بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتودو اصلا وقت رو تلف نکن و همین الان بفرست ،اینم آویزه ی گوشت کن ،اذیتم کنی مجبور میشم کاری رو کنم که اصلا دلم نمی‌خواد، پس حواستو خوب جمع کن. گفت واخ واخ واخ خدا به دور، پس راست می گفتن که زبونت مثل نیش بده ما باور نکردیم. گفتم خب اشتباه کردی باید باور میکردی ، الانم سریع بگو کدوم اتاق باید برم و تا خان رو صدا نزدم زودتر از اینجا برو. هنوز حرفم تموم نشده بود ، که منصور داد زد و گفت کوثر ؟ چی به تاج گل گفتی که اینجور عصبیش کردی ؟ هنوز نیومده دارید اذیتش می کنید. کوثر که با شنیدن صدای منصور حسابی هول شده بود، سرشو پایین انداخت و گفت آقا من چیزی نگفتم ، گویا این دختره عقل درست حسابی نداره ، من فقط بهش گفتم به خان کاری نداشته باش ،چون خدیجه خاتون عصبی میشه. منصور گفت ساکت شو کوثر .....نمیخوام چیز دیگه ای ازت بشنوم ، الانم زود برو یه چیزی درست کن بیار این دختر بخوره کوثر دوندوناشو با حرص روی هم فشار داد و همین جوری که به من نگاه میکرد گفت چشم آقا ، شما فقط دستور بفرمائید... منصور گفت تو فقط برو .. کوثر کمی بهم نزدیک شد و آروم گفت کارم تازه باهات شروع شده ، و به طرف در خروجی رفت. منصور وقتی که مطمئن شد خدیجه کاملا دور شده و صداشو نمیشنوه ، گفت تاج گل، خان تو حیاط داشت چی بهت میگفت ؟ سرمو به سمت عقب دادمو گفتم چیز زیاد مهمی نبود، یه چیزی گفت که اگه بی ادبی نباشه، از این گوش شنیدم و از اون گوشم بیرون دادم. لبخندی زد و گفت دوست ندارم برای بار چندم ضربه بخوری. لبخندی زدم و گفتم نگران من نباش، اینقدر توی این چند اذیت شدم که غصه ازم یه آدم پخته ساخته…. انگار که کمی خیالش راحت تر شده باشه آروم چشماشو باز و بسته کرد و گفت در این که تو دختر عاقلی هستی، هیچ شکی نیست اما به هر حال خیلی مواظب خودت باش ، تا من برات یه راه حلی پیدا کنم و بتونی خودت مستقل زندگی کنی. گفتم واقعا ازت ممنونم، این مدت خیلی در حقم محبت کردین و من تا ابد شرمنده ی خوبی های شما و خان هستم، اگه شماها نبودین فقط خدا میدونه چه بلا‌‌های دیگه ای قرار بود سرم بیاد.. گفت ما که کاری نکردیم ،اگر هم بانی خیر شدیم، قسمت خودت بوده و کار خدا، حالا هم نمیخوام زیاد وقتتو بگیرم، با انگشتش به طرف یکی از اتاقها اشاره کرد و گفت برو توی اون اتاق و بعد از اینکه غذاتو خوردی یه کم استراحت کن. به یکی از خدمه ها که اسمش آرزوئه، سفارشتو میکنم تو هم هر کاری داشتی بهش بگو برات انجام بده ، اگه یه وقتی هم با من کاری داشتی، یا توی اتاق ته سالن هستم و یا توی حیاط عمارت. گفتم منصور خان واقعا نمی‌دونم باید چطور ازت تشکر کنم. خنده ای کرد و گفت نیاز به تشکر نیست ، گفتم پس من میرم باز هم ممنون. با خداحافظی وارد اتاق بزرگی شدم که تخت دو نفره ای داخلش قرار داشت و روی تخت با ملافه ی ساتن صورتی و بالشت همرنگش پوشیده شده بود ،پرده های حریر سفید با گل های ریز قرمز هم اتاق رو زیبا تر کرده بودن ، کنار پنجره یه آینه ی بزرگ روی میزی چوبی گذاشته بودن و صندوقچه ی چوبی زیبایی هم که به درش قفل بزرگی بود و کنج دیوار قرار داشت ، بیش از هر چیز دیگه ای توجهم رو جلب کرد. آروم در رو بستم و لباس خیسم رو از تن درآوردم، بقچه ام رو باز کردم یکی از پیراهنامو پوشیدمو روی تخت دراز کشیدم ، اینقدر خسته ی روزگار بودم که به محض اینکه سرمو روی بالشت گذاشتم، مثل کسی که سالهاست بی خوابی کشیده، به خواب عمیقی فرو رفتم. اینقدر خوابم سنگین بود که اصلا متوجه اومدن کوثرنشده بودم.وقتی چشامو باز کردم هوا تاریک شده بود ، خمیازه ی بلندی کشیدم و با صدای آرومی گفتم آخیش ، بعد از چند وقت چه راحت و بی دغدغه خوابیدم ، با بلند شدن صدای قار و قور شکمم، تازه یادم افتاد که کل روز رو هیچی نخوردم.. یکی در زد ،فکر کردم لابد کوثره ،در و که باز کردم،قابله خان بود،اومد داخل.. قابله بعد نشستن ،گفت خان منو برای زخمات مدوا فرستاده و مشغول بستن زخمام شد..بعد چند دقیقه سکوت گفت گفت باید فردا از اینجا بری.. سرم و پایین انداختم و گفتم ،من جایی ندارم که برم ،خود خان گفتن بیام اینجا.. قابله گفت دختر جان یادت باشه که من عادت ندارم یه حرفو دوبار بزنم و اگه سر دو، سه روزی که بهت مهلت دادم از این جا نرفتی ، دیگه جونت دست خودته و خیلی سخته بتونی از شر من راحتت باشی . سکوت کردم و در مقابل تهدیدهاش هیچی نگفتم، قابله هم هر از گاهی زخممو فشار میداد و به خیال خودش با اینکارش داشت توی سکوت منو تهدید می کرد تا از موندن توی عمارت دلسردم کنه. با سوزش وحشتناکی که توی پهلوم حس کردم ، صبرم لبریز شد و با جیغ گفتم قابله داری چکار می‌کنی ؟ با حرص دستمالی به زخمم کشید و گفت اصلا خوبی هم به تو نیومده والا اگه به احترام خان نبود ، کاری میکردم که دیگه هیچ وقت زخمت خوب نشه. ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتوسه
به طرفش آروم چرخیدم و گفتم آخه چرا ؟ اصلا مشکلت با من چیه؟ چرا همه دنبال تلافی از منه بدبخت هستن ؟سرشو نزدیک گوشم کرد و گفت چون من سالها تلاش کردم که خان و به خودم علاقمند کنم ، و از وقتی سر و کله ی تو ، توی این عمارت پیدا شده خان نه تنها بهم اهمیت نمیده ، بلکه اصلا بود و نبودم هم دیگه براش مهم نیست ابرویی بالا انداختم و با لبخند گفتم آهااااا ن پس رسیدیم سر اصل مطلب ، پس بگو چرا دلت از من پره ، ولی قابله جان بزار آب پاکی رو بریزم رو دستت، من نه به خان فکر می کنم و نه به این عمارت چشم دارم ، من فقط می خوام چند روزی، تا آبا از آسیاب بیافته و حرف و حدیث ها بخوابه اینجا بمونم ، بعدش هم دیگه خدا بزرگه ، یه جایی برای خودم پیدا می کنم..قابله از شنیدن حرفام کمی آروم شد و گفت آفرین ، اگه تو همین جوری دختر عاقلی باشی، منم به جای اینکه هذیتت کنم ، کمکت می کنم هرچه زودتر و راحتر بتونی از اینجا بری . هنوز حرفای قابله تموم نشده بود که با شنیدن صدایی از پشت سرمون که میگفت کجا میخوای بفرستیش؟ سرجامون میخکوب شدیم.چند بار پلک زدم و نفس عمیقی کشیدم تا کمی آروم بشمو بعد گفتم خان، بالاخره که یه روزی من باید از اینجا برم. اخماشو توی هم کرد و گفت از تو سوال نکردم که تو داری جواب میدی. حرفم با قابله بود ، گفتم میخوای این دخترو کجا بفرستی؟قابله به من و من افتاد و سرپا شد کنار خان ایستاد و گفت من اشتباه کنم که بخوام اینو جایی بفرستم ، خودش گفت کسی رو ندارم که بهم کمک کنه که از اینجا برم ، منم نصیحت مادرانه بهش کردم و گفتم این حرفا چیه دختر ، اینجا هم جای گرم و نرم داری هم غذای چرب و چیلی چرا میخوای از اینجا بری؟خان، می‌دونی بهم چی گفت ؟خان با تعجب بهش گفت چی ؟ قابله گفت این دختر بهم گفت که نقشه کشیده یه چیز گرون قیمتی از این عمارت برداره و از اینجا بره، که من بهش گفتم نه دخترم این کارو نکن، من بهت کمک می کنم ،اینکارارو انجام نده..با جفت دستاش روی چشمش زد و گفت وای به من اگه جز این حرف مادرانه چیز دیگه ای بهش گفته باشم. از شنیدن حرفای قابله چشمام داشت از کاسه بیرون میزد ، گفتم یا خدااااا، من کی این حرفا رو زدم و تو کی این حرفارو بهم زدی ؟ من نمی‌دونم چرا هر چی آدم حیله گره دور و بر منه بدبخت جمع میشه. دستمو گذاشتم روی زمین و با درد بلند شدم ، روبه روش ایستادم و گفتم چقدر تو پروویی زن، فقط برای اینکه فکر کردی خان به خاطر اومدن منه که داره بهت کم محلی می کنه، توی این چند ثانیه این همه دروغ و دغل بهم بافتی؟ اصلا من همین الآن قبل از اینکه بهتون دیگه ای بهم بخوره از اینجا برم.. به محض اینکه بقچه ی لباسمو برداشتم ،با صدای کلفت خان که :گفتطلعتتتت ؟ تو با خودت چه فکری کردی که این حرفارو زدی هاااا؟ تو اینقدر حیله گر بودی و من نمی‌دونستم ؟ من همه چی رو با گوشام شنیدم ، که چی گفتی و چی شِنُفتی، اما سر یه چشم به هم زدن چنان داستانی برام سرهم کردی که حتی به گوشای خودم هم شک کردم ، من اصلا کی به تو امید داده بودم که با اومدن تاج گل، بخوام کم محلی کنم؟ بگو دیگه ؟ چرا ساکت شدی طلعت ؟ صداشو بلند تر کرد و گفت طلعت منو عصبانی نکن، زود این قضیه رو برام روشن کن ، تا هم من بفهمم هم تاج گل... قابله طلعت خم شد و بساطی که با خودش آورده بود را برداشت و گفت خان همه چیو یادت رفته ؟یادت رفته که ساعتها در کنار هم بگو و بخند داشتیمو گل می گفتیمو گل می شنفتیم ؟ یادت رفته وقتی مریض شده بودی تنها کسی که کنارت بود و تا صبح ازت پرستاری می کرد و بهت دارو میداد من بودم؟ اون شبا رو انگار به کل یادت رفته ..خان گفت بابت هر کاری که کردی چندین برابرش انعام گرفتی و حالا داری بابتشون سر من منت میزاری؟یهو صدای منصور اومد چشمم روشن ، بین تو و خان مگه چه چیزی بوده که ما ازش بی خبریم؟ خان رنگش عوض شد و گفت منظورش همون شبیه که حالم بد بود و با دارو درمونش حال منو خوب کرد، وگرنه به جز این ، چه چیز دیگه ای ممکنه بین ما باشه ، مگه نه طلعت ؟قابله ابروشو بالا انداخت و گفت هر چی خان میگه همونه، منم دیگه باید برم. رو به من کرد و با حرص بهم گفت فردا برای مداوای زخمت برمی‌گردم و با عجله ازکنار خان و منصور رد شد و از اتاق بیرون رفت ، قشنگ معلوم بود منصور حرفای خان رو باور نکرده ، اما خان خواست جو اتاقو عوض کنه و گفت خب دیگه ، تاج گل ،شام آماده اس زود باش که با هم بریم شام بخوریم. گفتم من مزاحمتون نمی شم خان ، اگه اجازه بدین همین جا غذامو بخورم ، یه لقمه نون پنیری باشه که فقط شکممو سیر کنه ممنون میشم. خان گفت این چه حرفیه دختر ، اینجایی که اومدی خونه ی خاااانه، نون و پنیر چیه دیگه؟خان که انگار عجله داشت تند تند حرفشو زد و گفت پسر، من دارم میرم ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
به طرفش آروم چرخیدم و گفتم آخه چرا ؟ اصلا مشکلت با من چیه؟ چرا همه دنبال تلافی از منه بدبخت هستن ؟سرشو نزدیک گوشم کرد و گفت چون من سالها تلاش کردم که خان و به خودم علاقمند کنم ، و از وقتی سر و کله ی تو ، توی این عمارت پیدا شده خان نه تنها بهم اهمیت نمیده ، بلکه اصلا بود و نبودم هم دیگه براش مهم نیست ابرویی بالا انداختم و با لبخند گفتم آهااااا ن پس رسیدیم سر اصل مطلب ، پس بگو چرا دلت از من پره ، ولی قابله جان بزار آب پاکی رو بریزم رو دستت، من نه به خان فکر می کنم و نه به این عمارت چشم دارم ، من فقط می خوام چند روزی، تا آبا از آسیاب بیافته و حرف و حدیث ها بخوابه اینجا بمونم ، بعدش هم دیگه خدا بزرگه ، یه جایی برای خودم پیدا می کنم..قابله از شنیدن حرفام کمی آروم شد و گفت آفرین ، اگه تو همین جوری دختر عاقلی باشی، منم به جای اینکه هذیتت کنم ، کمکت می کنم هرچه زودتر و راحتر بتونی از اینجا بری . هنوز حرفای قابله تموم نشده بود که با شنیدن صدایی از پشت سرمون که میگفت کجا میخوای بفرستیش؟ سرجامون میخکوب شدیم.چند بار پلک زدم و نفس عمیقی کشیدم تا کمی آروم بشمو بعد گفتم خان، بالاخره که یه روزی من باید از اینجا برم. اخماشو توی هم کرد و گفت از تو سوال نکردم که تو داری جواب میدی. حرفم با قابله بود ، گفتم میخوای این دخترو کجا بفرستی؟قابله به من و من افتاد و سرپا شد کنار خان ایستاد و گفت من اشتباه کنم که بخوام اینو جایی بفرستم ، خودش گفت کسی رو ندارم که بهم کمک کنه که از اینجا برم ، منم نصیحت مادرانه بهش کردم و گفتم این حرفا چیه دختر ، اینجا هم جای گرم و نرم داری هم غذای چرب و چیلی چرا میخوای از اینجا بری؟خان، می‌دونی بهم چی گفت ؟خان با تعجب بهش گفت چی ؟ قابله گفت این دختر بهم گفت که نقشه کشیده یه چیز گرون قیمتی از این عمارت برداره و از اینجا بره، که من بهش گفتم نه دخترم این کارو نکن، من بهت کمک می کنم ،اینکارارو انجام نده..با جفت دستاش روی چشمش زد و گفت وای به من اگه جز این حرف مادرانه چیز دیگه ای بهش گفته باشم. از شنیدن حرفای قابله چشمام داشت از کاسه بیرون میزد ، گفتم یا خدااااا، من کی این حرفا رو زدم و تو کی این حرفارو بهم زدی ؟ من نمی‌دونم چرا هر چی آدم حیله گره دور و بر منه بدبخت جمع میشه. دستمو گذاشتم روی زمین و با درد بلند شدم ، روبه روش ایستادم و گفتم چقدر تو پروویی زن، فقط برای اینکه فکر کردی خان به خاطر اومدن منه که داره بهت کم محلی می کنه، توی این چند ثانیه این همه دروغ و دغل بهم بافتی؟ اصلا من همین الآن قبل از اینکه بهتون دیگه ای بهم بخوره از اینجا برم.. به محض اینکه بقچه ی لباسمو برداشتم ،با صدای کلفت خان که :گفتطلعتتتت ؟ تو با خودت چه فکری کردی که این حرفارو زدی هاااا؟ تو اینقدر حیله گر بودی و من نمی‌دونستم ؟ من همه چی رو با گوشام شنیدم ، که چی گفتی و چی شِنُفتی، اما سر یه چشم به هم زدن چنان داستانی برام سرهم کردی که حتی به گوشای خودم هم شک کردم ، من اصلا کی به تو امید داده بودم که با اومدن تاج گل، بخوام کم محلی کنم؟ بگو دیگه ؟ چرا ساکت شدی طلعت ؟ صداشو بلند تر کرد و گفت طلعت منو عصبانی نکن، زود این قضیه رو برام روشن کن ، تا هم من بفهمم هم تاج گل... قابله طلعت خم شد و بساطی که با خودش آورده بود را برداشت و گفت خان همه چیو یادت رفته ؟یادت رفته که ساعتها در کنار هم بگو و بخند داشتیمو گل می گفتیمو گل می شنفتیم ؟ یادت رفته وقتی مریض شده بودی تنها کسی که کنارت بود و تا صبح ازت پرستاری می کرد و بهت دارو میداد من بودم؟ اون شبا رو انگار به کل یادت رفته ..خان گفت بابت هر کاری که کردی چندین برابرش انعام گرفتی و حالا داری بابتشون سر من منت میزاری؟یهو صدای منصور اومد چشمم روشن ، بین تو و خان مگه چه چیزی بوده که ما ازش بی خبریم؟ خان رنگش عوض شد و گفت منظورش همون شبیه که حالم بد بود و با دارو درمونش حال منو خوب کرد، وگرنه به جز این ، چه چیز دیگه ای ممکنه بین ما باشه ، مگه نه طلعت ؟قابله ابروشو بالا انداخت و گفت هر چی خان میگه همونه، منم دیگه باید برم. رو به من کرد و با حرص بهم گفت فردا برای مداوای زخمت برمی‌گردم و با عجله ازکنار خان و منصور رد شد و از اتاق بیرون رفت ، قشنگ معلوم بود منصور حرفای خان رو باور نکرده ، اما خان خواست جو اتاقو عوض کنه و گفت خب دیگه ، تاج گل ،شام آماده اس زود باش که با هم بریم شام بخوریم. گفتم من مزاحمتون نمی شم خان ، اگه اجازه بدین همین جا غذامو بخورم ، یه لقمه نون پنیری باشه که فقط شکممو سیر کنه ممنون میشم. خان گفت این چه حرفیه دختر ، اینجایی که اومدی خونه ی خاااانه، نون و پنیر چیه دیگه؟خان که انگار عجله داشت تند تند حرفشو زد و گفت پسر، من دارم میرم ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۹۱