بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتوهفت ولش کن سرتو درد نیارم، زودتر برم برات یه چیزی درست کنم و زودی برگردم... با رفتن دختر جوون ، اضطراب عجیبی به جونم افتاد ، بلند شدم و کنار پنجره ایستادم یه گوشه از پرده رو کنار زدم. لابلای درختا چشمم به کسی افتاد که با یکی از نوچه های خان در حال پچ پچ کردن بود ، اما هر چی سرمو اینور و اونور چرخوندم، بلکه اون آدمی که پشت درخت قایم شده بود رو ببینم موفق نشدم. با باز شدن در زود پرده رو انداختم و با دیدن دختر جوون، که با یه لیوان پر از دمنوش وارد اتاق شد لبخندی زدم و گفتم اومدی؟ جوابمو با لبخند داد و گفت آره خانوم جان ،بیا بخور تا جون بگیری. کنارش نشستم و لیوان داغی که ازش بخار بلند میشد رو گرفتمو به طرف بینی ام بردم ،چشامو بستم و نفس عمیقی کشیدم ، دقیقا عطر و بوی همون جوشونده ای رو داشت که هر وقت مریض می شدم خانجون برام درست میکرد. بغضم ترکید و بیصدا صورتم از اشک خیس شد. دختر جوون دستی روی صورتم کشید و گفت خانوم جان چرا داری گریه می‌کنی ؟ زود اشکمو پاک کردمو گفتم اسم من تاج گلِ، دیگه به من خانوم جان نگو ، من هم مثل تو و همه زنایی هستم که تو این عمارتن. لبخندی زد و گفت باشه باشه ،فقط خودتو ناراحت نکن. گفتم راستی تو اسمتو نگفتی؟ گفت نرگس ، ولی همه به من میگن جارچی عمارت. با تعجب گفتم جارچی عمارت ؟ خنده ای کرد و گفت آره از بس که نخود تو دهنم خیس نمی خوره و هر چی هست و نیست رو زود نقل قول می کنم. با شوخی گفتم اااا پس خوب شد گفتی که منم چیزی پیشت نگم ،از همین حالا دهنم بسته میشه و دیگه نه حرفی میزنمو ،نه چیزی میگم . اخمی کرد و گفت الان که ننننه، اون وقتا که بچه بودم ،الان که دیگه این کارو نمی کنم. گفتم ناراحت نشو باهات شوخی کردم. گفت خانم تاج گل جان؟ گفتم ای بابا دوباره که گفتی... گفت ببخشید از بس که زبونم به خانم گفتن عادت کرده ، برام سخته تاج گل خالی بگم. گفتم چندبار تکرار کنی زبونت عادت می‌کنه. لیوانو برداشتمو و داشتم آروم و جرعه جرعه می‌خوردم ، که نرگس گفت ااا داشت یادم می رفت ، می خواستم بگم که فکر کنم خانزاده شمارو خیلی دوست داره. نتونستم دم نوشی که تو گلوم بود رو قورت بدم و به سرفه افتادم. با ترس محکم پشت کمرم کوبید و گفت وای خدا ، خدایا چرا من نمیتونم حرف تو دهنم نگه دارم؟ وقتی سرفه هام کمتر شد ، گفتم چی گفتی؟ گفتی منصور خان منو دوست داره ؟این حرفارو از کجا آوردی نرگس ؟ گفت از هیچ جا خانوم جان ، ولی تا حالا ندیده بودم خانزاده با این علاقه به کسی نگاه کنه. از وقتی که شما وارد این عمارت شدی، دم به دقیقه خانزاده سفارشتو پیش ما می‌کنه .. از حرفش عصبی شدم و گفتم بس کن نرگس ، فقط این یکی رو کم داشتم که به لطف شماها اینم داره به مصیبت هام اضافه میشه. نرگس با ناراحتی کمی ایستاد و بعد خداحافظی آرومی کرد و از اتاق بیرون رفت و من حتی جواب خداحافظیش رو هم ندادم. با رفتنش دوباره یاد آدم ناشناسی که پشت تنه ی درخت خودشو از دید همه مخفی کرده بود افتادم ،سراسیمه بلند شدمو دوباره خودمو پیشت پنجره رسوندم و از لابه لای پرده به همون نقطه که اون آدم ناشناس ایستاده بود چشم دوختم ،ولی این بار اثری از آثارش نبود و فقط درختا بودن که با وزش باد ، خودشون رو به این طرف و اونطرف کج می کردن و هر از چند گاهی چندتا از برگهاشون رو از خودشون جدا و با شدت روی زمین می انداختن. به رختخوابم برگشتم ، سرم رو روی بالشت گذاشتمو ناخودآگاه دوباره یاد ناصر افتادم ، ناصری که هرچند آدم دهن بینی بود و کاملا زیر تسلط ننه اش بود، ولی باز هم بارها از من در برابر ننه اش حمایت کرده بود،حالت تهوع دوباره به سراغم اومد و مجبور شدم خودمو دوباره با عجله به آب برسونم، تا صبح حالت تهوع همراهم بود و به خاطر اینکه معدم کاملا خالی شده بود،شکمم به قارو قور افتاد. با صدای جارو زدن حیاط از زیر لحاف بیرون اومدمو به سمت حیاط رفتم. اینقدر گرسنه بودم که با دیدن آرزو ،هر چند که می دونستم اخلاق درست و حسابی نداره ، اما به طرفش رفتم و با سلام کوتاهی گفتم من خیلی گرسنمه. سرشو بالا گرفتو بهم نگاهی کرد و گفت خب ؟ گفتم خب چیه؟ میگم گشنمه، نکنه اولین بار این کلمه رو میشنوی؟ گفت نه اتفاقا خیلی شنیدم، ولی به من چه که تو گشنته ، هااا؟ حرفی برای دفاع از خودم نداشتم و مجبور شدم دوباره به اتاق برگردم. ولی قبل از اینکه به اتاق برم ،چشمم به درخت خرمالو افتاد که میوه هاش از دور بهم چشمک میزدن ،تا خواستم اولین قدمو به سمت درختی که در چند قدمیم بود بردارم ، احساس کردم دوباره زمین و زمان دور سرم شروع به چرخش کرد،سریع خودمو به حوض رسوندم و چند بار مشتمو پر از آب کردمو به صورتم زدم ،هنوز هم جای آثار ظلمی که در حقم کرده بودن تو صورتم بود و ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتوهشت
این زخم ها باعث می شدن که روز به روز کینه ای که توی دلم بود بیشتر از روز قبل بشه. بلند شدمو به سمت اتاق رفتم ،وقتی به اتاق رسیدم ، بدون هیچ تعللی زیر لحاف خزیدمو سعی کردم دوباره به خواب برم، منتها هر چی از این پهلو به اون پهلو شدم ، صداهای پشت سر هم قارو قور شکمم و درد زخم پهلوم خواب رو از چشمام می ربودن. ولی اینقدر با خودم کلنجار رفتم تا خوابم برد. با نور آفتابی که توی صورتم تابیده بود، یکی از چشمامو باز کردم و به پنجره ای که از وسط پرده اش آفتاب توی اتاق افتاده بود نگاه کردم ، از درد زخم پهلوم آخی گفتم و بعد با خمیازه ای طولانی، اطرافمو با دقت نگاه کردم ،بلکه صبحونه ام رو توی اتاق آورده باشن، اما با نا امیدی زیر لب غریدم بیا تاج گل خانوم تحویل بگیر، هنوز به دو روز نکشیده گشنه و تشنه گذاشتنت،زودتر باید یه فکری به حال خودت بکنی ،چون زیاد نمی تونی اینجا بمونی ، اصلا این چه کاری بود که تو کردی و از ناصر طلاق گرفتی ، درسته که هر روز کتک میخوردی ،ولی در عوض جایی داشتی که بی منت هر شب سرتو روی بالشت بذاری و صبحش یه لقمه نون بخوری. مستاصل و نگران دوباره بلند شدمو از لای پرده به حیاط نگاه کردم، هر کسی به کاری مشغول بود و همه توی حال و هوای خودشون بودن ، از خان و منصور هم هیچ خبری نبود. با صدای مشت و لگد کسی که به جون در حیاط عمارت افتاده بود و انگار قصد داشت در رو از جاش دربیاره، همه ی کسانیکه توی حیاط بودن سرشون رو به سمت در چرخوندن ، منم لای پنجره ی اتاق رو باز کردم تا صداها رو بهتر بشنوم، دربونی که همیشه کنار در می ایستاد و کارش نگهبانی از ورودی عمارت بود، داد زد کیه ؟ اومدم.صدای علیرضا که با داد پشت سر هم منو صدا میزد..نمی‌دونستم چیکار کنم ، یه قدم به طرف در میرفتم و دوباره از رفتنم صرف نظر می کردم ، یاد اذیتها و بدیهایی که در حقم کرده بود افتادم ، یاد اون بهتون هایی که پیش آقا جونم بهم زده بود و به خاطرش هم از ناصر و هم از آقام کتک خورده بودم، همه و همه رو به یاد آوردم ، با تردید به کنار پنجره رفتم و به علیرضا نگاه کردم ... صداشو بالاتر برد و گفت کجایی تاج گل ؟ سرمو از پنجره بیرون بردمو گفتم به به سلام ببین کی اومده اینجا ، منو صدا زدی داماد خاله ی عزیزم ؟با من چیکار داری که اینجوری سر و صدا راه انداختی؟با خشم نگاهم کرد و گفت زود باش جمع کن بریم ..گفتم بریم ؟ گفت آره مگه گوشات نمی شنون چی میگم؟گفتم شنیدم، ولی برام سوال شد که آخه برای چی باید جمع کنم که بریم ؟گفت تاج گل بیشتر از این عصبیم نکن ، زود باش خودتو جمع کن زودتر از اینجا بریم.صدامو بلندتر کردم و گفتم من با تو هیچ جایی نمیام، اصلا میخوای منو کجا ببری ؟ حتما میخوای ببری منو تحویل آقام بدی هااا ؟ سرشو از عصبانیت تکونی داد، نفس عمیقی کشید و گفت تاج گل بیشتر از این حرصم نده ، زود هر چی اینجا داری رو جمع کن تا با هم به شهر بریم . پوزخند مسخره ای زدمو گفتم لازم نکرده علیرضا خان ، اگه یه زمانی علاقه شهر رفتن به سرم زد ، خودم می تونم برم. گفت والا هر دفعه دارم تو اخلاقت یه چیز جدیدی کشف می کنم. حیف و صدهزار بار حیف از من که به خاطر تو چیکارا که نکردم. گفتم اون که بله، در حقم خیلی کارا کردی ، مثلا یه نمونه اش اینکه کاری کردی که توی همین عمارت اونقدر خار و ذلیل بشم که هم از ناصر و هم از آقاجونم کتک بخورم ،بازم بگم ؟ آها یه نمونه ی دیگش اینکه ....گفت ساکت شوووووووو ، ساکت شوووو تاج گل ،رفتی با اون ناصر ازدواج کردی ..از زور عص بانیت خنده ی پر حرصی کردم و گفتم باشه اصلا تو راست میگی ، منم بابت همه ی کارهایی که برام کردی ازت ممنونم،ولی دیگه دیره علیرضا ،خیلی دیر .... نزدیک پنجره شد و آروم گفت تاج گل من دیر نکردم ... صدامو بالا بردم و با رعشه ای که به جونم افتاده بود ادامه دادم و گفتم از اونشبی که زنت اون بلارو سرم آورد تو هم غیب شدی ، حتی برات مهم نبود که چی به سرم اومده و اصلا مُردم یا زنده ام. حالا اومدی از کدوم علاقه داری دَم میزنی ؟ برو ، برو علیرضا بیشتر از این منو با اون علاقه پوشالی که ازش حرف میزنی مسخره نکن.. علیرضا داشت دوباره کاراشو توجیح می کرد که با صدای تق تقی که به در اتاق زده شد ، سرمو به سمت در چرخوندم، با باز شدن در منصور داخل اتاق شد و توی همون لحظه ی اول از توی قاب پنجره ، روبروی علیرضایی قرار گرفت که اونطرف پنجره داخل حیاط ایستاده بود. با نگاههای خشمگین منصور و علیرضا که در هم قفل شده بود ، زود سرمو به طرف علیرضا که از عصبانیت صورتش کبود شده بود چرخوندم ، که منصور با عصبانیت گفت اینجا چه خبره ؟ تو اینجا چیکار می‌کنی ؟ هنوز دست از سر این دختر برنداشتید ؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
این زخم ها باعث می شدن که روز به روز کینه ای که توی دلم بود بیشتر از روز قبل بشه. بلند شدمو به سمت اتاق رفتم ،وقتی به اتاق رسیدم ، بدون هیچ تعللی زیر لحاف خزیدمو سعی کردم دوباره به خواب برم، منتها هر چی از این پهلو به اون پهلو شدم ، صداهای پشت سر هم قارو قور شکمم و درد زخم پهلوم خواب رو از چشمام می ربودن. ولی اینقدر با خودم کلنجار رفتم تا خوابم برد. با نور آفتابی که توی صورتم تابیده بود، یکی از چشمامو باز کردم و به پنجره ای که از وسط پرده اش آفتاب توی اتاق افتاده بود نگاه کردم ، از درد زخم پهلوم آخی گفتم و بعد با خمیازه ای طولانی، اطرافمو با دقت نگاه کردم ،بلکه صبحونه ام رو توی اتاق آورده باشن، اما با نا امیدی زیر لب غریدم بیا تاج گل خانوم تحویل بگیر، هنوز به دو روز نکشیده گشنه و تشنه گذاشتنت،زودتر باید یه فکری به حال خودت بکنی ،چون زیاد نمی تونی اینجا بمونی ، اصلا این چه کاری بود که تو کردی و از ناصر طلاق گرفتی ، درسته که هر روز کتک میخوردی ،ولی در عوض جایی داشتی که بی منت هر شب سرتو روی بالشت بذاری و صبحش یه لقمه نون بخوری. مستاصل و نگران دوباره بلند شدمو از لای پرده به حیاط نگاه کردم، هر کسی به کاری مشغول بود و همه توی حال و هوای خودشون بودن ، از خان و منصور هم هیچ خبری نبود. با صدای مشت و لگد کسی که به جون در حیاط عمارت افتاده بود و انگار قصد داشت در رو از جاش دربیاره، همه ی کسانیکه توی حیاط بودن سرشون رو به سمت در چرخوندن ، منم لای پنجره ی اتاق رو باز کردم تا صداها رو بهتر بشنوم، دربونی که همیشه کنار در می ایستاد و کارش نگهبانی از ورودی عمارت بود، داد زد کیه ؟ اومدم.صدای علیرضا که با داد پشت سر هم منو صدا میزد..نمی‌دونستم چیکار کنم ، یه قدم به طرف در میرفتم و دوباره از رفتنم صرف نظر می کردم ، یاد اذیتها و بدیهایی که در حقم کرده بود افتادم ، یاد اون بهتون هایی که پیش آقا جونم بهم زده بود و به خاطرش هم از ناصر و هم از آقام کتک خورده بودم، همه و همه رو به یاد آوردم ، با تردید به کنار پنجره رفتم و به علیرضا نگاه کردم ... صداشو بالاتر برد و گفت کجایی تاج گل ؟ سرمو از پنجره بیرون بردمو گفتم به به سلام ببین کی اومده اینجا ، منو صدا زدی داماد خاله ی عزیزم ؟با من چیکار داری که اینجوری سر و صدا راه انداختی؟با خشم نگاهم کرد و گفت زود باش جمع کن بریم ..گفتم بریم ؟ گفت آره مگه گوشات نمی شنون چی میگم؟گفتم شنیدم، ولی برام سوال شد که آخه برای چی باید جمع کنم که بریم ؟گفت تاج گل بیشتر از این عصبیم نکن ، زود باش خودتو جمع کن زودتر از اینجا بریم.صدامو بلندتر کردم و گفتم من با تو هیچ جایی نمیام، اصلا میخوای منو کجا ببری ؟ حتما میخوای ببری منو تحویل آقام بدی هااا ؟ سرشو از عصبانیت تکونی داد، نفس عمیقی کشید و گفت تاج گل بیشتر از این حرصم نده ، زود هر چی اینجا داری رو جمع کن تا با هم به شهر بریم . پوزخند مسخره ای زدمو گفتم لازم نکرده علیرضا خان ، اگه یه زمانی علاقه شهر رفتن به سرم زد ، خودم می تونم برم. گفت والا هر دفعه دارم تو اخلاقت یه چیز جدیدی کشف می کنم. حیف و صدهزار بار حیف از من که به خاطر تو چیکارا که نکردم. گفتم اون که بله، در حقم خیلی کارا کردی ، مثلا یه نمونه اش اینکه کاری کردی که توی همین عمارت اونقدر خار و ذلیل بشم که هم از ناصر و هم از آقاجونم کتک بخورم ،بازم بگم ؟ آها یه نمونه ی دیگش اینکه ....گفت ساکت شوووووووو ، ساکت شوووو تاج گل ،رفتی با اون ناصر ازدواج کردی ..از زور عص بانیت خنده ی پر حرصی کردم و گفتم باشه اصلا تو راست میگی ، منم بابت همه ی کارهایی که برام کردی ازت ممنونم،ولی دیگه دیره علیرضا ،خیلی دیر .... نزدیک پنجره شد و آروم گفت تاج گل من دیر نکردم ... صدامو بالا بردم و با رعشه ای که به جونم افتاده بود ادامه دادم و گفتم از اونشبی که زنت اون بلارو سرم آورد تو هم غیب شدی ، حتی برات مهم نبود که چی به سرم اومده و اصلا مُردم یا زنده ام. حالا اومدی از کدوم علاقه داری دَم میزنی ؟ برو ، برو علیرضا بیشتر از این منو با اون علاقه پوشالی که ازش حرف میزنی مسخره نکن.. علیرضا داشت دوباره کاراشو توجیح می کرد که با صدای تق تقی که به در اتاق زده شد ، سرمو به سمت در چرخوندم، با باز شدن در منصور داخل اتاق شد و توی همون لحظه ی اول از توی قاب پنجره ، روبروی علیرضایی قرار گرفت که اونطرف پنجره داخل حیاط ایستاده بود. با نگاههای خشمگین منصور و علیرضا که در هم قفل شده بود ، زود سرمو به طرف علیرضا که از عصبانیت صورتش کبود شده بود چرخوندم ، که منصور با عصبانیت گفت اینجا چه خبره ؟ تو اینجا چیکار می‌کنی ؟ هنوز دست از سر این دختر برنداشتید ؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۱