بومِ آشپزی 🍛
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_شصتوسه به طرفش آروم چرخیدم و گفتم آخه چرا ؟ اصلا مشکلت با من چیه؟ چرا همه دنبال تلافی از منه بدبخت هستن ؟سرشو نزدیک گوشم کرد و گفت چون من سالها تلاش کردم که خان و به خودم علاقمند کنم ، و از وقتی سر و کله ی تو ، توی این عمارت پیدا شده خان نه تنها بهم اهمیت نمیده ، بلکه اصلا بود و نبودم هم دیگه براش مهم نیست ابرویی بالا انداختم و با لبخند گفتم آهااااا ن پس رسیدیم سر اصل مطلب ، پس بگو چرا دلت از من پره ، ولی قابله جان بزار آب پاکی رو بریزم رو دستت، من نه به خان فکر می کنم و نه به این عمارت چشم دارم ، من فقط می خوام چند روزی، تا آبا از آسیاب بیافته و حرف و حدیث ها بخوابه اینجا بمونم ، بعدش هم دیگه خدا بزرگه ، یه جایی برای خودم پیدا می کنم.. قابله از شنیدن حرفام کمی آروم شد و گفت آفرین ، اگه تو همین جوری دختر عاقلی باشی، منم به جای اینکه هذیتت کنم ، کمکت می کنم هرچه زودتر و راحتر بتونی از اینجا بری . هنوز حرفای قابله تموم نشده بود که با شنیدن صدایی از پشت سرمون که می‌گفت کجا میخوای بفرستیش؟ سرجامون میخکوب شدیم. چند بار پلک زدم و نفس عمیقی کشیدم تا کمی آروم بشمو بعد گفتم خان، بالاخره که یه روزی من باید از اینجا برم. اخماشو توی هم کرد و گفت از تو سوال نکردم که تو داری جواب میدی. حرفم با قابله بود ، گفتم میخوای این دخترو کجا بفرستی؟ قابله به من و من افتاد و سرپا شد کنار خان ایستاد و گفت من اشتباه کنم که بخوام اینو جایی بفرستم ، خودش گفت کسی رو ندارم که بهم کمک کنه که از اینجا برم ، منم نصیحت مادرانه بهش کردم و گفتم این حرفا چیه دختر ، اینجا هم جای گرم و نرم داری هم غذای چرب و چیلی چرا میخوای از اینجا بری؟خان، می‌دونی بهم چی گفت ؟ خان با تعجب بهش گفت چی ؟ قابله گفت این دختر بهم گفت که نقشه کشیده یه چیز گرون قیمتی از این عمارت برداره و از اینجا بره، که من بهش گفتم نه دخترم این کارو نکن، من بهت کمک می کنم ،اینکارارو انجام نده..با جفت دستاش روی چشمش زد و گفت وای به من اگه جز این حرف مادرانه چیز دیگه ای بهش گفته باشم. از شنیدن حرفای قابله چشمام داشت از کاسه بیرون میزد ، گفتم یا خدااااا، من کی این حرفا رو زدم و تو کی این حرفارو بهم زدی ؟ من نمی‌دونم چرا هر چی آدم حیله گره دور و بر منه بدبخت جمع میشه. دستمو گذاشتم روی زمین و با درد بلند شدم ، روبه روش ایستادم و گفتم چقدر تو پروویی زن، فقط برای اینکه فکر کردی خان به خاطر اومدن منه که داره بهت کم محلی می کنه، توی این چند ثانیه این همه دروغ و دغل بهم بافتی؟ اصلا من همین الآن قبل از اینکه بهتون دیگه ای بهم بخوره از اینجا برم.. به محض اینکه بقچه ی لباسمو برداشتم ،با صدای کلفت خان که :گفتطلعتتتت ؟ تو با خودت چه فکری کردی که این حرفارو زدی هاااا؟ تو اینقدر حیله گر بودی و من نمی‌دونستم ؟ من همه چی رو با گوشام شنیدم ، که چی گفتی و چی شِنُفتی، اما سر یه چشم به هم زدن چنان داستانی برام سرهم کردی که حتی به گوشای خودم هم شک کردم ، من اصلا کی به تو امید داده بودم که با اومدن تاج گل، بخوام کم محلی کنم؟ بگو دیگه ؟ چرا ساکت شدی طلعت ؟ صداشو بلند تر کرد و گفت طلعت منو عصبانی نکن، زود این قضیه رو برام روشن کن ، تا هم من بفهمم هم تاج گل... قابله طلعت خم شد و بساطی که با خودش آورده بود را برداشت و گفت خان همه چیو یادت رفته ؟یادت رفته که ساعتها در کنار هم بگو و بخند داشتیمو گل می گفتیمو گل می شنفتیم ؟ یادت رفته وقتی مریض شده بودی تنها کسی که کنارت بود و تا صبح ازت پرستاری می کرد و بهت دارو میداد من بودم؟ اون شبا رو انگار به کل یادت رفته .. خان گفت بابت هر کاری که کردی چندین برابرش انعام گرفتی و حالا داری بابتشون سر من منت میزاری؟ یهو صدای منصور اومد چشمم روشن ، بین تو و خان مگه چه چیزی بوده که ما ازش بی خبریم؟ خان رنگش عوض شد و گفت منظورش همون شبیه که حالم بد بود و با دارو درمونش حال منو خوب کرد، وگرنه به جز این ، چه چیز دیگه ای ممکنه بین ما باشه ، مگه نه طلعت ؟ قابله ابروشو بالا انداخت و گفت هر چی خان میگه همونه، منم دیگه باید برم. رو به من کرد و با حرص بهم گفت فردا برای مداوای زخمت برمی‌گردم و با عجله ازکنار خان و منصور رد شد و از اتاق بیرون رفت ، قشنگ معلوم بود منصور حرفای خان رو باور نکرده ، اما خان خواست جو اتاقو عوض کنه و گفت خب دیگه ، تاج گل ،شام آماده اس زود باش که با هم بریم شام بخوریم. گفتم من مزاحمتون نمی شم خان ، اگه اجازه بدین همین جا غذامو بخورم ، یه لقمه نون پنیری باشه که فقط شکممو سیر کنه ممنون میشم. خان گفت این چه حرفیه دختر ، اینجایی که اومدی خونه ی خاااانه، نون و پنیر چیه دیگه؟ خان که انگار عجله داشت تند تند حرفشو زد و گفت پسر، من دارم میرم ، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_شصتوچهار
تو خودت تاج گل رو راضی کن و بیارش سر سفره ی شام و از اتاق بیرون رفت. سر منصور پایین بود و انگار چیزی حسابی فکرشو مشغول کرده بود…. گفتم به چی فکر می‌کنی ؟ سرشو بالا گرفت و گفت هیچی ، هیچی ، فقط فکرم یه کم مشغول حرف طلعته و برام سوال شده، چرا داشت به خان اونجوری می گفت؟ گفتم اتفاق رو که من نمی دونم، ولی این زنی که من دیدم از خاله ی من هم بدتره، گفت یعنی چی؟ منم شروع کردمو از وقتی که طلعت پیشم اومد تا قبل از اینکه منصور وارد اتاق شه رو یه نفس براش تعریف کردم ...از تعجب ابرویی بالا انداخت و گفت عجب ،ولش کن من خودم بعدا به حسابش میرسم ،فعلا بیا بی خیال قابله شیم و بریم شام بخوریم که من خیلی گرسنمه...بعد برای هضم غذا بریم تو حیاط قدمی بزنیم... اصلام نگو که خوابت میاد که هیچ بهونه ای پذیرفته نیست..خنده ای کردم و گفتم نه اصلا خوابم نمیاد ولی ... حرفمو قطع کرد و گفت ولی و اما و اگر نیار و دیگه هم نمی خوام هرچی گفتم به غیر چشم حرف دیگه ای ازت بشنوم. سرمو تکونی دادمو بعد از آهی که از ته دل کشیدم گفتم چشم آقا ..خنده ی کوتاهی کرد و گفت آقا ؟ گفتم آره مگه شما پسر خان نیستی ؟ گفت چه ربطی داره ؟ گفتم خوب خانزاده این و باید به سما آقا بگم...خنده رو لبش ماسید و نگاهی بهم کرد، نگاهی که ازش استرس گرفتم و گفتم ببخشید من حرف بدی زدم ؟ گفت نه اصلا.. نمی‌خواستم بیشتر از این بحث رو کشدار کنم ، گفتم خیلی گشنمه ..گفت آره راست میگی الانه که صدای خان هم دربیاد و بهتر تا صداش در نیومده خودمونو سر میز شام برسونیم .منصور کمی جلوتر و من هم پشت سرش به سمت اتاق غذا خوری راه افتادیم، اما نمی دونم چرا تو کل راه دائم ناصر جلوی نظرم میومد، انگار توی اون یک ماهی که باهاش زندگی کرده بودم با تمام اذیتهاش بهش عادت کرده بودم.. با صدای منصور که می‌گفت کجا داری میری ؟ برگرد ... به خودم اومدمو دیدم انقدر غرق فکر و خیال شده بودم، که چندین قدم از منصور و در اتاق غذاخوری رد شده ام. با خنده گفت کجایی تو؟ اگه صدات نمیزدم ،خدا میدونه آخرین مسیرت کجا بود ....بدون اینکه حرفی بزنم برگشتم و با هم داخل اتاق بزرگی شدیم که با سفره ای از غذاهای متنوع، رنگین شده بود. توی اتاق به جز چند تا از خدمتکار های خان کسی نبود ، منصور گفت سوسن خانم چرا خان سر سفره نیست ؟ نگو که غذاشو خورده ؟ سوسن سری تکون داد و گفت نه آقا، غذا شونو نخوردن، ولی فکر کنم کاری براشون پیش اومده ، چون با عجله رفتن و گفتن هر وقت شما اومدید بهتون بگم که غذاتون رو بخورید و منتظر نمونید. منصور اخمی کرد و گفت نفهمیدی کجا رفت؟ گفت نه والا نگفتن کجا میرن. منصور دستش رو تکون داد و گفت خیلی خب شما می تونید برید .. یکی یکی روبه منصور تعظیم کردن و از اتاق بیرون رفتن.منصور به طرف من که همچنان سرپا ایستاده بودم ، چرخید و گفت چرا نمی شینی تاج گل ؟یه لحظه احساس معذب بودن بهم دست داد ، سرمو پائین انداختمو همون جایی که ایستاده بودم نشستم ، منصور یه کفگیر برنج ،توی بشقابم کشید و دیسی که از کباب برگ و جوجه پرشده بود رو جلوم گرفت تا بردارم ،یهو از حس سر بار بودنم بغضی به گلوم نشست و گلوله اشک سمجی که سعی در کنترلش داشتم، روی گونم چکید. منصور با اخم گفت دیگه چی شد؟ دوباره یاد چی افتادی ؟ بغضمو به سختی قورت دادم و گفتم یاد هیچی نیافتادم، ولی از اینکه اومدم اینجا و سربارتون شدم خجالت می کشم.نفس بلندی کشید، لبخندی مصنوعی زد و گفت تو رو خدا این حرفا رو ول کن تاج گل ، الان اول باید به فکر شکمت باشی و بعد به فکر خجالت. دوتا تکه جوجه و یه تکه کباب برگ رو کنار پلویی که توی بشقابم بود گذاشت و گفت شروع کن. با اینکه خیلی گشنه بودم، اما هر لقمه ای که قورت می دادم احساس می کردم سنگ از گلوم پائین میره و پشت هر لقمه یه لیوان آب می‌خوردم. بعد از خوردن چند لقمه ،خدارو شکر کردم وخودمو از سفره عقب کشیدم. منصور بی توجه به من هر لقمه ای که توی دهنش می ذاشت ، چند دقیقه به فکر عمیقی فرو می‌رفت و اینقدر غرق فکر و خیال بود که حتی متوجه نشد من از سر سفره کنار کشیدم . با باز شدن در و دیدن خان به نشونه ی احترام از جام بلند شدمو ایستادم. خان لبخندی بهم زد و گفت چرا سرپا شدی دخترجان ؟ بشین بقیه ی غذاتو بخور ، سرمو پایین انداختم و گفتم با اجازتون من غذامو خوردم ، خدا خیرتون بده که منو لایق سفره اتون دونستید. خان نگاه متعجبی به منصور انداخت، ولی منصور اینقدر تو فکر و خیال خودش غرق بود که اصلا متوجه اومدن خان نشده بود….خان اخمی کرد و برای اینکه منصور رو از فکر و خیال بیرون بیاره لیوانی رو از وسط سفره برداشت و به سمت بشقاب منصور پرت کرد ..منصور که تازه به خودش اومده بود با دیدن خان،
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
تو خودت تاج گل رو راضی کن و بیارش سر سفره ی شام و از اتاق بیرون رفت. سر منصور پایین بود و انگار چیزی حسابی فکرشو مشغول کرده بود…. گفتم به چی فکر می‌کنی ؟ سرشو بالا گرفت و گفت هیچی ، هیچی ، فقط فکرم یه کم مشغول حرف طلعته و برام سوال شده، چرا داشت به خان اونجوری می گفت؟ گفتم اتفاق رو که من نمی دونم، ولی این زنی که من دیدم از خاله ی من هم بدتره، گفت یعنی چی؟ منم شروع کردمو از وقتی که طلعت پیشم اومد تا قبل از اینکه منصور وارد اتاق شه رو یه نفس براش تعریف کردم ...از تعجب ابرویی بالا انداخت و گفت عجب ،ولش کن من خودم بعدا به حسابش میرسم ،فعلا بیا بی خیال قابله شیم و بریم شام بخوریم که من خیلی گرسنمه...بعد برای هضم غذا بریم تو حیاط قدمی بزنیم... اصلام نگو که خوابت میاد که هیچ بهونه ای پذیرفته نیست..خنده ای کردم و گفتم نه اصلا خوابم نمیاد ولی ... حرفمو قطع کرد و گفت ولی و اما و اگر نیار و دیگه هم نمی خوام هرچی گفتم به غیر چشم حرف دیگه ای ازت بشنوم. سرمو تکونی دادمو بعد از آهی که از ته دل کشیدم گفتم چشم آقا ..خنده ی کوتاهی کرد و گفت آقا ؟ گفتم آره مگه شما پسر خان نیستی ؟ گفت چه ربطی داره ؟ گفتم خوب خانزاده این و باید به سما آقا بگم...خنده رو لبش ماسید و نگاهی بهم کرد، نگاهی که ازش استرس گرفتم و گفتم ببخشید من حرف بدی زدم ؟ گفت نه اصلا.. نمی‌خواستم بیشتر از این بحث رو کشدار کنم ، گفتم خیلی گشنمه ..گفت آره راست میگی الانه که صدای خان هم دربیاد و بهتر تا صداش در نیومده خودمونو سر میز شام برسونیم .منصور کمی جلوتر و من هم پشت سرش به سمت اتاق غذا خوری راه افتادیم، اما نمی دونم چرا تو کل راه دائم ناصر جلوی نظرم میومد، انگار توی اون یک ماهی که باهاش زندگی کرده بودم با تمام اذیتهاش بهش عادت کرده بودم.. با صدای منصور که می‌گفت کجا داری میری ؟ برگرد ... به خودم اومدمو دیدم انقدر غرق فکر و خیال شده بودم، که چندین قدم از منصور و در اتاق غذاخوری رد شده ام. با خنده گفت کجایی تو؟ اگه صدات نمیزدم ،خدا میدونه آخرین مسیرت کجا بود ....بدون اینکه حرفی بزنم برگشتم و با هم داخل اتاق بزرگی شدیم که با سفره ای از غذاهای متنوع، رنگین شده بود. توی اتاق به جز چند تا از خدمتکار های خان کسی نبود ، منصور گفت سوسن خانم چرا خان سر سفره نیست ؟ نگو که غذاشو خورده ؟ سوسن سری تکون داد و گفت نه آقا، غذا شونو نخوردن، ولی فکر کنم کاری براشون پیش اومده ، چون با عجله رفتن و گفتن هر وقت شما اومدید بهتون بگم که غذاتون رو بخورید و منتظر نمونید. منصور اخمی کرد و گفت نفهمیدی کجا رفت؟ گفت نه والا نگفتن کجا میرن. منصور دستش رو تکون داد و گفت خیلی خب شما می تونید برید .. یکی یکی روبه منصور تعظیم کردن و از اتاق بیرون رفتن.منصور به طرف من که همچنان سرپا ایستاده بودم ، چرخید و گفت چرا نمی شینی تاج گل ؟یه لحظه احساس معذب بودن بهم دست داد ، سرمو پائین انداختمو همون جایی که ایستاده بودم نشستم ، منصور یه کفگیر برنج ،توی بشقابم کشید و دیسی که از کباب برگ و جوجه پرشده بود رو جلوم گرفت تا بردارم ،یهو از حس سر بار بودنم بغضی به گلوم نشست و گلوله اشک سمجی که سعی در کنترلش داشتم، روی گونم چکید. منصور با اخم گفت دیگه چی شد؟ دوباره یاد چی افتادی ؟ بغضمو به سختی قورت دادم و گفتم یاد هیچی نیافتادم، ولی از اینکه اومدم اینجا و سربارتون شدم خجالت می کشم.نفس بلندی کشید، لبخندی مصنوعی زد و گفت تو رو خدا این حرفا رو ول کن تاج گل ، الان اول باید به فکر شکمت باشی و بعد به فکر خجالت. دوتا تکه جوجه و یه تکه کباب برگ رو کنار پلویی که توی بشقابم بود گذاشت و گفت شروع کن. با اینکه خیلی گشنه بودم، اما هر لقمه ای که قورت می دادم احساس می کردم سنگ از گلوم پائین میره و پشت هر لقمه یه لیوان آب می‌خوردم. بعد از خوردن چند لقمه ،خدارو شکر کردم وخودمو از سفره عقب کشیدم. منصور بی توجه به من هر لقمه ای که توی دهنش می ذاشت ، چند دقیقه به فکر عمیقی فرو می‌رفت و اینقدر غرق فکر و خیال بود که حتی متوجه نشد من از سر سفره کنار کشیدم . با باز شدن در و دیدن خان به نشونه ی احترام از جام بلند شدمو ایستادم. خان لبخندی بهم زد و گفت چرا سرپا شدی دخترجان ؟ بشین بقیه ی غذاتو بخور ، سرمو پایین انداختم و گفتم با اجازتون من غذامو خوردم ، خدا خیرتون بده که منو لایق سفره اتون دونستید. خان نگاه متعجبی به منصور انداخت، ولی منصور اینقدر تو فکر و خیال خودش غرق بود که اصلا متوجه اومدن خان نشده بود….خان اخمی کرد و برای اینکه منصور رو از فکر و خیال بیرون بیاره لیوانی رو از وسط سفره برداشت و به سمت بشقاب منصور پرت کرد ..منصور که تازه به خودش اومده بود با دیدن خان،
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۱