بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتوشش یهو انگار که از سوالم شوکه شده باشه گفت این دیگه چه سوالیه؟ گفتم فکر نکنم سوال سختی باشه ، ولی اگه دوست نداری جواب نده ... گفت نه ،ولی فکر کنم یه نفر رو دوست دارم. ابرویی بالا انداختم و گفتم پس یکی هست که دوسش داری؟ اینجا توی همین روستاس؟ وای من چه نادونم ،مگه میشه پسر خان ، که بیشتر عمرشو تو شهر گذرونده، یه دختر روستایی رو دوست داشته باشه. اما تا منصور خواست جوابمو بده ، صدای جیغی توی کل روستا پیچید. اونقدر ترسیده بودم ،که از ترسم سعی کردم لرزش پاهامو کنترل کنم. صدای همهمه همراه با جیغ و داد هر لحظه بیشتر و بیشتر میشد ..تقریبا همه ی اهل عمارت وسط حیاط جمع شده بودن و به طرف بیرون نگاه می کردن. منصور گفت تو چرا اینقدر ترسیدی ؟ از هیچیز و هیچکس نترس باشه؟ گفتم آخه دلم شور میزنه که نکنه باز این جیغ و هوار مربوط به من باشه؟ منصور اخمی کرد و گفت:مربوط به تو چرا ؟ تو که تمام وقت پیش من بودی و کاری نکردی که بخواد این جیغ و هوارها مربوط به تو باشه؟ با صدای منصور چشمامو باز کردم که گفت تو الان تو عمارتی و کسی نمی تونه آزاری بهت برسونه ، چون خان با کسی شوخی نداره . خان که مشخص بود از خواب پریده، توی حیاط عمارت اومد و با صدای بلند گفت چی شده این وقت شبی؟ این همه جیغ و داد برای چیه؟ والا یه شب از دست این مردم آسایش نداریم ، وقت و بی وقتم نمیفهمن.. همون موقع یکی از نوچه های خان داخل حیاط شد با سرعت به طرف خان رفت و شروع کرد به توضیح دادن. هرچی از دور به حرکات لبش دقت کردم بلکه چیزی دستگیرم بشه ، بی فایده بود. منصور گفت من میرم پیش خان ببینم چه اتفاقی افتاده ...به طرف پدرش رفت و گفت خان چی شده ؟شهرام چی می گفت ؟ خان گفت شهرام خبر آورده که قابله فوت شده. منصور با صدای کشیده ای گفت چیییییی ؟یعنی چی فوت شده ؟تا دو سه ساعت پیش که اینجا بود ، چه جوری یهو فوت شد؟ خان گفت من چه می دونم ،حتما روز مرگش رسیده بوده دیگه ، خدا بیامرزتش و به داخل عمارت برگشت . منصور همچنان داشت به رفتن خان نگاه می کرد، که گفتم یعنی چی ؟چند ساعت پیش که اینجا بود چیزیش نبود که بخواد به این سرعت فوت کنه ؟ منصور گفت نمی‌دونم والا، منم موندم که چی شده و چطور فوت کرده، واقعا سر در گم شدم ، آخه مگه میشه با پای خودش از عمارت بره و بعد از دو سه ساعت خبر مرگشو بیارن؟ گفتم چه میشه کرد ،عمر دست خداس و هر آدمی بالاخره یه روز باید بره. منصور گفت درست میگی ،ولی واقعا راسته که میگن آدم از یه لحظه ی دیگش هم خبر نداره . با یاد خانجونم که ظهر روز فوتش ،وقتی از پیشم رفت قول داد عصرش دوباره برگرده پیشم ولی دیگه هیچ وقت برنگشت، غم سنگینی توی دلم نشست و یاد تمام بلاهایی که توی اون یکماه سرم اومده بود افتادمو از ته دلم آه کشیدم. منصور که متوجه ی حالم شده بود گفت یه نفر و صدا زد... رو به من گفت ترسیدم تاج گل چت شد؟نگاه به پشت سرش کرد و گفت بیا کمکش کن.. زود سرمو چرخوندم و با دیدن دختر جوونی که پشت سرم ایستاده بود نفس راحتی کشیدم. دختر جوون که با چشمهای مهربونش با نگرانی نگاهم می کرد گفت خانوم جان چت شده ؟ گفتم نمی‌دونم ، فکر کنم غذای امشب معدمو سنگین کرده بود، ولی الان دیگه حالم خوب میشه. دستشو به طرفم گرفت و گفت دستتو بده خانوم جان تا کمکت کنم ،خدایی نکرده زمین نخوری. دستشو گرفتم که یه دفعه گفت وای وای خانوم جان؟دورو برمو نگاه کردم گفتم چی شد؟ گفت نه خانوم جان چیزی نشده ،ولی دستت مثل یه گوله یخ شده ، رنگم به روت نمونده. کمکم کرد و منو به اتاق رسوند و وقتی داخل اتاق شدیم، سریع لحافو کنار زد و گفت تا شما یه کم خودتو گرم کنی، من برم یه دم نوشی که از خدابیامرز قابله طلعت یاد گرفته بودمو برات دم کنم بیارم تا بلکه یه کم بهتر بشی. یهو دستشو روی صورتش گذاشت وبا صدای آرومی شروع به گریه کرد و گفت هر چقدر هم که زبون تلخی داشت، ولی توی این چند سالی که اینجا اومدم خیلی چیزای خوبی ازش یاد گرفتم ... دستشو از صورتش برداشت و به چپ و راست و پشت سرش نگاهی کرد و وقتی مطمئن شد کسی نیست صداشو آرومتر کرد و گفت میگن قابله رو از بین بردن.. از شنیدن این حرف سر جام نشستمو گفتم چی ؟ سرشو به عنوان تایید تکون داد و گفت آره خانوم جان، حالا خدا می دونه با کی و سر چی مشکل داشته و کی این کار رو کرده، ولی تا اونجایی که من خبر دارم قابله هیچ کس و کاری نداشت ، چندین سال پیش وقتی شوهرش می میره خانواده اش مجبورش می کنن با برادر شوهرش ازدواج کنه، طلعت هم که با وجود مخالفتش نتونسته بود جلوی این وصلت رو بگیره ،همون شب عروسیش از شهرستانشون میاد و به اینجا میاد، توی این چندین سال هم فقط برای خان کار میکرد. گفتم عجب سرنوشتی داشته بنده خدا. گفت آره خانوم جان سرنوشت تمام آدمای این عمارت پر رمز و رازه، ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتوهفت
ولش کن سرتو درد نیارم، زودتر برم برات یه چیزی درست کنم و زودی برگردم...با رفتن دختر جوون ، اضطراب عجیبی به جونم افتاد ، بلند شدم و کنار پنجره ایستادم یه گوشه از پرده رو کنار زدم. لابلای درختا چشمم به کسی افتاد که با یکی از نوچه های خان در حال پچ پچ کردن بود ، اما هر چی سرمو اینور و اونور چرخوندم، بلکه اون آدمی که پشت درخت قایم شده بود رو ببینم موفق نشدم. با باز شدن در زود پرده رو انداختم و با دیدن دختر جوون، که با یه لیوان پر از دمنوش وارد اتاق شد لبخندی زدم و گفتم اومدی؟ جوابمو با لبخند داد و گفت آره خانوم جان ،بیا بخور تا جون بگیری.کنارش نشستم و لیوان داغی که ازش بخار بلند میشد رو گرفتمو به طرف بینی ام بردم ،چشامو بستم و نفس عمیقی کشیدم ، دقیقا عطر و بوی همون جوشونده ای رو داشت که هر وقت مریض می شدم خانجون برام درست میکرد. بغضم ترکید و بیصدا صورتم از اشک خیس شد. دختر جوون دستی روی صورتم کشید و گفت خانوم جان چرا داری گریه می‌کنی ؟ زود اشکمو پاک کردمو گفتم اسم من تاج گلِ، دیگه به من خانوم جان نگو ، من هم مثل تو و همه زنایی هستم که تو این عمارتن. لبخندی زد و گفت باشه باشه ،فقط خودتو ناراحت نکن.گفتم راستی تو اسمتو نگفتی؟گفت نرگس ، ولی همه به من میگن جارچی عمارت.با تعجب گفتم جارچی عمارت ؟خنده ای کرد و گفت آره از بس که نخود تو دهنم خیس نمی خوره و هر چی هست و نیست رو زود نقل قول می کنم. با شوخی گفتم اااا پس خوب شد گفتی که منم چیزی پیشت نگم ،از همین حالا دهنم بسته میشه و دیگه نه حرفی میزنمو ،نه چیزی میگم . اخمی کرد و گفت الان که ننننه، اون وقتا که بچه بودم ،الان که دیگه این کارو نمی کنم.گفتم ناراحت نشو باهات شوخی کردم. گفت خانم تاج گل جان؟گفتم ای بابا دوباره که گفتی... گفت ببخشید از بس که زبونم به خانم گفتن عادت کرده ، برام سخته تاج گل خالی بگم.گفتم چندبار تکرار کنی زبونت عادت می‌کنه. لیوانو برداشتمو و داشتم آروم و جرعه جرعه می‌خوردم ، که نرگس گفت ااا داشت یادم می رفت ، می خواستم بگم که فکر کنم خانزاده شمارو خیلی دوست داره.نتونستم دم نوشی که تو گلوم بود رو قورت بدم و به سرفه افتادم. با ترس محکم پشت کمرم کوبید و گفت وای خدا ، خدایا چرا من نمیتونم حرف تو دهنم نگه دارم؟ وقتی سرفه هام کمتر شد ، گفتم چی گفتی؟ گفتی منصور خان منو دوست داره ؟این حرفارو از کجا آوردی نرگس ؟ گفت از هیچ جا خانوم جان ، ولی تا حالا ندیده بودم خانزاده با این علاقه به کسی نگاه کنه. از وقتی که شما وارد این عمارت شدی، دم به دقیقه خانزاده سفارشتو پیش ما می‌کنه .. از حرفش عصبی شدم و گفتم بس کن نرگس ، فقط این یکی رو کم داشتم که به لطف شماها اینم داره به مصیبت هام اضافه میشه. نرگس با ناراحتی کمی ایستاد و بعد خداحافظی آرومی کرد و از اتاق بیرون رفت و من حتی جواب خداحافظیش رو هم ندادم. با رفتنش دوباره یاد آدم ناشناسی که پشت تنه ی درخت خودشو از دید همه مخفی کرده بود افتادم ،سراسیمه بلند شدمو دوباره خودمو پیشت پنجره رسوندم و از لابه لای پرده به همون نقطه که اون آدم ناشناس ایستاده بود چشم دوختم ،ولی این بار اثری از آثارش نبود و فقط درختا بودن که با وزش باد ، خودشون رو به این طرف و اونطرف کج می کردن و هر از چند گاهی چندتا از برگهاشون رو از خودشون جدا و با شدت روی زمین می انداختن. به رختخوابم برگشتم ، سرم رو روی بالشت گذاشتمو ناخودآگاه دوباره یاد ناصر افتادم ، ناصری که هرچند آدم دهن بینی بود و کاملا زیر تسلط ننه اش بود، ولی باز هم بارها از من در برابر ننه اش حمایت کرده بود،حالت تهوع دوباره به سراغم اومد و مجبور شدم خودمو دوباره با عجله به آب برسونم، تا صبح حالت تهوع همراهم بود و به خاطر اینکه معدم کاملا خالی شده بود،شکمم به قارو قور افتاد. با صدای جارو زدن حیاط از زیر لحاف بیرون اومدمو به سمت حیاط رفتم. اینقدر گرسنه بودم که با دیدن آرزو ،هر چند که می دونستم اخلاق درست و حسابی نداره ، اما به طرفش رفتم و با سلام کوتاهی گفتم من خیلی گرسنمه. سرشو بالا گرفتو بهم نگاهی کرد و گفت خب ؟گفتم خب چیه؟ میگم گشنمه، نکنه اولین بار این کلمه رو میشنوی؟گفت نه اتفاقا خیلی شنیدم، ولی به من چه که تو گشنته ، هااا؟حرفی برای دفاع از خودم نداشتم و مجبور شدم دوباره به اتاق برگردم. ولی قبل از اینکه به اتاق برم ،چشمم به درخت خرمالو افتاد که میوه هاش از دور بهم چشمک میزدن ،تا خواستم اولین قدمو به سمت درختی که در چند قدمیم بود بردارم ، احساس کردم دوباره زمین و زمان دور سرم شروع به چرخش کرد،سریع خودمو به حوض رسوندم و چند بار مشتمو پر از آب کردمو به صورتم زدم ،هنوز هم جای آثار ظلمی که در حقم کرده بودن تو صورتم بود و
ادامه دارد
بومِ آشپزی
ولش کن سرتو درد نیارم، زودتر برم برات یه چیزی درست کنم و زودی برگردم...با رفتن دختر جوون ، اضطراب عجیبی به جونم افتاد ، بلند شدم و کنار پنجره ایستادم یه گوشه از پرده رو کنار زدم. لابلای درختا چشمم به کسی افتاد که با یکی از نوچه های خان در حال پچ پچ کردن بود ، اما هر چی سرمو اینور و اونور چرخوندم، بلکه اون آدمی که پشت درخت قایم شده بود رو ببینم موفق نشدم. با باز شدن در زود پرده رو انداختم و با دیدن دختر جوون، که با یه لیوان پر از دمنوش وارد اتاق شد لبخندی زدم و گفتم اومدی؟ جوابمو با لبخند داد و گفت آره خانوم جان ،بیا بخور تا جون بگیری.کنارش نشستم و لیوان داغی که ازش بخار بلند میشد رو گرفتمو به طرف بینی ام بردم ،چشامو بستم و نفس عمیقی کشیدم ، دقیقا عطر و بوی همون جوشونده ای رو داشت که هر وقت مریض می شدم خانجون برام درست میکرد. بغضم ترکید و بیصدا صورتم از اشک خیس شد. دختر جوون دستی روی صورتم کشید و گفت خانوم جان چرا داری گریه می‌کنی ؟ زود اشکمو پاک کردمو گفتم اسم من تاج گلِ، دیگه به من خانوم جان نگو ، من هم مثل تو و همه زنایی هستم که تو این عمارتن. لبخندی زد و گفت باشه باشه ،فقط خودتو ناراحت نکن.گفتم راستی تو اسمتو نگفتی؟گفت نرگس ، ولی همه به من میگن جارچی عمارت.با تعجب گفتم جارچی عمارت ؟خنده ای کرد و گفت آره از بس که نخود تو دهنم خیس نمی خوره و هر چی هست و نیست رو زود نقل قول می کنم. با شوخی گفتم اااا پس خوب شد گفتی که منم چیزی پیشت نگم ،از همین حالا دهنم بسته میشه و دیگه نه حرفی میزنمو ،نه چیزی میگم . اخمی کرد و گفت الان که ننننه، اون وقتا که بچه بودم ،الان که دیگه این کارو نمی کنم.گفتم ناراحت نشو باهات شوخی کردم. گفت خانم تاج گل جان؟گفتم ای بابا دوباره که گفتی... گفت ببخشید از بس که زبونم به خانم گفتن عادت کرده ، برام سخته تاج گل خالی بگم.گفتم چندبار تکرار کنی زبونت عادت می‌کنه. لیوانو برداشتمو و داشتم آروم و جرعه جرعه می‌خوردم ، که نرگس گفت ااا داشت یادم می رفت ، می خواستم بگم که فکر کنم خانزاده شمارو خیلی دوست داره.نتونستم دم نوشی که تو گلوم بود رو قورت بدم و به سرفه افتادم. با ترس محکم پشت کمرم کوبید و گفت وای خدا ، خدایا چرا من نمیتونم حرف تو دهنم نگه دارم؟ وقتی سرفه هام کمتر شد ، گفتم چی گفتی؟ گفتی منصور خان منو دوست داره ؟این حرفارو از کجا آوردی نرگس ؟ گفت از هیچ جا خانوم جان ، ولی تا حالا ندیده بودم خانزاده با این علاقه به کسی نگاه کنه. از وقتی که شما وارد این عمارت شدی، دم به دقیقه خانزاده سفارشتو پیش ما می‌کنه .. از حرفش عصبی شدم و گفتم بس کن نرگس ، فقط این یکی رو کم داشتم که به لطف شماها اینم داره به مصیبت هام اضافه میشه. نرگس با ناراحتی کمی ایستاد و بعد خداحافظی آرومی کرد و از اتاق بیرون رفت و من حتی جواب خداحافظیش رو هم ندادم. با رفتنش دوباره یاد آدم ناشناسی که پشت تنه ی درخت خودشو از دید همه مخفی کرده بود افتادم ،سراسیمه بلند شدمو دوباره خودمو پیشت پنجره رسوندم و از لابه لای پرده به همون نقطه که اون آدم ناشناس ایستاده بود چشم دوختم ،ولی این بار اثری از آثارش نبود و فقط درختا بودن که با وزش باد ، خودشون رو به این طرف و اونطرف کج می کردن و هر از چند گاهی چندتا از برگهاشون رو از خودشون جدا و با شدت روی زمین می انداختن. به رختخوابم برگشتم ، سرم رو روی بالشت گذاشتمو ناخودآگاه دوباره یاد ناصر افتادم ، ناصری که هرچند آدم دهن بینی بود و کاملا زیر تسلط ننه اش بود، ولی باز هم بارها از من در برابر ننه اش حمایت کرده بود،حالت تهوع دوباره به سراغم اومد و مجبور شدم خودمو دوباره با عجله به آب برسونم، تا صبح حالت تهوع همراهم بود و به خاطر اینکه معدم کاملا خالی شده بود،شکمم به قارو قور افتاد. با صدای جارو زدن حیاط از زیر لحاف بیرون اومدمو به سمت حیاط رفتم. اینقدر گرسنه بودم که با دیدن آرزو ،هر چند که می دونستم اخلاق درست و حسابی نداره ، اما به طرفش رفتم و با سلام کوتاهی گفتم من خیلی گرسنمه. سرشو بالا گرفتو بهم نگاهی کرد و گفت خب ؟گفتم خب چیه؟ میگم گشنمه، نکنه اولین بار این کلمه رو میشنوی؟گفت نه اتفاقا خیلی شنیدم، ولی به من چه که تو گشنته ، هااا؟حرفی برای دفاع از خودم نداشتم و مجبور شدم دوباره به اتاق برگردم. ولی قبل از اینکه به اتاق برم ،چشمم به درخت خرمالو افتاد که میوه هاش از دور بهم چشمک میزدن ،تا خواستم اولین قدمو به سمت درختی که در چند قدمیم بود بردارم ، احساس کردم دوباره زمین و زمان دور سرم شروع به چرخش کرد،سریع خودمو به حوض رسوندم و چند بار مشتمو پر از آب کردمو به صورتم زدم ،هنوز هم جای آثار ظلمی که در حقم کرده بودن تو صورتم بود و
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۰