بله | کانال بیخ و بن

۲ تیر

به نام خدا.سلام.

در شرایطی کانال بیخ‌وبن رو در بستر بله به راه می‌اندازیم که وطن عزیزمون ۱۰ روزه به طور پیوسته، قربانی تعرض جنایت‌کارترین دولت‌های حال حاضر در دنیا یعنی اسرائیل و آمریکاست. برای دفاع از سرزمین مظلوممون در برابر این قاتلان، مهم‌ترین پشتوانه‌ی ما روحیه‌ی ملی ماست. ما هم با ادامه‌ی کارمون در این کانال، با روایت‌گری تاریخ و سیاست و روابط بین‌الملل، می‌خوایم نقشی هرچند کوچیک در حفظ این روحیه ایفا کنیم.

در وهله‌ی اول اینطور به نظر می‌رسه که ما تنهاییم، همونطور که در ۸ سال دفاع مقدس تنها بودیم؛ که طرف مقابل با تمام سرمایه‌‌ و فناوری پیشرفته‌اش که البته محصول چند سده غارت جهانه، افتاده به جان کشور کهن‌سال ما که فقط به سرمایه و دانش و فناوری بومی تکیه داره و به خدای خودش. اما ما اونقدرها هم تنها نیستیم.

فراوان بوده‌اند ملت‌هایی که در طول تاریخ، آزمون‌هایی شبیه ما رو از سر گذروندن و هر یک به شکلی از این آزمون‌ها سر بیرون آوردند. شاید اگر درکنار تاریخ و میراث تمدنی پربار خودمون، به این تجارب تاریخی ملل دیگر هم مجهز بشیم، با اعتماد به نفس و آمادگی بیشتر بتونیم از این گردنه‌ی تاریخی عبور کنیم. به امید این که در پایان این معرکه‌ی وجودی، ایرانی بزرگ‌تر و قوی‌تر و سربلند‌تر از همیشه بسازیم.

سعی می‌کنیم هم از این تجارب بنویسیم، هم از تجارب خودمون در این روزهای سرنوشت‌ساز. همراهمون باشید و شما هم اگه مطلبی داشتید برامون بفرستید.
خدا پشت و پناه ایران

۱۳:۰۴

"وقتی اسرائیلی‌ها در سرزمین‌های اشغالی اکنون ادعا می‌کنند که باید از خود دفاع کنند، از این جهت از خود دفاع می‌کنند که هر اشغالگر نظامی باید از خود در برابر جمعیتی که در حال سرکوب آن است، دفاع کند... شما نمی‌توانید وقتی سرزمین شخص دیگری را به صورت نظامی اشغال می‌کنید، از خود دفاع کنید. این دفاع نیست. هر چه دوست دارید اسمش را بگذارید، این دفاع نیست." -نوام چامسکی

۱۳:۱۴

*به ما وعده‌ی مذاکره دادند....*
● تا روز قبلش میگفتن مذاکره داره خوب پیش میره، ما به خیال صلح و توافق شب خوابیدیماما نصف شب فرمانده و دانشمندمون رو توی خواب، توی خونه زدن.
○ پس‌فردا اگه باز یه سلبریتی-دانشگاهی کم‌سواد مثل زیباکلام و سریع‌القلم اومدن گفتن این ایران بوده که از اول پا روی دم آمریکا گذاشته، که تقصیر مصدق بوده، تقصیر محمدرضا شاه بوده، تقصیر خمینی بوده، راحت نپذیریم.
● رهبران ایرانی همیشه روی لبه تیغ راه رفته‌ن و اتفاقا تلاش کرده‌ن با هر ساز اونا یه قری بدن، اونا نذاشتن.قربانی رو تخطئه نکنیم. ما فرصت توسعه رو از خودمون نگرفتیم، ما ۱۵۰ ساله دنبال توسعه‌ایم، اونا نخواستن و اونا نذاشتن.حالا هم همون سلبریتی-دانشگاهی‌های کم‌سواد تسلیم رو تئوریزه میکنن. میگن کسی که با آمریکا دربیفته به توسعه نمیرسه و اسم از ویتنام و چین و ژاپن میارن. اما داستان رو کامل نمیگن.
● آره تاریخ گزینه‌های محدود و مشخصی جلوی ملت‌ها میذاره.○ یه گزینه ژاپنه، تا آخرین شکم گشنه‌ی سربازاش‌که به توصیه روزنامه‌ها با خوردن موش و حشرات حداقل پروتئین بدنشون رو تامین می‌کردن با انگلیس و آمریکا و مزدورانشون جنگید، تا مرز نابودی رفت که تونست بعد از تسلیم همون روحیه و انسجام ملی رو حفظ کنه و با ۱۷ ساعت کار در روز اقتصادش بسازه.○ یه گزینه ویتنامه، اونم تا آخرین شکم گشنه جنگید، پیروز شد و آمریکایی‌هارو از خاکش با فضاحت بیرون کرد. آمریکا بعدا به ویتنام نیاز داشت که در بازارشو روی ویتنام باز کرد و برای توسعه‌شون مانع تراشی نکرد.○ یه گزینه لیبیه، تسلیم بدون جنگ. وضع لیبی گفتن نداره. هرچی اسمشو بذارید توسعه اسمش نیست. همون لیبی که زمان قذافی رهبر قاره آفریقا بود و می‌خواست به پشتوانه ذخایر طلاش ارز واحد آفریقایی معرفی کنه.
● ملتی که تا آخرین شکم گشنه‌ش بتونه بجنگه، چه پیروز بشه چه نشه، راهشو پیدا میکنه. اما برای ملتی که بدون جنگ تسلیم میشه، سرنوشت فقط فلاکته.

باید تا آخرین فشنگ و آخرین نفس برای ایرانمون بجنگیم، چون تاریخ گزینه‌ای جز ویرانی برای تسلیم‌شوندگان نداره.

۱۳:۲۱

هر تعرضی به خاک ما هزینه دارد.
آمریکا به خاک ما تجاوز کرد و موقتا و در ابعادی به صلاحدید نیروی دفاعی ما، پاسخ گرفت.

ما به عنوان شهروندان ایران باید شدیدترین پاسخ به متجاوزان رو مطالبه کنیم. اما نباید منتظر باشیم تا در هر عملیات تصاویر انفجار و ویرانی دشمن رو ببینیم.
الان هم طبق معمول ده روز گذشته، به محض انجام عملیات انواع و اقسام تحلیل‌ها توی فضای مجازی پر شده. این یک جنگ طولانی برای آینده‌ی دور و دراز ایرانه.تحلیل‌های هیجانی که روز به روز و ساعت به ساعت تغییر می‌کنند نباید کوچک‌ترین تاثیری بر عزم ملی ما بذارند.

قسمتی از بیانیه نیروهای مسلح: "پیام اقدام قاطع فرزندان ملت در نیروهای مسلح برای کاخ سفید و متحدانش روشن و صریح است: جمهوری اسلامی ایران با اتکال به خداوند متعال اتکاء به مردم مومن و پر آوازه ایران اسلامی تحت هیچ شرایطی تعرض به تمامیت سرزمینی حاکمیت و امنیت ملی خود را بی پاسخ نخواهد گذاشت."

۱۷:۳۸

۳ تیر

آتش‌بس؛ پیروزی یا شکست؟

همه ما امروز ناباورانه با خبر آتش‌بس صبحمان را شروع کردیم. البته خبری که به شکل نامتعارفی به دست ما رسید: در یک توییت ابلهانه و زننده‌ی ترامپی.

اما این یعنی ما به عنوان یک ملت کجا ایستاده‌ایم؟
● بعد از ۱۲ روز تجاوز بیگانه و دفاع جانانه‌ی سربازان وطن، چیزهای زیادی از دست دادیم، جان عزیز بیش از ۶۰۰ هم‌وطن، خسارات گسترده به بافت شهری و زیرساخت‌های مهم کشور، و زخمی عمیق به روان ۹۰ میلیون ایرانی.
● از طرفی هم ضربات بی‌سابقه‌ای به رژیم جنایتکار صهیونیستی وارد کردیم، افسانه‌ی گنبد آهنین را درهم‌شکستیم، آرامش خاطر را از زمین‌دزدها سلب کردیم، برخی مراکز مهم نظیر موسسه وایزمن را تخریب کردیم، و در افکار عمومی جهان به نماد مقاومت در برابر غول بی‌شاخ و دمی تبدیل شدیم که هیچ کشور دیگری جرأت نکرد حتی درحد کاهش تبادلات تجاری در مقابلش بایستد.
هم زدیم و هم خوردیم... اما بازی نیست که بگیم زد و خورد داره سوخت و سوز داره.
هم ما و هم دشمن خبیث اهداف مشخصی داریم.هدف نهایی آن‌ها تجزیه ایران است، نه کمتر و نه بیشتر.هدف ما در درجه اول دفاع از میهن و حفظ این سرزمین و سرمایه‌هایش برای نسل‌های بعدی‌ است و در درجه دوم دفاع از مردم مظلوم همسایه.
این یک بازی نیست که آتش‌بس پایان بازی باشد.

حتما تا حالا متوجه شدید که مثل اکثر مسائل سیاسی اینجا هم با دو موضع کاملا متضاد داخل کشور مواجهیم. موضع اول: باید همین فرصت را غنیمت بشماریم و جنگ و خشونت را متوقف کنیم. ما قدرتمان را اثبات کردیم و نباید بیش از این به دشمن اجازه دهیم زندگی مردم ما را مختل کند. پیروزی یعنی بازگشت هرچه سریع‌تر به زندگی عادی و رشد اقتصاد ایران.موضع دوم: این تنها یک فرجه برای بازآرایی جنگی و تاکتیک دشمن است تا ما از تحرکات بعدی‌ او غافل شویم. اسرائیل به خرابکاری ادامه می‌دهد و با ضربات شدیدتر به سراغ ما می‌آید و نباید فریب بخوریم و از آماده‌باش ملی خارج شویم. مسیر رشد ایران تنها از یک پیروزی قطعی و تثبیت بازدارندگی ما می‌گذرد که در این مرحله به هیچ‌وجه محقق نشده است.

به نظر می‌رسد موضع دوم هم با واقعیات و هم با فهم متعارف و درک عمومی مردم هم‌‌سویی بیشتری دارد. اما نیروهای سیاسی موضع اول به شدت برای چرخش وزنه‌ی افکار عمومی به سمت ترجیحات خودشان تلاش خواهند کرد. موضع اول لزوما اشتباه نیست، حداقل ما که به واقعیت‌های نظامی و امنیتی کشور دسترسی نداریم نمی‌توانیم قضاوتی بکنیم. اما در جنگ با موجودی غیرعادی مثل اسرائیل کوچک‌ترین خطایی می‌تواند مهلک باشد.بنابراین به عنوان شهروند به این زودی ها نباید از حالت آماده‌باش ذهنی و وضع جنگی خارج شویم. حداقل نه به این زودی‌ها. اسرائیل دنبال تجزیه‌ی ایران است و ما درمقابل نسل‌های بعدی مسئولیم‌.

۱۶:۲۹

تقدیم به شهدای نیروهای هوافضای کشورمون
قسمتی از کتاب داستان‌های ایران باستان نوشته دکتر احسان یارشاطر:

آرش کمان‌گیر میان ایران و توران سال‌ها جنگ و ستیز بود. در نبردی که میان اَفراسیاب تورانی و منوچهر شاهنشاه ایران در گرفت، سپاه ایران در مازندران به تنگنا افتاد. عاقبت دو طرف به آشتی رضا دادند و برای آن که مرز دو کشور روشن شود و ستیزه از میان برخیزد پذیرفتند تا از مازندران تیری به جانب خاور پرتاب کنند؛ هر جا تیر فرود آمد همان‌جا مرز دو کشور باشد و هیچ یک از دو کشور از آن فراتر نروند. تا در این گفت‌وگو بودند فرشته زمین، اِسفَنْدارْمَذ، پدیدار شد و فرمان داد تا تیرکمان آورند و آرش را حاضر کردند. آرش در میان ایرانیان بزرگ‌ترین کمان‌داران بود و به نیروی بی‌مانندش تیر را دورتر از همه پرتاب می‌کرد.فرشته زمین به آرش گفت تا کمان بردارد و تیری به جانب خاور پرتاب کند. آرش دانست که پهنای کشور ایران به نیروی بازو و پرش تیز او بسته است و باید توش و توان خود را در این راه بگذارد. پس برهنه شد و بدن خود را به شاهنشاه و سپاهیان نمود و گفت: «ببینید که من تندرستم و نقصی در تن ندارم، اما می‌دانم که چون تیر را از کمان رها کنم همه نیرویم با تیر از تنم بیرون خواهد رفت و جانم فدای ایران خواهد شد.»آن‌گاه آرش تیروکمان را برداشت و بر قله کوه دماوند برآمد و به نیروی خداداد تیر را از شست رها کرد و خود بی‌جان بر زمین افتاد.هرمزد،‌ خدای بزرگ،‌ به فرشته باد فرمان داد تا تیر را نگهبان باشد و از آسیب نگهدارد. تیر از بامداد تا نیم‌روز در آسمان می‌رفت و از کوه و دره و دشت می‌گذشت.نیم‌روز در کنار رود جیحون بر ریشه درخت گردویی که بزرگ‌تر از آن در عالم نبود نشست. آنجا را مرز ایران و توران قرار دادند و هرسال به یاد آن روز جشن گرفتند.

۱۸:۲۳

۴ تیر

جان میرشایمر:《ایالات متحده اساساً از کنترل خارج شده است.
بخشی از مصاحبه میرشایمر با Breaking Points:
در خصوص اعتبار ما در سراسر جهان، ایالات متحده به درستی به عنوان یک دولت یاغی حتی در شرق آسیا دیده می‌شود.متحدانی مانند ژاپن و کره جنوبی ما را به خاطر کاری که انجام داده‌ایم محکوم می‌کنند.منظورم اول از همه دیپلماسی دوگانه است این که ما حق داریم در سراسر جهان به کشورها حمله کنیم هر زمان که صلاح بدانیم.علاوه بر این، بیایید از این واقعیت غافل نشویم که ایالات متحده از نسل‌کشی اسرائیل در غزه حمایت می‌کند. این بسیار بدتر از اتفاقی است که در ایران می‌افتد.
یک نسل‌کشی در حال وقوع است که اسرائیلی‌ها آن را اجرا می‌کنند و ما در این امر همدست هستیم. اعتبار آمریکا مطمئناً در حال فروپاشی است.
ما قدرتمندترین کشور روی سیاره هستیم و کشورها باید در انتقاد از ما بسیار محتاط باشند. اما من فکر می‌کنم تقریباً همه به غیر از اسرائیل و ایالات متحده و چند رهبر اروپایی این را درک می‌کنند. ایالات متحده اساساً از کنترل خارج شده است.

لینک مصاحبه کامل در یوتیوب https://youtu.be/g_3UTLMLIfw?si=OXm2jt_8p0QJWNIW

۷:۴۶

۵ تیر

محمود درویش: وَنَحْنُ نُحِبُّ الحَيَاةَ إذَا مَا اسْتَطَعْنَا إِلَيْهَا سَبِيلاَ
دست‌کم ۶۱۰ نفر از هم‌وطنان ما را بی‌رحمانه کشتند، با زدن بیمارستان‌ها و خانه‌ها و آمبولانس‌ها. اما اوج قساوت این قماش اینجا نیست. آنجاست که وقتی کشتار و خون‌ریزی و دیوصفتی‌شان را با دفاع قانونی و اخلاقی و انسانی جواب می‌دهیم، هارتر می‌شوند. تحقیرمان می‌کنند که زندگی‌ را دوست نداریم و تبختر می‌کنند که پناهگاه‌ ساخته‌اند تا پس از هر جنایتشان، از ضربه‌ی انتقام و عدل در امان بمانند.
جوابشان را محمود درویش داده:
وَنَحْنُ نُحِبُّ الحَيَاةَ إذَا مَا اسْتَطَعْنَا إِلَيْهَا سَبِيلاَ
این قصه‌ی نخوت زننده‌ی غربی سر دراز دارد. متفکر بزرگشان هگل هم در دهه ۱۸۲۰ می‌نویسد:"سیاه‌پوستان برای زندگی ارزش کمی قائلند، همانطور که برای خود انسان‌ها، زیرا زندگی تنها تا جایی ارزشمند است که ارزش والاتری در انسان وجود داشته باشد. بی‌اعتنایی آنها به زندگی به این معنی نیست که از آن خسته شده‌اند، ... برعکس، زندگی به طور کلی برای آنها ارزشی ندارد... شجاعت عظیم سیاه‌پوستان، که با قدرت بدنی عظیمشان تقویت می‌شود، را نیز باید به این بی‌احترامی به زندگی نسبت داد؛ زیرا *آنها اجازه می‌دهند هزاران نفر از آنها در جنگ‌هایشان با اروپایی‌ها کشته شوند*. در جنگ بین آشانتی‌ها و انگلیسی‌ها، بومیان همچنان به سمت دهانه توپ‌ها می‌دویدند، اگرچه هربار پنجاه نفر از آنها یک‌جا کشته می‌شدند."

۱۶:۱۶

۱۴ تیر

جای مقاومت در این محرم خالی است

در روضه‌های امسال، شاهد یک پدیده بی‌سابقه‌ بودیم. در اغلب هیأت‌ها حتی آن‌ها که همیشه حکومتی و ایدئولوژیک خوانده می‌شدند، اشعار و نوحه‌هایی با مضامین میهن‌پرستانه به وفور شنیده شد. حتی محمود کریمی ایران ای سرای امید می‌خواند.
اما دریغ از یک نوحه برای فلسطین، برای مهم‌ترین جلوه‌ی مقاومت و ظلم‌ستیزی در منطقه که به قول لوکی (رپر انگلیسی) ایران بیش از هر دولتی برایش هزینه کرده، ایثار کرده و خون داده.
هنوز یک ماه هم از تحقق کابوس ملی‌ ما در ۲۳ خرداد نگذشته. به خاک ما تجاوزی سهمگین کردند. حالا در تاسوعا و عاشورا که مظهر عدالت‌خواهی و تنها عرصه‌ی کارامد برای سازماندهی و کنشگری اجتماعی در ایران است، اوج پرفورمنس سیاسی ما چهارتا سرود ای ایران و چهارتا شعار نخ‌نمای مرگ بر اسرائیل با اکراه و از سر رفع تکلیف شده؟
"آقای دکتر من پاهام رو برای بشار ندادم من اونارو برای تو دادم که الان در کمال امنیت بتونی عمل کنی" کسانی را که با این درک عمیق از چیستی امنیت ملی و درهم‌تنیدگی‌اش با امنیت و ثبات منطقه، جنگیدند*، معلوم نیست با چه ترفندی در این بزنگاه حیاتی به کل از عرصه‌ی بازنمایی و پرفورمنس ما حذف کرده‌اند.

امروز تاسوعا و فردا عاشوراست. کافیست یک تریبون رجزخوانی در هر هیأت و دسته‌ای بگذارند. تا کسانی که هنوز آنقدر کور و لمس نشده‌اند که عاشورای معاصر را بیخ گوششان نبینند، داوطلبانه بروند پشت این تریبون‌ها و فریاد بزنند. از کدام فریادشان می‌ترسیم؟ که بمب اتم بخواهند؟ یا اصلا یکی آن وسط بگوید همه‌ی سگ‌توله‌های صهیونیست را به دریا بریزید؟ اتفاقا باید بگویند و تصاویرش گوش جهان را پر کند.

دل خوش کرده‌ایم که خبرنگار CNN وسط دسته عزاداری ایستاده و می‌گوید ایرانیان ۱۴۰۰ سال است که ذلت نمی‌پذیرند. خب چرا با یکی از همین‌ها مصاحبه نمی‌کند تا بگویند که *ذلت نمی‌پذیریم یعنی چی؟ یعنی حتی اگر تهدید کنید که با آن ذات تروریستی‌ و پلیدتان به میراث تاریخی ما هم رحم نخواهید کرد، باز هم از مقاومت دست نمی‌کشیم. از هسته‌ای، موشک، متحدان منطقه‌ای دست نمی‌کشیم.
اگر نه باید این محرم را رسما لحظه‌ی تسلیم تمدنی ایران و منطقه اعلام کرد.

۹:۰۸

۳۰ تیر

بازارسال شده از أخٌ‌في‌الله

شب گذشته آرمیتا رضایی‌نژاد در اختتامیهٔ جشنواره صبح، در جایی از سخنرانی‌اش به‌زبان انگلیسی گفت: «به اشتباه این جنگ رو جنگ دوازده روزه صدا می‌زنن در حالی که من پدرم رو پنج هزار و هفتاد و چهار روز قبلش از دست دادم»

@FarhikhteganOnline

۲۱:۲۳