بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_پنجم بیا یه گوشه پیدا کنیم بشینیم،پاهام از درد دارن منفجر میشن .. همینکه خواستیم به طرف یکی از اتاقها بریم صدای همهمه همراه با کِل به پاشد ، سرم رو به عقب چرخوندم و با دیدن علیرضا وسط جمعیت ،ناراحت شدم،علیرضا در جا ایستاده بود و شبیه کسی که گمشده ای داشته باشه چشمش به چپ و راست می‌چرخید ، یه لحظه چشمش به منی که از دیدن این صحنه دوست داشتم زودتر به روستا برگردم افتاد ، نمی‌دونستم این علاقه چرا یهویی با دیدن این پسر به سراغم اومده بود .. یه لحظه به خودم اومدم وگفتم خانجون من زودتر تو اتاق میرم ، تو هم یواش یواش پشت سر من بیا ...خانجون که دست میزد گفت حالا کجا می خوای بری با این عجله؟ وایسا کمی شادی کنیم ، ما که نیومدیم تو اتاق خودمون رو حبس کنیم ، ناسلامتی اومدیم عروسی نارین. بعد دستاشو بالا برد و گفت خدا رو صدهزار مرتبه شکر،چه شوهری هم گیرش اومد ، انشالله یکی به همین خوبی هم قسمت تو بشه دختر . سریع خودمو به اتاق رسوندم، کنار پنجره ای که رو به حیاط باز میشد ایستادم ،آروم نفس عمیقی کشیدم و گفتم بس کن تاج گل ...این کارا چیه ؟ میدونی اگه خاله بهجت و نارین بفهمن که به علیرضا علاقمند شدی، چه بلوایی برات درست میکنن؟ یه لحظه از فکر کردن به اینکه خاله بهجت بفهمه لرزه به جونم افتاد ، از فکر علیرضا بیرون اومدم و به پیراهن جدیدم که تا به حال چه من و چه خواهرام و چه اکثر دخترای آبادیمون حتی شبیهش رو هم نپوشیده بودن نگاه کردم ، از کیسه بیرونش آوردم ، روبروی خودم گرفتم ،آخه تو دختر روستایی یان دوست داشتنت چیه دیگه ؟ اما غم از دستم برنمیداشت. گفتم خودتو جمع کن تاج گل ، پاشو دست و صورتتو یه آبی بزن ، و فکر کن همون تاج گل چند ساعت پیش هستی... تو حال و هوای خودم و کشمکش دل و عقلم بودم که یهو در باز شد. بدون اینکه به در نگاه کنم گفتم خانجون بیا اینجا ، می دونم خیلی امروز خسته شدی ..سرم رو انداختم پایین و به گلهای قرمز قالی خیره شدم تا خانجون غم رو توی چهرم نبینه که یک دفعه با صدای آروم علیرضا که می‌گفت ، چرا اینجا تنها نشستی ؟ یک متر از جام پریدم و گفتم ، هااا ؟تو اینجا چکار می‌کنی؟زود برو بیرون تا خانجون یا خاله بهجت تورو اینجا ندیدن ، زود برو که تو رو اینجا ببینن عروسی رو به عزا تبدیل می کنن . علیرضا ، اما خیلی خونسرد و بدون هیچ استرسی گفت اصلا برام مهم نیست ، تا زمانی هم که جواب سوالم رو درست ندی من از اینجا جم نمی خورم. با ترس مملو از استرسی که به جونم افتاده بود ، گفتم چه سوالی ؟ آب دهنشو قورت داد و گفت تو هم همون علاقه ای که من بهت دارم رو به من داری ؟ خواستم از گفتن حقیقت طفره برم و گفتم من که منظورتو نمی فهم ، فکر نکن یه دختر دهاتی هیچی نمی‌فهمه هااا،ولی سوالت منو گیج کرده .. دوباره تکرار کرد و گفت تو هم بهم علاقه داری تاج گل ؟فقط یه کلمه جواب بده، آره ، یا نه ..... تورو خدا جوابمو بده و منو از این بلاتکلیفی دربیار... سرمو دوباره پایین انداختم و گفتم اگه هم علاقه ای باشه ،اشتباهه... گفت تو فقط یه کلمه بهم بگو تو هم به من فکر می‌کنی تاج گل ؟ سرمو تکون دادم و گفتم آره ، ولی ای کاش همچین چیزی نبود ... نفس عمیقی کشید و گفت ، خدا شکر که امروز دیدمت ،بعد بلند شد از اتاق خارج شد . احساس بی وزنی بهم دست داده بود ، حس می کردم وسط زمین و آسمون معلق شدم ، نه راه پس داشتمو نه راه پیش ، با خودم گفتم پس اینکه میگن دوست داشتن ممکنه تو یه نگاه بوجود بیاد و از پیش خبر نمی کنه دروغ نگفتن. با خوشحالی از اتاق بیرون اومدم و چشمم به خانجون خورد که بین چندتا زن در حال گفتگو بود و هر از گاهی خنده ی بلندی می کرد. خودمو بهشون رسوندم و با سلام آرومی کنارشون نشستم ، یکی از زنها، که خودشو مادر علیرضا معرفی کرد گفت ، این دختر، کیه خانجون ؟ خانجون دستی رو سرم کشید و گفت این هم نوه امه ، دخترِ اون یکی دخترم . مادر علیرضا گفت هزار ماشالله از زیبایی چیزی کم نداره ، ای کاش باز پسر داشتم و این نوه تون رو هم برای پسر دیگم می‌گرفتم .. تو دلم گفتم ای کاش منو زودتر دیده بود و منو بجای نارین، برای علیرضا می گرفت . خانجون زود گفت زهره خانم ، این نوه ام خیلی خواستگار داره،ولی باباش همش جواب رد به خواستگارا میده ، آخه میدونی چرا ؟ هر سه تا زنی که اونجا بودن گفتن چرا ؟ خانجون بادی به غبغب انداخت و صداشو بعد از چندتا سرفه صاف کرد و گفت آخه تاج گل تو درساش خیلی موفقه ، واقعا باباش حیفش میاد از درس و مکتب دورش کنه ، ولی زهره خانم جون، من میگم دختر هر چقدر هم که درس بخونه اول و آخرش باید شوهر کنه و بره رخت ولباس بشوره ..... هی به دامادم میگم، اینقدر به بخت دخترت لگد نزن و در رو روی خواستگارا نبند ، اصلا خوبیت هم نداره ، ولی چه فایده، کو گوش شنوا.. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_ششم
والا الان همه چیز با زمان ما فرق کرده ، احترامها از بین رفته ،قبلا یه ابهتی تو کلام بزرگترا بود، الان حرف بزنی یا نزنی فرقی به حالشون نداره که نداره...زهره خانم و اون دوتا خانمی که کنارش بودن حرف خانجون رو با ، آره گفتن راست میگی ، زمان ما با الان خیلی فرق کرده، تائید کردن. چند ساعت گذشت و کم کم مراسم داشت شروع میشد، اقوام نزدیک که از ظهر برای کمک اومده بودن هر کدوم به گوشه ای رفته بودن تا برای مراسم عروسی امشب آماده بشن. من اما، هر لحظه که می‌گذشت غم گین تر و مضطرب تر می شدم... با صدای بوق ماشین فهمیدم که عروس و داماد رسیدن. همه برای استقبالشون با شوق به طرف حیاط می دویدن. نفسم به شماره افتاده بود، کنار پنجره ا ی که روبه حیاط باز میشد، رفتم و به عروس و داماد که میون نقل و سکه هایی که روی سرشون ریخته میشد و دود اسپند داخل خونه می شدن نگاه کردم . خانجون و خاله عصمت، زهره خانم و چنتا زن و یه عالمه بچه، جلوی پای عروس و داماد بودن... اما من توی همه ی این لحظات، خودمو جای نارین تصور می کردم که با لبی پراز خنده وارد می شدیم، صنوبر و بتول با علاقه خواهرانه و مادرم با دستهاش، اسپند رو دور سرمون می گردوند و روی آتش می ریخت. اینقدر توی رویام غرق بودم که حتی بوی اسپند و می‌تونستم حس کنم....نفس عمیقی کشیدم و از فکر و خیال پوچم بیرون اومدم. لباس جدیدم که رنگ بنفش ارغوانیش با نقطه های سیاه روش، جلای خاصی به پوست صاف و سفیدم میداد رو پوشیدم و پاورچین از اتاق بیرون اومدم. روی تک پله ای که دم در یکی از اتاقها بود نشستم، و به علیرضایی که شبیه غریبه ها کنار نارین نشسته بود نگاه کردم...لحظه های بدی بود،احساس شک ستن غرورم را می‌تونستم بشنوم ... یهو چشمش به من افتاد،انگار اونم استرس داشت، ولی بر عکس جفتمون نارین پر از شادی شده بود...جمعیت در حال شادی بودن و من ماتم گرفته فقط دعا میکردم زودتر این عروسی تموم بشه .... تا پایان عروسی من مثل اسپندی رو آتیش بودم ...مادر بزرگم و خاله عصمت بین خودشون پچ پچی راه انداخته بودن ،بی تفاوت به همه چی به یکی از اتاق هایی که زهره خانم به من و خانجون در اختیارمون گذاشته بود و توی همین اتاق رخت خوابم پهن شده بود رفتم... لباس هایی که با چه اشتیاقی خریده بودم را از تنم بیرون آوردم و با پوشیدن همون لباس های قبلی که اصالتم را مهر زده بود را پوشیدم ..از دست خودم عصبی بودم... دوست داشتم هر چه زودتر آفتاب طلوع کنه و به ولایتم برگردم ، همون ولایتی که با قلب پاک و به جز درس و مشق به چیز دیگه ایی فکر نمی‌کردم برگردم ... یکی آروم گفت....ساکت نترس... گفتم وای علیرضا تو اینجا چکار می‌کنی ؟ نباید الان پیش نارین باشی ؟ تا کسی تو رو اینجا ندیده ،زود برگرد.. گفت چه عروسی تاج گل ؟ وقتی هیچ علاقه ای بهش ندارم ، وقتی به اجبار زنم شده...گفتم یعنی چی ؟ پس چرا با نارین ازدواج کردی ؟ وقتی هیچ احساسی بهش نداشتی ؟ مگه دخترای مردم مسخره توئه؟ گفتم حتما دوست داشتنِ تو به من هم الکیه .. خنده ی بی صدا کردم و گفتم آخه یه روزه چه دوست داشتنی میشه ،شکی نکن تاج گل این هم یه دوست داشتن زود گذری بیشتر نیست .. گفت ؛هیس !تاج گل قضیه ی نارین و پدرش و پدر من خیلی پیچیده اس ، حتی من هم از قضیه سر در نمیارم .. ادامه داد و گفت ؛ قبل از اینکه با نارین به هم محرم بشیم ، بهش سیر تا پیاز را گفتم ، بهش گفتم بهونه بیار و قبول نکن ، چون پیش من خوشبخت نمیشی ،بهش گفتم من بهش هیچ علاقه ای ندارم ، شاید یه ماه ، بلکه دو ماه ، نتونستیم با هم زندگی کنیم و اگه فردایی من با یکی دیگه ازدواج کردم صدات در بیاد... میدونی در جواب به من چی گفت ؟منتظر جوابم نموند و با اه بلندی ! و بعدش نفس بلندی کشید و گفت !؛ در جواب به من گفت :برام فرقی نداره با هر کسی میخوای ازدواج کن، فقط منو از روستا ببر ... و اما امروز با دیدنت به خودم میگفتم ای کاش هیچ وقت تورو ندیده بودم ، حداقل زندگی آرومی داشتم....گفتم الان هم چیزی نشده ..من همون تاج گل سابق و تو هم شوهر نارین میمونی .. گفت اصلا ، اصلا ،صد بار به عقب برگردم و تورو می‌دیدم بی شک انتخابت میکردم ، و از این انتخابم فکر نکنم پشیمون بشم ...غمی بزرگ را در قلبم احساس کردم ،نمی‌دونم عذاب وجدانی که به خاطر اینکه من وارد زندگی نارین شده بودم .،یا ابر سیاهی که قراره وارد زندگیم بشه ! و سرنوشتم را یه جور دیگه رقم بزنه ....گفتم علیرضا ؟ از این که اولین بار اسمش را صدا زده بودم ذوق کرد و گفت بله؟ بعد مکثی گفتم من فردا دارم میرم ،چون خانجون بیشتر از این نمیتونه بمونه ...با حالتی ناراحت ادامه دادم و گفتم چطوری از حالت باخبر بشم ؟ این دوست داشتن شبیه آبی که در هاون کوبیدن بی فایده میمونه علیرضا ..
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
والا الان همه چیز با زمان ما فرق کرده ، احترامها از بین رفته ،قبلا یه ابهتی تو کلام بزرگترا بود، الان حرف بزنی یا نزنی فرقی به حالشون نداره که نداره...زهره خانم و اون دوتا خانمی که کنارش بودن حرف خانجون رو با ، آره گفتن راست میگی ، زمان ما با الان خیلی فرق کرده، تائید کردن. چند ساعت گذشت و کم کم مراسم داشت شروع میشد، اقوام نزدیک که از ظهر برای کمک اومده بودن هر کدوم به گوشه ای رفته بودن تا برای مراسم عروسی امشب آماده بشن. من اما، هر لحظه که می‌گذشت غم گین تر و مضطرب تر می شدم... با صدای بوق ماشین فهمیدم که عروس و داماد رسیدن. همه برای استقبالشون با شوق به طرف حیاط می دویدن. نفسم به شماره افتاده بود، کنار پنجره ا ی که روبه حیاط باز میشد، رفتم و به عروس و داماد که میون نقل و سکه هایی که روی سرشون ریخته میشد و دود اسپند داخل خونه می شدن نگاه کردم . خانجون و خاله عصمت، زهره خانم و چنتا زن و یه عالمه بچه، جلوی پای عروس و داماد بودن... اما من توی همه ی این لحظات، خودمو جای نارین تصور می کردم که با لبی پراز خنده وارد می شدیم، صنوبر و بتول با علاقه خواهرانه و مادرم با دستهاش، اسپند رو دور سرمون می گردوند و روی آتش می ریخت. اینقدر توی رویام غرق بودم که حتی بوی اسپند و می‌تونستم حس کنم....نفس عمیقی کشیدم و از فکر و خیال پوچم بیرون اومدم. لباس جدیدم که رنگ بنفش ارغوانیش با نقطه های سیاه روش، جلای خاصی به پوست صاف و سفیدم میداد رو پوشیدم و پاورچین از اتاق بیرون اومدم. روی تک پله ای که دم در یکی از اتاقها بود نشستم، و به علیرضایی که شبیه غریبه ها کنار نارین نشسته بود نگاه کردم...لحظه های بدی بود،احساس شک ستن غرورم را می‌تونستم بشنوم ... یهو چشمش به من افتاد،انگار اونم استرس داشت، ولی بر عکس جفتمون نارین پر از شادی شده بود...جمعیت در حال شادی بودن و من ماتم گرفته فقط دعا میکردم زودتر این عروسی تموم بشه .... تا پایان عروسی من مثل اسپندی رو آتیش بودم ...مادر بزرگم و خاله عصمت بین خودشون پچ پچی راه انداخته بودن ،بی تفاوت به همه چی به یکی از اتاق هایی که زهره خانم به من و خانجون در اختیارمون گذاشته بود و توی همین اتاق رخت خوابم پهن شده بود رفتم... لباس هایی که با چه اشتیاقی خریده بودم را از تنم بیرون آوردم و با پوشیدن همون لباس های قبلی که اصالتم را مهر زده بود را پوشیدم ..از دست خودم عصبی بودم... دوست داشتم هر چه زودتر آفتاب طلوع کنه و به ولایتم برگردم ، همون ولایتی که با قلب پاک و به جز درس و مشق به چیز دیگه ایی فکر نمی‌کردم برگردم ... یکی آروم گفت....ساکت نترس... گفتم وای علیرضا تو اینجا چکار می‌کنی ؟ نباید الان پیش نارین باشی ؟ تا کسی تو رو اینجا ندیده ،زود برگرد.. گفت چه عروسی تاج گل ؟ وقتی هیچ علاقه ای بهش ندارم ، وقتی به اجبار زنم شده...گفتم یعنی چی ؟ پس چرا با نارین ازدواج کردی ؟ وقتی هیچ احساسی بهش نداشتی ؟ مگه دخترای مردم مسخره توئه؟ گفتم حتما دوست داشتنِ تو به من هم الکیه .. خنده ی بی صدا کردم و گفتم آخه یه روزه چه دوست داشتنی میشه ،شکی نکن تاج گل این هم یه دوست داشتن زود گذری بیشتر نیست .. گفت ؛هیس !تاج گل قضیه ی نارین و پدرش و پدر من خیلی پیچیده اس ، حتی من هم از قضیه سر در نمیارم .. ادامه داد و گفت ؛ قبل از اینکه با نارین به هم محرم بشیم ، بهش سیر تا پیاز را گفتم ، بهش گفتم بهونه بیار و قبول نکن ، چون پیش من خوشبخت نمیشی ،بهش گفتم من بهش هیچ علاقه ای ندارم ، شاید یه ماه ، بلکه دو ماه ، نتونستیم با هم زندگی کنیم و اگه فردایی من با یکی دیگه ازدواج کردم صدات در بیاد... میدونی در جواب به من چی گفت ؟منتظر جوابم نموند و با اه بلندی ! و بعدش نفس بلندی کشید و گفت !؛ در جواب به من گفت :برام فرقی نداره با هر کسی میخوای ازدواج کن، فقط منو از روستا ببر ... و اما امروز با دیدنت به خودم میگفتم ای کاش هیچ وقت تورو ندیده بودم ، حداقل زندگی آرومی داشتم....گفتم الان هم چیزی نشده ..من همون تاج گل سابق و تو هم شوهر نارین میمونی .. گفت اصلا ، اصلا ،صد بار به عقب برگردم و تورو می‌دیدم بی شک انتخابت میکردم ، و از این انتخابم فکر نکنم پشیمون بشم ...غمی بزرگ را در قلبم احساس کردم ،نمی‌دونم عذاب وجدانی که به خاطر اینکه من وارد زندگی نارین شده بودم .،یا ابر سیاهی که قراره وارد زندگیم بشه ! و سرنوشتم را یه جور دیگه رقم بزنه ....گفتم علیرضا ؟ از این که اولین بار اسمش را صدا زده بودم ذوق کرد و گفت بله؟ بعد مکثی گفتم من فردا دارم میرم ،چون خانجون بیشتر از این نمیتونه بمونه ...با حالتی ناراحت ادامه دادم و گفتم چطوری از حالت باخبر بشم ؟ این دوست داشتن شبیه آبی که در هاون کوبیدن بی فایده میمونه علیرضا ..
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۱