بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_پنجاهونه انگشت اشاره اشو روبروم گرفت و گفت زود حرفتو پس می گیری و بهشون میگی که دروغ گفتی ، من خودم نارینو ادب می کنم . گفتم من نه حرفمو پس می گیرم و نه منتظر می مونم تو حقمو بگیری. گفت تاج گل خودت خوب میدونی که من به هر قیمتی که شده، نمی ذارم چیزی بر خلاف میلم به گوش خان برسه، پس تا اون رومو بالا نیاوردی، سریع همون حرفی که بهت گفتمو بهشون میگی، فهمیدی چی گفتم ؟ خدا خدا می کردم منصور زودتر برسه و منو از دست ناصر نجات بده .. بهش گفتم بی خودی هم تهدیدم نکن اگر میخوای بلایی سرم بیاری ،خوب بیار.. آره همین الان یه بلایی سرت میارم..تا نتونی از من جداشی …. که بلاخره منصور وارد اتاق شد.. منصور به طرف ناصر نگاه کرد و با غیض گفت چیکار میکنی؟ خان زود خودشو از کنار در به من رسوند و بدون معطلی گفت منصور الان وقت این حرفا نیست ، فعلا باید هر چه زودتر این دختر رو به عمارت ببریم که تا طلعت به دادش برسه. با وجود مخالفت ناصر منو به عمارت بردند ..اونجا خدمه بهم رسیدند و برام قابله آوردن، آخه اونزمان قابله کار دکتر رو انجام داد...حالم بهتر شده بود... با تق تق در به بالشت تکیه دادم ، هونوز جای زخمم می‌سوخت و گهگاهی از شدت درد صورتم جمع میشد. خان و پشت سرش منصور داخل اتاق شدن ، با شرمندگی ،آروم سلام کردم ، خواستم جلوی پاشون بلند بشم که خان با دستش اشاره کرد و گفت بشین بشین، نمی‌خواد بلند شی ، راحت باش دختر جان. منصور گفت بهتری ؟ قابله که خبرای خوبی داد و گفت خدارو شکر زخمت عمیق نبوده و انشالله تا چند روز دیگه هم بهتر میشی. سرمو پایین انداختم و با صدای آرومی گفتم انشالله. خان کنارم نشست و گفت تاج گل خوب به حرفم گوش کن ببین بهت چی میگم، تا نیم ساعت دیگه همون عاقدی که عقدت کرد ،برای طلاقت میاد اینجا، دیگه مِنو من راه ننداز و این دندون لق رو بکن و بنداز دور، این زندگی برای تو زندگی بشو نیست دختر جان. گفتم والا اونکه منو عقد نکرد ،خاله عصمت بله رو گفت... منصور و خان هر دو با تعجب به هم نگاه کردن و منصور گفت چی داری میگی تاج گل؟ دفعه ی قبل هم اونروزی که تو عمارت بودی همینو گفتی، ولی بعدش گفتی که ما درست متوجه منظورت نشده بودیمو،خودتم بعد از خالت بله رو گفتی. اصلا چرا دفعه ی قبل یهو حرفتو عوض کردی هاااا؟ گفتم اون دفعه هم خواستم بهتون راستشو بگم،ولی از ناصر که اونجا نشسته بود و با چشماش داشت برام خط و نشون می کشید و از اینکه حرفم توی دهن اهالی روستا ، ترسیدمو حرفمو عوض کردم ،ولی واقعیتش اینه که من موقع خوندن خطبه ی عقد اصلا بله نگفتم و خاله عصمت بجای من گفت بله . منصور دوباره خواست چیزی بگه که خان دستشو برای منصور تکون داد و گفت وایسا ببینم یه لحظه چیزی نگو .. منصور اوفی کرد و ساکت شد. خان گفت یه بار از اول درستشو تعریف کن ببینم قضیه چی بوده. برای چند لحظه سکوتی اتاقو فرا گرفت ، سکوت رو شکوندمو گفتم روز عقد، منو که از اول هم به این وصلت راضی نبودم، به اجبار به مهمونخونه فرستادن ، وقتی عاقد خطبه رو خوند می خواستم همه ی مکافات بعدشو به جون بخرمو جلوی همه بگم که راضی نیستم، اما خاله عصمت پیش دستی کرد و به جای من بله رو گفت، عاقد هم که فکر کرده بود من بله رو گفتم، بقیه ی خطبه رو خوند و تموم کرد. منصور گفت این یعنی چی؟ خان که حسابی فکرش مشغول شده بود، کمی فکر کرد و گفت فعلا که کار از کار گذشته و الان فقط باید دنبال راه چاره ای باشیم که این قضیه بی سر و صدا حل و فصل بشه.. باید سریع طلاقشو از این پسریه بی عقل بگیریم. با بغض گفتم خان، ولی من نمی خوام طلاق بگیرم… خان اخمهاشو در هم کشید و با صدای بلند داد زد و گفت خب پس اینقدر توی اون خونه بمون تا هر بلایی بخوان سرت بیارن..بلند شد و به منصور اشاره کرد و گفت پاشو بریم، انگار این دختر از این همه عذاب کشیدن خسته نشده... گفتم به خدا خسته شدم، آخه کی دوست داره تو زدگیش عذاب بکشه که من دومیش باشم . سرمو پایین انداختم و با شرمندگی گفتم من از خدامه که همین الان از شر این زندگیه راحت بشم، ولی چه کنم که خانواده ای ندارم که پشتم بهشون گرم باشه و اگه از ناصر جدا بشم، جایی برای موندن ندارم. خان دوباره سر جای اولش نشست و گفت چرا نداری ؟تو پدر داری. بغض امونمو برید ، همراه با اشکایی که هر لحظه تند تر میبارید گفتم آخه آقام هم منو نمی‌خواد ، دستامو جلوی صورتم گرفتمو به هق هق افتادم . منصور صداشو صاف کرد و گفت کسی رو جز آقات نداری که بتونی بری پیشش بمونی ؟ سری تکون دادم و گفتم وقتی آقام منو نمی خواد ،حتما بقیه هم بهم جا و مکان نمیدن دیگه، اصلا کجا می تونم بمونم، مگه شما فراموش کردین که ما کجا زندگی می کنیم ؟ خان گفت نه فراموش نکردیم ، اینم می دونیم که بعد طلاقت ممکنه زندگیت از اینی که هست هم سخت تر بشه. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_شصت
سرمو بالا گرفتم و گفتم پس چاره ای ندارم جز اینکه توی همین زندگی که هستم ،بسوزم و بسازم.خان دستی به ریشهای بلندش کشید و گفت میتونی یه مدت تو عمارت به عنوان ... سکوت کرد و من همچنان بهش نگاه میکردم تا حرفشو و ادامه بده تا بعد عنوانش رو بشنوم ، ولی خان ادامه نداد. سکوت رو شکوندم و گفتم به عنوان چی خان ؟ نفسشو محکم بیرون داد و گفت میتونی چند وقت اونجا کار کنی ؟گفتم یعنی خدمتکار عمارت بشم ؟ منصور سرشو تکون داد و گفت خان این دیگه چه راه حلیه که داری میدی ؟خان گفت تو راه حل بهتری برای دختری که تازه جدا شده و نه کسی رو داره نه خانواده اش قبولش می کنن ، داری؟ منصور گفت نه ندارم، ولی ای کاش بشه راه حل بهتری براش پیدا کنیم. خان عصبی شد و گفت بهتر از این فعلا راه حلی نیست،تو هم میخوای بیا سر جای من بشین و من از دستورات تو اطاعت کنم . منصور صداشو پایین آورد و گفت نه خان ، قصد جسارت نداشتم، فقط نظرمو گفتم. خان گفت نظرتو برای خودت نگهدار….منصور با ناراحتی گفت هر جور صلاح می دونید، ولی اینم بگم که اومدنش تو عمارت هم دردسرهای زیادی داره و پشت سرمون کلی حرف و حدیث درمیاد، البته شما خان هستی و خودتون بهتر می‌دونید.خان گفت میشه تو سکوت کنی و بزاری من حرفمو بزنم ؟ من خان روستا هستم و هر کسی بخواد حرف اضافه ای بزنه می شونمش سر جاش ، نوچه نگرفتم که نون مفت بهش بدم ، کافیه فقط اراده کنم از کار بیکارشون میکنم... اون لحظه نمی‌دونستم باید بخاطر اینکه خان پشتم در اومده خوشحال باشم، یا به خاطر مشکلاتی که قراره پیش روی زندگیم قرار بگیره ناراحت. با صدای خان سرمو به طرفش چرخوندم که گفت ، خب پس تا تو وسایلی که توی این خونه داری رو جمع می کنی ،منم بگم اون پسریه کم عقل رو بیارن که قبل از اینکه حاج ابوذر بیاد چندکلوم باهاش حرف بزنم ، هر چند که حرف زدن با یه همچین آدمی مثل آب در هاون کوبیدنه. زیر لب جوری که کسی صدامو نشنوه زمزمه کردم ، نمی دونم چرا آخه کسی به دیونگی این بشر شک نمی کنه ؟ خان با صدای بلند داد زد، ارسطو ، پسر زود اینجا بیا . ارسطو که انگار پشت در منتظر بود خان صداش بزنه ...به محض اینکه خان دهنشو بست در رو باز کرد و گفت بله خان امر بفرمایید..... خان دستی به سیبیلش کشید و گفت برو ببین اگه حال اون پسرِه بهتره سریع بردارشو بیارش اینجا. ارسطو چشمی گفتو مثل فرفره رفت و غیب شد. سکوت سنگینی تو اتاق حکم فرما شده بود ، منصور با ریشه های گلیم بازی میکرد ،ولی خان به یک نقطه خیره شده بود.. برای طلاق مردد بودم،دلم گواه روزهای خوبی رو نمی‌داد ، ولی توی اون چند هفته اینقدر آزار و اذیت شده بودم که بیشتر از اون هم نمی تونستم به عواقب کاری که دارم انجام میدم فکر کنم ..طولی نکشید که با شنیدن صدای داد و بیدار ناصر دلهره گرفتم..از ترسم به بالشت پشت کمرم محکم تکیه دادمو به در خیره شدم. ناصر با دیدنم گفت تاج گل حسابت و میرسم...حالا وایسا و تماشا کن، خودت خوب میدونی که به حرفم عمل می کنم. آب دهنمو به زور قورت دادم و بدون اینکه از حقم دفاع کنم سکوتو ترجیح دادم. خان گفت بچه ساکت میشی یا بگم اینا خوب ادبت کنن ، اصلا هم برام مهم نباشه که عقل داری یا نه. ناصر با غضب به خان نگاه کرد ،که خان گفت ببین پسر جان ، الان همون عاقدی که عقدت کرد برای خطبه طلاق میاد، ساکت می شینی تا کارش تموم بشه. ناصر گفت من تاج گل رو طلاق نمیدم. خان گفت باید اول طلاق بدی و توی سجلدت (شناسنامه ی قدیم ) انگشت بزنی و بعدش دوباره تاج گل رو عقد کنی که عقدتون درست بشه،آخه عقدتون اینجوری درست نیست...از شنیدن حرف خان، قلبم داشت می ایستاد و ناصر برعکس من، از حرف خان حسابی آروم شد. با نگاهم، بابت عقد مجدد به خان التماس میکردم. وقتی از در خونه خارج شدیم،منصور و خان جلوتر حرکت کردن و من به همراه نوچه های خان پشت سرشون راه می رفتیم. هر کدوم از همسایه ها که چشمشون بهم می افتاد، پچ پچ می کردن ..چند متر بیشتر نرفته بودیم که از پشت سرم صدای آقامو شنیدم که می‌گفت خان،دخترمو داری کجا میبری ؟ با اجازه ی کی از خونه اش آوردینش بیرون؟ سر جام خش کم زد و فقط منتظر بودم ببینم خان چه واکنشی نشون میده. خان ایستاده و بلافاصله سرشو به عقب چرخوند و به نوچه هاش با سر اشاره ای کرد، نوچه های خان که متوجه منظورش شده بودن، بهم گفتن تو راه بیافت موندنت اینجا جایز نیست ، اما تا خواستم راه بیافتم، آقا به سمتم دوید و گفت از کی تا حالا اینقدر سرخود شدی و برای خودت تصمیم میگیری هااا؟ زود برمی گردی خونت پیش شوهرت یالاااا.، گفتم کدوم خونه آقا؟ همون خونه ای که با خواست خودت منو زوری فرستادی و داشتن توش من رو از بین میبردن؟ دستشو بالا برد و تا خد واست توی صورتم بزنه،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
سرمو بالا گرفتم و گفتم پس چاره ای ندارم جز اینکه توی همین زندگی که هستم ،بسوزم و بسازم.خان دستی به ریشهای بلندش کشید و گفت میتونی یه مدت تو عمارت به عنوان ... سکوت کرد و من همچنان بهش نگاه میکردم تا حرفشو و ادامه بده تا بعد عنوانش رو بشنوم ، ولی خان ادامه نداد. سکوت رو شکوندم و گفتم به عنوان چی خان ؟ نفسشو محکم بیرون داد و گفت میتونی چند وقت اونجا کار کنی ؟گفتم یعنی خدمتکار عمارت بشم ؟ منصور سرشو تکون داد و گفت خان این دیگه چه راه حلیه که داری میدی ؟خان گفت تو راه حل بهتری برای دختری که تازه جدا شده و نه کسی رو داره نه خانواده اش قبولش می کنن ، داری؟ منصور گفت نه ندارم، ولی ای کاش بشه راه حل بهتری براش پیدا کنیم. خان عصبی شد و گفت بهتر از این فعلا راه حلی نیست،تو هم میخوای بیا سر جای من بشین و من از دستورات تو اطاعت کنم . منصور صداشو پایین آورد و گفت نه خان ، قصد جسارت نداشتم، فقط نظرمو گفتم. خان گفت نظرتو برای خودت نگهدار….منصور با ناراحتی گفت هر جور صلاح می دونید، ولی اینم بگم که اومدنش تو عمارت هم دردسرهای زیادی داره و پشت سرمون کلی حرف و حدیث درمیاد، البته شما خان هستی و خودتون بهتر می‌دونید.خان گفت میشه تو سکوت کنی و بزاری من حرفمو بزنم ؟ من خان روستا هستم و هر کسی بخواد حرف اضافه ای بزنه می شونمش سر جاش ، نوچه نگرفتم که نون مفت بهش بدم ، کافیه فقط اراده کنم از کار بیکارشون میکنم... اون لحظه نمی‌دونستم باید بخاطر اینکه خان پشتم در اومده خوشحال باشم، یا به خاطر مشکلاتی که قراره پیش روی زندگیم قرار بگیره ناراحت. با صدای خان سرمو به طرفش چرخوندم که گفت ، خب پس تا تو وسایلی که توی این خونه داری رو جمع می کنی ،منم بگم اون پسریه کم عقل رو بیارن که قبل از اینکه حاج ابوذر بیاد چندکلوم باهاش حرف بزنم ، هر چند که حرف زدن با یه همچین آدمی مثل آب در هاون کوبیدنه. زیر لب جوری که کسی صدامو نشنوه زمزمه کردم ، نمی دونم چرا آخه کسی به دیونگی این بشر شک نمی کنه ؟ خان با صدای بلند داد زد، ارسطو ، پسر زود اینجا بیا . ارسطو که انگار پشت در منتظر بود خان صداش بزنه ...به محض اینکه خان دهنشو بست در رو باز کرد و گفت بله خان امر بفرمایید..... خان دستی به سیبیلش کشید و گفت برو ببین اگه حال اون پسرِه بهتره سریع بردارشو بیارش اینجا. ارسطو چشمی گفتو مثل فرفره رفت و غیب شد. سکوت سنگینی تو اتاق حکم فرما شده بود ، منصور با ریشه های گلیم بازی میکرد ،ولی خان به یک نقطه خیره شده بود.. برای طلاق مردد بودم،دلم گواه روزهای خوبی رو نمی‌داد ، ولی توی اون چند هفته اینقدر آزار و اذیت شده بودم که بیشتر از اون هم نمی تونستم به عواقب کاری که دارم انجام میدم فکر کنم ..طولی نکشید که با شنیدن صدای داد و بیدار ناصر دلهره گرفتم..از ترسم به بالشت پشت کمرم محکم تکیه دادمو به در خیره شدم. ناصر با دیدنم گفت تاج گل حسابت و میرسم...حالا وایسا و تماشا کن، خودت خوب میدونی که به حرفم عمل می کنم. آب دهنمو به زور قورت دادم و بدون اینکه از حقم دفاع کنم سکوتو ترجیح دادم. خان گفت بچه ساکت میشی یا بگم اینا خوب ادبت کنن ، اصلا هم برام مهم نباشه که عقل داری یا نه. ناصر با غضب به خان نگاه کرد ،که خان گفت ببین پسر جان ، الان همون عاقدی که عقدت کرد برای خطبه طلاق میاد، ساکت می شینی تا کارش تموم بشه. ناصر گفت من تاج گل رو طلاق نمیدم. خان گفت باید اول طلاق بدی و توی سجلدت (شناسنامه ی قدیم ) انگشت بزنی و بعدش دوباره تاج گل رو عقد کنی که عقدتون درست بشه،آخه عقدتون اینجوری درست نیست...از شنیدن حرف خان، قلبم داشت می ایستاد و ناصر برعکس من، از حرف خان حسابی آروم شد. با نگاهم، بابت عقد مجدد به خان التماس میکردم. وقتی از در خونه خارج شدیم،منصور و خان جلوتر حرکت کردن و من به همراه نوچه های خان پشت سرشون راه می رفتیم. هر کدوم از همسایه ها که چشمشون بهم می افتاد، پچ پچ می کردن ..چند متر بیشتر نرفته بودیم که از پشت سرم صدای آقامو شنیدم که می‌گفت خان،دخترمو داری کجا میبری ؟ با اجازه ی کی از خونه اش آوردینش بیرون؟ سر جام خش کم زد و فقط منتظر بودم ببینم خان چه واکنشی نشون میده. خان ایستاده و بلافاصله سرشو به عقب چرخوند و به نوچه هاش با سر اشاره ای کرد، نوچه های خان که متوجه منظورش شده بودن، بهم گفتن تو راه بیافت موندنت اینجا جایز نیست ، اما تا خواستم راه بیافتم، آقا به سمتم دوید و گفت از کی تا حالا اینقدر سرخود شدی و برای خودت تصمیم میگیری هااا؟ زود برمی گردی خونت پیش شوهرت یالاااا.، گفتم کدوم خونه آقا؟ همون خونه ای که با خواست خودت منو زوری فرستادی و داشتن توش من رو از بین میبردن؟ دستشو بالا برد و تا خد واست توی صورتم بزنه،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۱