عصر خانواده
" />بسم الله اواخر بارداری بودم، روی هم فقط شش کیلو اضافه کرده بودم، انگار بدنم تصمیم گرفته بود 🪶 سبک بماند، حتی وقتی روح 🧱 زیر بار مسئولیت خم میشد. یک چشمم اشک بود، 🩸 یک چشمم خون؛ اشک از ترسِ فرداهایی 🧳 که قرار بود تنهایی به دوش بکشم، با هزار سؤال بیجواب و آیندهای که زودتر از من در را باز کرده بود. 🧨 خون اما 🪞 از رفتارهای عجیبِ علی میآمد، چیزهایی که بهشان عادت نداشتم، 🧩 و بلد نبودم 🪡 چطور توی زندگیام جا بدهمشان. 🪢 اما بدتر از همه انتخاب اسم بود. چرا همهچیز من 🧭 با همه فرق داشت؟ چرا حتی اسم دخترم از دست من خارج شده بود؟ دختری که 🫀 همهی دردهای جسمیاش 🧷 از تنِ من گذشته بود، و تمام فشارهای عاطفیاش 🪨 روی قلب من نشسته بود. دختری که شبها با ترس و دعا بزرگش کرده بودم حتی قبل از اینکه صدایش کنم. 🪞 اسم، فقط یک کلمه نبود؛ 🧬 هویت بود، ردّ من روی زندگی او، امضای مادری 🩶 که سهمش از تصمیمها کمتر از سهمش از درد بود. من فقط میخواستم یکبار صدایش بزنم با اسمی که شبیه خودم باشد؛ 🧵 ساده، 🫶 زخمخورده، اما مالِ من. ...و این روایت ادامه دارد...
" />بسم الله اواخر بارداری بودم، روی هم فقط شش کیلو اضافه کرده بودم، انگار بدنم تصمیم گرفته بود 🪶 سبک بماند، حتی وقتی روح 🧱 زیر بار مسئولیت خم میشد. یک چشمم اشک بود، 🩸 یک چشمم خون؛ اشک از ترسِ فرداهایی 🧳 که قرار بود تنهایی به دوش بکشم، با هزار سؤال بیجواب و آیندهای که زودتر از من در را باز کرده بود. 🧨 خون اما 🪞 از رفتارهای عجیبِ علی میآمد، چیزهایی که بهشان عادت نداشتم، 🧩 و بلد نبودم 🪡 چطور توی زندگیام جا بدهمشان. 🪢 اما بدتر از همه انتخاب اسم بود. چرا همهچیز من 🧭 با همه فرق داشت؟ چرا حتی اسم دخترم از دست من خارج شده بود؟ دختری که 🫀 همهی دردهای جسمیاش 🧷 از تنِ من گذشته بود، و تمام فشارهای عاطفیاش 🪨 روی قلب من نشسته بود. دختری که شبها با ترس و دعا بزرگش کرده بودم حتی قبل از اینکه صدایش کنم. 🪞 اسم، فقط یک کلمه نبود؛ 🧬 هویت بود، ردّ من روی زندگی او، امضای مادری 🩶 که سهمش از تصمیمها کمتر از سهمش از درد بود. من فقط میخواستم یکبار صدایش بزنم با اسمی که شبیه خودم باشد؛ 🧵 ساده، 🫶 زخمخورده، اما مالِ من. ...و این روایت ادامه دارد...من رو بخوان
۲۰:۰۶
" />بسم الله هر شب اسمها را 🪢 مثل نخِ گرهخورده 🧶 میکشیدیم و ول میکردیم، اسمهایی که هیچکدام درِ آینده را باز نمیکردند. با خودم میگفتم مگر میشود پدرِ بچه برای دخترش 🧸 سیسمونی نخرد؟ اما من تمام شهر را 🧭 تنهایی میچرخیدم. تنهایی یعنی شاید کسی کنارم بود، اما علی نبود. نبودنش همیشه دقیقاً همانجایی بود که باید میبود. چه باردار، چه نه، او همیشه یک قدم عقبتر از زندگی میماند. سیزدهبدر قرار بود برویم باغِ فامیلشان. دقیقهی آخر گوشیام توی خانه گم شد. دنبال صدا، دنبال نور، دنبال تمرکز که سالها بود 🧳 از من رفته بود. نه کسی منتظرمان بود، نه دیر شده بود، اما ناگهان پشت مانتویم را گرفت، کشید، داد زد؛ 🧵 آنقدر که پارچه تسلیم خشم شد. گریه کردم، و با اشک حتی جرأت نکردم بگویم «نمیآیم». 🫥 زنِ بارداری 🪞 که بلد نبود اعتراض کند. گوشی را با دستهای لرزان پیدا کردم، لباس عوض کردم، نشستم توی ماشین. تا باغ باران من قطع نشد. آنجا همه بودند، خنده، موسیقی، هیجان. و من باز نامرئی. پسرعمههای مجردش دور دور، بازی، شوخی، انگار من صدای قطعشده بودم. من ماندم و کچل. 🪁 دوتایی 🧸 گوشهای 🫶 بازی میکردیم، مادر و دختری وسطِ شلوغی آدمهایی که نگاه نمیکردند. آن روز فهمیدم تنهایی اندازهی جمع نیست؛ گاهی کنار کسی زندگی میکنی که سالهاست 🧳 رفته، و تو 🩶 فقط مادری را 🧵 به دوش میکشی که هیچکس صدایش نکرده....و این روایت فقط تا فرداشب ادامه دارد...
۲۰:۰۶
شما هم طعم تلخ تنهایی در شلوغی رو چشیدهایدبا واکنش بوسیله
یا نظرتون رو با ما به اشتراک بذارید .۲۰:۰۷
نوزادی که انگشت مادر را رها نکرد؛ روایتی که تصمیمِ «نه» به سقط را جاودانه کرد
او صدای مادرش را شنید،انگشتش را گرفت و رها نکرد؛و همان لحظه، تصمیمی شکل گرفتکه مسیر یک زندگی و یک کنش اجتماعی را تغییر داد.شما اگر جای این مادر بودید، چه میکردید؟
#مادری#حفظ_حیات_جنین#پیوند_مادر_و_فرزند#روایت_زندگی#عصر_خانواده
او صدای مادرش را شنید،انگشتش را گرفت و رها نکرد؛و همان لحظه، تصمیمی شکل گرفتکه مسیر یک زندگی و یک کنش اجتماعی را تغییر داد.شما اگر جای این مادر بودید، چه میکردید؟
#مادری#حفظ_حیات_جنین#پیوند_مادر_و_فرزند#روایت_زندگی#عصر_خانواده
۸:۵۱
مرگِ تقدیری یا گرفتنِ جان؟ جایی که مرز اخلاق، ایمان و انتخاب روشن میشود.
از دستدادنِ جان با «گرفتنِ جان» یکی نیست.حتی اگر فقدان سخت باشد،سلبِ عمدیِ حیات، زخمی عمیقتر بر جان انسان میگذارد.وقتی زندگی را ذیل ربوبیت الهی ببینیم،رنج هم میتواند معنا پیدا کند.نظر شما چیست؟
#حیات_جنین#اخلاق_زندگی#نگاه_توحیدی#انتخاب_سخت#عصر_خانواده
از دستدادنِ جان با «گرفتنِ جان» یکی نیست.حتی اگر فقدان سخت باشد،سلبِ عمدیِ حیات، زخمی عمیقتر بر جان انسان میگذارد.وقتی زندگی را ذیل ربوبیت الهی ببینیم،رنج هم میتواند معنا پیدا کند.نظر شما چیست؟
#حیات_جنین#اخلاق_زندگی#نگاه_توحیدی#انتخاب_سخت#عصر_خانواده
۹:۳۱
تکهای از فرشِ حرم؛ یادگاری که اشکها، دعاها و دلتنگیها را با خود آورد
روی همین فرشها نشستهایم،زیارتنامه خواندهایم،شبِ قدر اشک ریختهایمو نگاهمان به گنبد گره خورده است.حالا تکهای از حرم آمده؛برای دلهایی که از دلتنگی، تابِ دیدن ندارند.شما با شنیدن نام امام رضا علیهالسلام، یاد چه لحظهای میافتید؟
#امام_رضا#فرش_حرم#تبرک#زیارت#عصر_خانواده
روی همین فرشها نشستهایم،زیارتنامه خواندهایم،شبِ قدر اشک ریختهایمو نگاهمان به گنبد گره خورده است.حالا تکهای از حرم آمده؛برای دلهایی که از دلتنگی، تابِ دیدن ندارند.شما با شنیدن نام امام رضا علیهالسلام، یاد چه لحظهای میافتید؟
#امام_رضا#فرش_حرم#تبرک#زیارت#عصر_خانواده
۱۰:۱۱
وقتی رفتنِ یک فرزند، ظرفیتی بزرگتر از ماندن میشود
از دست دادن فرزند، یکی از سختترین رنجهای انسانی است؛اما در نگاه اولیای الهی، این فقدان میتواندمنشأ برکت، شکوفایی درونی و ذخیرهای جاودان برای پدر و مادر باشد.آیا میشود به «رفتن» هم جور دیگری نگاه کرد؟
#فقدان_فرزند#صبر_و_ایمان#تسکین_قلبها#معنای_رنج#عصر_خانواده
از دست دادن فرزند، یکی از سختترین رنجهای انسانی است؛اما در نگاه اولیای الهی، این فقدان میتواندمنشأ برکت، شکوفایی درونی و ذخیرهای جاودان برای پدر و مادر باشد.آیا میشود به «رفتن» هم جور دیگری نگاه کرد؟
#فقدان_فرزند#صبر_و_ایمان#تسکین_قلبها#معنای_رنج#عصر_خانواده
۱۰:۱۵
چرا تخمکگذاری هست، اما بارداری اتفاق نمیافتد؟
درمان ناباروری با حدس جلو نمیرود؛اول باید علت را شناخت.کاهش یا نبود تخمکگذاری، افزایش سن،و سندرم تخمدان پلیکیستیک از شایعترین موانعاند.دارو، سونوگرافی، اصلاح سبک زندگی و پیگیری مداوم،مسیر درمان را واقعی و علمی میکند.شما چقدر با علت مشکلتان آشنا هستید؟
#ناباروری#تخمک_گذاری#سلامت_باروری#سبک_زندگی_سالم#عصر_خانواده
درمان ناباروری با حدس جلو نمیرود؛اول باید علت را شناخت.کاهش یا نبود تخمکگذاری، افزایش سن،و سندرم تخمدان پلیکیستیک از شایعترین موانعاند.دارو، سونوگرافی، اصلاح سبک زندگی و پیگیری مداوم،مسیر درمان را واقعی و علمی میکند.شما چقدر با علت مشکلتان آشنا هستید؟
#ناباروری#تخمک_گذاری#سلامت_باروری#سبک_زندگی_سالم#عصر_خانواده
۱۲:۲۸
وقتی اسپرم «نرمال» است، اما بارداری اتفاق نمیافتد!
در بررسی ناباروری مردان،سه شاخص کلیدی تعیینکنندهاند: تعداد، حرکت و شکل اسپرم.اگر همهچیز طبیعی باشد، پای «ناباروری با علت ناشناخته» در میان استو مسیر درمان به IUI یا IVF میرسد.اما اگر یکی از این شاخصها افت کرده باشد،باید دنبال علت رفت؛ واریکوسل یکی از شایعترین آنهاستکه در موارد متوسط تا شدید، درمان جراحی را ضروری میکند.شما از مسیر درست تشخیص چقدر میدانید؟
#ناباروری_مردان#کیفیت_اسپرم#واریکوسل#درمان_ناباروری#عصر_خانواده
در بررسی ناباروری مردان،سه شاخص کلیدی تعیینکنندهاند: تعداد، حرکت و شکل اسپرم.اگر همهچیز طبیعی باشد، پای «ناباروری با علت ناشناخته» در میان استو مسیر درمان به IUI یا IVF میرسد.اما اگر یکی از این شاخصها افت کرده باشد،باید دنبال علت رفت؛ واریکوسل یکی از شایعترین آنهاستکه در موارد متوسط تا شدید، درمان جراحی را ضروری میکند.شما از مسیر درست تشخیص چقدر میدانید؟
#ناباروری_مردان#کیفیت_اسپرم#واریکوسل#درمان_ناباروری#عصر_خانواده
۱۵:۴۱
فریز تخمک؛ تصمیم پزشکی یا فرار از زمان؟
انجماد تخمک، وقتی معنا دارد که پای بیماری، درمانهای سنگینیا شرایط حاد جسمی در میان باشد.اما اگر فقط بهخاطر «حوصله نداشتن» یا رسیدن به شرایط ایدهآل است،باید واقعبین بود؛ حتی IVF هم تضمین صددرصدی نمیدهد.شما فریز تخمک را راهحل میدانید یا تعویق یک تصمیم؟
#فریز_تخمک#تعویق_بارداری#سلامت_باروری#واقع_بینی#عصر_خانواده
انجماد تخمک، وقتی معنا دارد که پای بیماری، درمانهای سنگینیا شرایط حاد جسمی در میان باشد.اما اگر فقط بهخاطر «حوصله نداشتن» یا رسیدن به شرایط ایدهآل است،باید واقعبین بود؛ حتی IVF هم تضمین صددرصدی نمیدهد.شما فریز تخمک را راهحل میدانید یا تعویق یک تصمیم؟
#فریز_تخمک#تعویق_بارداری#سلامت_باروری#واقع_بینی#عصر_خانواده
۱۷:۰۵
خب، زنگ داستان امشب هست،هر شب یک خردهروایتِ واقعی
از مادر شدن؛
داستانی کوتاه اما دنبالهدار.
همراه ما باشید
و نظرتان را برای عصر خانواده بنویسید.
داستان دیشب اینجاست
🫶۱۸:۳۶
عصر خانواده" />بسم الله هر شب اسمها را 🪢 مثل نخِ گرهخورده 🧶 میکشیدیم و ول میکردیم، اسمهایی که هیچکدام درِ آینده را باز نمیکردند. با خودم میگفتم مگر میشود پدرِ بچه برای دخترش 🧸 سیسمونی نخرد؟ اما من تمام شهر را 🧭 تنهایی میچرخیدم. تنهایی یعنی شاید کسی کنارم بود، اما علی نبود. نبودنش همیشه دقیقاً همانجایی بود که باید میبود. چه باردار، چه نه، او همیشه یک قدم عقبتر از زندگی میماند. سیزدهبدر قرار بود برویم باغِ فامیلشان. دقیقهی آخر گوشیام توی خانه گم شد. دنبال صدا، دنبال نور، دنبال تمرکز که سالها بود 🧳 از من رفته بود. نه کسی منتظرمان بود، نه دیر شده بود، اما ناگهان پشت مانتویم را گرفت، کشید، داد زد؛ 🧵 آنقدر که پارچه تسلیم خشم شد. گریه کردم، و با اشک حتی جرأت نکردم بگویم «نمیآیم». 🫥 زنِ بارداری 🪞 که بلد نبود اعتراض کند. گوشی را با دستهای لرزان پیدا کردم، لباس عوض کردم، نشستم توی ماشین. تا باغ باران من قطع نشد. آنجا همه بودند، خنده، موسیقی، هیجان. و من باز نامرئی. پسرعمههای مجردش دور دور، بازی، شوخی، انگار من صدای قطعشده بودم. من ماندم و کچل. 🪁 دوتایی 🧸 گوشهای 🫶 بازی میکردیم، مادر و دختری وسطِ شلوغی آدمهایی که نگاه نمیکردند. آن روز فهمیدم تنهایی اندازهی جمع نیست؛ گاهی کنار کسی زندگی میکنی که سالهاست 🧳 رفته، و تو 🩶 فقط مادری را 🧵 به دوش میکشی که هیچکس صدایش نکرده. ...و این روایت فقط تا فرداشب ادامه دارد...
" />بسم الله هر شب اسمها را 🪢 مثل نخِ گرهخورده 🧶 میکشیدیم و ول میکردیم، اسمهایی که هیچکدام درِ آینده را باز نمیکردند. با خودم میگفتم مگر میشود پدرِ بچه برای دخترش 🧸 سیسمونی نخرد؟ اما من تمام شهر را 🧭 تنهایی میچرخیدم. تنهایی یعنی شاید کسی کنارم بود، اما علی نبود. نبودنش همیشه دقیقاً همانجایی بود که باید میبود. چه باردار، چه نه، او همیشه یک قدم عقبتر از زندگی میماند. سیزدهبدر قرار بود برویم باغِ فامیلشان. دقیقهی آخر گوشیام توی خانه گم شد. دنبال صدا، دنبال نور، دنبال تمرکز که سالها بود 🧳 از من رفته بود. نه کسی منتظرمان بود، نه دیر شده بود، اما ناگهان پشت مانتویم را گرفت، کشید، داد زد؛ 🧵 آنقدر که پارچه تسلیم خشم شد. گریه کردم، و با اشک حتی جرأت نکردم بگویم «نمیآیم». 🫥 زنِ بارداری 🪞 که بلد نبود اعتراض کند. گوشی را با دستهای لرزان پیدا کردم، لباس عوض کردم، نشستم توی ماشین. تا باغ باران من قطع نشد. آنجا همه بودند، خنده، موسیقی، هیجان. و من باز نامرئی. پسرعمههای مجردش دور دور، بازی، شوخی، انگار من صدای قطعشده بودم. من ماندم و کچل. 🪁 دوتایی 🧸 گوشهای 🫶 بازی میکردیم، مادر و دختری وسطِ شلوغی آدمهایی که نگاه نمیکردند. آن روز فهمیدم تنهایی اندازهی جمع نیست؛ گاهی کنار کسی زندگی میکنی که سالهاست 🧳 رفته، و تو 🩶 فقط مادری را 🧵 به دوش میکشی که هیچکس صدایش نکرده. ...و این روایت فقط تا فرداشب ادامه دارد...من رو بخوان
۱۸:۳۶
" /> بسم الله بلاخره شبِ موعود رسید؛ شبی که هوا خودش را عقب و جلو میکشید، انگار نمیدانست باید عطر انتظار را پخش کند یا سکوت را. قرار بود دخترکم ۲۳ شهریور به دنیا بیاید، اما من دلم میخواست او در روزِ دختر — ۱۶ شهریور — چشم باز کند، دقیقاً همان روزی که دختر بودن معنی پیدا میکند؛ شبیه شعری که خودش تصمیم میگیرد کی شروع شود. دکتر ابتدا گفت «شرایطت عالیه برای زایمان طبیعی»، ولی من از واژهی “طبیعی” بیشتر از خودِ درد میترسیدم! 🫨 واقعاً، کی گفته هر اتفاق طبیعی باید بیدرد باشه؟ 🩺 با اصرار بچهگانهام، بالاخره قبول کرد سزارینم کند. شب را طبق رسم هر شب، در خانهی مامان ماندم. علی طبق معمول گفت: «من فردا صبح میام بیمارستان!» صبح، بیمارستان بیدار بود، من فقط بیدارتر. سرم وصل شد، آن مایع سرد که آرام آرام وارد تنم شد و گفت: «آماده باش، قراره مادر بشی.» نوبت اتاق عمل رسید، همهی صداها دور شدند، دکتر بیهوشی از راه رسید با لبخند مکانیکی و آمپولِ سردش. بهش گفتم: «تو رو خدا، از بیحسی کمر میترسم، بیهوشم کن!» 🫣 نمیدانم چرا این جمله، از زبانم مثل اعتراف بیرون آمد؛ 🥹 شاید دلم میخواست در لحظهی مادر شدن، کمی کودک بمانم. دکتر اصلی سرش را به نشانهی رضایت تکان داد، اپیزود خاموش شد و... هیچ نفهمیدم. وقتی در راهروی بیمارستان چرخها زیر تخت صدای نرمشان را کشیدند، انگار دنیا تازه خودش را تنظیم میکرد، لبههای تصویر واضح میشدند. و ناگهان آوردندش... جوجهی طلایی من. یه مورچهی طلایی کوچولو، دو و نیم کیلویی، بیمو، بیابرو، با چشمهای سبز که مثل تیلههای درخشان توی صورتش جا خوش کرده بودند. نگاهش برق داشت، مثل اینکه خودش از ستاره افتاده نه از رحم من. دلم لرزید، احساسی از خوشبختی پیچید در هوا، انگار دیوارهای اتاق بیمارستان، مبدل به باغی پر از شکوفه شدند. همهی دردهایم جمع شدند و در یک لحظه عطرافشان شدند. 🫀 حسی بود که تا امروز هم نتوانستم دوباره لمسش کنم؛ 🤍 ترکیبی از زهر، شیرینی و شکرگزاری ناب. خدایا شکرت، که حتی وقتی از ترس، به بیهوشی پناه بردم، بیدارم کردی با مهربانترین موجود روی زمین.به پایان آمد این روایت، اما روایت همچنان باقیست.
۱۸:۳۷
شما هم زایمان سزارین رو به طبیعی ترجیح میدهیدبا واکنش بوسیله
یا نظرتون رو با ما به اشتراک بذارید .۱۸:۳۸
امید، اتفاق نیست؛ ساخته میشود…
این فصل به ما یاد داد امید از آسمان نمیافتد؛از فهمیدن شروع میشود، در گفتوگو رشد میکند و با معنا ادامه پیدا میکند.به نظر شما امید در خانه از کجا ساخته میشود؟
#امید#خانواده#سبک_زندگی#گفتوگو#مسئولیت_پذیری#عصر_خانواده#شبکه_دو
این فصل به ما یاد داد امید از آسمان نمیافتد؛از فهمیدن شروع میشود، در گفتوگو رشد میکند و با معنا ادامه پیدا میکند.به نظر شما امید در خانه از کجا ساخته میشود؟
#امید#خانواده#سبک_زندگی#گفتوگو#مسئولیت_پذیری#عصر_خانواده#شبکه_دو
۶:۱۳
«درست نمیشود»؛ خطرناکترین باوری که امید خانوادهها را میگیرد
بزرگترین امید زندگی این است که بدانیم مغز ما ثابت نیست.هر تجربه، فرصتی برای ساختن نسخهای بهتر از خودمان است.به نظر شما کدام باورِ اشتباه، بیشتر جلوی تغییر را میگیرد؟
#دکتریزدانی#تغییر#خانواده#تربیت_فرزند#عصر_خانواده
بزرگترین امید زندگی این است که بدانیم مغز ما ثابت نیست.هر تجربه، فرصتی برای ساختن نسخهای بهتر از خودمان است.به نظر شما کدام باورِ اشتباه، بیشتر جلوی تغییر را میگیرد؟
#دکتریزدانی#تغییر#خانواده#تربیت_فرزند#عصر_خانواده
۱۰:۱۲
خانه فقط با حرف گرم نمیشود؛ رفتارهای ما بلندتر از کلمات حرف میزنند
ارتباط فقط به «گفتن» نیست؛لباس، لحن، راه رفتن و حتی صدای ظرفها پیام میدهند.برای داشتن خانهای گرم، احترام را زندگی کنیم. نظر شما چیست؟
#خانواده#دکتراکرامیفر#احترام_متقابل#سبک_زندگی_خانوادگی#عصر_خانواده
ارتباط فقط به «گفتن» نیست؛لباس، لحن، راه رفتن و حتی صدای ظرفها پیام میدهند.برای داشتن خانهای گرم، احترام را زندگی کنیم. نظر شما چیست؟
#خانواده#دکتراکرامیفر#احترام_متقابل#سبک_زندگی_خانوادگی#عصر_خانواده
۱۲:۵۷
زندگی، تصمیم شخصی ما نیست؛ حقیقتی است که باید فهمیده و پاس داشته شود
از همان لحظهای که حیات آغاز میشود، با «زندگی» طرفیم؛زندگیای که معنا دارد، مسیر دارد و حق تصمیمگرفتنش با ما نیست.شما معنای زندگی را در کدام نقطه پررنگتر احساس کردهاید؟
#دکترحجتالهکاظمی#حرمت_حیات#امید#خانواده#عصر_خانواده
از همان لحظهای که حیات آغاز میشود، با «زندگی» طرفیم؛زندگیای که معنا دارد، مسیر دارد و حق تصمیمگرفتنش با ما نیست.شما معنای زندگی را در کدام نقطه پررنگتر احساس کردهاید؟
#دکترحجتالهکاظمی#حرمت_حیات#امید#خانواده#عصر_خانواده
۱۳:۴۰
زندگی مشترک با درصد جلو نمیرود؛ با فهمِ حالِ همدیگر معنا پیدا میکند
در خانواده عاشقانه، سهمبندی عددی وجود ندارد.هرکس آنقدر که میتواند، آنجا که لازم است، وارد میشود.شناخت شرایط همسر، خودِ مسئولیتپذیری است. نظر شما چیست؟
#دکترپروانی#همدلی#مسئولیت_مشترک#روابط_همسران#عصر_خانواده
در خانواده عاشقانه، سهمبندی عددی وجود ندارد.هرکس آنقدر که میتواند، آنجا که لازم است، وارد میشود.شناخت شرایط همسر، خودِ مسئولیتپذیری است. نظر شما چیست؟
#دکترپروانی#همدلی#مسئولیت_مشترک#روابط_همسران#عصر_خانواده
۱۵:۳۴
اگر همه مثل هم بودیم، نه اخلاقی شکل میگرفت و نه رشدی اتفاق میافتاد
تفاوت سلیقهها تهدید نیست؛ فرصتِ رشد اخلاق است.بخشندگی، گذشت و مهربانی فقط در کنار «دیگریِ متفاوت» معنا پیدا میکند.اگر همه شبیه هم بودیم، زندگی چه جذابیتی داشت؟ نظر شما چیست؟
#دکتر امینفروغی#اخلاق_اجتماعی#رشد_انسانی#سبک_زندگی#عصر_خانواده
تفاوت سلیقهها تهدید نیست؛ فرصتِ رشد اخلاق است.بخشندگی، گذشت و مهربانی فقط در کنار «دیگریِ متفاوت» معنا پیدا میکند.اگر همه شبیه هم بودیم، زندگی چه جذابیتی داشت؟ نظر شما چیست؟
#دکتر امینفروغی#اخلاق_اجتماعی#رشد_انسانی#سبک_زندگی#عصر_خانواده
۱۵:۳۷