امشب، ساعت ۲۳، رسانه ملی، شبکه یک، برنامه راهبرد
۱۸:۱۴
️ رهبر انقلاب: در میدان تبلیغات، آرایش جنگی بگیرید. آرایش جنگی در فرهنگ و رسانه یعنی چه؟آیا بدون اندیشیدن به آینده، بدون فهم عمیق از وضعیت فرهنگ، میتوان کنشگر این میدان بود؟یا کنش فرهنگی امروز، پیش از هر چیز نیازمند تأمل، بازاندیشی و جرأت پرسشگری است؟ سلسله همایشهای توانمندسازی کنشگران فرهنگی«ایستادن در آستانه» اندیشیدن به آینده؛ تأملی در امر فرهنگ باحضور دکتر بیژن عبدالکریمی(فیلسوف و اندیشمند حوزه فرهنگ و مدرنیته) جمعه ۱۰ بهمن ۱۴۰۴ ساعت ۹ تا ۱۲ اصفهان، خیابان صائب، جنب آرامگاه صائبمجتمع فرهنگی هنری صائب ویژهی کنشگران فرهنگی، دانشجویان و دغدغهمندان آینده فرهنگ ایران ثبتنام:(ظرفیت محدود)https://digiform.ir/astaneh بچههای مسجد – اصفهان @Fahma_Esf۸:۴۰
بازارسال شده از
قسمت اول برنامه «مسئله»: فصل خیابان
مهمان: بیژن عبدالکریمی
در اولین قسمت از برنامه مسئله، دکتر بیژن عبدالکریمی، فیلسوف و استاد دانشگاه با نگاهی جامعهشناختی به سراغ اغتشاشها و بحرانهای اخیر جامعه و کشور رفته است.
#مسئله @ONnewsmedia
مهمان: بیژن عبدالکریمیدر اولین قسمت از برنامه مسئله، دکتر بیژن عبدالکریمی، فیلسوف و استاد دانشگاه با نگاهی جامعهشناختی به سراغ اغتشاشها و بحرانهای اخیر جامعه و کشور رفته است.#مسئله @ONnewsmedia
۱۵:۰۹
مصاحبه با رسانه آن درباره حوادث دی ۱۴۰۴لینک ویدئوی کاملhttps://www.aparat.com/v/jjvs18a نیروهای گفتمان انقلاب آخرین امید ایران هستند و باید به صحنه بیایند. جامعه نیازمند یک تحول ساختاری است و نیروهای گفتمان انقلاب باید رهبری این خیزش اجتماعی را بدست گیرند.
نیروهای گفتمان انقلاب آخرین امید ایران هستند و باید به صحنه بیایند. جامعه نیازمند یک تحول ساختاری است و نیروهای گفتمان انقلاب باید رهبری این خیزش اجتماعی را بدست گیرند.۲۱:۵۹
نیروهای گفتمان انقلاب به صحنه بیایند
بیژن عبدالکریمی در مصاحبه با رسانهی آن، بار دیگر آخرین امید ایران را نیروهای گفتمان انقلاب دانست و با تاکید بر نادیده شمردن مردم توسط حاکمیت و له شدن فرودستان و تضعیف طبقه متوسط، از نیروهای انقلاب خواست که به صحنه بیایند و رهبری خیزش اجتماعی در جهت تحول ساختاری را بعهده گیرند.
بیژن عبدالکریمی در مصاحبه با رسانهی آن، بار دیگر آخرین امید ایران را نیروهای گفتمان انقلاب دانست و با تاکید بر نادیده شمردن مردم توسط حاکمیت و له شدن فرودستان و تضعیف طبقه متوسط، از نیروهای انقلاب خواست که به صحنه بیایند و رهبری خیزش اجتماعی در جهت تحول ساختاری را بعهده گیرند.
۶:۰۲
بازارسال شده از
قابل توجه همه اندیشهجویان و فارغالتحصیلان بنیاد شهید پالیزوانی (رحمةالله علیه)معاونت محترم رسانه بنیاد شهید پالیزوانی (رحمةاللهعلیه) بنا دارد در دو مرحله، از بزرگوارانی که تمایل به همکاری با این معاونت را دارند دعوت به عمل آورد.
در مرحله اول، در دو حوزه مدیریت رسانه و تدوین که شرح فعالیتهای آن در ادامه آورده شده است، همکاری صورت خواهد گرفت.
حوزه مدیریت رسانه: ۱. استراتژی محتوایی بر اساس ترندهای روز۲. کپیرایتر مسلط به نوشتن متنهای متقاعدکننده و جذاب۳. سناریونویسی خلاقانه برای کلیپها۴. طراحی استوریبورد برای محتوای تصویری۵. تدوین تقویم محتوایی منسجم۶. توانایی استوری تلینگ۷. سوژهیابی و انتخاب محتوا حوزه تدوین: ۱. تدوین با موبایل (این شات، کاین مستر، کپ کات، الایت موشن، VN)۲. تدوین با سیستم (پریمیر، ادیوس، داوینچی و..)(مبتدی، حرفهای)۳. افترافکت و نرمافزارهای تولید موشن۴. هوش مصنوعی تولید عکس و ویدیو۵. ایدهپردازی و سناریونویسی، استوری برد و کارگردانی۶. نرمافزارهای ادیت صوت (ادوبی آدیشن و..)عزیزانی که تمایل به همکاری در این حوزهها را دارند در پیوند ذیل ثبتنام فرمایند:
پیوند ثبتنام: https://formafzar.com/form/ul6eu مهلت ثبتنام: ۶بهمنماه️نمونه کارهای خود را به شناسه @sepalizvani در پیامرسان بله، ارسال نمایید. (مصاحبه و فرآیند جذب فقط درصورت ارسال نمونهکار صورت میگیرد)مصاحبه برای تهرانیها به صورت حضوری و برای دیگرشهرها به صورت مجازی (تصویری) برگزار خواهد شد.پشتیبانی: ارسال درخواست به معاونت سرمایه انسانی در سایت شهید پالیزوانی (رحمةاللهعلیه) www.shahidpalizvani.ir#بنیاد_شهید_پالیزوانی(ره)
اینستاگرام | بله | ایتا | تلگرام | روبیکا۸:۵۹
دو نقطۀ عطف اخیر در تاریخ حیات اجتماعی ما ایرانیان
بیژن عبدالکریمی، ۳ بهمن ۱۴۰۴
حملۀ اسرائیل و آمریکا به خاک کشورمان، در ۲۳ خرداد، و حوادث روزهای هفتم تا بیستودوم دیماه امسال (۱۴۰۴)، دو رویداد و دو نقطۀ عطف تاریخی در تاریخ حیات اجتماعی ما، ایرانیان بوده است، دو رویدادی که بهخوبی آشکار میسازد نظام سلطۀ جهانی، به رهبری اسرائیل و آمریکا، کمر به نابودی ایران و ایرانی بسته است و هر دو مورد میبایست به بیداری همۀ نیروهای اجتماعی، از جمله حاکمیت و دولت، و غلبه بر اینرسی حاکم بر همۀ گفتمانها منتهی میشد، لیک متأسفانه این غلبه هنوز خود را نمایان نکرده است. حوادث دیماه ایران نشان داد:
۱. پاشنۀ آشیل ما، بیش از آن که توان قدرتهای سلطهگر غربی با هژمونی امپریالیسم آمریکا و صهیونیسم جهانی باشد، ضعف اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی جامعۀ خود ماست.
۲. خشونت ظاهرشده در جامعۀ ایران، که هیچ چیز از داعشیگری کم نداشت، نشان داد نیروهای وابسته به سازمان سیا و موساد و نیز نیروهای سازمان مجاهدین خلق، پ.ک.ک، جیشالعدل و سلطنتطلبان برای سرنگونی حاکمیت جمهوری اسلامی، نیل به قدرت و تجزیۀ ایران از چه خشونتگرایی عریان و داعشیگونه، و حتی بدتر از داعش، برخوردارند؛ تا آنجا که برخی از اعتراضکنندگان پس از رؤیت این خشونت آشکار صحنه را ترک گفتند.
۳. ما، ایرانیان، داعش را در بیرون از مرزهای کشور دنبال میکردیم، بیخبر از آن که داعشیگری در بطن جامعۀ ما و از درون شهرهای بزرگ تهران، مشهد، اصفهان، کرمانشاه، و... بروز یافت. در دیماه امسال خشونتی را در داخل مرزهای کشور و در میان بخشی از جامعۀ ایران تجربه کردیم که، اگر نگوییم بینظیر، لااقل کمنظیر بود. این خشونت، نتیجۀ طبیعی فرهنگ، تمدن و خرد ایرانی و صرفاً حاصل اعتراضات مدنی مردم نجیب جامعۀ ما نبود و نمیتوانست باشد. بیتردید، در این خشونت داعشیوار، «دیگری» و «بیگانه» حضوری چشمگیر داشته است، اگر چه همۀ عوامل را بههیچوجه نمیتوان به نقش بیگانگان تقلیل داد.
۴. امروز پرسش هر یک از آگاهان جامعه نباید صرفاً این باشد که نقش دیگرانی چون دولت و حاکمیت در بروز این خشونت چه بوده است؛ بلکه باید از خود بپرسیم: «نقش هر یک از ما در بروز این خشونت بینظیر و داعشیگری در حیات اجتماعی معاصر ما ایرانیان چه بوده است؟ و آیا ما روشنفکران و نخبگان دانشگاهی، که با صَرف تمام نیرو و توان خود برای نقد حاکمیت و قدرت سیاسی، دو مقولۀ بنیادین «فرهنگ و اخلاق» در جامعه را به فراموشی سپرده، دائماً بر آتش شکاف حاکمیتـملت و بیگانگی و ازخودبیگانگی افراد با جامعه خودشان دمیدیم، در ظهور یک چنین خشونتی در جامعۀ اخلاقی و معنوی ایران نقشی نداشتیم؟
۵. امروز دیگر پرسش هیچ یک از ایراندوستان حقیقی و عاشقان این مردم، این فرهنگ و این سرزمین، نباید این باشد که «آینده چه خواهد شد؟»؛ بلکه باید این پرسش باشد: «برای مقابله با ظهور فجایع عظیم و حملات خونباری که کشور و مردم عزیزمان، ایران، را تهدید میکند، هریک از ما چه میتوانیم بکنیم؟»
۶. من به عنوان یک استاد دانشگاه، یک اهل قلم و یکی از نقادان سیاسی و اجتماعی حاکمیت ایران، که در تهران و در بطن حوادث دیماه ایران بودهام شهادت میدهم تصویری که رسانههای بیبیسی، ایرانـاینترنشنال و صدای آمریکا و برخی دیگر از رسانههای معاند و نیز گزارشهایی که در سازمان ملل متحد و شورای حقوق بشر این سازمان ارائه میدهند دروغی محض و شرمآور و برای آمادهسازی شرایط ذهنی جهانیان برای حملۀ مجدد به ایران است. برای نمونه، نه فقط دولت ایران بابت جسد کشتگان پول و حق تیر دریافت نمیکند، دروغ آشکاری که برساخت رسانهای بیبیسی و ایراناینترنشنال و دیگر رسانههای ضدملی بود، بلکه دولت با شهید اعلام کردن بسیاری از کشتهشدگان، برای آنها حق و حقوق ویژهای قائل شده است.
۷. من به عنوان یک استاد دانشگاه، یک اهل قلم و یکی از نقادان سیاسی و اجتماعی حاکمیت ایران، که در تهران و در بطن حوادث دیماه ایران بودهام، شهادت میدهم پلیس و نیروهای انتظامی، و امنیتی ما، علیرغم نقطهضعفها و انتقاداتی که یقیناً دارند، اگر نگویم پاکترین، یکی از پاکترین نیروهای انتظامی و امنیتی جهانند و تا روز چهارشنبه، 17 دیماه دستور شلیک به سوی اعتراضکنندگان را نداشتند و صرفاً پس از حملۀ تروریستهای حرفهای و تعلیمدیده به سوی نیروهای انتظامی و پاسگاهها به منظور خلع سلاح آنها دستور شلیک یافتند و در این ردو بدل شدن آتش، بیتردید تعدادی از افراد بیگناه، در کنار نیروهای انتظامی، امنیتی و بسیجی کشورمان نیز کشته شدهاند.
۸. لذا از همۀ نیروهای اپوزیسیون داخل و خارج کشور، منتقدان و کارشناسان ایرانی رسانههای بیگانه خواهانم که شرایط بسیار سخت و پیچیدۀ کشور را دریابند، و با تحلیلهای مغرضانه یا، لااقل، ایدئولوژیک و منجمدشدهشان آتش بیار معرکهای نباشند که نیروهای سازما
بیژن عبدالکریمی، ۳ بهمن ۱۴۰۴حملۀ اسرائیل و آمریکا به خاک کشورمان، در ۲۳ خرداد، و حوادث روزهای هفتم تا بیستودوم دیماه امسال (۱۴۰۴)، دو رویداد و دو نقطۀ عطف تاریخی در تاریخ حیات اجتماعی ما، ایرانیان بوده است، دو رویدادی که بهخوبی آشکار میسازد نظام سلطۀ جهانی، به رهبری اسرائیل و آمریکا، کمر به نابودی ایران و ایرانی بسته است و هر دو مورد میبایست به بیداری همۀ نیروهای اجتماعی، از جمله حاکمیت و دولت، و غلبه بر اینرسی حاکم بر همۀ گفتمانها منتهی میشد، لیک متأسفانه این غلبه هنوز خود را نمایان نکرده است. حوادث دیماه ایران نشان داد:
۱. پاشنۀ آشیل ما، بیش از آن که توان قدرتهای سلطهگر غربی با هژمونی امپریالیسم آمریکا و صهیونیسم جهانی باشد، ضعف اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی جامعۀ خود ماست.
۲. خشونت ظاهرشده در جامعۀ ایران، که هیچ چیز از داعشیگری کم نداشت، نشان داد نیروهای وابسته به سازمان سیا و موساد و نیز نیروهای سازمان مجاهدین خلق، پ.ک.ک، جیشالعدل و سلطنتطلبان برای سرنگونی حاکمیت جمهوری اسلامی، نیل به قدرت و تجزیۀ ایران از چه خشونتگرایی عریان و داعشیگونه، و حتی بدتر از داعش، برخوردارند؛ تا آنجا که برخی از اعتراضکنندگان پس از رؤیت این خشونت آشکار صحنه را ترک گفتند.
۳. ما، ایرانیان، داعش را در بیرون از مرزهای کشور دنبال میکردیم، بیخبر از آن که داعشیگری در بطن جامعۀ ما و از درون شهرهای بزرگ تهران، مشهد، اصفهان، کرمانشاه، و... بروز یافت. در دیماه امسال خشونتی را در داخل مرزهای کشور و در میان بخشی از جامعۀ ایران تجربه کردیم که، اگر نگوییم بینظیر، لااقل کمنظیر بود. این خشونت، نتیجۀ طبیعی فرهنگ، تمدن و خرد ایرانی و صرفاً حاصل اعتراضات مدنی مردم نجیب جامعۀ ما نبود و نمیتوانست باشد. بیتردید، در این خشونت داعشیوار، «دیگری» و «بیگانه» حضوری چشمگیر داشته است، اگر چه همۀ عوامل را بههیچوجه نمیتوان به نقش بیگانگان تقلیل داد.
۴. امروز پرسش هر یک از آگاهان جامعه نباید صرفاً این باشد که نقش دیگرانی چون دولت و حاکمیت در بروز این خشونت چه بوده است؛ بلکه باید از خود بپرسیم: «نقش هر یک از ما در بروز این خشونت بینظیر و داعشیگری در حیات اجتماعی معاصر ما ایرانیان چه بوده است؟ و آیا ما روشنفکران و نخبگان دانشگاهی، که با صَرف تمام نیرو و توان خود برای نقد حاکمیت و قدرت سیاسی، دو مقولۀ بنیادین «فرهنگ و اخلاق» در جامعه را به فراموشی سپرده، دائماً بر آتش شکاف حاکمیتـملت و بیگانگی و ازخودبیگانگی افراد با جامعه خودشان دمیدیم، در ظهور یک چنین خشونتی در جامعۀ اخلاقی و معنوی ایران نقشی نداشتیم؟
۵. امروز دیگر پرسش هیچ یک از ایراندوستان حقیقی و عاشقان این مردم، این فرهنگ و این سرزمین، نباید این باشد که «آینده چه خواهد شد؟»؛ بلکه باید این پرسش باشد: «برای مقابله با ظهور فجایع عظیم و حملات خونباری که کشور و مردم عزیزمان، ایران، را تهدید میکند، هریک از ما چه میتوانیم بکنیم؟»
۶. من به عنوان یک استاد دانشگاه، یک اهل قلم و یکی از نقادان سیاسی و اجتماعی حاکمیت ایران، که در تهران و در بطن حوادث دیماه ایران بودهام شهادت میدهم تصویری که رسانههای بیبیسی، ایرانـاینترنشنال و صدای آمریکا و برخی دیگر از رسانههای معاند و نیز گزارشهایی که در سازمان ملل متحد و شورای حقوق بشر این سازمان ارائه میدهند دروغی محض و شرمآور و برای آمادهسازی شرایط ذهنی جهانیان برای حملۀ مجدد به ایران است. برای نمونه، نه فقط دولت ایران بابت جسد کشتگان پول و حق تیر دریافت نمیکند، دروغ آشکاری که برساخت رسانهای بیبیسی و ایراناینترنشنال و دیگر رسانههای ضدملی بود، بلکه دولت با شهید اعلام کردن بسیاری از کشتهشدگان، برای آنها حق و حقوق ویژهای قائل شده است.
۷. من به عنوان یک استاد دانشگاه، یک اهل قلم و یکی از نقادان سیاسی و اجتماعی حاکمیت ایران، که در تهران و در بطن حوادث دیماه ایران بودهام، شهادت میدهم پلیس و نیروهای انتظامی، و امنیتی ما، علیرغم نقطهضعفها و انتقاداتی که یقیناً دارند، اگر نگویم پاکترین، یکی از پاکترین نیروهای انتظامی و امنیتی جهانند و تا روز چهارشنبه، 17 دیماه دستور شلیک به سوی اعتراضکنندگان را نداشتند و صرفاً پس از حملۀ تروریستهای حرفهای و تعلیمدیده به سوی نیروهای انتظامی و پاسگاهها به منظور خلع سلاح آنها دستور شلیک یافتند و در این ردو بدل شدن آتش، بیتردید تعدادی از افراد بیگناه، در کنار نیروهای انتظامی، امنیتی و بسیجی کشورمان نیز کشته شدهاند.
۸. لذا از همۀ نیروهای اپوزیسیون داخل و خارج کشور، منتقدان و کارشناسان ایرانی رسانههای بیگانه خواهانم که شرایط بسیار سخت و پیچیدۀ کشور را دریابند، و با تحلیلهای مغرضانه یا، لااقل، ایدئولوژیک و منجمدشدهشان آتش بیار معرکهای نباشند که نیروهای سازما
۱۸:۰۳
