بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتویک منصور دستشو گرفت و گفت تا کی میخوای به این دختر حرف زور بزنی؟دخترت الان دیگه زن اون پسریه بی عقل نیست و می‌تونه برای خودش تصمیم بگیره که کجا بره و چیکار کنه. آقام گفت چی میگی پسر خان ؟یعنی چی زنش نیست ؟ منصور گفت آره زنش نیست،چون ازش طلاق گرفت و راحت شد.آقام که انگار از شنیدن حرفهای منصور شکه شده بود کمی به صورتش خیره شد و بعد از مدت کمی تازه به خودش اومد و …. به خودش اومد و گفت با اجازه ی کی این کارو کردی خان ؟ ما یه عمر تو رو بزرگ خودمون و این روستا می دونستیم ، چرا کاری کردی که نباید؟چرا از اعتمادی که بهت داشتیم سو استفاده کردی ؟ به طرف جمعیت چرخید و گفت یا ایها الناس شنیدین، خانی که ما اونو بزرگ روستا می دونیم با سرنوشت دخترمن چیکار کرده؟ امروز دختر منه ، و اگه چیزی نگید، فردا نوبت بچه های شماس و همین بلا رو سر دخترای شما هم میاره. الانم یکیتون بره حاج آقا ابوذر رو پیدا کنه بیاره که مجدد این دو تا جوون رو به عقد هم در بیاره. خان که تا اون لحظه سکوت کرده بود، خواست حرفی بزنه که من سریع گفتم آقا ، من از خان تقاضا کردم که کمکم کنه ، من بهش گفتم طلاقمو از ناصر بگیره ، آخه تو به چی میگی زندگی ؟ کدوم زندگی ؟ من از شبی که پامو تو اون خونه گذاشتم یه شب آروم سرمو نذاشتم زمین، یه جای سالم تو بدنم نمونده ، آقا اینقدر سنگ دل نباش ، دیگه واقعا نایی برای گریه کردن برام نمونده ،چه برسه برای ادامه ی اون زندگی.هنوز حرفم تموم نشده بود که آقام سیلی محکمی به صورتم زد و گفت از کی تا حالا اینقدر سرخود شدی تو؟ از کی تا حالا اینقدر پرو شدی که تو روی من وایسی؟ گفت همین که گفتم ،الان با هم میریم پیش حاج آقا تا دوباره شما رو عقد کنه، نه اصلا ولش کن پیش اون نمیریم ،میریم پیش یکی دیگه ...دستمو با حرص از دستش بیرون کشیدم و گفتم من هیچ جا با تو نمیام اقا، واقعا که، تو دیگه چه جور پدری هستی ؟ به جای اینکه منو برداری ببری خونت و پشت و پناهم باشی فقط فکر خودت هستی،اصلا برات مهم نیست که چه بلایی سرم میارن ، فقط برات میخوای منو دوباره بفرستی توی اون خونه ی که یه وقت پشت سرت نگن دخترش طلاق گرفته. به طرف خان رفتم و گفتم دیدید بهتون گفتم که من هیچ پشت و پناهی ندارم؟ بریم خان ، اینجا موندن من و حرف زدن با آقام بی هوده اس . خان که انگار از اینکه پشتش دراومدم راضی بود، لبخندی زد و گفت بریم دختر جان. با حرص تند تند راه افتادمو بدون اینکه به حرفای آقام که دائما داد میزد و ناسزا میداد ، توجه کنم قدم هامو برمی داشتم ، حتی برای لحظه ای هم به پشت سرم نگاه نکردم که ببینم آقا چطور داره برای برگردوندن من تقلا می کنه….. وقتی که داخل عمارت شدیم، خودمو کنار حوض رسوندم و بدون اینکه خجالت بکشم سرمو کامل داخل آب فرو کردم. سرمو از آب بیرون آوردم، به آسمون ابری که انگار مثل دل من غم داشت نگاه کردم ،خدایا حالا که همه چی تموم شد ، کنارم باش ، دستمو رها نکن ، خودت خوب میدونی که کسی رو ندارم، من تنهام ، تنهام خدایا ، بسه دیگه ، از این به بعدش رو برام درست رقم بزن .. خان با نگرانی نگاهم می کرد گفت ، از این همه گریه و زاری خسته نشدی تو؟ دیگه غصه ی هیچی رو نخور ... الانم پاشو برو تو اتاقی که برات آماده شده، استراحت کن و فکر هیچی هم نباش، انشالله روزهای خوبی در انتظارته، فقط کافیه دور و برت رو خوب نگاه کنی تا ببینی کسایی هستن که تو براشون خیلی مهمی. قطره های آبی که از مو های خیسم روی صورتم می چکید رو ، با دستم پاک کردمو آروم بلند شدم. به خان نگاه کردمو گفتم چشم هر چی شما بگید. خان سریع یکی از زنهائی که تو عمارت کار میکرد رو صدا زد تا بیاد و کمکم کنه، زن به سمتم اومد و بقچه لباسمو با اکراه از دستم گرفت و گفت پشت سر من راه بیافت. به محض اینکه رسیدیم توی راهروی عمارت ، خدمتکاری که همراهم بود، بقچه امو پرت کرد توی بغلم و گفت هنوز از گرد راه نرسیده ،یکی رو میخوای کلفتیت رو کنه؟ کم اینجا کار میکنم ،که کارای سرکار خانوم هم من باید انجام بدم؟ نخیر اینجا اصلا از این خبرا نیست، از امروز به بعد تو هم باید پا به پای ما کار کنی ،یه وقت فکر نکنی حالا چون از طرف خان سفارش شده ای ،با بقیه فرق داریااااا، فقط کافیه به خدیجه خاتون پیغوم بفرستم که مثل خیلی های دیگه یه روزه پرتت کنه بیرون . البته به نظر من که بهتره دختر خوبی باشی و همین امروز با زبون خوش از اینجا بری ، حرصی که از آقامو ناصر و خاله و نارین داشتمو یه جا توی صدام ریختم و گفتم تو فکر کردی کی هستی که داری اینجوری منو تهدید میکنی هاااا؟ من به خاطر خان و غیر خان نیومدم اینجا، تو هم اگه می خوای به خدیجه خاتون یا هر کس دیگه ،که اصلا برام مهم نیست که کیه و چکاره اس پیغوم بفرستی ، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_شصتودو
اصلا وقت رو تلف نکن و همین الان بفرست ،اینم آویزه ی گوشت کن ،اذیتم کنی مجبور میشم کاری رو کنم که اصلا دلم نمی‌خواد، پس حواستو خوب جمع کن.گفت واخ واخ واخ خدا به دور، پس راست می گفتن که زبونت مثل نیش بده ما باور نکردیم. گفتم خب اشتباه کردی باید باور میکردی ، الانم سریع بگو کدوم اتاق باید برم و تا خان رو صدا نزدم زودتر از اینجا برو. هنوز حرفم تموم نشده بود ، که منصور داد زد و گفت کوثر ؟ چی به تاج گل گفتی که اینجور عصبیش کردی ؟ هنوز نیومده دارید اذیتش می کنید. کوثر که با شنیدن صدای منصور حسابی هول شده بود، سرشو پایین انداخت و گفت آقا من چیزی نگفتم ، گویا این دختره عقل درست حسابی نداره ، من فقط بهش گفتم به خان کاری نداشته باش ،چون خدیجه خاتون عصبی میشه. منصور گفت ساکت شو کوثر .....نمیخوام چیز دیگه ای ازت بشنوم ، الانم زود برو یه چیزی درست کن بیار این دختر بخوره کوثر دوندوناشو با حرص روی هم فشار داد و همین جوری که به من نگاه میکرد گفت چشم آقا ، شما فقط دستور بفرمائید... منصور گفت تو فقط برو .. کوثر کمی بهم نزدیک شد و آروم گفت کارم تازه باهات شروع شده ، و به طرف در خروجی رفت. منصور وقتی که مطمئن شد خدیجه کاملا دور شده و صداشو نمیشنوه ، گفت تاج گل، خان تو حیاط داشت چی بهت میگفت ؟ سرمو به سمت عقب دادمو گفتم چیز زیاد مهمی نبود، یه چیزی گفت که اگه بی ادبی نباشه، از این گوش شنیدم و از اون گوشم بیرون دادم.لبخندی زد و گفت دوست ندارم برای بار چندم ضربه بخوری.لبخندی زدم و گفتم نگران من نباش، اینقدر توی این چند اذیت شدم که غصه ازم یه آدم پخته ساخته….انگار که کمی خیالش راحت تر شده باشه آروم چشماشو باز و بسته کرد و گفت در این که تو دختر عاقلی هستی، هیچ شکی نیست اما به هر حال خیلی مواظب خودت باش ، تا من برات یه راه حلی پیدا کنم و بتونی خودت مستقل زندگی کنی. گفتم واقعا ازت ممنونم، این مدت خیلی در حقم محبت کردین و من تا ابد شرمنده ی خوبی های شما و خان هستم، اگه شماها نبودین فقط خدا میدونه چه بلا‌‌های دیگه ای قرار بود سرم بیاد.. گفت ما که کاری نکردیم ،اگر هم بانی خیر شدیم، قسمت خودت بوده و کار خدا، حالا هم نمیخوام زیاد وقتتو بگیرم، با انگشتش به طرف یکی از اتاقها اشاره کرد و گفت برو توی اون اتاق و بعد از اینکه غذاتو خوردی یه کم استراحت کن. به یکی از خدمه ها که اسمش آرزوئه، سفارشتو میکنم تو هم هر کاری داشتی بهش بگو برات انجام بده ، اگه یه وقتی هم با من کاری داشتی، یا توی اتاق ته سالن هستم و یا توی حیاط عمارت. گفتم منصور خان واقعا نمی‌دونم باید چطور ازت تشکر کنم. خنده ای کرد و گفت نیاز به تشکر نیست ، گفتم پس من میرم باز هم ممنون. با خداحافظی وارد اتاق بزرگی شدم که تخت دو نفره ای داخلش قرار داشت و روی تخت با ملافه ی ساتن صورتی و بالشت همرنگش پوشیده شده بود ،پرده های حریر سفید با گل های ریز قرمز هم اتاق رو زیبا تر کرده بودن ، کنار پنجره یه آینه ی بزرگ روی میزی چوبی گذاشته بودن و صندوقچه ی چوبی زیبایی هم که به درش قفل بزرگی بود و کنج دیوار قرار داشت ، بیش از هر چیز دیگه ای توجهم رو جلب کرد. آروم در رو بستم و لباس خیسم رو از تن درآوردم، بقچه ام رو باز کردم یکی از پیراهنامو پوشیدمو روی تخت دراز کشیدم ، اینقدر خسته ی روزگار بودم که به محض اینکه سرمو روی بالشت گذاشتم، مثل کسی که سالهاست بی خوابی کشیده، به خواب عمیقی فرو رفتم. اینقدر خوابم سنگین بود که اصلا متوجه اومدن کوثرنشده بودم.وقتی چشامو باز کردم هوا تاریک شده بود ، خمیازه ی بلندی کشیدم و با صدای آرومی گفتم آخیش ، بعد از چند وقت چه راحت و بی دغدغه خوابیدم ، با بلند شدن صدای قار و قور شکمم، تازه یادم افتاد که کل روز رو هیچی نخوردم..یکی در زد ،فکر کردم لابد کوثره ،در و که باز کردم،قابله خان بود،اومد داخل..قابله بعد نشستن ،گفت خان منو برای زخمات مدوا فرستاده و مشغول بستن زخمام شد..بعد چند دقیقه سکوت گفت گفت باید فردا از اینجا بری..سرم و پایین انداختم و گفتم ،من جایی ندارم که برم ،خود خان گفتن بیام اینجا..قابله گفت دختر جان یادت باشه که من عادت ندارم یه حرفو دوبار بزنم و اگه سر دو، سه روزی که بهت مهلت دادم از این جا نرفتی ، دیگه جونت دست خودته و خیلی سخته بتونی از شر من راحتت باشی .سکوت کردم و در مقابل تهدیدهاش هیچی نگفتم، قابله هم هر از گاهی زخممو فشار میداد و به خیال خودش با اینکارش داشت توی سکوت منو تهدید می کرد تا از موندن توی عمارت دلسردم کنه. با سوزش وحشتناکی که توی پهلوم حس کردم ، صبرم لبریز شد و با جیغ گفتم قابله داری چکار میکنی ؟با حرص دستمالی به زخمم کشید و گفت اصلا خوبی هم به تو نیومده والا اگه به احترام خان نبود ، کاری میکردم که دیگه هیچ وقت زخمت خوب نشه.
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
اصلا وقت رو تلف نکن و همین الان بفرست ،اینم آویزه ی گوشت کن ،اذیتم کنی مجبور میشم کاری رو کنم که اصلا دلم نمی‌خواد، پس حواستو خوب جمع کن.گفت واخ واخ واخ خدا به دور، پس راست می گفتن که زبونت مثل نیش بده ما باور نکردیم. گفتم خب اشتباه کردی باید باور میکردی ، الانم سریع بگو کدوم اتاق باید برم و تا خان رو صدا نزدم زودتر از اینجا برو. هنوز حرفم تموم نشده بود ، که منصور داد زد و گفت کوثر ؟ چی به تاج گل گفتی که اینجور عصبیش کردی ؟ هنوز نیومده دارید اذیتش می کنید. کوثر که با شنیدن صدای منصور حسابی هول شده بود، سرشو پایین انداخت و گفت آقا من چیزی نگفتم ، گویا این دختره عقل درست حسابی نداره ، من فقط بهش گفتم به خان کاری نداشته باش ،چون خدیجه خاتون عصبی میشه. منصور گفت ساکت شو کوثر .....نمیخوام چیز دیگه ای ازت بشنوم ، الانم زود برو یه چیزی درست کن بیار این دختر بخوره کوثر دوندوناشو با حرص روی هم فشار داد و همین جوری که به من نگاه میکرد گفت چشم آقا ، شما فقط دستور بفرمائید... منصور گفت تو فقط برو .. کوثر کمی بهم نزدیک شد و آروم گفت کارم تازه باهات شروع شده ، و به طرف در خروجی رفت. منصور وقتی که مطمئن شد خدیجه کاملا دور شده و صداشو نمیشنوه ، گفت تاج گل، خان تو حیاط داشت چی بهت میگفت ؟ سرمو به سمت عقب دادمو گفتم چیز زیاد مهمی نبود، یه چیزی گفت که اگه بی ادبی نباشه، از این گوش شنیدم و از اون گوشم بیرون دادم.لبخندی زد و گفت دوست ندارم برای بار چندم ضربه بخوری.لبخندی زدم و گفتم نگران من نباش، اینقدر توی این چند اذیت شدم که غصه ازم یه آدم پخته ساخته….انگار که کمی خیالش راحت تر شده باشه آروم چشماشو باز و بسته کرد و گفت در این که تو دختر عاقلی هستی، هیچ شکی نیست اما به هر حال خیلی مواظب خودت باش ، تا من برات یه راه حلی پیدا کنم و بتونی خودت مستقل زندگی کنی. گفتم واقعا ازت ممنونم، این مدت خیلی در حقم محبت کردین و من تا ابد شرمنده ی خوبی های شما و خان هستم، اگه شماها نبودین فقط خدا میدونه چه بلا‌‌های دیگه ای قرار بود سرم بیاد.. گفت ما که کاری نکردیم ،اگر هم بانی خیر شدیم، قسمت خودت بوده و کار خدا، حالا هم نمیخوام زیاد وقتتو بگیرم، با انگشتش به طرف یکی از اتاقها اشاره کرد و گفت برو توی اون اتاق و بعد از اینکه غذاتو خوردی یه کم استراحت کن. به یکی از خدمه ها که اسمش آرزوئه، سفارشتو میکنم تو هم هر کاری داشتی بهش بگو برات انجام بده ، اگه یه وقتی هم با من کاری داشتی، یا توی اتاق ته سالن هستم و یا توی حیاط عمارت. گفتم منصور خان واقعا نمی‌دونم باید چطور ازت تشکر کنم. خنده ای کرد و گفت نیاز به تشکر نیست ، گفتم پس من میرم باز هم ممنون. با خداحافظی وارد اتاق بزرگی شدم که تخت دو نفره ای داخلش قرار داشت و روی تخت با ملافه ی ساتن صورتی و بالشت همرنگش پوشیده شده بود ،پرده های حریر سفید با گل های ریز قرمز هم اتاق رو زیبا تر کرده بودن ، کنار پنجره یه آینه ی بزرگ روی میزی چوبی گذاشته بودن و صندوقچه ی چوبی زیبایی هم که به درش قفل بزرگی بود و کنج دیوار قرار داشت ، بیش از هر چیز دیگه ای توجهم رو جلب کرد. آروم در رو بستم و لباس خیسم رو از تن درآوردم، بقچه ام رو باز کردم یکی از پیراهنامو پوشیدمو روی تخت دراز کشیدم ، اینقدر خسته ی روزگار بودم که به محض اینکه سرمو روی بالشت گذاشتم، مثل کسی که سالهاست بی خوابی کشیده، به خواب عمیقی فرو رفتم. اینقدر خوابم سنگین بود که اصلا متوجه اومدن کوثرنشده بودم.وقتی چشامو باز کردم هوا تاریک شده بود ، خمیازه ی بلندی کشیدم و با صدای آرومی گفتم آخیش ، بعد از چند وقت چه راحت و بی دغدغه خوابیدم ، با بلند شدن صدای قار و قور شکمم، تازه یادم افتاد که کل روز رو هیچی نخوردم..یکی در زد ،فکر کردم لابد کوثره ،در و که باز کردم،قابله خان بود،اومد داخل..قابله بعد نشستن ،گفت خان منو برای زخمات مدوا فرستاده و مشغول بستن زخمام شد..بعد چند دقیقه سکوت گفت گفت باید فردا از اینجا بری..سرم و پایین انداختم و گفتم ،من جایی ندارم که برم ،خود خان گفتن بیام اینجا..قابله گفت دختر جان یادت باشه که من عادت ندارم یه حرفو دوبار بزنم و اگه سر دو، سه روزی که بهت مهلت دادم از این جا نرفتی ، دیگه جونت دست خودته و خیلی سخته بتونی از شر من راحتت باشی .سکوت کردم و در مقابل تهدیدهاش هیچی نگفتم، قابله هم هر از گاهی زخممو فشار میداد و به خیال خودش با اینکارش داشت توی سکوت منو تهدید می کرد تا از موندن توی عمارت دلسردم کنه. با سوزش وحشتناکی که توی پهلوم حس کردم ، صبرم لبریز شد و با جیغ گفتم قابله داری چکار میکنی ؟با حرص دستمالی به زخمم کشید و گفت اصلا خوبی هم به تو نیومده والا اگه به احترام خان نبود ، کاری میکردم که دیگه هیچ وقت زخمت خوب نشه.
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۷