهی مجدد. بدیهی است که دستاوردهای نظامی را باید در میدان سیاسی با ابزارهایی مانند دیپلماسی نقد و تثبیت کرد. اما نمیدانم چرا غیرقابل مذاکره بودن برخی چیزها میان ایران و آمریکا، بدیهی شمرده نمیشود؟ آن هم با این سابقهی عیان از برخورد دو کشور!
آنچه که ما اسمش را میگذاریم "استقلال"، درواقع نافی "قدرتی" است که برای ایالات متحده "ثروت" تولید میکند. یعنی آمریکا کالایی دارد بس ارزشمند بهنام: ساخت نظم و ایجاد انتظام جهانی. بابت همین کالا سالها وقت و انرژی صرف و میلیاردها دلار هزینه کرده (و حتی بابتش خون داده) و چیزی که آمریکا را از سایر کشورهای اروپایی و آسیایی پیش میاندازد همین است. حالا چطور میتواند مخاطرهی یک کشوری مثل ایران را برای چنین کالای ممتازی بپذیرد؟
پذیرفتن استقلال ایران یعنی آمریکا یک قدرت جهانی در کنار سایر کشورهاست نه یک پدرخواندهی ابرقدرت و تنها تعیینکنندهی نظم؛ و این یعنی افول! لذا بسیاری معتقدند این یک درگیری تمدنی است که البته اکنون بیشتر درگیر خودش هستیم تا اسمش.
از سوی دیگر ایران هم از استقلال خود کوتاهبیا نیست. چون برای خود رسالتی متصور است فراتر از چیزی که حکام سایر کشورهای اسلامی با آن ارضاء میشوند و حتی برایش مشتاقانه دست همکاری با کفار میدهند. رسالتی که جریان شبهروشنفکری داخلی هم هرگز آن را نفهمیده و وقتی به آن فکر میکنند، عظمتش آنها را به وحشت میاندازد.
در چنین شرایطی، مذاکرهی طرفین یعنی گفتگو بر سر امور مذاکرهناپذیر! آنچه که برای ایران کورسوی امید میسازد و آنچه که شیطان بزرگ را به طمع وامیدارد، اقدام برای مذاکره بر سر همین چیزهاست درحالیکه هر دو طرف میدانند هرگونه توافق یعنی تسلیم! نظر اعضای هیئت مذاکره کننده ایرانی در تحلیل علت بینتیجه ماندن گفتگوهای اسلامآباد نیز همین بود: آمریکا تسلیم میخواهد نه توافق!
حالیا.. پذیرفتن مذاکره در سطوح بالا بر سر امور مذاکرهناپذیر، این گمانه را پدید میآورد که بالاخره بناست یکی به نفع دیگری کوتاه بیاید. آمریکا که مشخص بود طالب به دست آوردن آن "پیروزی"ای است که در میدان نظامی کسب نکرده. میماند ایران! نگرانی مردم انقلابی هم اینجا رخ عیان کرد. لذا در همان لحظات اعزام هیئت ایرانی نوشتم احتمال عقبنشینی از حق غنیسازی وجود دارد. مخصوصا با حضور افرادی در هیئت اعزامی که غنیسازی را صرفا ابزار فشار میفهمند نه یک حق مسلم در نسبت با استقلال کشور.
شاید [بخوانید قطعا] اگر حضور و ارادهی ملت در خیابان نبود، این افراد جسارت بیشتری برای پیشبرد تئوریهای خود به خرج میدادند. این حرف البته بهمعنای خارج شدن فرمان از دست رهبر انقلاب نیست. ما باید بعد از ۳۷سال نحوهی مدیریت امامِ شهیدمان، فرآیند جمع دو نیرو را خوب بفهمیم. جمع بین "باز بودن دست نیروهای مختلف سیاسی ضمن چارچوبها برای محک زدن کارآمدی راهکارها" و "نیروی ارادهی مردم انقلابی" که اکنون در خیابان متجلی و نمایان است.
اما کاری که نیروی نخبگانی صاحب تریبون نمیکند و جای آن خالی است، تبیین نسبت میان هرنوع سیاستی (مثل مذاکره و حتی عقبنشینی از حق غنیسازی) با آرمان "استقلال" است. این امر مهم بر زمین مانده و تریبونها و رسانهها چیزی جز کلیات ابوالبقاء ندارند. لذا مردم همچنان میدانند که باید "اللهاکبر" خود را حفظ کنند اما کسی نیست این شعار را در موقعیت کنونی تفسیر کند.
#مرگ_بر_آمریکا #مذاکره
@Masihane
۳:۴۰
مَفْشُو| سیدمیثم میرتاجالدینی توضیحی بر یک "آنچه گذشت.." حرفوحدیثهایی مطرح است از مذاکرهی مجدد. بدیهی است که دستاوردهای نظامی را باید در میدان سیاسی با ابزارهایی مانند دیپلماسی نقد و تثبیت کرد. اما نمیدانم چرا غیرقابل مذاکره بودن برخی چیزها میان ایران و آمریکا، بدیهی شمرده نمیشود؟ آن هم با این سابقهی عیان از برخورد دو کشور! آنچه که ما اسمش را میگذاریم "استقلال"، درواقع نافی "قدرتی" است که برای ایالات متحده "ثروت" تولید میکند. یعنی آمریکا کالایی دارد بس ارزشمند بهنام: ساخت نظم و ایجاد انتظام جهانی. بابت همین کالا سالها وقت و انرژی صرف و میلیاردها دلار هزینه کرده (و حتی بابتش خون داده) و چیزی که آمریکا را از سایر کشورهای اروپایی و آسیایی پیش میاندازد همین است. حالا چطور میتواند مخاطرهی یک کشوری مثل ایران را برای چنین کالای ممتازی بپذیرد؟ پذیرفتن استقلال ایران یعنی آمریکا یک قدرت جهانی در کنار سایر کشورهاست نه یک پدرخواندهی ابرقدرت و تنها تعیینکنندهی نظم؛ و این یعنی افول! لذا بسیاری معتقدند این یک درگیری تمدنی است که البته اکنون بیشتر درگیر خودش هستیم تا اسمش. از سوی دیگر ایران هم از استقلال خود کوتاهبیا نیست. چون برای خود رسالتی متصور است فراتر از چیزی که حکام سایر کشورهای اسلامی با آن ارضاء میشوند و حتی برایش مشتاقانه دست همکاری با کفار میدهند. رسالتی که جریان شبهروشنفکری داخلی هم هرگز آن را نفهمیده و وقتی به آن فکر میکنند، عظمتش آنها را به وحشت میاندازد. در چنین شرایطی، مذاکرهی طرفین یعنی گفتگو بر سر امور مذاکرهناپذیر! آنچه که برای ایران کورسوی امید میسازد و آنچه که شیطان بزرگ را به طمع وامیدارد، اقدام برای مذاکره بر سر همین چیزهاست درحالیکه هر دو طرف میدانند هرگونه توافق یعنی تسلیم! نظر اعضای هیئت مذاکره کننده ایرانی در تحلیل علت بینتیجه ماندن گفتگوهای اسلامآباد نیز همین بود: آمریکا تسلیم میخواهد نه توافق! حالیا.. پذیرفتن مذاکره در سطوح بالا بر سر امور مذاکرهناپذیر، این گمانه را پدید میآورد که بالاخره بناست یکی به نفع دیگری کوتاه بیاید. آمریکا که مشخص بود طالب به دست آوردن آن "پیروزی"ای است که در میدان نظامی کسب نکرده. میماند ایران! نگرانی مردم انقلابی هم اینجا رخ عیان کرد. لذا در همان لحظات اعزام هیئت ایرانی نوشتم احتمال عقبنشینی از حق غنیسازی وجود دارد. مخصوصا با حضور افرادی در هیئت اعزامی که غنیسازی را صرفا ابزار فشار میفهمند نه یک حق مسلم در نسبت با استقلال کشور. شاید [بخوانید قطعا] اگر حضور و ارادهی ملت در خیابان نبود، این افراد جسارت بیشتری برای پیشبرد تئوریهای خود به خرج میدادند. این حرف البته بهمعنای خارج شدن فرمان از دست رهبر انقلاب نیست. ما باید بعد از ۳۷سال نحوهی مدیریت امامِ شهیدمان، فرآیند جمع دو نیرو را خوب بفهمیم. جمع بین "باز بودن دست نیروهای مختلف سیاسی ضمن چارچوبها برای محک زدن کارآمدی راهکارها" و "نیروی ارادهی مردم انقلابی" که اکنون در خیابان متجلی و نمایان است. اما کاری که نیروی نخبگانی صاحب تریبون نمیکند و جای آن خالی است، تبیین نسبت میان هرنوع سیاستی (مثل مذاکره و حتی عقبنشینی از حق غنیسازی) با آرمان "استقلال" است. این امر مهم بر زمین مانده و تریبونها و رسانهها چیزی جز کلیات ابوالبقاء ندارند. لذا مردم همچنان میدانند که باید "اللهاکبر" خود را حفظ کنند اما کسی نیست این شعار را در موقعیت کنونی تفسیر کند. #مرگ_بر_آمریکا #مذاکره @Masihane
توضیحی بر یک "آنچه گذشت.." حرفوحدیثهایی مطرح است از مذاکرهی مجدد. بدیهی است که دستاوردهای نظامی را باید در میدان سیاسی با ابزارهایی مانند دیپلماسی نقد و تثبیت کرد. اما نمیدانم چرا غیرقابل مذاکره بودن برخی چیزها میان ایران و آمریکا، بدیهی شمرده نمیشود؟ آن هم با این سابقهی عیان از برخورد دو کشور! آنچه که ما اسمش را میگذاریم "استقلال"، درواقع نافی "قدرتی" است که برای ایالات متحده "ثروت" تولید میکند. یعنی آمریکا کالایی دارد بس ارزشمند بهنام: ساخت نظم و ایجاد انتظام جهانی. بابت همین کالا سالها وقت و انرژی صرف و میلیاردها دلار هزینه کرده (و حتی بابتش خون داده) و چیزی که آمریکا را از سایر کشورهای اروپایی و آسیایی پیش میاندازد همین است. حالا چطور میتواند مخاطرهی یک کشوری مثل ایران را برای چنین کالای ممتازی بپذیرد؟ پذیرفتن استقلال ایران یعنی آمریکا یک قدرت جهانی در کنار سایر کشورهاست نه یک پدرخواندهی ابرقدرت و تنها تعیینکنندهی نظم؛ و این یعنی افول! لذا بسیاری معتقدند این یک درگیری تمدنی است که البته اکنون بیشتر درگیر خودش هستیم تا اسمش. از سوی دیگر ایران هم از استقلال خود کوتاهبیا نیست. چون برای خود رسالتی متصور است فراتر از چیزی که حکام سایر کشورهای اسلامی با آن ارضاء میشوند و حتی برایش مشتاقانه دست همکاری با کفار میدهند. رسالتی که جریان شبهروشنفکری داخلی هم هرگز آن را نفهمیده و وقتی به آن فکر میکنند، عظمتش آنها را به وحشت میاندازد. در چنین شرایطی، مذاکرهی طرفین یعنی گفتگو بر سر امور مذاکرهناپذیر! آنچه که برای ایران کورسوی امید میسازد و آنچه که شیطان بزرگ را به طمع وامیدارد، اقدام برای مذاکره بر سر همین چیزهاست درحالیکه هر دو طرف میدانند هرگونه توافق یعنی تسلیم! نظر اعضای هیئت مذاکره کننده ایرانی در تحلیل علت بینتیجه ماندن گفتگوهای اسلامآباد نیز همین بود: آمریکا تسلیم میخواهد نه توافق! حالیا.. پذیرفتن مذاکره در سطوح بالا بر سر امور مذاکرهناپذیر، این گمانه را پدید میآورد که بالاخره بناست یکی به نفع دیگری کوتاه بیاید. آمریکا که مشخص بود طالب به دست آوردن آن "پیروزی"ای است که در میدان نظامی کسب نکرده. میماند ایران! نگرانی مردم انقلابی هم اینجا رخ عیان کرد. لذا در همان لحظات اعزام هیئت ایرانی نوشتم احتمال عقبنشینی از حق غنیسازی وجود دارد. مخصوصا با حضور افرادی در هیئت اعزامی که غنیسازی را صرفا ابزار فشار میفهمند نه یک حق مسلم در نسبت با استقلال کشور. شاید [بخوانید قطعا] اگر حضور و ارادهی ملت در خیابان نبود، این افراد جسارت بیشتری برای پیشبرد تئوریهای خود به خرج میدادند. این حرف البته بهمعنای خارج شدن فرمان از دست رهبر انقلاب نیست. ما باید بعد از ۳۷سال نحوهی مدیریت امامِ شهیدمان، فرآیند جمع دو نیرو را خوب بفهمیم. جمع بین "باز بودن دست نیروهای مختلف سیاسی ضمن چارچوبها برای محک زدن کارآمدی راهکارها" و "نیروی ارادهی مردم انقلابی" که اکنون در خیابان متجلی و نمایان است. اما کاری که نیروی نخبگانی صاحب تریبون نمیکند و جای آن خالی است، تبیین نسبت میان هرنوع سیاستی (مثل مذاکره و حتی عقبنشینی از حق غنیسازی) با آرمان "استقلال" است. این امر مهم بر زمین مانده و تریبونها و رسانهها چیزی جز کلیات ابوالبقاء ندارند. لذا مردم همچنان میدانند که باید "اللهاکبر" خود را حفظ کنند اما کسی نیست این شعار را در موقعیت کنونی تفسیر کند. #مرگ_بر_آمریکا #مذاکره @Masihaneوقتی از ضرورت سخن گفتن پیرامون نسبت هر نوع سیاستی (مثل مذاکره و یا عقبنشینیهای احتمالی از حقوق مسلم مثل هستهای) با استقلال کشور میگم، منظور از نسبت این نیست که کسی بیاد وادادگی رو توجیه کنه. منظور اینه بگه ایران کجا عقبنشینی کنه تاکتیکی حساب میشه و کجا عقب بشینه استقلال کشور رو خدشهدار کرده. این توضیح نیاز بود چون برای برخی دوستان سوال پیش اومده و سوتفاهم ساخته بود.
۶:۱۸
امام صادق(علیهالسلام) فرمود من زندگیم را بر چهار ستون بنا کردم:
۱- تلاش
۲- حیا
۳- آرامش
۴- مرگآگاهی
تلاش: چون فهمیدم کسی به جای من کار نمیکند، تلاش کردم.حیا: چون فهمیدم خدا از همه احوال من مطلع هست، حیا به خرج دادم.آرامش: چون فهمیدم کسی رزق مرا نمیخورد، آرام گرفتم.مرگآگاهی: چون فهميدم آخر کار مرگ مرا به آغوش میکشد، برای آن آماده شدم.
بحار الانوار: ج75، ص228.
#امام_صادق#شهادت_امام_جعفر_صادق
@Masihane
۱- تلاش
۲- حیا
۳- آرامش
۴- مرگآگاهی
تلاش: چون فهمیدم کسی به جای من کار نمیکند، تلاش کردم.حیا: چون فهمیدم خدا از همه احوال من مطلع هست، حیا به خرج دادم.آرامش: چون فهمیدم کسی رزق مرا نمیخورد، آرام گرفتم.مرگآگاهی: چون فهميدم آخر کار مرگ مرا به آغوش میکشد، برای آن آماده شدم.
بحار الانوار: ج75، ص228.#امام_صادق#شهادت_امام_جعفر_صادق
@Masihane
۱۰:۳۰
شجاعیزند خیلی محترمانه و غیرمستقیم، سکوت جامعهشناسان را نقد میکند و به آنها پیشنهاد میدهد از جامعهی ایرانی داده بردارند.اما عمدهی جامعهشناسان ما انگیزهای ندارند. راستش را بخواهید توانی هم ندارند. جامعه در نگاه این افراد همیشه بهمثابهی یک متن مطالعه میشد. متن هم قابلیت تفسیر دارد. اگر این جماعت، تا حد زیادی قائل باشند به نظریهی مرگ مؤلف رولان بارت، آنوقت ناتوانی آنها عیانتر میشود. چطور؟
بارت نظریهپردازی فرانسوی بود که در مقاله «مرگ مؤلف» (1967) استدلال کرد معنای یک متن به نیت مؤلف وابسته نیست، بلکه توسط خواننده و زمینههای فرهنگی او شکل میگیرد. به عبارت دیگر، متن پس از آفرینش از مؤلف خود مستقل میشود و خواننده بهعنـوان خـالق جدیـد معنـا عمل میکند. این ایده مقابل رویکردهای تفسیری سنتی و ساختارگرا بود که نیت و انگیزه مؤلف را در فهم و تفسیر متن مؤثر میدانست.
با این توضیح، جامعهی ایرانی و به تعبیر بهتر "ملت مبعوث" و مردم برانگیخته، متنی نیست که بتوان از مؤلف تفکیکش کرد و نیت و انگیزهی آحاد را در تفسیرش دخالت نداد. زمینههای فرهنگی خواننده[جامعهشناس] هم تاب این میزان از درک اعجاز را ندارد. اصلا بابت همین هرجا گفته میشد مردم ایران مؤمن و دیندار هستند، بلافاصله جامعهشناسانی موضع میگرفتند و گوینده را به ندیدن واقعیت و انکار آن متهم مینمودند. درحالیکه در حقیقت خودشان منکر امری به نام "ایمان" بودند. حالا ایمانِ انکار شدهی مردم، به تعبیر فوکویی مکانمند شده و در بافت خیابان متعین گشته. بُهت ناشی از این اعجاز، حالاحالاها ادامه دارد.
#جامعه_شناسی#ملت_مبعوث
@Masihane
بارت نظریهپردازی فرانسوی بود که در مقاله «مرگ مؤلف» (1967) استدلال کرد معنای یک متن به نیت مؤلف وابسته نیست، بلکه توسط خواننده و زمینههای فرهنگی او شکل میگیرد. به عبارت دیگر، متن پس از آفرینش از مؤلف خود مستقل میشود و خواننده بهعنـوان خـالق جدیـد معنـا عمل میکند. این ایده مقابل رویکردهای تفسیری سنتی و ساختارگرا بود که نیت و انگیزه مؤلف را در فهم و تفسیر متن مؤثر میدانست.
با این توضیح، جامعهی ایرانی و به تعبیر بهتر "ملت مبعوث" و مردم برانگیخته، متنی نیست که بتوان از مؤلف تفکیکش کرد و نیت و انگیزهی آحاد را در تفسیرش دخالت نداد. زمینههای فرهنگی خواننده[جامعهشناس] هم تاب این میزان از درک اعجاز را ندارد. اصلا بابت همین هرجا گفته میشد مردم ایران مؤمن و دیندار هستند، بلافاصله جامعهشناسانی موضع میگرفتند و گوینده را به ندیدن واقعیت و انکار آن متهم مینمودند. درحالیکه در حقیقت خودشان منکر امری به نام "ایمان" بودند. حالا ایمانِ انکار شدهی مردم، به تعبیر فوکویی مکانمند شده و در بافت خیابان متعین گشته. بُهت ناشی از این اعجاز، حالاحالاها ادامه دارد.
#جامعه_شناسی#ملت_مبعوث
@Masihane
۱۵:۳۲
ترامپ قصهگو و تغییر ژانر من سواد نظامی ندارم که دربارهی احتمال افزایش یا کاهش تنش، براساس حجم تسلیحات و تحرکات نظامی آمریکا حرفی بزنم. ولی علاقمند به روایتم و یکجورهایی دیوانهی قصه. بهنظرم ترامپ یک قصهگوست. شبیه بیشتر تاجرها و جنسآبکنها. صحبتهای این مدت ترامپ را که کنار هم میچینم، برداشتم این است که او تاحدودی ژانر قصهی تقابلش با ایران را تغییر داده؛ تغییر از یک ژانر جنگی به یک ژانر پلیسی. یادتان هست وقتی حادثهی ۱۱سپتامبر رخ داد، عدهای ماجرا را صرفا تصمیم گروهکی تروریستی قلمداد میکردند تا با این نحوه از روایت حادثه، ماجرا را پلیسی کنند و مانع تهاجم نظامی سنگین و پرهزینه آمریکا به خاورمیانه شوند؟! اما دیدیم ترجیح بوش بهعنوان رئیسجمهور وقت، ارائهی یک روایت جنگی بود تا به آمریکاییها بگوید این سرآغاز اقداماتی جنگطلبانه علیه آمریکاست و با ردّ روایتهای پلیسی، خط بطلانی کشید بر جستجوهای کارآگاهی و اینگونه زمینه را برای یک ماجراجویی نفعطلبانه و نفتطلبانه و جنگی سهمگین فراهم ساخت. اما دربارهی ترامپ!! تا اینجا که بهوضوح ناکام مانده و سر خر ماجرا را با روایتِ ترامپی کج کرده به سوی روایتتراپی و قصهدرمانی. با تنگتر شدن تنگنای تنگه، قصههایش دیگر ژانر جنگی ندارد و انگار پلیسی است. مثلا راهبرد خود را برده سمت محاصره دریایی و در پستی ابتدا میگوید: "نیروی دریایی ایران در کف دریا قرار دارد، کاملاً نابود شده؛ ۱۵۸ کشتی." فحوای کلام اینکه دیگر نیرویی وجود ندارد که ما بخواهیم با آن در سطح یک جنگ درافتیم. دیگر جنگی در کار نیست. زینپس هرچه هست خردهعملیاتهایی است علیه تعداد کمی قایق تندرو که آنها را هم با شیوههای پلیسی معدوم میکنیم. مثل کاری که با قاچاقچیها کردیم و سپس از آن گزارش هم میدهد: "ضمناً ۹۸.۲٪ از مواد مخدر وارد شده به آمریکا از طریق اقیانوس یا دریا متوقف شده است".نمیدانم این حرفها برای مصرف داخلی آمریکاست و در میدان بهزودی جنگ را شروع میکند یا اینکه واقعا این مردک دیوانه دیگر تمایلی به پیگیری جنگ ندارد! ولی حس میکنم ژانر قصهی ترامپ تغییر کرده است. گفتم با شما هم درمیان بگذارم. بهقول ترامپ: از توجه شما سپاسگزارم!#مرگ_بر_آمریکا#قصه #روایت
@Masihane
۲۲:۲۸
مَفْشُو| سیدمیثم میرتاجالدینی
اینجا از نخبگانی گفتم که بر اساس ذهنیات خود طوری حرف میزدند که گویا درحال وساطت هستند. یکی از این اعزه، جناب مستطاب شیخ حامد کاشانی بود. حالا ایشان برای تصحیح آن احتمالات که شائبه میساخت در کانال خود متنی منتشر کرده حاکی از راهبرد قطعی نظام. بخشی از متن این است: "پس از بررسی و اطمینان یافتن از صحت این مطلب، به اطلاع سروران عزیز میرسانم: راهبرد قطعی نظام در جهاد با دشمن متجاوز، بدون کمترین سستی و درنگ، نبرد با تمام وجود در میدان نظامی و حضور جدی و پررنگ مردم در خیابان است." این حرف یعنی اختلاف با نوع مواضع جناب کاشانی نیست. با منطق حاکم بر ذهنیت ایشان است که باور دارند نظام راهبرد معین میکند و مردم صرفا حمایت میکنند. مسئله جدی اینجاست که خود مردم در خیابان بهعنوان امت در یک تعامل طرفینی با امام است و نظام یعنی ترکیب امت_امامت. مفهوم توضیح دهندهی این تعامل نیز مطابق معارف وحیانی و اندیشه امام شهیدمان "صدق" است. (در لینک بخوانید) القصه اینکه در این تعامل صادقانه راهبرد معین میشود؛ نه یکسو تعیینکننده راهبرد باشد و یکسو بلهقربانگویان و سرسپرده. کاش مردم را به تودهی بیاراده تقلیل ندهیم. #مرگ_بر_آمریکا @Masihane
از نخبگانی گفتم که بر اساس ذهنیات خود طوری حرف میزدند که گویا درحال وساطت هستند. یکی از این اعزه، جناب مستطاب شیخ حامد کاشانی بود. حالا ایشان برای تصحیح آن احتمالات که شائبه میساخت در کانال خود متنی منتشر کرده حاکی از راهبرد قطعی نظام. بخشی از متن این است: "پس از بررسی و اطمینان یافتن از صحت این مطلب، به اطلاع سروران عزیز میرسانم: راهبرد قطعی نظام در جهاد با دشمن متجاوز، بدون کمترین سستی و درنگ، نبرد با تمام وجود در میدان نظامی و حضور جدی و پررنگ مردم در خیابان است." این حرف یعنی اختلاف با نوع مواضع جناب کاشانی نیست. با منطق حاکم بر ذهنیت ایشان است که باور دارند نظام راهبرد معین میکند و مردم صرفا حمایت میکنند. مسئله جدی اینجاست که خود مردم در خیابان بهعنوان امت در یک تعامل طرفینی با امام است و نظام یعنی ترکیب امت_امامت. مفهوم توضیح دهندهی این تعامل نیز مطابق معارف وحیانی و اندیشه امام شهیدمان "صدق" است. (در لینک بخوانید) القصه اینکه در این تعامل صادقانه راهبرد معین میشود؛ نه یکسو تعیینکننده راهبرد باشد و یکسو بلهقربانگویان و سرسپرده. کاش مردم را به تودهی بیاراده تقلیل ندهیم. #مرگ_بر_آمریکا @Masihane سهکلام حرف در ادامهی قبلیها همان ذهنی که معتقد است نظام، راهبرد تعیین میکند و مردم باید در خیابان با فریادهای حماسی آن را تأیید کنند، امروز مطالبهی مردم را به "فشار بر مسئولان" تفسیر میکند و از مردم میخواهد: "اعتماد کنید"! [این ذهن و ذهنیت، به مصداق مورد نظر آن متن پیشین اختصاص ندارد و شامل حال بسیاری دیگر نیز میشود.] باید آنوقتی که کلیدواژهی "ملت مبعوث" را دستمالی میکردند و صبحتاشب در همهجا از دهان ریز و درشت فورواردش میکردند، به این نتیجه میرسیدیم که منظورشان این است: مردم مبعوث نشدهاند که مسئولان از آنها خط بگیرند. بلکه مبعوث شدهاند برای مُهر تأیید زدن بر شیرین بودن آنچه خسروان میکنند! من یکی باور ندارم که مسئولان درحال خیانتاند و فرمان هم از دست رهبر انقلاب خارج شده. همچنان که باور ندارم باید حضرات استیجسوار راهبرد را تعیین کنند و ملت نیز مبعوث شدهاند برای آنکه از پایین استیج و پای منبر بگویند: صحیح است! صحیح است!حقیر با اجازه بزرگترها قائلم به رفتوبرگشت میان "خواست مردم" و "دادههای واقعی و عینی مسئولان". به نزدیکسازی آرمان و واقعیت. بهشرط آنکه باهم حرف بزنند و طبقهی نخبگانی نقش میانجی را ایفاء کند. نه ادای مراد و مرشد و استاد اخلاق دربیاورد!#ملت_مبعوث #بعثت_مردم
@Masihane
۱۸:۳۱
کانال ۱۲ عبری: برآوردها در اسرائیل: آتشبس با لبنان ظرف دو روز آینده خواهد بود و ارتش برای احتمال درخواست توقف فعالیتهای نظامی در لبنان آماده میشود.العربی الجدید قطر: اگر نخستوزیر نتانیاهو از تفاهمها عقبنشینی نکند، به نظر میرسد ساعاتی دیگر آتشبس در لبنان بهمدت یک هفته با امکان تمدید آغاز شود. قلب گرم ما مایل بود ایران در حمایت از حزبالله به اسرائیل موشک بزنه ولی عقل سرد تصمیمگیران تحمیل آتشبس به اسرائیل رو مفیدتر میدونست و معتقد بود ارزشش رو داره که فرصت بده و شانسش رو امتحان کنه.پاورقی: البته سربسته بگم آمریکا میدونه ایران در فضای داخلی خودش چقدر نیازمند یک موفقیت با ابزار دیپلماسیه.
#مرگ_بر_آمریکا#حزب_الله #آتش_بس
@Masihane
۲۰:۴۸