تفاوت ظریفی میان «تنهایی تحمیلی» و «خلوت گزینی ارادی» وجود دارد. وقتی فردی در میانه مسیر زندگی، ناگهان با تنهایی مواجه میشود، اگر بتواند این وضعیت را به عنوان یک فرصت ببیند، در واقع در حال گذار از «وابستگی» به «استقلال» است.از منظر روانشناختی، دلبستگیهای شدید و چسبندگیهای عاطفی اغلب نوعی مکانیسم دفاعی برای فرار از مواجهه با «خود» هستند. وقتی کسی را نداریم تا به او تکیه کنیم یا خودمان را در او گم کنیم، مجبور میشویم با خلاهای درونی خود روبرو شویم. این مواجهه، اگرچه در ابتدا دردناک است، اما تنها راه رسیدن به «فردیت» است؛ یعنی رسیدن به نسخهی اصیل خودمان، بدون اینکه تحت تأثیر انتظارات و پیشفرضهای دیگران باشیم. در واقع، تنهایی در اینجا مانند یک «کارگاه پالایش» عمل میکند که در آن، نیازهای کاذب و وابستگیهای بیمارگونه میسوزند و آنچه باقی میماند، قدرت درونی و شناخت عمیق از خویشتن است. از زاویه فلسفی، این تنهایی یک «موهبت» است چون فرد را از «دیگری» به «خود» بازمیگرداند. کسی که طعم تنهایی عمیق را چشیده و توانسته در آن دوام بیاورد، دیگر برای تعریف کردن خودش به تایید یا حضور کسی وابسته نیست. او میآموزد که «تنها بودن» به معنای «تنها ماندن» نیست، بلکه به معنای توانمند شدن در حضور خود است. در این حالت، فرد از وضعیت «نیاز به دیگری» به وضعیت «تمایل به دیگری» تغییر وضعیت میدهد؛ یعنی دیگر از روی کمبود با کسی رابطه برقرار نمیکند، بلکه از روی سرشار بودن و از جایگاه یک «فرد مستقل»، وارد رابطه میشود. این استقلال عاطفی، پایدارترین نوع آرامش است.----------------------------------------بهرام جهانگیری | روانشناس بالینیhttps://ble.ir/bahramjahangiri/9083788808460743065/1784662994700۲۱