بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتوپنج یهو سرپا ایستاد و گفت اااا خان اومدی؟کجا بودی شما؟ نگرانتون شدم. خان سر سفره نشست و گفت فکر نکنم بچه ی دو سه ساله باشم که بخوای نگرانم بشی ، اشاره ای به من کرد و گفت دختر جان تو هم بشین و غذاتو کامل بخور.. گفتم سفره اتون پر برکت خان، دستتون هم درد نکنه، ولی من سیرشدم.. خان چند لقمه ای بیشتر نخورد و گفت منم سیر شدم ، امروز روز خیلی خسته کننده ای برام بود، میرم زودتر بخوابم، قبل از اینکه از اتاق بیرون بره رو به من کرد گفت تو هم برو بگیر بخوابو به هیچی هم فکر نکن ، و از اتاق بیرون رفت. منصور ابروشو بالا داد و گفت رفتار خان امشب یه جوری بود ،خیلی عجیب شده بود . گفتم اینکه خسته اس و میخواد زود بخوابه کجاش عجیبه؟ گفت نه منظورم فقط زود خوابیدنش نیست ، منظورم ، اصلا ولش کن، بلند شد و گفت بیا ما هم بریم با هم یه قدمی بزنیم. به تبعیت از حرفش، بلند شدم و دنبالش راه افتادم، هوا حسابی سوز داشت و صدای شاخه هایی که به هم میخوردن و برگهایی که هر از گاهی روی زمین می افتادن، حال و هوای دلنشینی به حیاط عمارت داده بود، بدنم از سرما گز گز می کرد، دستامو دور بدنم حلقه کردمو با منصور همقدم شدم. چند قدم بیشتر نرفته بودیم که منصور سر صحبت رو باز کرد و گفت سالهای خیلی دور وقتی بچه بودم همیشه دوست داشتم با بچه های هم سن وسال خودم بازی کنم ، ولی چون من پسر خان بودم، اجازه نداشتم که با بچه های روستا بازی کنم، تا اینکه یک روز که خان برای پادرمیونی و صلح بین دو تا روستا که بینشون دعوای قبیله ای شده بود، به یکی از روستاهای اطراف رفت و منم که فرصت رو غنیمت دیدم، بدون اینکه دایه ام متوجه بشه از عمارت فرار کردم….اینقدر خوشحال بودم و غرق بازی شده بودم که زمان از دستم در رفت. غروب، وقتیکه صدای موذن بلند شد، همه بچه ها به طرف خونه هاشون رفتن، ولی من به جای اینکه برگردم خونه، بدون اینکه توجهی به زمان بکنم با یکی از بچه ها که اسمش سهیل بود به سمت بیابون رفتم، اینقدر سرگرم شیطنت بودیم که وقتی به خودمون اومدیم هوا کاملا تاریک شده بود و کلی از روستا دور شده بودیم ، با ترس گفتم سهیل ما داریم کجا میریم ؟خیلی از روستا دور شدیم ،حالا چطوری برگردیم؟ به اینجای حرف که رسید منصور خنده ای کرد و ادامه داد، تا پاسی از شب من و سهیل از ترسمون، با گریه التماس خدا می کردیم که راه نجاتی پیش پامون بذاره ، فکر کنم خدا هم صدامون رو زود شنید چون نوچه های خان که همه جا رو دنبال من گشته بودن اومدن پیدامون کردن و به روستا برمون گردوندن ، ولی چشمت روز بعد نبینه ،اونشب اندازه ی همه ی چند سالی که از عمرم گذشته بود و کتک نخورده بودم، یه جا از خان کتک خوردم و خان شبونه منو راهی شهر کرد و تا وقتی که بزرگ شدم هم اجازه نداد دیگه به روستا برگردم، منصور آهی کشید و گفت حتی بزرگ شدنم رو هم کسی ندید. گفتم تنهایی توی شهر چیکار میکردی ؟ لبخندی زد و گفت تنها که نبودم ،خان منو دست دایه سپرد و با دایه اشرف النسا زندگی می‌کردم.. گفتم منصور خان ؟ سرشو به طرفم چرخوند که سریع پرسیدم، شما خواهر و برادر نداری ؟ مادرتون، خدیجه خاتون کجاس؟ چرا با شما زندگی نمی کنه ؟ منصور نفس عمیقی کشید و گفت هم خواهر دارم ،هم برادر، ولی یه دونه خواهرم چند سال پیش به خاطر اینکه علاقمند به دشمن ما شده بود و خان اجازه نداد که با هم وصلت کنن، طاقت نیورد و قلبش ایستاد..منصور اونشب از همه چی حرف زد، اما احساس کردم دوست نداره از برادرش حرفی بزنه و برای همین منم دیگه چیزی نپرسیدم.... در حالیکه همچنان قدم می زدیم منصور شاخه ی یکی از درختا رو به طرف پایین کشید و دو تا خرمالوی رسیده رو چید. یکی از خرمالوها رو به طرفم گرفتو گفت بگیر بخور بهش لبخندی زدم و از دستش گرفتمش ،و بدون اینکه پوستش رو بکنم یا بشورمش گاز زدم... منصور گفت تاج گل ؟ سرمو به طرفین تکون دادم و گفتم بله منصور خان؟ چی شده ؟ صداشو آروم کرد و گفت یادمه اون دفعه گفتی کسی که دوستش داشتی ،رهات کرده ،درسته؟ گفتم آره یادمه همینو گفتم ، خب که چی ؟ گفت هیچی ، ولی خیلی برام سوال شده که اون طرف کیه ؟ دلم می خواد بدونم که می شناسمش یا نه ؟ به خاطر اینکه از جواب دادن سوالش طفره برم، سرمو به طرف عمارت چرخوندم و گفتم دیر وقته، من دیگه باید برم. گفت جواب سوالمو نمیدی ؟ نفسی بیرون دادمو گفتم الان دیگه مهم نیست که بشناسیش یا نه، چون دیگه علاقه ای نیست که بخوام بهت معرفیش کنم. هوا هر لحظه داشت سردتر میشد و من که خیلی سردم شده بود ،دستامو محکمتر از قبل دور خودم قفل کردم بلکه کمی گرم بشم. منصور که متوجه شد سردم شده ،گفت بریم تو تا سرما نخوردی ... و با هم به طرف عمارت قدم برداشتیم. توی راه گفتم منصور خان، خودت چی تا حالا کسیو دوست داشتی ؟ ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_شصتوشش
یهو انگار که از سوالم شوکه شده باشه گفت این دیگه چه سوالیه؟گفتم فکر نکنم سوال سختی باشه ، ولی اگه دوست نداری جواب نده ...گفت نه ،ولی فکر کنم یه نفر رو دوست دارم. ابرویی بالا انداختم و گفتم پس یکی هست که دوسش داری؟ اینجا توی همین روستاس؟ وای من چه نادونم ،مگه میشه پسر خان ، که بیشتر عمرشو تو شهر گذرونده، یه دختر روستایی رو دوست داشته باشه. اما تا منصور خواست جوابمو بده ، صدای جیغی توی کل روستا پیچید.اونقدر ترسیده بودم ،که از ترسم سعی کردم لرزش پاهامو کنترل کنم. صدای همهمه همراه با جیغ و داد هر لحظه بیشتر و بیشتر میشد ..تقریبا همه ی اهل عمارت وسط حیاط جمع شده بودن و به طرف بیرون نگاه می کردن. منصور گفت تو چرا اینقدر ترسیدی ؟ از هیچیز و هیچکس نترس باشه؟ گفتم آخه دلم شور میزنه که نکنه باز این جیغ و هوار مربوط به من باشه؟منصور اخمی کرد و گفت:مربوط به تو چرا ؟ تو که تمام وقت پیش من بودی و کاری نکردی که بخواد این جیغ و هوارها مربوط به تو باشه؟ با صدای منصور چشمامو باز کردم که گفت تو الان تو عمارتی و کسی نمی تونه آزاری بهت برسونه ، چون خان با کسی شوخی نداره . خان که مشخص بود از خواب پریده، توی حیاط عمارت اومد و با صدای بلند گفت چی شده این وقت شبی؟ این همه جیغ و داد برای چیه؟ والا یه شب از دست این مردم آسایش نداریم ، وقت و بی وقتم نمیفهمن.. همون موقع یکی از نوچه های خان داخل حیاط شد با سرعت به طرف خان رفت و شروع کرد به توضیح دادن. هرچی از دور به حرکات لبش دقت کردم بلکه چیزی دستگیرم بشه ، بی فایده بود. منصور گفت من میرم پیش خان ببینم چه اتفاقی افتاده ...به طرف پدرش رفت و گفت خان چی شده ؟شهرام چی می گفت ؟ خان گفت شهرام خبر آورده که قابله فوت شده.منصور با صدای کشیده ای گفت چیییییی ؟یعنی چی فوت شده ؟تا دو سه ساعت پیش که اینجا بود ، چه جوری یهو فوت شد؟خان گفت من چه می دونم ،حتما روز مرگش رسیده بوده دیگه ، خدا بیامرزتش و به داخل عمارت برگشت .منصور همچنان داشت به رفتن خان نگاه می کرد، که گفتم یعنی چی ؟چند ساعت پیش که اینجا بود چیزیش نبود که بخواد به این سرعت فوت کنه ؟منصور گفت نمی‌دونم والا، منم موندم که چی شده و چطور فوت کرده، واقعا سر در گم شدم ، آخه مگه میشه با پای خودش از عمارت بره و بعد از دو سه ساعت خبر مرگشو بیارن؟ گفتم چه میشه کرد ،عمر دست خداس و هر آدمی بالاخره یه روز باید بره. منصور گفت درست میگی ،ولی واقعا راسته که میگن آدم از یه لحظه ی دیگش هم خبر نداره . با یاد خانجونم که ظهر روز فوتش ،وقتی از پیشم رفت قول داد عصرش دوباره برگرده پیشم ولی دیگه هیچ وقت برنگشت، غم سنگینی توی دلم نشست و یاد تمام بلاهایی که توی اون یکماه سرم اومده بود افتادمو از ته دلم آه کشیدم. منصور که متوجه ی حالم شده بود گفت یه نفر و صدا زد...رو به من گفت ترسیدم تاج گل چت شد؟نگاه به پشت سرش کرد و گفت بیا کمکش کن.. زود سرمو چرخوندم و با دیدن دختر جوونی که پشت سرم ایستاده بود نفس راحتی کشیدم. دختر جوون که با چشمهای مهربونش با نگرانی نگاهم می کرد گفت خانوم جان چت شده ؟ گفتم نمی‌دونم ، فکر کنم غذای امشب معدمو سنگین کرده بود، ولی الان دیگه حالم خوب میشه. دستشو به طرفم گرفت و گفت دستتو بده خانوم جان تا کمکت کنم ،خدایی نکرده زمین نخوری. دستشو گرفتم که یه دفعه گفت وای وای خانوم جان؟دورو برمو نگاه کردم گفتم چی شد؟ گفت نه خانوم جان چیزی نشده ،ولی دستت مثل یه گوله یخ شده ، رنگم به روت نمونده. کمکم کرد و منو به اتاق رسوند و وقتی داخل اتاق شدیم، سریع لحافو کنار زد و گفت تا شما یه کم خودتو گرم کنی، من برم یه دم نوشی که از خدابیامرز قابله طلعت یاد گرفته بودمو برات دم کنم بیارم تا بلکه یه کم بهتر بشی. یهو دستشو روی صورتش گذاشت وبا صدای آرومی شروع به گریه کرد و گفت هر چقدر هم که زبون تلخی داشت، ولی توی این چند سالی که اینجا اومدم خیلی چیزای خوبی ازش یاد گرفتم ... دستشو از صورتش برداشت و به چپ و راست و پشت سرش نگاهی کرد و وقتی مطمئن شد کسی نیست صداشو آرومتر کرد و گفت میگن قابله رو از بین بردن.. از شنیدن این حرف سر جام نشستمو گفتم چی ؟ سرشو به عنوان تایید تکون داد و گفت آره خانوم جان، حالا خدا می دونه با کی و سر چی مشکل داشته و کی این کار رو کرده، ولی تا اونجایی که من خبر دارم قابله هیچ کس و کاری نداشت ، چندین سال پیش وقتی شوهرش می میره خانواده اش مجبورش می کنن با برادر شوهرش ازدواج کنه، طلعت هم که با وجود مخالفتش نتونسته بود جلوی این وصلت رو بگیره ،همون شب عروسیش از شهرستانشون میاد و به اینجا میاد، توی این چندین سال هم فقط برای خان کار می‌کرد.گفتم عجب سرنوشتی داشته بنده خدا. گفت آره خانوم جان سرنوشت تمام آدمای این عمارت پر رمز و رازه،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
یهو انگار که از سوالم شوکه شده باشه گفت این دیگه چه سوالیه؟گفتم فکر نکنم سوال سختی باشه ، ولی اگه دوست نداری جواب نده ...گفت نه ،ولی فکر کنم یه نفر رو دوست دارم. ابرویی بالا انداختم و گفتم پس یکی هست که دوسش داری؟ اینجا توی همین روستاس؟ وای من چه نادونم ،مگه میشه پسر خان ، که بیشتر عمرشو تو شهر گذرونده، یه دختر روستایی رو دوست داشته باشه. اما تا منصور خواست جوابمو بده ، صدای جیغی توی کل روستا پیچید.اونقدر ترسیده بودم ،که از ترسم سعی کردم لرزش پاهامو کنترل کنم. صدای همهمه همراه با جیغ و داد هر لحظه بیشتر و بیشتر میشد ..تقریبا همه ی اهل عمارت وسط حیاط جمع شده بودن و به طرف بیرون نگاه می کردن. منصور گفت تو چرا اینقدر ترسیدی ؟ از هیچیز و هیچکس نترس باشه؟ گفتم آخه دلم شور میزنه که نکنه باز این جیغ و هوار مربوط به من باشه؟منصور اخمی کرد و گفت:مربوط به تو چرا ؟ تو که تمام وقت پیش من بودی و کاری نکردی که بخواد این جیغ و هوارها مربوط به تو باشه؟ با صدای منصور چشمامو باز کردم که گفت تو الان تو عمارتی و کسی نمی تونه آزاری بهت برسونه ، چون خان با کسی شوخی نداره . خان که مشخص بود از خواب پریده، توی حیاط عمارت اومد و با صدای بلند گفت چی شده این وقت شبی؟ این همه جیغ و داد برای چیه؟ والا یه شب از دست این مردم آسایش نداریم ، وقت و بی وقتم نمیفهمن.. همون موقع یکی از نوچه های خان داخل حیاط شد با سرعت به طرف خان رفت و شروع کرد به توضیح دادن. هرچی از دور به حرکات لبش دقت کردم بلکه چیزی دستگیرم بشه ، بی فایده بود. منصور گفت من میرم پیش خان ببینم چه اتفاقی افتاده ...به طرف پدرش رفت و گفت خان چی شده ؟شهرام چی می گفت ؟ خان گفت شهرام خبر آورده که قابله فوت شده.منصور با صدای کشیده ای گفت چیییییی ؟یعنی چی فوت شده ؟تا دو سه ساعت پیش که اینجا بود ، چه جوری یهو فوت شد؟خان گفت من چه می دونم ،حتما روز مرگش رسیده بوده دیگه ، خدا بیامرزتش و به داخل عمارت برگشت .منصور همچنان داشت به رفتن خان نگاه می کرد، که گفتم یعنی چی ؟چند ساعت پیش که اینجا بود چیزیش نبود که بخواد به این سرعت فوت کنه ؟منصور گفت نمی‌دونم والا، منم موندم که چی شده و چطور فوت کرده، واقعا سر در گم شدم ، آخه مگه میشه با پای خودش از عمارت بره و بعد از دو سه ساعت خبر مرگشو بیارن؟ گفتم چه میشه کرد ،عمر دست خداس و هر آدمی بالاخره یه روز باید بره. منصور گفت درست میگی ،ولی واقعا راسته که میگن آدم از یه لحظه ی دیگش هم خبر نداره . با یاد خانجونم که ظهر روز فوتش ،وقتی از پیشم رفت قول داد عصرش دوباره برگرده پیشم ولی دیگه هیچ وقت برنگشت، غم سنگینی توی دلم نشست و یاد تمام بلاهایی که توی اون یکماه سرم اومده بود افتادمو از ته دلم آه کشیدم. منصور که متوجه ی حالم شده بود گفت یه نفر و صدا زد...رو به من گفت ترسیدم تاج گل چت شد؟نگاه به پشت سرش کرد و گفت بیا کمکش کن.. زود سرمو چرخوندم و با دیدن دختر جوونی که پشت سرم ایستاده بود نفس راحتی کشیدم. دختر جوون که با چشمهای مهربونش با نگرانی نگاهم می کرد گفت خانوم جان چت شده ؟ گفتم نمی‌دونم ، فکر کنم غذای امشب معدمو سنگین کرده بود، ولی الان دیگه حالم خوب میشه. دستشو به طرفم گرفت و گفت دستتو بده خانوم جان تا کمکت کنم ،خدایی نکرده زمین نخوری. دستشو گرفتم که یه دفعه گفت وای وای خانوم جان؟دورو برمو نگاه کردم گفتم چی شد؟ گفت نه خانوم جان چیزی نشده ،ولی دستت مثل یه گوله یخ شده ، رنگم به روت نمونده. کمکم کرد و منو به اتاق رسوند و وقتی داخل اتاق شدیم، سریع لحافو کنار زد و گفت تا شما یه کم خودتو گرم کنی، من برم یه دم نوشی که از خدابیامرز قابله طلعت یاد گرفته بودمو برات دم کنم بیارم تا بلکه یه کم بهتر بشی. یهو دستشو روی صورتش گذاشت وبا صدای آرومی شروع به گریه کرد و گفت هر چقدر هم که زبون تلخی داشت، ولی توی این چند سالی که اینجا اومدم خیلی چیزای خوبی ازش یاد گرفتم ... دستشو از صورتش برداشت و به چپ و راست و پشت سرش نگاهی کرد و وقتی مطمئن شد کسی نیست صداشو آرومتر کرد و گفت میگن قابله رو از بین بردن.. از شنیدن این حرف سر جام نشستمو گفتم چی ؟ سرشو به عنوان تایید تکون داد و گفت آره خانوم جان، حالا خدا می دونه با کی و سر چی مشکل داشته و کی این کار رو کرده، ولی تا اونجایی که من خبر دارم قابله هیچ کس و کاری نداشت ، چندین سال پیش وقتی شوهرش می میره خانواده اش مجبورش می کنن با برادر شوهرش ازدواج کنه، طلعت هم که با وجود مخالفتش نتونسته بود جلوی این وصلت رو بگیره ،همون شب عروسیش از شهرستانشون میاد و به اینجا میاد، توی این چندین سال هم فقط برای خان کار می‌کرد.گفتم عجب سرنوشتی داشته بنده خدا. گفت آره خانوم جان سرنوشت تمام آدمای این عمارت پر رمز و رازه،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۱۱