بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتوچهار تو خودت تاج گل رو راضی کن و بیارش سر سفره ی شام و از اتاق بیرون رفت. سر منصور پایین بود و انگار چیزی حسابی فکرشو مشغول کرده بود…. گفتم به چی فکر می‌کنی ؟ سرشو بالا گرفت و گفت هیچی ، هیچی ، فقط فکرم یه کم مشغول حرف طلعته و برام سوال شده، چرا داشت به خان اونجوری می گفت؟ گفتم اتفاق رو که من نمی دونم، ولی این زنی که من دیدم از خاله ی من هم بدتره، گفت یعنی چی؟ منم شروع کردمو از وقتی که طلعت پیشم اومد تا قبل از اینکه منصور وارد اتاق شه رو یه نفس براش تعریف کردم ...از تعجب ابرویی بالا انداخت و گفت عجب ،ولش کن من خودم بعدا به حسابش میرسم ،فعلا بیا بی خیال قابله شیم و بریم شام بخوریم که من خیلی گرسنمه...بعد برای هضم غذا بریم تو حیاط قدمی بزنیم... اصلام نگو که خوابت میاد که هیچ بهونه ای پذیرفته نیست.. خنده ای کردم و گفتم نه اصلا خوابم نمیاد ولی ... حرفمو قطع کرد و گفت ولی و اما و اگر نیار و دیگه هم نمی خوام هرچی گفتم به غیر چشم حرف دیگه ای ازت بشنوم. سرمو تکونی دادمو بعد از آهی که از ته دل کشیدم گفتم چشم آقا .. خنده ی کوتاهی کرد و گفت آقا ؟ گفتم آره مگه شما پسر خان نیستی ؟ گفت چه ربطی داره ؟ گفتم خوب خانزاده این و باید به سما آقا بگم... خنده رو لبش ماسید و نگاهی بهم کرد، نگاهی که ازش استرس گرفتم و گفتم ببخشید من حرف بدی زدم ؟ گفت نه اصلا.. نمی‌خواستم بیشتر از این بحث رو کشدار کنم ، گفتم خیلی گشنمه .. گفت آره راست میگی الانه که صدای خان هم دربیاد و بهتر تا صداش در نیومده خودمونو سر میز شام برسونیم . منصور کمی جلوتر و من هم پشت سرش به سمت اتاق غذا خوری راه افتادیم، اما نمی دونم چرا تو کل راه دائم ناصر جلوی نظرم میومد، انگار توی اون یک ماهی که باهاش زندگی کرده بودم با تمام اذیتهاش بهش عادت کرده بودم.. با صدای منصور که می‌گفت کجا داری میری ؟ برگرد ... به خودم اومدمو دیدم انقدر غرق فکر و خیال شده بودم، که چندین قدم از منصور و در اتاق غذاخوری رد شده ام. با خنده گفت کجایی تو؟ اگه صدات نمیزدم ،خدا میدونه آخرین مسیرت کجا بود .... بدون اینکه حرفی بزنم برگشتم و با هم داخل اتاق بزرگی شدیم که با سفره ای از غذاهای متنوع، رنگین شده بود. توی اتاق به جز چند تا از خدمتکار های خان کسی نبود ، منصور گفت سوسن خانم چرا خان سر سفره نیست ؟ نگو که غذاشو خورده ؟ سوسن سری تکون داد و گفت نه آقا، غذا شونو نخوردن، ولی فکر کنم کاری براشون پیش اومده ، چون با عجله رفتن و گفتن هر وقت شما اومدید بهتون بگم که غذاتون رو بخورید و منتظر نمونید. منصور اخمی کرد و گفت نفهمیدی کجا رفت؟ گفت نه والا نگفتن کجا میرن. منصور دستش رو تکون داد و گفت خیلی خب شما می تونید برید .. یکی یکی روبه منصور تعظیم کردن و از اتاق بیرون رفتن.منصور به طرف من که همچنان سرپا ایستاده بودم ، چرخید و گفت چرا نمی شینی تاج گل ؟ یه لحظه احساس معذب بودن بهم دست داد ، سرمو پائین انداختمو همون جایی که ایستاده بودم نشستم ، منصور یه کفگیر برنج ،توی بشقابم کشید و دیسی که از کباب برگ و جوجه پرشده بود رو جلوم گرفت تا بردارم ،یهو از حس سر بار بودنم بغضی به گلوم نشست و گلوله اشک سمجی که سعی در کنترلش داشتم، روی گونم چکید. منصور با اخم گفت دیگه چی شد؟ دوباره یاد چی افتادی ؟ بغضمو به سختی قورت دادم و گفتم یاد هیچی نیافتادم، ولی از اینکه اومدم اینجا و سربارتون شدم خجالت می کشم. نفس بلندی کشید، لبخندی مصنوعی زد و گفت تو رو خدا این حرفا رو ول کن تاج گل ، الان اول باید به فکر شکمت باشی و بعد به فکر خجالت. دوتا تکه جوجه و یه تکه کباب برگ رو کنار پلویی که توی بشقابم بود گذاشت و گفت شروع کن. با اینکه خیلی گشنه بودم، اما هر لقمه ای که قورت می دادم احساس می کردم سنگ از گلوم پائین میره و پشت هر لقمه یه لیوان آب می‌خوردم. بعد از خوردن چند لقمه ،خدارو شکر کردم وخودمو از سفره عقب کشیدم. منصور بی توجه به من هر لقمه ای که توی دهنش می ذاشت ، چند دقیقه به فکر عمیقی فرو می‌رفت و اینقدر غرق فکر و خیال بود که حتی متوجه نشد من از سر سفره کنار کشیدم . با باز شدن در و دیدن خان به نشونه ی احترام از جام بلند شدمو ایستادم. خان لبخندی بهم زد و گفت چرا سرپا شدی دخترجان ؟ بشین بقیه ی غذاتو بخور ، سرمو پایین انداختم و گفتم با اجازتون من غذامو خوردم ، خدا خیرتون بده که منو لایق سفره اتون دونستید. خان نگاه متعجبی به منصور انداخت، ولی منصور اینقدر تو فکر و خیال خودش غرق بود که اصلا متوجه اومدن خان نشده بود…. خان اخمی کرد و برای اینکه منصور رو از فکر و خیال بیرون بیاره لیوانی رو از وسط سفره برداشت و به سمت بشقاب منصور پرت کرد .. منصور که تازه به خودش اومده بود با دیدن خان، ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتوپنج
یهو سرپا ایستاد و گفت اااا خان اومدی؟کجا بودی شما؟ نگرانتون شدم. خان سر سفره نشست و گفت فکر نکنم بچه ی دو سه ساله باشم که بخوای نگرانم بشی ، اشاره ای به من کرد و گفت دختر جان تو هم بشین و غذاتو کامل بخور.. گفتم سفره اتون پر برکت خان، دستتون هم درد نکنه، ولی من سیرشدم.. خان چند لقمه ای بیشتر نخورد و گفت منم سیر شدم ، امروز روز خیلی خسته کننده ای برام بود، میرم زودتر بخوابم، قبل از اینکه از اتاق بیرون بره رو به من کرد گفت تو هم برو بگیر بخوابو به هیچی هم فکر نکن ، و از اتاق بیرون رفت.منصور ابروشو بالا داد و گفت رفتار خان امشب یه جوری بود ،خیلی عجیب شده بود . گفتم اینکه خسته اس و میخواد زود بخوابه کجاش عجیبه؟ گفت نه منظورم فقط زود خوابیدنش نیست ، منظورم ، اصلا ولش کن، بلند شد و گفت بیا ما هم بریم با هم یه قدمی بزنیم. به تبعیت از حرفش، بلند شدم و دنبالش راه افتادم، هوا حسابی سوز داشت و صدای شاخه هایی که به هم میخوردن و برگهایی که هر از گاهی روی زمین می افتادن، حال و هوای دلنشینی به حیاط عمارت داده بود، بدنم از سرما گز گز می کرد، دستامو دور بدنم حلقه کردمو با منصور همقدم شدم. چند قدم بیشتر نرفته بودیم که منصور سر صحبت رو باز کرد و گفت سالهای خیلی دور وقتی بچه بودم همیشه دوست داشتم با بچه های هم سن وسال خودم بازی کنم ، ولی چون من پسر خان بودم، اجازه نداشتم که با بچه های روستا بازی کنم، تا اینکه یک روز که خان برای پادرمیونی و صلح بین دو تا روستا که بینشون دعوای قبیله ای شده بود، به یکی از روستاهای اطراف رفت و منم که فرصت رو غنیمت دیدم، بدون اینکه دایه ام متوجه بشه از عمارت فرار کردم….اینقدر خوشحال بودم و غرق بازی شده بودم که زمان از دستم در رفت. غروب، وقتیکه صدای موذن بلند شد، همه بچه ها به طرف خونه هاشون رفتن، ولی من به جای اینکه برگردم خونه، بدون اینکه توجهی به زمان بکنم با یکی از بچه ها که اسمش سهیل بود به سمت بیابون رفتم، اینقدر سرگرم شیطنت بودیم که وقتی به خودمون اومدیم هوا کاملا تاریک شده بود و کلی از روستا دور شده بودیم ، با ترس گفتم سهیل ما داریم کجا میریم ؟خیلی از روستا دور شدیم ،حالا چطوری برگردیم؟ به اینجای حرف که رسید منصور خنده ای کرد و ادامه داد، تا پاسی از شب من و سهیل از ترسمون، با گریه التماس خدا می کردیم که راه نجاتی پیش پامون بذاره ، فکر کنم خدا هم صدامون رو زود شنید چون نوچه های خان که همه جا رو دنبال من گشته بودن اومدن پیدامون کردن و به روستا برمون گردوندن ، ولی چشمت روز بعد نبینه ،اونشب اندازه ی همه ی چند سالی که از عمرم گذشته بود و کتک نخورده بودم، یه جا از خان کتک خوردم و خان شبونه منو راهی شهر کرد و تا وقتی که بزرگ شدم هم اجازه نداد دیگه به روستا برگردم، منصور آهی کشید و گفت حتی بزرگ شدنم رو هم کسی ندید.گفتم تنهایی توی شهر چیکار میکردی ؟ لبخندی زد و گفت تنها که نبودم ،خان منو دست دایه سپرد و با دایه اشرف النسا زندگی می‌کردم.. گفتم منصور خان ؟ سرشو به طرفم چرخوند که سریع پرسیدم، شما خواهر و برادر نداری ؟ مادرتون، خدیجه خاتون کجاس؟ چرا با شما زندگی نمی کنه ؟ منصور نفس عمیقی کشید و گفت هم خواهر دارم ،هم برادر، ولی یه دونه خواهرم چند سال پیش به خاطر اینکه علاقمند به دشمن ما شده بود و خان اجازه نداد که با هم وصلت کنن، طاقت نیورد و قلبش ایستاد..منصور اونشب از همه چی حرف زد، اما احساس کردم دوست نداره از برادرش حرفی بزنه و برای همین منم دیگه چیزی نپرسیدم.... در حالیکه همچنان قدم می زدیم منصور شاخه ی یکی از درختا رو به طرف پایین کشید و دو تا خرمالوی رسیده رو چید. یکی از خرمالوها رو به طرفم گرفتو گفت بگیر بخور بهش لبخندی زدم و از دستش گرفتمش ،و بدون اینکه پوستش رو بکنم یا بشورمش گاز زدم...منصور گفت تاج گل ؟ سرمو به طرفین تکون دادم و گفتم بله منصور خان؟ چی شده ؟ صداشو آروم کرد و گفت یادمه اون دفعه گفتی کسی که دوستش داشتی ،رهات کرده ،درسته؟ گفتم آره یادمه همینو گفتم ، خب که چی ؟ گفت هیچی ، ولی خیلی برام سوال شده که اون طرف کیه ؟ دلم می خواد بدونم که می شناسمش یا نه ؟به خاطر اینکه از جواب دادن سوالش طفره برم، سرمو به طرف عمارت چرخوندم و گفتم دیر وقته، من دیگه باید برم. گفت جواب سوالمو نمیدی ؟ نفسی بیرون دادمو گفتم الان دیگه مهم نیست که بشناسیش یا نه، چون دیگه علاقه ای نیست که بخوام بهت معرفیش کنم. هوا هر لحظه داشت سردتر میشد و من که خیلی سردم شده بود ،دستامو محکمتر از قبل دور خودم قفل کردم بلکه کمی گرم بشم. منصور که متوجه شد سردم شده ،گفت بریم تو تا سرما نخوردی ... و با هم به طرف عمارت قدم برداشتیم. توی راه گفتم منصور خان، خودت چی تا حالا کسیو دوست داشتی ؟
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
یهو سرپا ایستاد و گفت اااا خان اومدی؟کجا بودی شما؟ نگرانتون شدم. خان سر سفره نشست و گفت فکر نکنم بچه ی دو سه ساله باشم که بخوای نگرانم بشی ، اشاره ای به من کرد و گفت دختر جان تو هم بشین و غذاتو کامل بخور.. گفتم سفره اتون پر برکت خان، دستتون هم درد نکنه، ولی من سیرشدم.. خان چند لقمه ای بیشتر نخورد و گفت منم سیر شدم ، امروز روز خیلی خسته کننده ای برام بود، میرم زودتر بخوابم، قبل از اینکه از اتاق بیرون بره رو به من کرد گفت تو هم برو بگیر بخوابو به هیچی هم فکر نکن ، و از اتاق بیرون رفت.منصور ابروشو بالا داد و گفت رفتار خان امشب یه جوری بود ،خیلی عجیب شده بود . گفتم اینکه خسته اس و میخواد زود بخوابه کجاش عجیبه؟ گفت نه منظورم فقط زود خوابیدنش نیست ، منظورم ، اصلا ولش کن، بلند شد و گفت بیا ما هم بریم با هم یه قدمی بزنیم. به تبعیت از حرفش، بلند شدم و دنبالش راه افتادم، هوا حسابی سوز داشت و صدای شاخه هایی که به هم میخوردن و برگهایی که هر از گاهی روی زمین می افتادن، حال و هوای دلنشینی به حیاط عمارت داده بود، بدنم از سرما گز گز می کرد، دستامو دور بدنم حلقه کردمو با منصور همقدم شدم. چند قدم بیشتر نرفته بودیم که منصور سر صحبت رو باز کرد و گفت سالهای خیلی دور وقتی بچه بودم همیشه دوست داشتم با بچه های هم سن وسال خودم بازی کنم ، ولی چون من پسر خان بودم، اجازه نداشتم که با بچه های روستا بازی کنم، تا اینکه یک روز که خان برای پادرمیونی و صلح بین دو تا روستا که بینشون دعوای قبیله ای شده بود، به یکی از روستاهای اطراف رفت و منم که فرصت رو غنیمت دیدم، بدون اینکه دایه ام متوجه بشه از عمارت فرار کردم….اینقدر خوشحال بودم و غرق بازی شده بودم که زمان از دستم در رفت. غروب، وقتیکه صدای موذن بلند شد، همه بچه ها به طرف خونه هاشون رفتن، ولی من به جای اینکه برگردم خونه، بدون اینکه توجهی به زمان بکنم با یکی از بچه ها که اسمش سهیل بود به سمت بیابون رفتم، اینقدر سرگرم شیطنت بودیم که وقتی به خودمون اومدیم هوا کاملا تاریک شده بود و کلی از روستا دور شده بودیم ، با ترس گفتم سهیل ما داریم کجا میریم ؟خیلی از روستا دور شدیم ،حالا چطوری برگردیم؟ به اینجای حرف که رسید منصور خنده ای کرد و ادامه داد، تا پاسی از شب من و سهیل از ترسمون، با گریه التماس خدا می کردیم که راه نجاتی پیش پامون بذاره ، فکر کنم خدا هم صدامون رو زود شنید چون نوچه های خان که همه جا رو دنبال من گشته بودن اومدن پیدامون کردن و به روستا برمون گردوندن ، ولی چشمت روز بعد نبینه ،اونشب اندازه ی همه ی چند سالی که از عمرم گذشته بود و کتک نخورده بودم، یه جا از خان کتک خوردم و خان شبونه منو راهی شهر کرد و تا وقتی که بزرگ شدم هم اجازه نداد دیگه به روستا برگردم، منصور آهی کشید و گفت حتی بزرگ شدنم رو هم کسی ندید.گفتم تنهایی توی شهر چیکار میکردی ؟ لبخندی زد و گفت تنها که نبودم ،خان منو دست دایه سپرد و با دایه اشرف النسا زندگی می‌کردم.. گفتم منصور خان ؟ سرشو به طرفم چرخوند که سریع پرسیدم، شما خواهر و برادر نداری ؟ مادرتون، خدیجه خاتون کجاس؟ چرا با شما زندگی نمی کنه ؟ منصور نفس عمیقی کشید و گفت هم خواهر دارم ،هم برادر، ولی یه دونه خواهرم چند سال پیش به خاطر اینکه علاقمند به دشمن ما شده بود و خان اجازه نداد که با هم وصلت کنن، طاقت نیورد و قلبش ایستاد..منصور اونشب از همه چی حرف زد، اما احساس کردم دوست نداره از برادرش حرفی بزنه و برای همین منم دیگه چیزی نپرسیدم.... در حالیکه همچنان قدم می زدیم منصور شاخه ی یکی از درختا رو به طرف پایین کشید و دو تا خرمالوی رسیده رو چید. یکی از خرمالوها رو به طرفم گرفتو گفت بگیر بخور بهش لبخندی زدم و از دستش گرفتمش ،و بدون اینکه پوستش رو بکنم یا بشورمش گاز زدم...منصور گفت تاج گل ؟ سرمو به طرفین تکون دادم و گفتم بله منصور خان؟ چی شده ؟ صداشو آروم کرد و گفت یادمه اون دفعه گفتی کسی که دوستش داشتی ،رهات کرده ،درسته؟ گفتم آره یادمه همینو گفتم ، خب که چی ؟ گفت هیچی ، ولی خیلی برام سوال شده که اون طرف کیه ؟ دلم می خواد بدونم که می شناسمش یا نه ؟به خاطر اینکه از جواب دادن سوالش طفره برم، سرمو به طرف عمارت چرخوندم و گفتم دیر وقته، من دیگه باید برم. گفت جواب سوالمو نمیدی ؟ نفسی بیرون دادمو گفتم الان دیگه مهم نیست که بشناسیش یا نه، چون دیگه علاقه ای نیست که بخوام بهت معرفیش کنم. هوا هر لحظه داشت سردتر میشد و من که خیلی سردم شده بود ،دستامو محکمتر از قبل دور خودم قفل کردم بلکه کمی گرم بشم. منصور که متوجه شد سردم شده ،گفت بریم تو تا سرما نخوردی ... و با هم به طرف عمارت قدم برداشتیم. توی راه گفتم منصور خان، خودت چی تا حالا کسیو دوست داشتی ؟
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۲۱