بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_شصت سرمو بالا گرفتم و گفتم پس چاره ای ندارم جز اینکه توی همین زندگی که هستم ،بسوزم و بسازم. خان دستی به ریشهای بلندش کشید و گفت میتونی یه مدت تو عمارت به عنوان ... سکوت کرد و من همچنان بهش نگاه میکردم تا حرفشو و ادامه بده تا بعد عنوانش رو بشنوم ، ولی خان ادامه نداد. سکوت رو شکوندم و گفتم به عنوان چی خان ؟ نفسشو محکم بیرون داد و گفت میتونی چند وقت اونجا کار کنی ؟ گفتم یعنی خدمتکار عمارت بشم ؟ منصور سرشو تکون داد و گفت خان این دیگه چه راه حلیه که داری میدی ؟ خان گفت تو راه حل بهتری برای دختری که تازه جدا شده و نه کسی رو داره نه خانواده اش قبولش می کنن ، داری؟ منصور گفت نه ندارم، ولی ای کاش بشه راه حل بهتری براش پیدا کنیم. خان عصبی شد و گفت بهتر از این فعلا راه حلی نیست،تو هم میخوای بیا سر جای من بشین و من از دستورات تو اطاعت کنم . منصور صداشو پایین آورد و گفت نه خان ، قصد جسارت نداشتم، فقط نظرمو گفتم. خان گفت نظرتو برای خودت نگهدار…. منصور با ناراحتی گفت هر جور صلاح می دونید، ولی اینم بگم که اومدنش تو عمارت هم دردسرهای زیادی داره و پشت سرمون کلی حرف و حدیث درمیاد، البته شما خان هستی و خودتون بهتر می‌دونید. خان گفت میشه تو سکوت کنی و بزاری من حرفمو بزنم ؟ من خان روستا هستم و هر کسی بخواد حرف اضافه ای بزنه می شونمش سر جاش ، نوچه نگرفتم که نون مفت بهش بدم ، کافیه فقط اراده کنم از کار بیکارشون میکنم... اون لحظه نمی‌دونستم باید بخاطر اینکه خان پشتم در اومده خوشحال باشم، یا به خاطر مشکلاتی که قراره پیش روی زندگیم قرار بگیره ناراحت. با صدای خان سرمو به طرفش چرخوندم که گفت ، خب پس تا تو وسایلی که توی این خونه داری رو جمع می کنی ،منم بگم اون پسریه کم عقل رو بیارن که قبل از اینکه حاج ابوذر بیاد چندکلوم باهاش حرف بزنم ، هر چند که حرف زدن با یه همچین آدمی مثل آب در هاون کوبیدنه. زیر لب جوری که کسی صدامو نشنوه زمزمه کردم ، نمی دونم چرا آخه کسی به دیونگی این بشر شک نمی کنه ؟ خان با صدای بلند داد زد، ارسطو ، پسر زود اینجا بیا . ارسطو که انگار پشت در منتظر بود خان صداش بزنه ...به محض اینکه خان دهنشو بست در رو باز کرد و گفت بله خان امر بفرمایید..... خان دستی به سیبیلش کشید و گفت برو ببین اگه حال اون پسرِه بهتره سریع بردارشو بیارش اینجا. ارسطو چشمی گفتو مثل فرفره رفت و غیب شد. سکوت سنگینی تو اتاق حکم فرما شده بود ، منصور با ریشه های گلیم بازی میکرد ،ولی خان به یک نقطه خیره شده بود.. برای طلاق مردد بودم،دلم گواه روزهای خوبی رو نمی‌داد ، ولی توی اون چند هفته اینقدر آزار و اذیت شده بودم که بیشتر از اون هم نمی تونستم به عواقب کاری که دارم انجام میدم فکر کنم .. طولی نکشید که با شنیدن صدای داد و بیدار ناصر دلهره گرفتم..از ترسم به بالشت پشت کمرم محکم تکیه دادمو به در خیره شدم. ناصر با دیدنم گفت تاج گل حسابت و میرسم... حالا وایسا و تماشا کن، خودت خوب میدونی که به حرفم عمل می کنم. آب دهنمو به زور قورت دادم و بدون اینکه از حقم دفاع کنم سکوتو ترجیح دادم. خان گفت بچه ساکت میشی یا بگم اینا خوب ادبت کنن ، اصلا هم برام مهم نباشه که عقل داری یا نه. ناصر با غضب به خان نگاه کرد ،که خان گفت ببین پسر جان ، الان همون عاقدی که عقدت کرد برای خطبه طلاق میاد، ساکت می شینی تا کارش تموم بشه. ناصر گفت من تاج گل رو طلاق نمیدم. خان گفت باید اول طلاق بدی و توی سجلدت (شناسنامه ی قدیم ) انگشت بزنی و بعدش دوباره تاج گل رو عقد کنی که عقدتون درست بشه،آخه عقدتون اینجوری درست نیست... از شنیدن حرف خان، قلبم داشت می ایستاد و ناصر برعکس من، از حرف خان حسابی آروم شد. با نگاهم، بابت عقد مجدد به خان التماس میکردم. وقتی از در خونه خارج شدیم،منصور و خان جلوتر حرکت کردن و من به همراه نوچه های خان پشت سرشون راه می رفتیم. هر کدوم از همسایه ها که چشمشون بهم می افتاد، پچ پچ می کردن .. چند متر بیشتر نرفته بودیم که از پشت سرم صدای آقامو شنیدم که می‌گفت خان،دخترمو داری کجا میبری ؟ با اجازه ی کی از خونه اش آوردینش بیرون؟ سر جام خش کم زد و فقط منتظر بودم ببینم خان چه واکنشی نشون میده. خان ایستاده و بلافاصله سرشو به عقب چرخوند و به نوچه هاش با سر اشاره ای کرد، نوچه های خان که متوجه منظورش شده بودن، بهم گفتن تو راه بیافت موندنت اینجا جایز نیست ، اما تا خواستم راه بیافتم، آقا به سمتم دوید و گفت از کی تا حالا اینقدر سرخود شدی و برای خودت تصمیم میگیری هااا؟ زود برمی گردی خونت پیش شوهرت یالاااا.، گفتم کدوم خونه آقا؟ همون خونه ای که با خواست خودت منو زوری فرستادی و داشتن توش من رو از بین میبردن؟ دستشو بالا برد و تا خد واست توی صورتم بزنه، ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتویک
منصور دستشو گرفت و گفت تا کی میخوای به این دختر حرف زور بزنی؟دخترت الان دیگه زن اون پسریه بی عقل نیست و می‌تونه برای خودش تصمیم بگیره که کجا بره و چیکار کنه.آقام گفت چی میگی پسر خان ؟یعنی چی زنش نیست ؟ منصور گفت آره زنش نیست،چون ازش طلاق گرفت و راحت شد.آقام که انگار از شنیدن حرفهای منصور شکه شده بود کمی به صورتش خیره شد و بعد از مدت کمی تازه به خودش اومد و ….به خودش اومد و گفت با اجازه ی کی این کارو کردی خان ؟ ما یه عمر تو رو بزرگ خودمون و این روستا می دونستیم ، چرا کاری کردی که نباید؟چرا از اعتمادی که بهت داشتیم سو استفاده کردی ؟ به طرف جمعیت چرخید و گفت یا ایها الناس شنیدین، خانی که ما اونو بزرگ روستا می دونیم با سرنوشت دخترمن چیکار کرده؟ امروز دختر منه ، و اگه چیزی نگید، فردا نوبت بچه های شماس و همین بلا رو سر دخترای شما هم میاره. الانم یکیتون بره حاج آقا ابوذر رو پیدا کنه بیاره که مجدد این دو تا جوون رو به عقد هم در بیاره. خان که تا اون لحظه سکوت کرده بود، خواست حرفی بزنه که من سریع گفتم آقا ، من از خان تقاضا کردم که کمکم کنه ، من بهش گفتم طلاقمو از ناصر بگیره ، آخه تو به چی میگی زندگی ؟ کدوم زندگی ؟ من از شبی که پامو تو اون خونه گذاشتم یه شب آروم سرمو نذاشتم زمین، یه جای سالم تو بدنم نمونده ، آقا اینقدر سنگ دل نباش ، دیگه واقعا نایی برای گریه کردن برام نمونده ،چه برسه برای ادامه ی اون زندگی.هنوز حرفم تموم نشده بود که آقام سیلی محکمی به صورتم زد و گفت از کی تا حالا اینقدر سرخود شدی تو؟ از کی تا حالا اینقدر پرو شدی که تو روی من وایسی؟ گفت همین که گفتم ،الان با هم میریم پیش حاج آقا تا دوباره شما رو عقد کنه، نه اصلا ولش کن پیش اون نمیریم ،میریم پیش یکی دیگه ...دستمو با حرص از دستش بیرون کشیدم و گفتم من هیچ جا با تو نمیام اقا، واقعا که، تو دیگه چه جور پدری هستی ؟ به جای اینکه منو برداری ببری خونت و پشت و پناهم باشی فقط فکر خودت هستی،اصلا برات مهم نیست که چه بلایی سرم میارن ، فقط برات میخوای منو دوباره بفرستی توی اون خونه ی که یه وقت پشت سرت نگن دخترش طلاق گرفته.به طرف خان رفتم و گفتم دیدید بهتون گفتم که من هیچ پشت و پناهی ندارم؟ بریم خان ، اینجا موندن من و حرف زدن با آقام بی هوده اس .خان که انگار از اینکه پشتش دراومدم راضی بود، لبخندی زد و گفت بریم دختر جان. با حرص تند تند راه افتادمو بدون اینکه به حرفای آقام که دائما داد میزد و ناسزا میداد ، توجه کنم قدم هامو برمی داشتم ، حتی برای لحظه ای هم به پشت سرم نگاه نکردم که ببینم آقا چطور داره برای برگردوندن من تقلا می کنه…..وقتی که داخل عمارت شدیم، خودمو کنار حوض رسوندم و بدون اینکه خجالت بکشم سرمو کامل داخل آب فرو کردم. سرمو از آب بیرون آوردم، به آسمون ابری که انگار مثل دل من غم داشت نگاه کردم ،خدایا حالا که همه چی تموم شد ، کنارم باش ، دستمو رها نکن ، خودت خوب میدونی که کسی رو ندارم، من تنهام ، تنهام خدایا ، بسه دیگه ، از این به بعدش رو برام درست رقم بزن ..خان با نگرانی نگاهم می کرد گفت ، از این همه گریه و زاری خسته نشدی تو؟ دیگه غصه ی هیچی رو نخور ... الانم پاشو برو تو اتاقی که برات آماده شده، استراحت کن و فکر هیچی هم نباش، انشالله روزهای خوبی در انتظارته، فقط کافیه دور و برت رو خوب نگاه کنی تا ببینی کسایی هستن که تو براشون خیلی مهمی. قطره های آبی که از مو های خیسم روی صورتم می چکید رو ، با دستم پاک کردمو آروم بلند شدم. به خان نگاه کردمو گفتم چشم هر چی شما بگید. خان سریع یکی از زنهائی که تو عمارت کار میکرد رو صدا زد تا بیاد و کمکم کنه، زن به سمتم اومد و بقچه لباسمو با اکراه از دستم گرفت و گفت پشت سر من راه بیافت.به محض اینکه رسیدیم توی راهروی عمارت ، خدمتکاری که همراهم بود، بقچه امو پرت کرد توی بغلم و گفت هنوز از گرد راه نرسیده ،یکی رو میخوای کلفتیت رو کنه؟ کم اینجا کار میکنم ،که کارای سرکار خانوم هم من باید انجام بدم؟ نخیر اینجا اصلا از این خبرا نیست، از امروز به بعد تو هم باید پا به پای ما کار کنی ،یه وقت فکر نکنی حالا چون از طرف خان سفارش شده ای ،با بقیه فرق داریااااا، فقط کافیه به خدیجه خاتون پیغوم بفرستم که مثل خیلی های دیگه یه روزه پرتت کنه بیرون . البته به نظر من که بهتره دختر خوبی باشی و همین امروز با زبون خوش از اینجا بری ، حرصی که از آقامو ناصر و خاله و نارین داشتمو یه جا توی صدام ریختم و گفتم تو فکر کردی کی هستی که داری اینجوری منو تهدید میکنی هاااا؟ من به خاطر خان و غیر خان نیومدم اینجا، تو هم اگه می خوای به خدیجه خاتون یا هر کس دیگه ،که اصلا برام مهم نیست که کیه و چکاره اس پیغوم بفرستی ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
منصور دستشو گرفت و گفت تا کی میخوای به این دختر حرف زور بزنی؟دخترت الان دیگه زن اون پسریه بی عقل نیست و می‌تونه برای خودش تصمیم بگیره که کجا بره و چیکار کنه.آقام گفت چی میگی پسر خان ؟یعنی چی زنش نیست ؟ منصور گفت آره زنش نیست،چون ازش طلاق گرفت و راحت شد.آقام که انگار از شنیدن حرفهای منصور شکه شده بود کمی به صورتش خیره شد و بعد از مدت کمی تازه به خودش اومد و ….به خودش اومد و گفت با اجازه ی کی این کارو کردی خان ؟ ما یه عمر تو رو بزرگ خودمون و این روستا می دونستیم ، چرا کاری کردی که نباید؟چرا از اعتمادی که بهت داشتیم سو استفاده کردی ؟ به طرف جمعیت چرخید و گفت یا ایها الناس شنیدین، خانی که ما اونو بزرگ روستا می دونیم با سرنوشت دخترمن چیکار کرده؟ امروز دختر منه ، و اگه چیزی نگید، فردا نوبت بچه های شماس و همین بلا رو سر دخترای شما هم میاره. الانم یکیتون بره حاج آقا ابوذر رو پیدا کنه بیاره که مجدد این دو تا جوون رو به عقد هم در بیاره. خان که تا اون لحظه سکوت کرده بود، خواست حرفی بزنه که من سریع گفتم آقا ، من از خان تقاضا کردم که کمکم کنه ، من بهش گفتم طلاقمو از ناصر بگیره ، آخه تو به چی میگی زندگی ؟ کدوم زندگی ؟ من از شبی که پامو تو اون خونه گذاشتم یه شب آروم سرمو نذاشتم زمین، یه جای سالم تو بدنم نمونده ، آقا اینقدر سنگ دل نباش ، دیگه واقعا نایی برای گریه کردن برام نمونده ،چه برسه برای ادامه ی اون زندگی.هنوز حرفم تموم نشده بود که آقام سیلی محکمی به صورتم زد و گفت از کی تا حالا اینقدر سرخود شدی تو؟ از کی تا حالا اینقدر پرو شدی که تو روی من وایسی؟ گفت همین که گفتم ،الان با هم میریم پیش حاج آقا تا دوباره شما رو عقد کنه، نه اصلا ولش کن پیش اون نمیریم ،میریم پیش یکی دیگه ...دستمو با حرص از دستش بیرون کشیدم و گفتم من هیچ جا با تو نمیام اقا، واقعا که، تو دیگه چه جور پدری هستی ؟ به جای اینکه منو برداری ببری خونت و پشت و پناهم باشی فقط فکر خودت هستی،اصلا برات مهم نیست که چه بلایی سرم میارن ، فقط برات میخوای منو دوباره بفرستی توی اون خونه ی که یه وقت پشت سرت نگن دخترش طلاق گرفته.به طرف خان رفتم و گفتم دیدید بهتون گفتم که من هیچ پشت و پناهی ندارم؟ بریم خان ، اینجا موندن من و حرف زدن با آقام بی هوده اس .خان که انگار از اینکه پشتش دراومدم راضی بود، لبخندی زد و گفت بریم دختر جان. با حرص تند تند راه افتادمو بدون اینکه به حرفای آقام که دائما داد میزد و ناسزا میداد ، توجه کنم قدم هامو برمی داشتم ، حتی برای لحظه ای هم به پشت سرم نگاه نکردم که ببینم آقا چطور داره برای برگردوندن من تقلا می کنه…..وقتی که داخل عمارت شدیم، خودمو کنار حوض رسوندم و بدون اینکه خجالت بکشم سرمو کامل داخل آب فرو کردم. سرمو از آب بیرون آوردم، به آسمون ابری که انگار مثل دل من غم داشت نگاه کردم ،خدایا حالا که همه چی تموم شد ، کنارم باش ، دستمو رها نکن ، خودت خوب میدونی که کسی رو ندارم، من تنهام ، تنهام خدایا ، بسه دیگه ، از این به بعدش رو برام درست رقم بزن ..خان با نگرانی نگاهم می کرد گفت ، از این همه گریه و زاری خسته نشدی تو؟ دیگه غصه ی هیچی رو نخور ... الانم پاشو برو تو اتاقی که برات آماده شده، استراحت کن و فکر هیچی هم نباش، انشالله روزهای خوبی در انتظارته، فقط کافیه دور و برت رو خوب نگاه کنی تا ببینی کسایی هستن که تو براشون خیلی مهمی. قطره های آبی که از مو های خیسم روی صورتم می چکید رو ، با دستم پاک کردمو آروم بلند شدم. به خان نگاه کردمو گفتم چشم هر چی شما بگید. خان سریع یکی از زنهائی که تو عمارت کار میکرد رو صدا زد تا بیاد و کمکم کنه، زن به سمتم اومد و بقچه لباسمو با اکراه از دستم گرفت و گفت پشت سر من راه بیافت.به محض اینکه رسیدیم توی راهروی عمارت ، خدمتکاری که همراهم بود، بقچه امو پرت کرد توی بغلم و گفت هنوز از گرد راه نرسیده ،یکی رو میخوای کلفتیت رو کنه؟ کم اینجا کار میکنم ،که کارای سرکار خانوم هم من باید انجام بدم؟ نخیر اینجا اصلا از این خبرا نیست، از امروز به بعد تو هم باید پا به پای ما کار کنی ،یه وقت فکر نکنی حالا چون از طرف خان سفارش شده ای ،با بقیه فرق داریااااا، فقط کافیه به خدیجه خاتون پیغوم بفرستم که مثل خیلی های دیگه یه روزه پرتت کنه بیرون . البته به نظر من که بهتره دختر خوبی باشی و همین امروز با زبون خوش از اینجا بری ، حرصی که از آقامو ناصر و خاله و نارین داشتمو یه جا توی صدام ریختم و گفتم تو فکر کردی کی هستی که داری اینجوری منو تهدید میکنی هاااا؟ من به خاطر خان و غیر خان نیومدم اینجا، تو هم اگه می خوای به خدیجه خاتون یا هر کس دیگه ،که اصلا برام مهم نیست که کیه و چکاره اس پیغوم بفرستی ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۸