بله | کانال بسیج دانشجویی دانشکده ابوریحان

بسیج دانشجویی دانشکده ابوریحان

موج ۱۳ سلاح قلم شب، آرام و سنگین بر دشت نشسته بود، اما دل‌ها بیدار بودند. صدای طنین «یا حق» در گوش خاک می‌پیچید، از حلقوم کسانی که مرز میان زمین و آسمان را نگه می‌داشتند. نه برای نام، نه برای نشان، بلکه برای عهدی که از روز ازل با خدا بسته بودند؛ عهد حفاظت از روشنی در دل تاریکی. آنان که لباس خدمت پوشیده‌اند، نخست جامه ایمان بر تن کرده‌اند. هر سلاحی در دستشان پیش از آنکه فلز باشد، نوری است که از وضو در چشمه یقین گرفته‌اند. نگاهشان به خاک نیست، به آسمان است؛ زیرا می‌دانند پاسداری از وطن، بخشی از عبادت است، بخشی از همان نمازهایی که با اشک مادران در نیمه‌شب کامل می‌شود. در هنگامه خطر، آنان نه می‌ترسند و نه فریاد می‌زنند؛ تنها ذکر می‌کنند. آیه‌ها در دلشان می‌جوشد، چون چشمه‌ای که در کوه سنگ نمی‌خشکد. کسی که دلش را سپرده، از هیچ سایه‌ وحشتی نمی‌هراسد، زیرا می‌داند وعده حق را، و فهمیده است که هر قطره خون، ادامه آفتاب است. دلاوران این خاک، میراث‌دار لحظه‌هایی‌اند که تاریخ از یادش لرزید. مردان و زنانی که آموخته‌اند خدا با دل بیدارد، و بیداریِ دل یعنی حضور در جبهه‌ای بی‌انتهای از خیر و شر. آنان می‌دانند شب همیشه می‌آید، اما صبح همیشه می‌ماند؛ و اگر دل‌ها خاموش شوند، جهان بی‌طلوع خواهد شد. بسیاری از آنان بی‌نام مانده‌اند، اما نامشان در آسمان خوانده می‌شود. فریادشان نه بر سنگ، بر جان زمان نقش بسته است. هر مأموریتشان، یک نیایش است؛ هر حرکتشان، یک «لبیک» به ندای ایمان. چون سربازان خدا، وظیفه‌شان جنگ نیست، بلکه ادامه روشنایی است. گاهی ایستادنشان فقط با سکوت معنا دارد؛ سکوتی که هزار زبان از دل آن می‌روید. وقتی شب بر همه چیز سایه می‌اندازد، آنان، نوری در دل تاریکی‌اند که به چشم نمی‌آید اما راه را پیدا می‌کند. این است معنای پای‌کار بودن: ماندن، وقتی دیگران رفته‌اند؛ ایستادن، وقتی زمین از پای افتاده؛ خندیدن، در قلب خطر؛ و گفتن «الحمدلله» وقتی جهان خاموش است. اینان عاشقانِ خدمتند، و خدمت برای آنان نه عمل، که دعاست. هر بازدمشان سلامی است به صبحی که هنوز نیامده، و هر گامشان نثاری است برای روزی که وعده ظهور محقق شود. خاک را پاس می‌دارند، چون پرچم ایمان بر آن افراشته است؛ و با هر طلوع، عهد تازه‌ای میان خدا و وطن می‌بندند. و من، هرچه بنویسم، باز از آنان عقب می‌مانم. زیرا آنان به حقیقت رفته‌اند؛ آنجا که معنا، واژه نمی‌خواهد. تنها می‌شود زیر لب گفت: ای خدایی که این دل‌آوران را نگاه می‌داری، آرامششان را در سایه خویش جاودان کن. به رسم مردانگی، در دل خطر رفتند ستاره‌وار چو شب شد، به سوی سحر رفتند به نام عشق وطن، جاودانه گشتند برای حفظ وطن، مرد و مردتر رفتند

محمد سالاری

@basij_atut

pelak_26 | اینستاگرام