م
روزگار قریب؛ جابهجا کردن مرزهای واقعگرایینقد و بررسی سریال روزگار قریب پیشنهاد ساخت سریال «روزگار قریب» در سال 81 به کیانوش عیاری داده شد. عیاری تعریف کرده است که سیمافیلم بهعنوان تهیهکننده او را مخیر کرده بود بین دو چهرهی ملی یکی را برای تولید سریال انتخاب کند: استاد شهریار و دکتر محمد قریب.عیاری پیش از آن سابقهی کارگردانی دو مجموعه تلویزیونی «خانه به خانه» و «هزاران چشم» را داشت اما «روزگار قریب» که یک سریال تاریخی مربوط به دوران پیش از انقلاب محسوب میشد، برای او تجربهی تازهای بود. از طرفی او بهتازگی فیلم تحسینشدهی «بودن یا نبودن» را کارگردانی کرده و مورد توجه جامعهی پزشکی قرار گرفته بود. بهعلاوه خودش هم اطلاعات خوبی از دانش پزشکی پیدا کرده بود. همهی اینها میتوانند در شمار دلایلی قرار گیرند که باعث شد عیاری دکتر قریب را برگزیند. اما به نظر میرسد از همهی اینها مهمتر ناشناخته بودن شخصیت دکتر محمد قریب برای اکثریت مردم ایران، عیاری را بهسمت این انتخاب سوق داده باشد. این نکته را وقتی تصدیق خواهید کرد که بدانید عیاری اساساً کارگردانی است کاملاً بیوفا/بیاعتقاد به فیلمنامه. بنابراین انتخاب شخصیتی که مردم حساسیت و شناخت کمتری روی زوایای زندگیاش دارند بستر مناسبتری است برای جولان کارگردان.
«روزگار قریب» بهواسطهی موضوعش یعنی زندگی نخستین متخصص طب اطفال کشور، مملو از کودکان است. بازی گرفتن از این بچهها خود یکی از مهارتهایی است که هر کارگردانی از پس آن برنمیآید و ممکن است در پایان اینطور به نظر بیاید که یک مشت کودک بیخود و بیجهت در صحنهها حضور دارند. اما کودکان در کار عیاری خودِ خودشان هستند، با شیطنتهای بیوقفهشان. شیطنتهایی که حتی اگر فراموش کنند، کارگردان به آنها میآموزد!متن کامل نقد و بررسی سریال روزگار قریب را در ستون بهترین سریالهای تلویزیون بخوانید.
#روزگار_قریب#روزی_روزگاری_تلویزیون #مجله_میدان_آزادی #سریال
@Azadisqart۷۱