بله | کانال برشی از یک کتاب

۱۰ دی

این روزها... دوباره خیابان‌ها شلوغ است؛نه از سر نفرت، بلکه با امیدِ بهتر شدن. همان امیدی که آبان ۹۸ هم بود. همان امیدی که با تحریم انتخابات دنبال شد. اما تجربه به ما چه گفت؟ هزینه‌ها انباشته شد، اما «مسیر اصلاح» تغییر نکرد. مسئله امروز فقط گرانی یا ناکارآمدی نیست؛ مسئله، خطای مکرر در #انتخاب ابزار تغییر است.
در علم سیاست، اعتراض زمانی اثرگذار است که یا ظرفیت چانه‌زنی بسازد، یا توازن قوا را به نفع جامعه تغییر دهد. اعتراضی که نه نهادمند می‌شود، نه نمایندگی می‌سازد، نه افق روشن دارد،معمولاً به «فرسایش اجتماعی» می‌انجامد، نه اصلاح. واقعیت تلخ این است: در این مختصات منطقه‌ای و بین‌المللی، در شرایطی که فشار خارجی، تحقیر رسانه‌ای و تهدید مستمر وجود دارد، بی‌ثبات‌سازی از درون، اولین قربانی‌اش خود جامعه است. هیچ‌یک از جریان‌هایی که از آشفتگی اوضاع سود می‌برند، دلشان برای عدالت اجتماعی یا معیشت مردم نسوخته؛ آشوب، برای آن‌ها «فرصت» است، نه دغدغه. این به‌معنای تبرئه خطاهای حکمرانی نیست؛‌ برعکس، مسئولیت‌ها سر جایشان محفوظ‌اند. اما تاریخِ سیاسی به ما آموخته: وقتی فرصت اصلاح تدریجی، کنش عقلانی و فشار سازمان‌یافته وجود داشت و از آن عبور کردیم،در لحظه بحران، اعتراضِ بی‌مسیر ؛ بیشتر شبیه شلیک به پای خود جامعه می‌شود.این متن بماند به یادگار؛ نه برای توجیه وضع موجود،بلکه برای ثبت این تجربه جمعی: با این روش، در این زمان، و با این مختصات، اوضاع بهتر نخواهد شد؛زیرا اصلاح، بدون انتخاب ابزار درست، فقط تکرارِ پرهزینه‌ی یک خطاست.
#اعتراضات #مردم #حاکمیت #اقتصاد #معیشت #دشمن #ایران

کانال برشی از یک کتاب https://ble.ir/ahlebasar

۵:۵۳

۱۲ دی

وضعیتِ امروز معیشتِ مردم نتیجه‌ی یک اتفاق ناگهانی نیست؛ حاصل سال‌ها قربانی شدن حقیقت به پای مصلحت است. در این مسیر، #مجلس نه ناظر ناتوان، بلکه کنشگری بوده که از ایفای نقش خود کوتاهی کرده است. مجلسی که #وظیفه داشت بایستد، اما ایستادن هزینه داشت؛ پس ترجیح داد با چند شعار، چند نقد پوپولیستی و چند موضع‌گیری نمایشی، از زیر بار مسئولیت شانه خالی کند. این رفتار سابقه دارد. وقتی برجام به‌وضوح به «خسارت محض» رسید، مجلس می‌توانست رئیس‌جمهور وقت را استیضاح کند، اما حقیقت به مصلحت خورد و ماجرا جمع شد. آبان ۹۸، با گرانی بنزین، جان‌باختن مردم و آن جمله‌ی تحقیرآمیزِ «من هم صبح جمعه فهمیدم»، باز هم مجلس می‌توانست رأس قوه‌ی مجریه را مؤاخذه کند، اما #سکوت پیشه و عبور کرد. امروز همان الگو تکرار شده است. رئیس‌جمهوری که وزرایش را گردن نمی‌گیرد و می‌گوید «دیگران انتخابشان کرده‌اند»، و مجلسی که رأی اعتماد داده، اختیار نظارت دارد، اما همچنان مؤاخذه نمی‌کند. در انتخابات ۱۴۰۳ وعده داده شد که جنگ نمی‌شود، ارزش پول ملی بالا میرود، بنزین گران نمی‌شود و تورم مهار می‌شود؛ امروز بخش قابل توجهی از این وعده‌ها زیر پا گذاشته شده‌اند، اما باز هم مجلس حاضر نیست هزینه‌ی حقیقت را بپردازد.تناقض آنجا عمیق‌تر می‌شود که رئیس همین مجلس، در همان انتخابات ۱۴۰۳ می‌گفت «می‌خواهم بار مشکلات مردم را کم کنم»، و امروز که در جایگاه ریاست مجلس قرار دارد، جامعه با یکی از سخت‌ترین فشارهای معیشتی روبه‌روست. مسئله فقط دولت‌ها نیست؛ مسئله نهادی است که بارها حقیقت را دانسته، ابزار را در اختیار داشته، اما مصلحت را انتخاب کرده است و هزینه‌ی این انتخاب را مردم با سفره‌شان، امنیت‌شان و اعتماد فرسوده‌شان پرداخته‌اند. مجلس می‌توانست ترمز باشد، اما در بزنگاه‌ها مصلحت را بر ایستادن ترجیح داد و نقش مهار قدرت را رها کرد. با این‌همه، هنوز دیر نشده است؛ مجلس هنوز اختیار دارد، ابزار دارد و فرصت دارد که با ایفای دقیق و مسئولانه‌ی نقش خود مسیر را اصلاح کند. تاریخ نشان می‌دهد لحظه‌هایی هست که نهادها می‌توانند جبران کنند—اگر تصمیم بگیرند بایستند.
#مجلس #معیشت #اعتراضات #دولت #اقتصاد #تورم #مطالبه

کانال برشی از یک کتاب:https://ble.ir/ahlebasar

۱۱:۱۸

«اگر قرار بود دخالت خارجی رهایی بیاورد، تاریخ پر از ملت‌های نجات‌یافته بود؛ نه ویرانه‌هایی که هنوز تاوان اعتمادشان را می‌دهند.»#سوریه #لیبی #عراق #افغانستان #یمن

کانال برشی از یک کتاب :https://ble.ir/ahlebasar

۱۱:۲۰

۱۳ دی

اعتراضِ معیشتی، وقتی از دل مردم می‌آید، زبانش روشن است: #نان، #کار، #کرامت. اما آنچه امروز در بخشی از خیابان‌ها می‌بینیم، دیگر اعتراض نیست؛ مصادره‌ اعتراض مردم است. ماجرا از جایی منحرف شد که پس از شکل‌گیری مطالبات اقتصادی، عناصر نفوذیِ #منافقین، #ضدانقلاب و سرویس‌های جاسوسیِ غربی و اسرائیلی مثل همیشه وارد میدان شدند؛ نه با مطالبه، بلکه با سلاح سرد و گرم، با تخریب، آتش‌زدن و بستن خیابان و تبدیل فضای مطالبه‌گری به میدان جنگ. در همین نقطه، یک قشر آشنا هم به صف مدعیان اضافه می‌شود: مرفهانِ بی‌درد.سلبریتی‌های سینمایی و فوتبالی، مدیران سابق و چهره‌هایی که سال‌هاست از واقعیت زندگی مردم جدا افتاده‌اند؛ کسانی که نه صف نان دیده‌اند، نه شب با استرس اجاره خوابیده‌اند و نه تورم را با گوشت و استخوان لمس کرده‌اند. این‌ها از خارج کشور یا از خانه‌های امن، با چند استوری و توییت «آتش‌بیار معرکه» می‌شوند.علی کریمی، گلشیفته فراهانی، اشکان خطیبی و امثال این‌ها نه خودشان پای هزینه می‌ایستند و نه یک روز کنار مردم در خیابان بوده‌اند، اما جوانِ مردم را هُل می‌دهند وسط خطر و بعد با ژست انسان‌دوستی می‌پرسند: «چرا برخورد می‌کنید؟» هیچ‌کدامشان اما جواب یک سؤال ساده را نمی‌دهند: این چه اعتراضی است که با سلاح گرم همراه می‌شود؟ کجای دنیاست که بستن خیابان، تخریب و حمله مسلحانه اسمش شود «صدای مردم»؟
بیایید مسیر بحث را دقیق کنیم. گاهی می‌گویند «در انقلاب ۵۷ هم انقلابیون اسلحه داشتند»، اما این قیاس غلط است و صورت مسئله را عوض می‌کند. بحث این نیست که تاریخ چه بوده؛ بحث این است که امروز، اگر چیزی اسمش اعتراض است، از لحظه‌ای که دست به اسلحه برده می‌شود، دیگر اعتراض نیست.از همان لحظه‌ای که اسلحه وارد میدان می‌شود، امنیت عمومی مختل می‌گردد و جان مردم عادی و مأموران به خطر می‌افتد، طرف حساب دیگر «معترض» نیست؛ مخل امنیت عمومی است. این قاعده، جهانی است. در هیچ جای دنیا؛ نه اروپا، نه آمریکا، اعتراضِ مسلحانه تحمل نمی‌شود. پاسخ، سریع، قاطع و بدون تعارف است؛ نه سلبریتی مصونیت می‌آورد، نه موج رسانه‌ای و نه اشک تمساح حقوق بشری. نکته‌ مهم‌تر آن‌که بسیاری از همین آتش‌بیارهای امروز، دیروز در کمپین‌های انتخاباتیِ سیاسیون خودشان را خرج کردند؛ برای قدرت، برای دیده‌شدن، برای سهم. حاصل همان سیاست‌ها، بخشی از مشکلات اقتصادی امروز مردم است، اما حالا به‌جای پذیرش مسئولیت، سوار موج خشم مردم شده‌اند. تمایز روشن است و نباید مخدوش شود: اعتراضِ معیشتی حق مردم است، اما آشوب و خشونت مسلحانه تهدید علیه جامعه. اولی برای #اصلاح است و دومی برای ویرانی.امروز، در شرایطی که تهدید خارجی هم‌زمان از بیرون فشار می‌آورد، بیش از هر زمان به #آرامش، #عقلانیت و #اتحادِدرونی نیاز داریم. معترض واقعی کشورش را آتش نمی‌زند و درد مردم؛ ابزار پروژه‌ بیگانه و جاه‌طلبی سلبریتیِ خارج‌نشین نمی‌شود . اگر واقعاً نگران مردم و ایرانیم، باید صریح و بدون تعارف بگوییم: اعتراض با اسلحه #معنا ندارد. با اخلال در امنیت عمومی، برخورد قاطع نه‌فقط حق، بلکه وظیفه‌ حاکمیت است و فریب جوانِ مردم از خارج، دلسوزی محسوب نمی‌شود. این حرف توجیه بی‌عدالتی یا انکار درد مردم نیست؛ دقیقاً دفاع از همان مردمی است که با مشکل معیشت زندگی می‌کنند و حق اعتراض دارند. اما اعتراض، وقتی به سلاح، تخریب و ناامن‌کردن خیابان برسد، اولین قربانی‌اش خود مردم عادی‌اند، نه سلبریتیِ خارج‌نشین و نه آتش‌بیارِ مرفه.حفظ امنیت جامعه شرط اولیه‌ی هر اصلاحی است.هیچ مطالبه‌ای با ناامن‌کردن زندگی مردم به نتیجه نمی‌رسد و هیچ کشوری در هیچ جای دنیا ؛آشوب مسلحانه را «اعتراض» نمی‌داند. دفاع از امنیت مردم، دفاع از آینده‌ی همین اعتراضاتِ به‌حق است، نه بستن چشم بر مشکلات.
#اعتراضات #اغتشاش #جنگ #اقتصاد #دشمن #ایران #سلبریتی

کانال برشی از یک کتاب :https://ble.ir/ahlebasar

۱۱:۳۶

۱۶ دی

بعضی‌ها اپوزیسیون نیستند؛ اخراجیِ قدرت‌اند. مصطفی تاج‌زاده سال‌ها در قلب ساختار بود؛ معاون وزیر کشور، رئیس ستاد انتخابات، سرپرست وزارت کشور، مشاور رئیس‌جمهور، مشاور وزیر علوم...آن روزها همه‌چیز قانونی بود، قانون اساسی مسئله‌ای نداشت، ولی‌فقیه بحران نبود و نظام، «اُم‌الفساد» محسوب نمی‌شد. اما به‌محض این‌که دستش از قدرت کوتاه شد، همان قانون اساسی شد بن‌بست، همان نظام شد ریشه‌ی همه‌ی فسادها و همان ساختار شد عامل تمام بدبختی‌ها... واقعیت این است که اگر امروز این ساختار دچار ضعف، انفعال و ناکارآمدی است، بخش مهمی از آن دقیقاً محصول حضور امثالِ تاج‌زاده و جریان فکری اوست؛ کسانی که سال‌ها در بدنه نظام #نفوذ کردند، سیاست‌گذاری کردند، مدیر تربیت کردند و با تصمیم‌ها و مصلحت‌جویی‌هایشان ساختار را از درون فرسوده کردند. مشکلی که امروز به آن معترض‌اند، نتیجه مستقیم همان سال‌هایی است که خودشان در رأس تصمیم‌سازی بودند. نه‌تنها بیرون از این ماجرا نیستند، بلکه جزئی از مسئله‌اند.
سؤال ساده این است؛ اگر این نظام فاسد بود، چرا سال‌ها پست‌هایش را درو کردید؟ اگر قانون اساسی معیوب بود، چرا همان قانون شما را تا قلب قدرت بالا کشید؟ این نامش اپوزیسیون شدن نیست؛ «فرار رو به جلو و شانه خالی کردن از مسئولیت تاریخی» است. مسئله این جریان؛ دلسوزی برای مردم یا اصلاح‌طلبی نیست؛ مسئله این است که وقتی سهم‌شان از قدرت قطع شد، ناگهان ژست منتقد رادیکال گرفتند. امّا، #خطرناک‌تر از خود این چهره‌ها، #مخاطبانی هستند که #تصور می‌کنند کسانی که دیروز مجری، طراح و نگه‌دارنده همین ساختار بوده‌اند، امروز منجی آزادی‌اند. اپوزیسیون واقعی از ابتدا هزینه می‌دهد؛ نه آن‌که ساختار را بسازد، تضعیف کند و بعد، بدهی‌هایش را گردن همان ساختار بیندازد.
#تاجزاده #اعتراضات #آگاهی #جلاد #شهید #ایران #اصلاحات #اغتشاش
کانال برشی از یک کتاب :https://ble.ir/ahlebasar

۱۹:۱۳

۱۷ دی

بازارسال شده از 🌹از نو🌹

دعا کنیم خدا مملکت و مردم ما را از دشمنان خارجی و داخلی و جهل جاهلان محافظت فرماید!

۱:۵۹

۱۸ دی

تحلیل #تضاد در #نارضایتی‌ها: از اقتصاد تا انحراف امنیتی
این روزها فشار اقتصادی، گرونی و تورم، زندگی میلیون‌ها ایرانی از جمله خودِ من و اطرافیانم رو تحت‌تأثیر قرار داده. #اعتراض به این شرایط و عاملین اون کاملاً حق و منطقیه؛ اما مسیری که بعضی‌ها دارن سعی می‌کنن این اعتراض رو به سمتش ببرن، نه‌تنها راه‌حل نیست، بلکه می‌تونه مثل دفعه های قبلی به تضعیف امنیت ملی ختم بشه .
مشکل، دقیقاً از جایی شروع می‌شه که نارضایتی به‌حق اقتصادی، توسط جریان‌های فرصت‌طلب داخلی و خارجی، از مسیر اصلیش منحرف می‌شه و تبدیل می‌شه به ابزار بحران‌سازی.
من دو تا مصداق خیلی روشن از این انحراف می‌بینم: ۱. رفتارهای خشونت‌آمیز و امنیتی: ○ حمله به فروشگاه‌های غذایی و آسیب به اموال مردم ○ بوق زدنِ نصف شب جلوی بیمارستان○ حمله به فرمانداری و پاسگاه○ پرتاب نارنجک به داخل اونها○ ایجاد ناامنی گسترده در مناطق غربی کشور دقیقاً کدوم مشکل معیشتی و اقتصادی رو حل می‌کنه ؟ جز ایجاد ناامنی برای مردم و به خطر انداختن جان و مالشون، چه خروجی‌ای داره؟ این اسمش اعتراض سازنده نیست، اقدام علیه امنیت و هیجانات مخربه
۲. شعارهای متناقض و بی‌پایه تاریخی: عجیب‌تر اینجاست که گفتمان از «گرونی و فساد» یهو می‌رسه به «پهلوی برگرده».واقعاً این شعار بر چه مبنای تاریخی یا #عقلانیه؟ اگه دوره پهلوی واقعاً دوره طلایی رفاه و آزادی بود، پس چرا سال ۵۷ یک انقلاب سراسری علیه همون نظام شکل گرفت؟ و #تناقض بزرگ‌تر اینه که اگر بعضی‌ها( اونایی که تاریخ نمیخونن و کاری با نظر متخصصین ندارن) معتقدن #آمریکا پشت انقلاب علیه محمدرضا بود چرا امروز همین جریان‌ها دارن به سمت همون آمریکایی‌ها و حامیان خارجی‌شون سر تعظیم فرود میارن و سجده می‌کنن؟این تناقض‌ها نشون می‌ده که این شعارها نه از سر دلسوزی برای مردم، بلکه حاصل بی‌توجهی به تاریخ، منطق و منافع ملیه؛ و دقیقاً همون چیزیه که #دشمنان این کشور ازش سود بردن و می‌برن. در حالی که می‌بینیم خیلی از کارشناسان اقتصاد، سیاست و روابط بین‌الملل دارن هشدار می‌دن که رادیکال‌کردن فضا فقط به تضعیف امنیت کشور و سوءاستفاده دشمن ختم می‌شه، اما انگار کسی حاضر نیست به حرف متخصص گوش بده.
سؤال من اینه: اگه واقعاً به علم، تخصص و شایستگی باور داریم، چرا گفتمان‌مون پر از نفرت، فحاشی و هیجانه؟ کشور با این روش‌ها آباد نمی‌شه. من معتقدم اصلاح، فقط از مسیر مطالبه‌گری #آگاهانه، #عقلانی و #مسئولانه ممکنه؛ نه با شعارهای توخالی و آدرس غلط دادن، نه با تحریف تاریخ، و نه با بازی‌کردن تو زمینی که آخرش به ضرر همین مردمه.

برشی از یک کتاب :https://ble.ir/ahlebasar

۵:۵۷

۹ بهمن

بسم الله الرحمن الرحیم

۱۰:۰۹

وَلا تَهِنوا وَلا تَحزَنوا وَأَنتُمُ الأَعلَونَ إِن كُنتُم مُؤمِنينَ .

۱۰:۰۹

واقعیت تلخ این روزها را هیچ‌کس نمی‌تواند انکار کند؛ تصمیمات بد، بی‌تدبیری‌های پی‌درپی و اصرار بر سیاست‌هایی که نفس مردم را بریده است. اقتصاد کشور دیگر فقط بیمار نیست؛ روی تخت شکنجه گرفتار است. سفره‌ها کوچک‌تر شده، امید در دل‌ها ته می‌کشد و صدای اعتراض از دل رنج واقعی مردم برمی‌خیزد. من بی‌پرده می‌گویم: با ادامه این وضع دیگر امیدی به بهبود شرایط در کوتاه‌مدت ندارم. این خشم قابل فهم است، این اعتراض حق است، اما درست همان‌جا که خشم به اوج می‌رسد، عقل باید وسط میدان بیاید. امروز با دشمنی روبه‌رو هستیم که از این فرسایش روانی لذت می‌برد؛ دشمنی که دقیقاً فهمیده نقطه ثقل اقتدار ایران کجاست و تمام توان رسانه‌ای، سیاسی و امنیتی‌اش را برای نامشروع جلوه دادن رهبری بسیج کرده، چون می‌داند اگر مردم از محور انسجام جدا شوند، دیگر نیازی به شلیک گلوله نیست و ایران از درون فرسوده می‌شود. در این میان باید صادق بود: بخشی از اعتراضات برحق، با ورود عناصر و عوامل دشمن به حاشیه رانده شد و هزینه‌های جانی و مالی جبران‌ناپذیر و تلخی بر کشور تحمیل کرد؛ هزینه‌هایی که ناخواسته پیام ضعف خطرناکی به بیرون مخابره کرد و امروز نتیجه‌اش را در صف‌آرایی آشکارتر دشمن می‌بینیم. اینجاست که تاریخ دوباره معنا پیدا می‌کند؛ آن‌جا که علی(ع) گفت: «فَصَبَرتُ وَ فِی العَینِ قَذًی وَ فِی الحَلقِ شَجا».*سکوتش از ترس نبود، از فهم فاجعه #تفرقه بود. می‌دانست اگر امت از هم بپاشد، #حق زیر آوار فروپاشی دفن می شود. ما امروز در همان نقطه‌ایم؛ می‌بینیم، می‌فهمیم، می‌سوزیم، اما باید خویشتن‌دار بمانیم. این صبر، عقب‌نشینی نیست؛ #بصیرت است. صبر برای حفظ ریشه‌هاست، تا بتوان درخت را اصلاح کرد، نه آن‌که با خشم ریشه را از جا کند. ما ملتی هستیم که در برابر فشار، تحریم و تهدید #ایستاده‌ایم و امروز هم، در برابر قدرت نظامی آمریکا و صف‌بندی ابرقدرت‌ها، راه ذلت را انتخاب نمی‌کنیم. #انسجام ما همان سدی است که دندان قدرت‌ها را می‌شکند؛همان نیرویی که نشان می‌دهد ایران نه با ناو می‌ترسد و نه با تهدید فرو می‌ریزد.* اگر ایران بماند، می‌توان دولت‌ها را عوض کرد و پاسخ خواست؛ اما اگر ایران فروبپاشد، نه حسابی می‌ماند و نه کسی برای پس‌گرفتن حق.
#ایران #آمریکا #جنگ #بصیرت #اتحاد #آگاهی #تبیین #رهبر

کانال برشی از یک کتاب :https://ble.ir/ahlebasar

۱۰:۲۰

۱۲ بهمن

حسن روحانی همان کسی است که گفت «من صبح جمعه فهمیدم»جمله‌ای که نه یک لغزش زبانی، بلکه اعتراف به بی‌خبری از تصمیمی بود که کشور را به آبان ۹۸ رساند.دولتی که بنزین را گران کرد، جامعه را منفجر کرد و بعد، مسئولیت را در مهِ «من خبر نداشتم» رها کرد. او همان رئیس‌جمهوری است که ۸ سال کشور را معطل یک توافق تقریباً هیچ کرد؛ توافقی که قرار بود «همه‌چیز» را حل کند و در عمل به «خسارت محض» تبدیل شد. اقتصاد؛ شرطی شد، تولید؛ خوابید، سرمایه؛ فرار کرد، دانشمندان؛ ترور شدند و معیشت مردم؛ گروگان وعده‌ای شد که طرف مقابل حتی امضایش را هم تضمین نکرد و نهایتاً ماشه فعال شد.در همان سال‌ها، هر بار پشت تریبون رفت، به‌جای پاسخ‌گویی، دوقطبی ساخت؛ یا به نهادهای حاکمیتی طعنه زد، یا منتقد را «بی‌سواد» و «کاسب تحریم» نامید. زبان دولتش زبان تحقیر بود نه تدبیر.جالب اینجاست:همین جریان، سعید جلیلی را به‌خاطر جلساتِ «دولت سایه» مسخره می‌کرد؛ برای اینکه چرا با کارشناسان جلسه می‌گذارد، چرا مسئله‌محور فکر می‌کند، چرا قبل از قدرت، دنبال فهم مسئله است.امروز اما چه می‌بینیم؟ حسن روحانی، خارج از مسئولیت رسمی، گاهی در جایگاه دانای کل می‌نشیند، وزرای دولت خودش دورش حلقه می‌زنند و «تحلیل» می‌دهد؛ بی‌آنکه حتی یک‌بار صریح بگوید کجای کار اشتباه کرد.مسئله این نیست که کسی حرف بزند. مسئله این است که کسی که هزینه‌های سنگین امروز ریشه در تصمیمات دیروز او دارد، هنوز طلبکار حرف می‌زند.سؤال ساده است: چند بار باید از یک تفکر زخم بخوریم؟ چند بار باید همان مسیر آزموده و شکست‌خورده، دوباره با ادبیات جدید فروخته شود؟ چرا کسی که کشور را در حساس‌ترین مقطع، شرطی و معطل کرد، امروز بدون حساب‌کشی، تریبون دارد؟این نقد، انتقام نیست. این مطالبه‌ی حداقلی عقل سیاسی است: قدرت بدون پاسخ‌گویی، فاجعه را بازتولید می‌کند و تا وقتی گذشته، صادقانه نقد نشود، آینده فقط تکرار همان خطاهاست؛ با چهره‌ای آشنا و ادبیاتی بزک‌شده.
#جنگ #تبیین #رهبر #ایران #مردم #دشمن #کتاب

کانال برشی از یک کتاب :https://ble.ir/ahlebasar

۱۷:۱۸

۱۴ بهمن

در منطق سیاست بین الملل، نیت مهم نیست؛ «برداشتی که طرف مقابل می‌کند مهم است» وقتی کشوری هم‌زمان زیر فشار اقتصادی و تهدید نظامی است و باز هم پیام مذاکره می‌فرستد، طرف مقابل معمولاً این‌طور ترجمه می‌کند: «فشار جواب داده، ادامه بده.»اینجا مسئله مخالفت با مذاکره نیست؛ مسئله این است که «مذاکره وقتی معنا دارد که طرف مقابل چیزی برای از دست دادن داشته باشد» اگر هزینه‌ای ندهد، چرا کوتاه بیاید؟تجربه بارها نشان داده: سازش زیر فشار، فشار را کم نمی‌کند؛ فقط توقعات را بیشتر می‌کند. در مقابل؛ مقاومت حتی اگر پرهزینه باشد حداقل طرف مقابل را وادار به حساب‌وکتاب می‌کند.در سیاست جهانی،ضعف را با لبخند هم نشان بدهی، باز هم ضعف است.و ضعف؟ معمولاً ارزان تمام نمی‌شود؛ فقط ممکن است دیرتر صورت‌حسابش برسد...
#مذاکره #جنگ #ایران #آمریکا #مقاومت #شهید #کتاب

کانال برشی از یک کتاب :https://ble.ir/ahlebasar

۹:۴۱

️ سخنی از امیرالمومنین صلوات الله علیه پس از جنگ نهروان در سال ۳۸ هجری در افشای جنایات بنی امیه و معاویه
به خدا سوگند بنی‌امیه همچنان ستم می‌کنند تا بدانجا که هر حرامی را حلال نمایند و هر پیمانی را که بسته‌اند بشکنند. هیچ کلبه‌ی گلی و خیمه‌ی پشمینی نماند مگر آنکه ظلمشان را به خود ببیند و فشارشان آن را فرا بگیرد و رفتار بدشان اهل آن را متفرق سازد. و کار به آنجا رسد که دو گروه بگریند؛ گروهی بر دینشان و گروهی بر دنیایشان و به گونه ای شود که یاری خواستن یا دادخواهی یک نفرِ شما از یک نفرِ آنان، مانند یاری خواستنِ برده از اربابش باشد که در حضور ارباب مطیع اوست و در غیابش بدگوی او و تا وقتی که محتمّل‌ترین شما به سختی‌ها دارندگان بیشترین امید و حسن ظن به خدا گردد. پس اگر خدا به شما عافیت بخشید بپذیرید، و اگر به گرفتاری مبتلا شدید شکیبایی ورزید که عاقبت از آن پرهیزکاران است.

https://ble.ir/ahlebasar

۹:۵۱

۱۸ بهمن

برشی از یک کتاب

اگر اصرار دارم کتاب بخوانید فقط برای افزایش دانش و بینش نیست که لازم است هدف شخصی من چشاندن لذت کم نظیر کتابخوانی است این کتاب زیبا را چند بار بخوانید و نثار روح شهید نازنین مقاومت سید حسن نصرالله عزیز صلوات فراوان تقدیم بفرمایید

کتاب امین‌القلب ترجمه و بازنویسی‌ای درخشان از مجموعه گفتارهای تربیتی و معرفتی شهید زنده، سید حسن نصرالله است؛ مردی که نامش با مقاومت و معنویت گره خورده، اما در این اثر با چهره‌ای عمیق‌تر و روحانی‌تر از او روبه‌رو می‌شویم. امین‌القلب فقط یک کتاب سیاسی یا تاریخی نیست؛ دفترچه‌ای معنوی و الهام‌بخش است که از دل تجربه‌های ناب و سلوک عرفانی نصرالله برآمده. اثری که مفاهیمی چون تربیت نفس، جهاد اکبر، اعتماد به ولایت و بندگی در میدان عمل را با بیانی ساده اما عمیق به مخاطب منتقل می‌کند. چرا باید این کتاب را بخوانیم؟ معرفت‌محور و قرآنی: گفتارهایی سرشار از آیات، روایات و تجربه‌های شخصی، برای علاقه‌مندان به سیر و سلوک اسلامی. بصیرت‌افزا و مسئولیت‌آفرین: پیوندی موثر بین معنویت و مسئولیت اجتماعی - مخصوصا برای جوانانی که در مسیر تمدن‌سازی اسلامی گام برمی‌دارند. عباراتی الهام‌بخش و ماندگار: پر از جملاتی کوتاه و اثرگذار که می‌توانند سرلوحه زندگی معنوی و جهادی قرار گیرند. قابل مطالعه روزانه: ساختار بندهای کوتاه و ترجمه روان، مطالعه‌ی تدریجی و تأملی را بسیار لذت‌بخش کرده است. امین‌القلب مناسب همه کسانی است که به دنبال تربیت قلب، آرامش درونی، و شجاعت حضور در میدان‌های دشوار زندگی هستند. از طلاب و دانشجویان گرفته تا مربیان، فعالان فرهنگی و عموم علاقمندان به معارف اسلامی.
https://www.iranketab.ir/book/179924-amin-olghalb

۱۰:۴۹

۲۱ بهمن

بخشی از کنشگری سیاسی، با نیت مبارزه مدنی و «تلنگر زدن» آغاز می‌شود، اما به‌دلیل خطای تحلیلی، در عمل به نتیجه‌ای معکوس می‌رسدو نهایتاً به زیان همان جامعه‌ای تمام می‌شود که قرار بوده از آن دفاع کند. نمونه‌ی روشنِ آن، تحریم انتخابات با این تصور است که عدم مشارکت، پیام روشنی از نارضایتی به نظام حکمرانی منتقل می‌کند. این در حالی است که در منطق سیاست و روابط بین‌الملل، مشارکت پایین پیش از آن‌که نشانه اعتراض باشد، به‌عنوان سیگنال کاهش انسجام اجتماعی و فرسایش سرمایه ملی خوانده می‌شود.این سیگنال‌ها بی‌هزینه و خنثی باقی نمی‌مانند. بازیگران بین‌المللی بر اساس همین داده‌ها کنش می‌کنند؛ از تشدید فشار اقتصادی و تحریم، تا محاسبه سناریوهای پرهزینه‌تر، از جمله اقدام نظامی، با این امید که جامعه دچار شکاف، شورش خیابانی، جنگ داخلی و در نهایت فروپاشی از درون شود. به‌بیان ساده، آنچه در داخل به‌عنوان «اعتراض مدنی» تصور می‌شود، در بیرون از مرزها اغلب به‌عنوان «فرصت راهبردی» تفسیر می‌گردد.امروز در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که نیازمند تحلیل دوباره‌ایم، نه واکنش‌های هیجانی و برساخته رسانه‌ای.نظام غربی به رهبری ایالات متحده، با همه‌ شبکه هم‌پیمانانش، در آرایش تقابلی علیه کشور قرار گرفته؛ نه با دکترین‌های محدود و گزینشی، بلکه با الگوی ضربه فوق‌سنگین و برق‌آسا. الگویی که در آن، اقتصاد، سیاست و زیرساخت به‌طور هم‌زمان هدف قرار می‌گیرند. در چنین سناریویی، اساساً «براندازی سیاسی» معنای کلاسیک خود را از دست می‌دهد؛ هدف، تغییر دولت نیست، بلکه از کار انداختن کلیت سیستم و بازگشت‌ناپذیر کردن بحران است.در همین چارچوب است که مفهوم #باید_مأیوس_شوند معنا پیدا می‌کند. مأیوس‌سازی دشمن نه یک شعار احساسی است و نه صرفاً مبتنی بر الهیات دینی؛ بلکه یک منطق عقلانی در سیاست و امنیت ملی است. نمایش اراده جمعی، انسجام اجتماعی و حضور میدانی مردم به خصوص در مناسبت‌هایی مانند ۲۲ بهمن ، برای بازیگران بیرونی، صرفاً یک مراسم نیست، بلکه یک پیام بازدارنده است: این جامعه، با وجود اختلاف‌ها و فشارها، فرو نپاشیده و قابل شرط‌بندی برای سناریوهای پرهزینه نیست.در نهایت، انتخاب با خود ماست. یا بار دیگر بر اساس تحلیل‌های هیجانی، داده‌های ناقص و موج‌های رسانه‌ای تصمیم می‌گیریم و مسیری را می‌رویم که دودش دیر یا زود به چشم خودمان می‌رود؛ یا راهی را انتخاب می‌کنیم که مبتنی بر عقلانیت سیاسی است.راهی که شاید همه مشکلات را حل نکند، اما حداقل این حسرت را برای فردا باقی نمی‌گذارد که با دست خودمان، خودمان را بی‌پناه‌تر کرده‌ایم.
#دشمن #۲۲بهمن #مردم #اتحاد #راهپیمایی #تکلیف #رهبر #وحدت #وظیفه‌ی‌ملی #انسجام #پیروزی

کانال برشی از یک کتاب :https://ble.ir/ahlebasar

۵:۱۰

برشی از یک کتاب

بخشی از کنشگری سیاسی، با نیت مبارزه مدنی و «تلنگر زدن» آغاز می‌شود، اما به‌دلیل خطای تحلیلی، در عمل به نتیجه‌ای معکوس می‌رسدو نهایتاً به زیان همان جامعه‌ای تمام می‌شود که قرار بوده از آن دفاع کند. نمونه‌ی روشنِ آن، تحریم انتخابات با این تصور است که عدم مشارکت، پیام روشنی از نارضایتی به نظام حکمرانی منتقل می‌کند. این در حالی است که در منطق سیاست و روابط بین‌الملل، مشارکت پایین پیش از آن‌که نشانه اعتراض باشد، به‌عنوان سیگنال کاهش انسجام اجتماعی و فرسایش سرمایه ملی خوانده می‌شود. این سیگنال‌ها بی‌هزینه و خنثی باقی نمی‌مانند. بازیگران بین‌المللی بر اساس همین داده‌ها کنش می‌کنند؛ از تشدید فشار اقتصادی و تحریم، تا محاسبه سناریوهای پرهزینه‌تر، از جمله اقدام نظامی، با این امید که جامعه دچار شکاف، شورش خیابانی، جنگ داخلی و در نهایت فروپاشی از درون شود. به‌بیان ساده، آنچه در داخل به‌عنوان «اعتراض مدنی» تصور می‌شود، در بیرون از مرزها اغلب به‌عنوان «فرصت راهبردی» تفسیر می‌گردد. امروز در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که نیازمند تحلیل دوباره‌ایم، نه واکنش‌های هیجانی و برساخته رسانه‌ای. نظام غربی به رهبری ایالات متحده، با همه‌ شبکه هم‌پیمانانش، در آرایش تقابلی علیه کشور قرار گرفته؛ نه با دکترین‌های محدود و گزینشی، بلکه با الگوی ضربه فوق‌سنگین و برق‌آسا. الگویی که در آن، اقتصاد، سیاست و زیرساخت به‌طور هم‌زمان هدف قرار می‌گیرند. در چنین سناریویی، اساساً «براندازی سیاسی» معنای کلاسیک خود را از دست می‌دهد؛ هدف، تغییر دولت نیست، بلکه از کار انداختن کلیت سیستم و بازگشت‌ناپذیر کردن بحران است. در همین چارچوب است که مفهوم #باید_مأیوس_شوند معنا پیدا می‌کند. مأیوس‌سازی دشمن نه یک شعار احساسی است و نه صرفاً مبتنی بر الهیات دینی؛ بلکه یک منطق عقلانی در سیاست و امنیت ملی است. نمایش اراده جمعی، انسجام اجتماعی و حضور میدانی مردم به خصوص در مناسبت‌هایی مانند ۲۲ بهمن ، برای بازیگران بیرونی، صرفاً یک مراسم نیست، بلکه یک پیام بازدارنده است: این جامعه، با وجود اختلاف‌ها و فشارها، فرو نپاشیده و قابل شرط‌بندی برای سناریوهای پرهزینه نیست. در نهایت، انتخاب با خود ماست. یا بار دیگر بر اساس تحلیل‌های هیجانی، داده‌های ناقص و موج‌های رسانه‌ای تصمیم می‌گیریم و مسیری را می‌رویم که دودش دیر یا زود به چشم خودمان می‌رود؛ یا راهی را انتخاب می‌کنیم که مبتنی بر عقلانیت سیاسی است. راهی که شاید همه مشکلات را حل نکند، اما حداقل این حسرت را برای فردا باقی نمی‌گذارد که با دست خودمان، خودمان را بی‌پناه‌تر کرده‌ایم. #دشمن #۲۲بهمن #مردم #اتحاد #راهپیمایی #تکلیف #رهبر #وحدت #وظیفه‌ی‌ملی #انسجام #پیروزی

کانال برشی از یک کتاب : https://ble.ir/ahlebasar

آخرین نبرد....mp3

۰۴:۳۲-۷.۲۷ مگابایت

آخرین نبرد...

#وظیفه #وطن #تکلیف #حق #ایستاده‌ایم #ولایت

۶:۰۰

دوستان خطرناک!

خيال نكن هنگامى كه آخرين گام را برداشتى و به انقلاب رسيدى، كار تمام مى‌شود! آنهايى كه تا ديروز با صداقت كار مى‌‌كردند، همين‌که دست‌هاى خالى خود را مى‌بینند گويى از خواب بيدار مى‌شوند و به چپاول‌‌هايى با دست‌هاى پاك و دست‌هاى باز مى‌پردازند. ناپاكى‌ها و فساد اين‌ها خيلى بيشتر و عميق‌تر است.

با اين‌هاكه اعتقاد به قداست دزدى و ضرورت چپاول دارند نمى‌توان با نصيحت و خدا و جهنم حرف زد كه به‌خاطر خدا چپاول مى‌‌كنند و به‌خاطر بهشت با على مى‌جنگند و‌ فرق اسلام را مى‌شكافند. دروغ اينها از صداقتشان مايه مى ‌گيرد و اين خطرناك است!

اينها مغرور صداقت و نيت پاك خويشند و نمى‌فهمند كه شيطان چگونه انسان را ذليل مى‌کند و باعث مى‌شود كه تو از حق و حقيقت و صداقت و قداست خودت دست بردارى و به استناد چپاول ديگران و فساد ديگران، خودت را به شيطان بفروشى و قربة‌الى‌الله و به‌خاطر اين كه ديگران جايزه نگيرند، سر حسين را خودت به توبره بيندازى. راستى كه چقدر خطر در پيش است و چقدر آفت بر سر راه است‌!

کتاب قیام

به کانال ما بپیوندید
عین‌صاد | einsad

۱۶:۵۱

۲۲ بهمن

#ایران این روزها در یکی از حساس‌ترین بزنگاه‌های تاریخی خود ایستاده است؛ فشاری از بیرون که دندان نشان می‌دهد، و زخمی از درون که درد می‌کشد.روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، مردم به خیابان آمدند؛ نه برای ویرانی، نه برای نفی ایران، بلکه برای #نان، برای #کار، برای #کرامت. آن‌ها مردم بودند؛ همان مردمی که سال‌هاست زیر بار تورم، بی‌ثباتی و تصمیمات اشتباه خم شده‌اند. اما در همان روزها، جریان اعتراضِ به‌حق، به دست منافقین، عوامل نفوذی و لیدرهای شناخته‌شده، از مسیر مطالبه خارج شد و به حاشیه‌ای خونین کشانده شد؛ جایی که خشونت عریان، صدای مردم را خفه کرد و خونِ بی‌گناهان، صفحه‌ای تلخ در تاریخ ثبت کرد.در ۲۲ دی، دوباره مردم آمدند؛ این‌بار برای گفتن یک «نه» روشن: نه به اسلحه، نه به آتش، نه به هر مسیری که اعتراض را به جنگ داخلی شبیه می‌کند. این هم مردم بودند.و در ۲۲ بهمن، شاید شلوغ‌تر و معنادارتر از بسیاری از سال‌ها، مردم باز هم آمدند؛ نه برای انکار مشکلات، بلکه برای فرستادن یک پیام صریح به غرب و ایالات متحده: «ایران ایستاده است. اختلاف داریم، درد داریم، مطالبه داریم؛ اما این خانه را خودمان تعمیر می‌کنیم.»این‌ها هم مردم بودند. حقیقتی که باید با صدای بلند گفت این است: آن‌هایی که برای گرانی فریاد زدند، و آن‌هایی که خشونت را محکوم کردند، و آن‌هایی که برای تمامیت ایران به میدان آمدند، همه از یک ملت‌اند.دوقطبیِ «این‌ها» و «آن‌ها» دروغی است که فقط به کار دشمن می‌آید. ایالات متحده ناو می‌آورد، تهدید می‌کند، محاصره می‌چیند، چون خوب می‌داند شکاف داخلی، کم‌هزینه‌ترین سلاح علیه ایران است.مشکلات داخلی واقعی‌اند؛ انکارشان خیانت است. اما ویرانی، مطالبه نیست و خشونت، راه‌حل نیست. ایران اگر بماند، می‌شود دولت را نقد کرد، می‌شود تصمیم را اصلاح کرد، می‌شود مسئول را پاسخ‌گو کرد؛ اما اگر انسجام فروبریزد، نه مطالبه می‌ماند، نه اصلاح، نه حتی حقیقت.امروز، بیش از هر زمان، ایران به عقلانیتِ شجاعانه نیاز دارد: شجاعتِ گفتن درد، شجاعتِ مرزبندی با خشونت، و شجاعتِ ایستادن کنار هم. این کشور با هم ساخته می‌شود یا با هم آسیب می‌بیند؛ و انتخاب، همیشه انتخابِ مردم است.
#ایران #مردم #وحدت #دشمن #جنگ #ولایت #رهبر #کتاب #آگاهی

کانال برشی از یک کتاب :https://ble.ir/ahlebasar

۹:۰۰

تو هرگز نخواهی یافت مردمی را که به خدا و روز قیامت #ایمان داشته باشند و با این همه دوستی کنند، با کسانی که در مقابل خدا و رسولش می‌ایستند و سدِّ راه می‌شوند هر چند که آن منکران پدرانشان باشند یا فرزندانشان یا برادرانشان یا قوم و قبیله ونژاد و ملتشان چنین انسانهایی که جانب حق را در مقابل هر کس حمایت می‌کنند کسانی هستند که خداوند دلهایشان را به رقم ایمان مزیّن داشته و به روح خود تأیید کرده و ایشان را به بهشت‌هایی داخل خواهد کرد که در زیر درختان آن نهرهای روان جاریست خداوند از ایشان خشنود است‌و ایشان از خدای خود خشنودندو ایشان به حقیقت #حزب‌الهی به شمار می‌روندو بدانید که فلاح‌و رستگاری با همان گروه‌و دسته‌و یاران الهی است. ﴿آیه۲۲سوره‌مجادله﴾

۱۳:۱۱

۲۶ بهمن

- تو زندگیتون سعی کنید کتاب زیاد بخونید؛شاید همه با هم یاد بگیریم که ما توی این دنیا روی مطلقا هیچ‌چیز نمیتونیم قاطعانه احتمال ۱۰۰ درصد بذاریم و باید دید منطقی‌تر و تفکر عمیق‌تری داشته باشیم و از هرگونه پیروی متعصبانه راجع به هرچیزی دوری کنیم.🤍 از کانال وهم سبز

۱۲:۱۰